giannisTs blog

Ένας άνδρας στους τρεις και μια γυναίκα στις πέντε, ηλικίας 25 ως 34 ετών, εξακολουθούσαν, το 2008 στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να κατοικούν στο σπίτι των γονιών τους, σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα από τη Eurostat.

Στις ηλικίες 18 – 24 ετών, η αναλογία των νέων που ζουν με τους γονείς τους είναι πολύ υψηλότερη. Το 2008, 71% των γυναικών αυτής της ηλικίας και 82% των ανδρών ζούσαν στην οικογενειακή εστία.

Συνολικά 46% των ευρωπαίων νεαρών ενηλίκων, ηλικίας 18 ως 34 ετών, δηλαδή 51 εκατομμύρια άνθρωποι, ζούσαν στο σπίτι των γονιών τους το 2008, υπογραμμίζει η Eurostat.

Το φαινόμενο αυτό είναι οξύτερο στις χώρες της νότιας και της ανατολικής Ευρώπης. Στις χώρες της βόρειας Ευρώπης οι νεαροί ενήλικες έχουν την τάση να εγκαταλείπουν νωρίτερα την οικογενειακή εστία.

Το γεγονός ότι παραμένουν στο σπίτι των γονιών τους οφείλεται συχνά στην ανάγκη, αναφέρει στην έκθεσή της η Eurostat.

Η συνέχιση των σπουδών είναι ένας από τους λόγους που εξηγούν αυτό το φαινόμενο, ιδιαίτερα στους νέους ηλικίας 18 – 24 ετών. Όμως η κρίση είναι επίσης ένας υπολογίσιμος παράγοντας. Το 13% των νεαρών ενηλίκων ηλικίας 18 ως 34 ετών που ζουν στο σπίτι των γονιών τους βρίσκεται κοντά στο όριο της φτώχειας, επισημαίνει η Eurostat. Μεταξύ των νεαρών ενηλίκων που ζουν στο σπίτι των γονιών τους και εργάζονται, το 36% έχει συμβόλαια προσωρινής απασχόλησης.

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο alexkoron@gmail.com
Η μεγαλύτερη ίσως κατάκτηση των εργαζομένων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες ήταν η μείωση του εργάσιμου χρόνου και το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο που, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, σηματοδότησαν μια πραγματική πολιτισμική επανάσταση.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η υλική και συμβολική κυριαρχία της αμειβόμενης εργασίας κλονίστηκε ουσιωδώς στη σκέψη και την καθημερινή ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. Το τέλος της προτεσταντικής «ηθικής της εργασίας» και η μαζικοποίηση δικαιωμάτων και δυνατοτήτων -που έως τότε αποτελούσαν προνόμιο όσων βρίσκονταν στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας- έκαναν τις μεταπολεμικές κοινωνίες να ονειρεύονται την οριστική απελευθέρωση του ατόμου από τους εργασιακούς καταναγκασμούς και την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Νέοι χωροχρόνοι ατομικής ελευθερίας, ανάπτυξης και αυτοπραγμάτωσης έκαναν την εμφάνισή τους. Η μόρφωση και η καλλιέργεια σε όλα τα στάδια της ζωής, η πολιτιστική συμμετοχή και έκφραση, η διασκέδαση και οι απολαύσεις, οι οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις, οι διεκδικήσεις μεταϋλιστικών αιτημάτων, κ.ά., αποτέλεσαν τις νέες ατομικές και συλλογικές προτεραιότητες. Ο ελεύθερος χρόνος, όπως συνοπτικά ονομάστηκαν τα ατομικά και συλλογικά ενδιαφέροντα των μεταβιομηχανικών κοινωνιών, έγινε ο προνομιακός κοινωνικός χρόνος της ατομικότητας και της κοινωνικής ένταξης, ενώ η αμειβόμενη εργασία έγινε το μέσο για τη συμμετοχή στην «κοινωνία της σχόλης». Στο πλαίσιο αυτό η δημόσια συζήτηση (επιστημονική και μη) μετακινήθηκε από τα ζητήματα της σπάνης και της επιβίωσης στο κυρίαρχο ζήτημα της εποχής της αφθονίας: την επιδίωξη της ατομικής ευτυχίας.

Τριάντα χρόνια αργότερα, στη δεκαετία του 1990, το ερώτημα του «τέλους της εργασίας» επαναδιατυπωνόταν (1). Αυτή τη φορά όμως στην προοπτική της διόγκωσης της ανεργίας και της επισφαλούς απασχόλησης. Εκτοτε, οι απορυθμίσεις των οικονομικών αγορών και η συρρίκνωση των κοινωνικών πολιτικών επαναφέρουν τα εργασιακά ζητήματα στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Τα προβλήματα αφορούν τώρα την καθολική απαξίωση της αμειβόμενης επαγγελματικής εργασίας, καθώς η ενδημική απειλή της ανεργίας και η απορύθμιση της απασχόλησης διακυβεύουν την κοινωνική αξία της εργασίας. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με την κοινωνική αχρηστία και τη συνακόλουθη επισφάλεια της κοινωνικής τους ένταξης. Η επιμήκυνση των ωρών εργασίας, το τέλος της συνταξιοδότησης στα 60, οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, η υποκατάσταση της εργασίας από αυτοματοποιημένα συστήματα, κ.λπ., κρατούν χαμηλά την αξία της. Η εργασία εντατικοποιείται παραγωγικά αλλά απαξιώνεται κοινωνικά, με αποτέλεσμα αφενός να ενισχύεται η επιρροή της στην καθημερινότητα των εργαζομένων και, αφετέρου, να μειώνεται η ικανότητά της να εξασφαλίζει την κοινωνική ένταξη. Το παράδοξο αυτό γεγονός επιδρά δυσμενώς στην οργάνωση της καθημερινότητας και του βίου των εργαζομένων, καθώς και στη δυνατότητά τους να εξασφαλίσουν τους πόρους της συμμετοχής τους στη σφαίρα του ελεύθερου χρόνου.

Χάνοντας, όμως, τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς εργασίας χάνουμε τη σημαντικότερη παρακαταθήκη του τέλους του 20ού αιώνα: Ο χρόνος της ζωής δεν μπορεί να ταυτίζεται με το χρόνο της εργασίας. Μπροστά σε αυτή την τεράστια απώλεια, ο λόγος της αριστεράς (ή καλύτερα η σιωπή της), σε διεθνές επίπεδο, αφήνει τους εργαζόμενους καθηλωμένους στην πλήρη αδυναμία να είναι απαιτητικοί ως προς τη φύση, το περιεχόμενο, τους σκοπούς και, σε τελική ανάλυση, το ίδιο το νόημα της εργασίας.

(1) Rifkin, J. (1996). «Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της». Αθήνα, εκδ. Λιβάνη.

Ηλεκτρονική καρτέλα και για τους μαθητές στα σχέδια του υπουργείου Παιδείας

Ψηφιακά βιβλία σε όλες τις τάξεις, ενίσχυση των υποδομών στα σχολεία και εξοπλισμό τους με νέες τεχνολογίες αλλά και το παρουσίαση φροντιστηριακών μαθημάτων μέσω βίντεο περιλαμβάνει το ψηφιακό σχολείο, η παρουσίαση του οποίου πραγματοποιήθηκε σήμερα.

Πλέον στόχος είναι το περιεχόμενο όλων των βιβλίων να είναι διαθέσιμο σε ψηφιακή μορφή, για όλες τις τάξεις και τα μαθήματα. Επίσης στους μαθητές θα δίνεται και η δυνατότητα πρόσβασης σε βοηθητικό υλικό μαθημάτων με αξιοποίηση Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας (ΤΠΕ).

Προβλέπεται μέχρι και ψηφιακή υποστηρικτική διδασκαλία (βιντεοσκοπημένες πρότυπες διδασκαλίες) για τα βασικά μαθήματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων.

Επίσης, το σύνολο των σχολείων της χώρας αποκτούν την ηλεκτρονική τους καρτέλα η οποία θα περιλαμβάνει στοιχεία των μαθητών όπως και η βαθμολογία τους. Με το τέλος της 3ης Γυμνασίου κάθε μαθητής θα παίρνει πιστοποιητικό Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας.

Στο θέμα των υποδομών, τα σχολεία αναμένεται να προμηθευτούν συστήματα διαδραστικής διδασκαλίας (διαδραστικοί πίνακες, data-projectors). Η αρχή γίνεται με 1250 σχολεία που υπέβαλλαν σχετικό αίτημα για τη Β’ Γυμνασίου και στη συνέχεια σε 1.190 Γυμνάσια (60% του συνόλου) και 5.200 Δημοτικά (85% του συνόλου). Ήδη τονίζεται ότι φορητό εργαστήριο Η/Υ θα εγκατασταθεί σε 800 ολοήμερα δημοτικά και όλα τα Γυμνάσια ενώ σε 400 απομακρυσμένα σχολεία θα σταλούν υπολογιστές.

Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών

Το νέο ψηφιακό σχολείο απαιτεί και την ανάλογη εξοικείωση από την πλευρά των εκπαιδευτικών, για αυτό το λόγο τονίζεται πως προβλέπεται επιμόρφωση 103.000 εκπαιδευτικών (57.2% του συνόλου) στη διδακτική αξιοποίηση των εργαλείων τεχνολογιών της, στα μαθήματα ειδικότητας τους αλλά και στη χρήση διαδραστικών πινάκων και της ψηφιακής εκπαιδευτικής πλατφόρμας.

Σύμφωνα με τα στατιστικά του υπουργείου, το 35% των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα δηλώνουν ότι έχουν χρησιμοποιήσει τις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνίας για τα μαθήματά τους (στην Ε.Ε. 74%), ενώ το 31% των εκπαιδευτικών δηλώνουν ότι δεν έχουν καμία ή σχεδόν καμία εμπειρία στη χρήση των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας (7% στην Ε.Ε.).
Γ. Παπανδρέου: Σε τρία χρόνια όλα τα σχολεία στο διαδίκτυο

Το ψηφιακό σχολείο αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα στην εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, σύμφωνα με το Γιώργος Παπανδρέου, καθώς τόνισε πως “ούτε ένα παιδί δεν πρέπει να μείνει πίσω από τη μεγάλη ψηφιακή επανάσταση που γίνεται σε όλο τον κόσμο”.

Όπως εκτίμησε, η ψηφιακή τεχνολογία θα αλλάξει τα δεδομένα στην εκπαίδευση, όπως κάποτε τα είχε αλλάξει η τυπογραφία.

Απαντώντας στην κριτική που μπορεί να δεχτεί η κυβέρνηση, όπως για παράδειγμα ότι ρίχνει βάρος στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές όταν υπάρχουν μεγάλα προβλήματα στη σχολική στέγη, είπε πως “δεν θα περιμένουμε να κάνουμε τα τέλεια ντουβάρια, για να πάρουν τα παιδιά της σημερινής γενιάς αυτό που χρειάζονται ώστε αντιμετωπίσουν το αύριο”.

Ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι υπάρχουν ήδη οι υποδομές για το ψηφιακό σχολείο. Όπως είπε, το 97% των σχολείων είναι συνδεδεμένο στο διαδίκτυο, ενώ πρόσθεσε ότι μέσα σε τρία χρόνια θα έχει γίνει η σύνδεση όλων στο δίκτυο οπτικών ινών.

Σε τρία χρόνια εκτίμησε ότι θα μπορούν όλοι οι εκπαιδευτικοί να χρησιμοποιούν τα εργαλεία του διαδικτύου. Υπολόγισε σε περίπου 30% του συνόλου τους εκπαιδευτικούς που σήμερα δεν ξέρουν να χειρίζονται υπολογιστές.

Το “ψηφιακό σχολείο” είναι μια μόνο διάσταση του Νέου Σχολείου, τόνισε η υπουργός Παιδείας, Δια Μάθησης και Θρησκευμάτων Άννα Διαμαντοπούλου, κατά την επίσημη παρουσίαση της ψηφιακής διάστασης του Νέου Σχολείου στο 1ο ΕΠΑΛ-ΓΕΛ στο Μούδρο της Λήμνου, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για ένα “όραμα” του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου που υλοποιείται και το οποίο μπορεί να αποτελέσει πρωτοπορία με τη βοήθεια των εκπαιδευτικών και των μαθητών. Η κ. Διαμαντοπούλου ανέφερε ότι η ψηφιακή διάσταση αλλάζει τα δεδομένα στην εκπαίδευση και έδωσε στον κ. Παπανδρέου το πρώτο ηλεκτρονικό βιβλίο (e-book), από αυτά που θα διαθέτει κάθε μαθητής στο εγγύς μέλλον. Όπως σημείωσε η υπουργός, οι τρεις βασικοί άξονες που αποτελούν την ψηφιακή πολιτική για το Νέο Σχολείο αφορούν τις υποδομές και τον εξοπλισμό, την εκπαίδευση των δασκάλων σε αυτά τα νέα ηλεκτρονικά και διαδραστικά μέτρα και κυρίως τη μετατροπή του εκπαιδευτικού υλικού σε ψηφιακό. Βασικά εργαλεία του μαθητή δεν θα είναι πια το βιβλίο και ο πίνακας, αλλά το ηλεκτρονικό βιβλίο και ένας ηλεκτρονικός διαδραστικός πίνακας. Η υπουργός έδωσε απαντήσεις σε σειρά ερωτημάτων που έχουν διατυπωθεί ως αντίλογος για το “ψηφιακό σχολείο”, αναφορικά με τους τρεις αυτούς άξονες. Ειδικότερα, είπε ότι αν και πράγματι υπάρχουν μεγάλα προβλήματα με τη σχολική στέγη, δεν μπορούμε να περιμένουμε να φτιαχτούν τα “τέλεια ντουβάρια” για να πάρουν μέρος όλα τα παιδιά σε αυτή τη διαδικασία της ψηφιακής διάστασης, η οποία όπως τόνισε , είναι σήμερα προϋπόθεση ίσων ευκαιριών για τους μαθητές. Ανέφερε ακόμη ότι το 97% των σχολείων έχουν σήμερα σύνδεση με το Διαδίκτυο και ότι σε τρία χρόνια, με την ειδική επιμόρφωση που θα κάνει το υπουργείο, όλοι οι εκπαιδευτικοί θα λάβουν την εκπαίδευση για την ψηφιακή διάσταση του νέου σχολείου. Πιο αναλυτικά για το “ψηφιακό σχολείο” μίλησε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Βασίλης Κουλαΐδης, ενώ παρόντες ήταν και η υφυπουργός Εύη Χριστοφιλοπούλου και ο ειδικός γραμματέας Μιχάλης Κονοτογιάννης. Ειδικότερα: Το ψηφιακό σχολείο υλοποιείται με σειρά δράσεων που οργανώνονται σε πέντε βασικούς άξονες: 1. Ενίσχυση των υποδομών δικτύου και του ηλεκτρονικού εξοπλισμού των σχολείων με στόχο τη δημιουργία της ψηφιακής τάξης. Η ψηφιακή τάξη έχει γρήγορη σύνδεση με το Διαδίκτυο, είναι εξοπλισμένη με διαδραστικά συστήματα διδασκαλίας (π.χ. διαδραστικοί πίνακες), ενώ ο εκπαιδευτικός και οι μαθητές αλληλεπιδρούν με δυναμικό τρόπο με τη χρήση όλων των σύγχρονων εργαλείων των ΤΠΕ. 2. Πλούσιο, διαδραστικό και αντιστοιχημένο με τα προγράμματα σπουδών ψηφιακό εκπαιδευτικό περιεχόμενο (e-books) για όλες τις τάξεις και τα μαθήματα. 3. Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στην εκπαιδευτική αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών. 4. Ολοκληρωμένο σύστημα ηλεκτρονικής διοίκησης της εκπαίδευσης και διαχείρισης εκπαιδευτικών δεδομένων. 5. Οριζόντιες υποστηρικτικές δράσεις. Αναλυτικότερα, για καθένα από τους παραπάνω άξονες έχουν δρομολογηθεί και υλοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς οι ακόλουθες δράσεις: 1. Ψηφιακή τάξη (δίκτυα και εξοπλισμοί) Τα σχολεία προμηθεύονται: – Συστήματα διαδραστικής διδασκαλίας (διαδραστικοί πίνακες, data-projectors) αρχικά στη Β’ Γυμνασίου (1.250 σχολεία που υπέβαλαν σχετικό αίτημα τους προηγούμενους μήνες) και στη συνέχεια σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου (Α’, Β’, Γ’) και την Στ’ Δημοτικού σε 1.190 Γυμνάσια (60% του συνόλου) και 5.200 Δημοτικά (85% του συνόλου). – Φορητό εργαστήριο Η/Υ (15 Η/Υ, 1 Wifi, 30USB memory sticks, ερμάριο τροχήλατο) για τα 800 ολοήμερα δημοτικά και όλα τα Γυμνάσια. – 1 Η/Υ (σε 400 σχολεία σε απομακρυσμένες περιοχές). Παράλληλα 1.300 σχολεία σε 57 Δήμους αποκτούν ευρυζωνική σύνδεση μέσω Μητροπολιτικών Αστικών Δικτύων (ΜΑΝ) οπτικών ινών. 2. Ψηφιακό εκπαιδευτικό περιεχόμενο (e-books) Δημιουργείται δημόσια διαθέσιμη ψηφιακή πλατφόρμα ανοικτού λογισμικού, με δυνατότητες ενεργού εμπλοκής των χρηστών με εργαλεία Web 2.0 στην οποία θα είναι ενσωματωμένα: – Όλα τα βιβλία σε ψηφιακή μορφή και εμπλουτισμένα με πρόσθετο διαδραστικό υλικό (animations, videos, υπερσυνδέσμους, κλπ). – Ψηφιακή υποστηρικτική διδασκαλία (βιντεοσκοπημένες πρότυπες διδασκαλίες) για τα βασικά μαθήματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων. – Σχέδια μαθημάτων για κάθε ενότητα όπου εντάσσονται οι νέες τεχνολογίες στη διδασκαλία. – Πρόσθετο ψηφιακό υλικό όπως φωτογραφίες, βίντεο, ψηφιακά εκπαιδευτικά παιχνίδια αντιστοιχισμένο ανά ενότητα μαθημάτων από ψηφιακά αρχεία (ΕΡΤ, ΓΑΚ, Βιβλιοθήκες, Μουσεία, κλπ). – Δυνατότητες τοπικής εκπαιδευτικής διαχείρισης της κάθε τάξης (ανταλλαγή εργασιών μεταξύ μαθητών-εκπαιδευτικών, ανακοινώσεις, διαγωνίσματα, βαθμολογίες, απουσίες, κλπ). Με βάση αυτήν την πλατφόρμα δίνεται πρόσβαση από το σπίτι, στο μεν μαθητή για περαιτέρω εμπέδωση της ύλης και εξάσκηση με τον ιδιαίτερο δικό του ρυθμό, στο δε γονιό για να ενημερώνεται για όλη την πρόοδο και τη σχολική πορεία του παιδιού του. Παράλληλα, ο εκπαιδευτικός αποκτά ένα δυναμικό εργαλείο που αναβαθμίζει σημαντικά την καθημερινή του διδασκαλία. 3. Επιμόρφωση εκπαιδευτικών Στο πλαίσιο της συνολικής στρατηγικής για την επιμόρφωση εκπαιδευτικών: – Είναι σε εξέλιξη η διαδικασία για την επιμόρφωση 103.000 εκπαιδευτικών (57,2% του συνόλου) στη διδακτική αξιοποίηση των εργαλείων ΤΠΕ στα μαθήματα ειδικότητάς τους και στη χρήση διαδραστικών πινάκων και της ψηφιακής εκπαιδευτικής πλατφόρμας. – Δημιουργείται ειδική e-πλατφόρμα για από απόσταση επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Ηλεκτρονική διοίκηση της εκπαίδευσης – Αντικαθίστανται τα διαφορετικά σημερινά βασικά συστήματα καταγραφής δεδομένων του εκπαιδευτικού συστήματος (e-survey, e-school, e-data center, ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα διορισμών και προσλήψεων) με ένα ενιαίο διαλειτουργικό σύστημα, στο οποίο θα μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας ανάλογα με το επίπεδο της λειτουργίας του (π.χ. ο γονιός του παιδιού του, ο εκπαιδευτικός της τάξης του, ο σχολικός σύμβουλος των σχολείων που εποπτεύει, κ.ο.κ). – Αναπτύσσεται ιστοσελίδα σε κάθε σχολείο και αποκεντρωμένη Υπηρεσία του Υπουργείου προκειμένου να αναρτώνται οι αποφάσεις και τα πεπραγμένα τους, στην κατεύθυνση της διαφάνειας και της κοινωνικής λογοδοσίας. – Όλα τα σχολεία της χώρας αποκτούν την ηλεκτρονική τους καρτέλα, στην οποία θα αναγράφονται πλήρως όλα τα στοιχεία τους (μαθητές, προσωπικό, εξοπλισμός, κλπ). 4. Οριζόντιες υποστηρικτικές δράσεις – Αναπτύσσεται σύστημα υποστήριξης των σχολείων (helpdesk) σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο. – Προωθείται η αριστεία και η καινοτομία στη χρήση των ΤΠΕ από την εκπαιδευτική κοινότητα (βραβεία, διαγωνισμοί, κλπ). – Διεξάγονται μικρές έρευνες ανίχνευσης των τεχνικών και παιδαγωγικών προϋποθέσεων για την καλή ένταξη των ΤΠΕ στο σχολείο καθώς και αξιολόγησης πειραματικών και καινοτομικών δράσεων. – Πιστοποιούνται οι γνώσεις στις ΤΠΕ όλων των μαθητών στην Γ’ Γυμνασίου. – Αναλαμβάνεται δράση με στόχο την ενημέρωση γονέων, μαθητών, και εκπαιδευτικών για την ασφαλή χρήση του Διαδικτύου (safer internet). – Η εκπαιδευτική τηλεόραση μετατρέπεται σε multimedia πλατφόρμα συνδεδεμένη με τα σημαντικότερα sites κοινωνικής δικτύωσης που προσφέρει στην εκπαιδευτική κοινότητα το περιβάλλον για να σχεδιάσουν και να πραγματοποιήσουν τα δικά τους projects: video, online games, social networking services, blogs, twitter, wiki-based projects. Η βασική πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει σήμερα το Ψηφιακό Σχολείο είναι η ουσιαστική ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στη διδασκαλία όλων των μαθημάτων αλλά και στη σχολική ζωή ευρύτερα. Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα: -35% των εκπαιδευτικών δηλώνουν ότι έχουν χρησιμοποιήσει τις ΤΠΕ για τα μαθήματά τους (μέσος όρος στην ΕΕ 74%). -31% των εκπαιδευτικών δηλώνουν ότι δεν έχουν καμία ή σχεδόν καμία εμπειρία στη χρήση των ΤΠΕ (μέσος όρος στην ΕΕ 7%). 40% των σχολείων έχουν δική τους ιστοσελίδα (εκτιμάται ότι μόλις το 10-15% είναι ενεργές). – 1, 4% μόλις των εκπαιδευτικών της Α/θμιας και το 3,7% της Β/θμιας έχουν ενεργή ιστοσελίδα στο ΠΣΔ. Το ψηφιακό σχολείο αποτελεί, λοιπόν, μια ολιστική προσέγγιση για την ανάπτυξη όλων των παραμέτρων που η διεθνής εμπειρία αναδεικνύει ως κρίσιμες για την επιτυχή εισαγωγή των ΤΠΕ στο σχολείο προς όφελος του μαθητή.

© 2010 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αφορά τους ασφαλισμένους μετά την 1.1.1983, που θα μπορούν να βγουν στη σύνταξη με 35 χρόνια υπηρεσίας στα 58 τους ή 37 χωρίς όριο ηλικίας

Κλειδί, για ηπιότερη εφαρμογή του Ασφαλιστικού των δημοσίων υπαλλήλων, αποτελούν τα… ψιλά γράμματα του νέου νόμου Παπακωνσταντίνου (3865/2010). Κι αυτό γιατί διαπιστώνεται ότι το σχετικό άρθρο 6 του νέου νόμου δίνει τη δυνατότητα σε δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους ασφαλισμένους από 1.1.1983 έως 31.12.1992 να μην επιβαρυνθούν με πρόσθετα (έως 15) έτη ασφάλισης ή να έχουν μείωση της σύνταξής τους.
Η ηγεσία της ΠΟΠΟΚΠ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής)- όπως τονίζει σε δηλώσεις του ο πρόεδρός της κ. Θανάσης Τσακανίκας (ερμηνεύοντας τον νέο νόμο)- θεωρεί ότι άνδρες και γυναίκες που μέχρι τις 31.12.2010 έχουν συμπληρώσει 25 έτη ασφάλισης έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι αυτοί μπορούν να συνταξιοδοτηθούν με 35 έτη ασφάλισης και όριο ηλικίας τα 58 χρόνια ή με 37 έτη ασφάλισης χωρίς όριο ηλικίας (ΧΟΗ). Μάλιστα στην 25ετία υπολογίζεται (όπως είναι διατυπωμένη η διάταξη) και η προϋπηρεσία σε άλλα Ταμεία, εκτός Δημοσίου. Επιπρόσθετα η μεγάλη αυτή κατηγορία των ασφαλισμένων δημοσίων υπαλλήλων (25ετία στις 31.12.2010) εκτός από τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης θα γλιτώσουν και από τη μείωση της σύνταξης λόγω του νέου υπολογισμού της. Την ίδια εκτίμηση με τον κ. Τσακανίκα έχουν και στελέχη της ΑΔΕΔΥ αλλά και άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων στον χώρο του Δημοσίου που περιμένουν τις σχετικές ερμηνείες από το υπουργείο Οικονομικών. Μάλιστα, την ίδια άποψη εκφράζουν και στελέχη της Γραμματείας Κοινωνικών Ασφαλίσεων παρόλο που δεν έχουν άμεση σχέση με τον νόμο 3865/2010, εκτιμώντας ότι μια τέτοια ερμηνεία θα «σώσει» τους 8 στους 10 δημοσίους υπαλλήλους από τη «θηλειά» των ανατροπών στο Ασφαλιστικό από το 2011.

Περιμένουν εγκύκλιο
Πάντως το μεγάλο αυτό ζήτημα αναμένεται να «ξεκαθαρίσει» οριστικά η ερμηνευτική εγκύκλιος του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Παρόλο που στον χώρο του ιδιωτικού τομέα, των ΔΕΚΟ-τραπεζών και των Ταμείων των αυτοαπασχολουμένων και επιστημόνων έχουν εκδοθεί οι σχετικές εγκύκλιοι του νέου Ασφαλιστικού, δεν συμβαίνει το ίδιο με το Δημόσιο. Κι αυτό γιατί το αρμόδιο υπουργείο Οικονομικών (Γενικό Λογιστήριο) καθυστερεί την έκδοση της σχετικής ερμηνευτικής εγκυκλίου του νόμου 3865/2010 ( Μεταρρύθμιση συνταξιοδοτικού συστήματος του Δημοσίου και συναφείς διατάξεις). Σε αυτή την εγκύκλιο θα δοθούν εξηγήσεις και για ένα άλλο θέμα ερμηνείας του νέου Ασφαλιστικού στο Δημόσιο που αφορά την εξίσωση των δικαιωμάτων ανδρών- γυναικών (π.χ. οφέλη για τρίτεκνους).
edugate.gr

Την αντίδραση της υπουργού Παιδείας Αννας Διαμαντοπούλου προκάλεσε η πρόθεση της Εκκλησίας να θέσει υπό την εξέταση ειδικής επιτροπής σχολικά εγχειρίδια Θρησκευτικών, Νέων Ελληνικών και Ιστορίας.

«Τα βιβλία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος εκδίδονται από το υπουργείο Παιδείας και την ευθύνη τους έχει το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο» είπε η υπουργός Παιδείας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση μετά το πέρας της χθεσινής συνάντησής της με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα.

Η συζήτηση για το θέμα της «αποχριστιανοποίησης» μέσω των σχολικών εγχειριδίων, το οποίο εθίγη στην προχθεσινή συνεδρίαση της ιεραρχίας, όπου και έγινε πρόταση να παραπεμφθούν τα εγχειρίδια για μελέτη στη Συνοδική Επιτροπή Πολιτιστικής Ταυτότητας, συνεχίστηκε και χθες. Κατά τη συνεδρίαση υπήρξαν και πάλι μητροπολίτες που υπέδειξαν συγκεκριμένα σημεία σε σχολικά βιβλία, λέγοντας ότι υπάρχουν «απαξιωτικές εκφράσεις για την Εκκλησία».

Μετά το τέλος της συνεδρίασης, μάλιστα, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος, σε δηλώσεις του, διερωτήθηκε γιατί θα πρέπει να είναι προαιρετικό το μάθημα των Θρησκευτικών.

Από τη χθεσινή συνεδρίαση δεν έλειψαν και πάλι οι αντιπαραθέσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος είπε στον κ. Ιερώνυμο ότι με την ήπια στάση που κρατά κινδυνεύει να κατηγορηθεί ότι τάσσεται υπέρ συγκεκριμένης πολιτικής κατεύθυνσης, για να του απαντήσει ο Αρχιεπίσκοπος: «εγώ δεν ταυτίζομαι με πολιτικά κόμματα, έχω καλές σχέσεις με πρόσωπα από όλη την πολιτική σκηνή και αξιοποιώ τις γνωριμίες μου για να προωθώ θέματα της Εκκλησίας».

Συζήτηση έγινε, επίσης, και για την κάρτα του Πολίτη. Ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος φέρεται να είπε ότι υπάρχουν κέντρα εκτός Ελλάδας που θέλουν να καθορίζουν τη ζωή μας, ενώ σχολίασε απαξιωτικά τους γάμους ομοφύλων και μάλιστα αξιωματούχων σε κράτη της Ευρώπης.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΟΝΑΤΣΟΥ