Ο πιο πιστός μου φίλος κι ο θανάσιμος εχθρός μου.

 Το μοναδικό παρών στα πολλά μου απών.

Η κρυφή καταφυγή μου κι ο ανήλεος κυνηγός μου.

Η πρώτη μου αμφιβολία κι η στερνή μου πίστη.

Το καθαρό της φως μέσα στο πηχτό σκοτάδι.

Η καυτή ανάσα της στο στεγνό δωμάτιο.

Η ανακούφιση από την παρέα της.

Το μαγικό της σφύριγμα στην τρελή ησυχία,

που με καλεί να της ανοίξω την πόρτα?

Όλη κι όλη η λιγοστή ζωή μου

μέσα στα ανέκφραστα πρόσωπά της.

Η δίψα του έρωτα που σβήνει στο άγγιγμά της.

Το αξεπέραστο δίχτυ της το ξετύλιξε

και νήμα το? κανε, πάνω του να βαδίσω.

Ο μαύρος ίσκιος μου αχώριστος για πάντα?

Η περήφανη μοναξιά μου?