
Ο διμοιρίτης του ΕΛΑΣ και λοχαγός μετέπειτα του ΔΣΕ Χρήστος Νομικός το 1943 στην Καισαρειά. Κρατά γερμανικό αυτόματο στάγιερ, ενώ στη ζώνη του έχει γερμανική χειροβομβίδα και πιστόλι (Ιδιωτική Συλλογή οικογένειας Νομικού)
Ανακοίνωση στο διήμερο συνέδριο Τσοτυλίου 30η Αυγούστου έως 1η Σεπτεμβρίου 1996. Δημοσιεύτηκε στον τόμο Η δεκαετία 1940 –1950 στη Δυτική Μακεδονία, Εταιρεία Μελετών Άνω Βοΐου, Θεσσαλονίκη 1998, σ. 388 –398. Το κείμενο εδώ, κατόπιν νέων στοιχείων που προσήλθαν στην ιστορική τράπεζα, διορθώθηκε σε ορισμένα σημεία του, παρόλο τον πειρασμό για ένα βαθύτατο χτένισμα. Προστέθηκαν επίσης φωτογραφίες, ο χάρτης και η βιβλιογραφία.
Το πρωτογενές υλικό για την ιστορία του εμφυλίου πολέμου στη Δυτική Μακεδονία σπανίζει, τα δε βιβλία που αναφέρονται στα οροπέδια Κοζάνης, Βοΐου, Πτολεμαΐδας και Γρεβενών είναι λιγότερα από τα δάχτυλα των δυο χεριών. Πρόσωπα που είχαν σημαντικότατη δράση στην περιοχή σαν τον Πετρόμπεη, το Χείμαρρο, τον Υψηλάντη, τον Παλαιολόγο σιωπούν εκδοτικά ως σήμερα.
Ακόμα πιο σπάνιες είναι οι έντυπες πηγές του θέματος που διάλεξα να παρουσιάσω σήμερα. Εστιάζονται σε δυο μόνο βιβλία: του Γιώργου Γκάσα από τους Μανιάκους με τίτλο «οι Αθάνατοι της Καστοριάς» και του Τάσου Θεοδωρόπουλου με τίτλο «Αγώνες και θυσίες της περιοχής Γρεβενών». Ο πρώτος αφιερώνει 10 σελίδες στο τέλος του βιβλίου του κι ο δεύτερος 15. Δυστυχώς πρόκειται για μια διάχυτη και ιστορικά λανθασμένη αντίληψη, από την οποία διακατέχονται οι αγωνιστές: να γράφουν δηλαδή γενικότητες και να αφήνουν στη λήθη τις λεπτομέρειες των καθημερινών γεγονότων.
Ο τίτλος της εργασίας μου είναι συνεκδοχικός κι αφορά στους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, οι οποίοι από τo ΄46 και μετά δρούσαν στην περιοχή του όρους Μπούρινος, τον Τσιαρτσιαμπά και τα Βέντζια. Tα Κέντρα Πληροφοριών (ΚΠ) δεν λειτουργούσαν μόνο σαν κέντρα πληροφοριών αλλά είχαν και διάφορες επιμέρους υποχρεώσεις, όπως προπαγάνδα, οργάνωση σαμποτάζ, ελευθεροσκοπευτική δράση, σταθμοί περαστικών μονάδων, πολιτοφυλακή και άλλα. Τα καθήκοντα αυτά ασκούνταν στην αρχή από τα μάχιμα τμήματα εξειδικεύτηκαν όμως το 1948, όταν χρειάστηκε βοηθητικό μέτωπο στα μετόπισθεν προς ανακούφιση των ανταρτών, που μάχονταν στο Γράμμο και το Βίτσι. Διατηρήθηκαν μέχρι την πτώση του ΔΣΕ τον Αύγουστο του ΄49. Μετά άλλαξαν το όνομά τους σε Πολιτικοί Επίτροποι Υπαίθρου (ΠΕΥ) και τα μέλη τους ολιγόστεψαν μέσα στο διαρκές κυνηγητό. Όσοι από τους τελευταίους αυτούς επαναστάτες επέζησαν πέρασαν στην Αλβανία την Άνοιξη του 1950.





























