Η απελπισία με κυκλώνει σήμερα.

Μοιάζω αδύναμος για οτιδήποτε

μπροστά στο αηδιαστικό της χαμόγελο

που πλαταίνει,

όσο το άβουλο κορμί μου χώνεται βαθιά μέσα στην αγκαλιά της.

Το άγγιγμά της σήψη, μούχλα και θάνατο αποπνέει,

ώσπου λιπόθυμος, βορά σ? αυτήν προσφέρομαι,

θυσία ανώφελη για να καταβροχθίσει.

Αλίμονο? οι πανίσχυρες μασέλες της φριχτά με αφανίζουν?

Και χάνομαι,? κατρακυλώ? και πέφτω

εκεί που χέρι ανθρώπινο ποτέ του δεν θα φτάσει.