Archive for 31 Οκτωβρίου, 2010

Με περγαμηνές, αλλά βρίσκουν… πόρτες κλειστές »


Με περγαμηνές, αλλά βρίσκουν… πόρτες κλειστές

Της Λινας Γιανναρου
Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα ήταν πάντα ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, αλλά εν μέσω οικονομικής κρίσης τα μαύρα τετράγωνα φαίνεται να πυκνώνουν. Την ώρα που η ανεργία χτυπάει κόκκινο –το 31% έχει φτάσει στους νέους–, οι εταιρείες «καταγγέλλουν» ότι δεν βρίσκουν κατάλληλους υποψηφίους για τις θέσεις τους και οι τελευταίοι απαντούν… κρύβοντας τα πτυχία τους.

Οι πάλαι ποτέ πολλά υποσχόμενοι απόφοιτοι των ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων, με τα πληθωρικά βιογραφικά και τις ατελείωτες περγαμηνές, βρίσκουν σήμερα κλειστές πόρτες. Στην Ελλάδα του 2010, όταν οι εργοδότες ακούν πολλά πτυχία κρατούν μικρό καλάθι. «Οι επιχειρήσεις διστάζουν να προσλάβουν κάποιον με πολλά πτυχία», αναφέρει στην «Κ» η διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας ανθρώπινου δυναμικού Manpower κ. Βενετία Κουσία. «Παλιότερα, ήταν κόκκινο πανί τα διδακτορικά, επειδή υπήρχε ο φόβος ότι θα πρόκειται για ανθρώπους που “θεωρητικολογούν” επικίνδυνα. Σήμερα ο φόβος είναι ότι ένας εργαζόμενος με τόσες περγαμηνές θα θεωρεί πάντα “λιγότερη” τη δουλειά που του προσφέρεται από αυτή που του αξίζει, άρα θα είναι δυσαρεστημένος και δεν θα αποδίδει. Είναι σημαντικό για τις εταιρείες να βρίσκουν ανθρώπους που δεν χωρίζουν τις δουλειές σε α΄ και β΄ κατηγορίας. Ζητούν πρώτα από όλα εμπειρία στον επαγγελματικό χώρο. Η αλήθεια είναι ότι οι εταιρείες παραπονιούνται εδώ και χρόνια ότι δεν βρίσκουν στελέχη με προϋπηρεσία, ωστόσο, τώρα που οι θέσεις λιγοστεύουν, το πρόβλημα γίνεται πιο εμφανές».

Προϋπηρεσία:

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ…

Η Νέα Παιδεία και το Νέο Σχολείο »

Νέα παιδεία – Νέο σχολείο


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΧΙΖΑ*
Όποιος αποφασίσει να ασχοληθεί με την εκπαιδευτική πραγματικότητα -είτε για να δρομολογήσει αλλαγές, είτε για να τοποθετηθεί κριτικά απέναντί τους- θα χρειαστεί να συνεκτιμήσει τα τεκταινόμενα σε δυο αλληλοσυνδεόμενα πεδία. Στο πεδίο της ανθρώπινης πράξης, απ’ όπου αναδύονται οι κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής.1 Στο πεδίο της ανθρώπινης σκέψης, όπου απαντώνται τα κρίσιμα ερωτήματα για το «τι είναι γνώση, πώς θεμελιώνεται, οικοδομείται και αξιοποιείται από την κοινωνία». Μόνο έτσι, θα φέρει στο προσκήνιο το σύγχρονο «σκεπτόμενο πράττειν»2 και τη σχέση της εκπαιδευτικής πραγματικότητας με τη σύγχρονη παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Για τη σύγχρονη πραγματικότητα, θα λέγαμε, ότι χαρακτηρίζεται από τον ξέφρενο ανταγωνισμό για τον έλεγχο και την εκμετάλλευση των πόρων -φυσικών και ανθρώπινων-, με πρόταγμα την ορθολογικότητα σκοπών-μέσων, με συνεργούς τις πολιτικο-οικονομικές δομές εξουσίας και με συνέπειες τις κοινωνικές ανισότητες, τα μεταναστευτικά ρεύματα και την οικολογική κρίση.

Ενώ, για τις παιδαγωγικές ιδέες και τις θεωρίες που κατευθύνουν τη σχολική αγωγή, θα λέγαμε, ότι –παρά τα όποια μεθοδολογικά ανοίγματα στη διαθεματικότητα και τα σχέδια εργασίας- δεν παύουν να εγγράφονται στην αναλυτική σκέψη που θεμελιώνεται ορθολογιστικά.3 Και, με αυτήν την έννοια, προετοιμάζουν τους νέους να δεχτούν άκριτα τον κόσμο που ανοίγεται μπροστά τους.

Αναζητώντας, λοιπόν, το μίτο που θα μπορούσε να μας οδηγήσει στη «Νέα Παιδεία» και στο «Νέο Σχολείο», δεν θα μπορούσαμε παρά να τον σκιαγραφήσουμε ως μια «άλλου τύπου» σκέψη, η οποία θα μπορούσε να ενεργοποιήσει διαφορετικές πράξεις. Μια σκέψη που θα προσεγγίζει κριτικά τις κρατικές δραστηριότητες και -πίσω από αυτές- τις ομάδες που ελέγχουν και κατευθύνουν την κρατική εξουσία και δεν θα αναλώνεται στο να κατατέμνει τον κόσμο και αδυνατώντας να συνθέσει τα σκόρπια μέρη του.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ…

Περί «προτύπων» και «επιλεκτικών» σχολείων »

Πυκνώνουν τελευταία τα δημοσιεύματα που προβάλλουν την ανάγκη να επανέλθει ο θεσμός των πρότυπων σχολείων με την επίκληση αρχών όπως η αριστεία, η αξιοκρατία και η μεγιστοποίηση του μορφωτικού αποτελέσματος. Και, φυσικά, δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, καθώς φαίνεται ότι ετοιμάζεται σχετική παρέμβαση από το Υπ. Παιδείας. Σύμφωνα με το βασικό επιχείρημα των υπερμάχων τους, τα πρότυπα σχολεία καταγράφηκαν ως ένας επιτυχημένος θεσμός, καθώς έδιναν τη δυνατότητα, μέσω των εισαγωγικών εξετάσεων, να εγγράφονται σε ιδιαίτερα απαιτητικά σχολεία τα προικισμένα και ταλαντούχα παιδιά και να αξιοποιούνται με αυτό τον τρόπο οι ιδιαίτερες ικανότητές τους, που διαφορετικά θα έμεναν αναξιοποίητες στα σχολεία των «κοινών θνητών». Τι φαίνεται να αγνοούν, μεταξύ άλλων, οι αυτόκλητοι σωτήρες των προικισμένων παιδιών; Πρώτο, το νομοθετικά κατοχυρωμένο δικαίωμα κάθε παιδιού για εξασφάλιση ίσων ευκαιριών στη μόρφωση. Δεύτερο, τις παιδαγωγικές αρχές της «διαφοροποιημένης διδασκαλίας/ και μάθησης», που παρέχει τη δυνατότητα σε τάξεις με παιδιά ποικίλων ικανοτήτων να αξιοποιούνται οι ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες κάθε παιδιού. Τρίτο, τα πορίσματα ερευνών που δείχνουν ότι δεν προκύπτει κάποιο σημαντικό μορφωτικό κέρδος για τα «προικισμένα» παιδιά που απομονώνονται από τα υπόλοιπα σε ξεχωριστά προγράμματα, αντίθετα, από την άποψη της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι. Ας μην αναζητά, λοιπόν, η κυβέρνηση την ποιότητα προς την κατεύθυνση του αναβαθμισμένου επιλεκτικού σχολείου των λίγων. Το πραγματικό νόημα της ποιότητας στη μόρφωση βρίσκεται στη συνάφειά της με την ισότητα.

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση