Ερωτικό απόψε το κάλεσμα του ανέμου.

Φωνές άγνωστες μέσα στην πρόσκαιρη νύχτα.

Και κρύο? που κάνει τα σώματα να πάλλονται

σαν τα αδύναμα φύλλα των δέντρων.

Ο υγρός τοίχος ευλογεί τη σαπίλα που μας ντύνει

κι εύχεται κι άλλες τέτοιες νύχτες.

Εμείς, ανήμποροι, χαμογελούμε κάτω από το μάταιο νυχτερινό φως.

Ερωτικό απόψε το κάλεσμα του ανέμου,

το στεγνό του φιλί θα μας αποκοιμίσει.

Η παγωμένη του όμως αγκαλιά

πέρα, μακριά από εδώ θα μας ταξιδέψει.

Κι αλίμονο? θα βγούμε από τη μέση? λίγο πριν τα χαράματα.