απ` το πεδίο της σχολικής πράξης – Αναστάσιος Τασινός

Δάσκαλε, πες μας

μια ιστορία!

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 Πάντα ως δάσκαλος αφηγούμουν αληθινές ιστορίες στην τάξη, σχετικές με το μάθημα. Άρεσε πολύ στους μαθητές να ακούνε ιστορίες βγαλμένες απ` τη ζωή.

Σήμερα πάλι αφηγούμαι αληθινές ιστορίες, τούτη τη φορά στο Ιστολόγιό μου, γράφω άρθρα και αναρτώ βίντεο με συνοδευτικά κείμενα στο YouTube, όλα σχετικά με την Εκπαίδευση.  Τα γραφόμενά μου πηγάζουν κυρίως απ` το πεδίο της σχολικής πράξης  και συγκεκριμένα απ` τα χρόνια που ήμουν δάσκαλος, διευθυντής και σχολικός σύμβουλος. Ένα μέρος του υλικού αυτού μαζί με μερικές συνθετικές εκθέσεις μαθητών μου, για την καλύτερη εξυπηρέτηση των αναγνωστών,  συγκεντρώθηκαν στο παρόν βιβλίο. Τα κείμενα – γραμμένα με τη «γλώσσα του δασκάλου» – εκπέμπουν έναν προβληματισμό, που μπορεί να φανεί χρήσιμος στους εκπαιδευτικούς και γενικά σε όσους ενδιαφέρονται για εκπαιδευτικά θέματα.

Ο τίτλος του βιβλίου «Δάσκαλε, πες μας μια ιστορία!» είναι μια φράση που ελέχθη στην τάξη, πριν 31 χρόνια, απ` τη μαθήτριά μου Ευγενία και εκφράζει τη διαχρονική επιθυμία των μαθητών να ακούνε ιστορίες  απ` το δάσκαλο. Ιστορίες όμως, ακούει κι ο δάσκαλος απ` τους μαθητές, που όταν είναι σχετικές με το μάθημα και αξιοποιούνται κατάλληλα, ανεβάζουν την ποιότητα της διδασκαλίας.

Όταν ρώτησαν τον Αϊνστάιν, τι να δίνουμε στα παιδιά να διαβάζουν, απάντησε παραμύθια. Κι όταν μεγαλώσουν τον ξαναρώτησαν. Πάλι παραμύθια απάντησε.

Τα παραμύθια, οι μύθοι και οι αληθινές ιστορίες αρέσουν και διδάσκουν τους μαθητές, ειδικά όταν εντάσσονται μεθοδευμένα στην πορεία διδασκαλίας.

 Ιωάννινα 30 Νοεμβρίου 2016

Για να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε: ΕΔΩ

Σημείωση: Επιτρέπεται η πιστή αναδημοσίευση και αναπαραγωγή του παρόντος έργου ή μέρους αυτού, με την προϋπόθεση να αναφέρεται ο δημιουργός του και να μη γίνεται επ` αμοιβή.

.

 Εκπαιδευτικά άρθρα και άλλα

                      Βιβλίο

              Βασίλη Τασινού

.

 Για να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε: ΕΔΩ

Αναμνήσεις από το σχολείο του δρόμου

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 30 Νοεμβρίου 2016

Σήμερα, το 64^ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών στεγάζεται σε ένα πολύ όμορφο και σύγχρονο διδακτήριο. Τότε που ήμουν διευθυντής (1999-2002) ήμασταν στην κυριολεξία στους τρεις δρόμους! Ήμασταν γνωστοί στο Πανελλήνιο ως «το σχολείο του δρόμου»!

Θυμάμαι την πρώτη ημέρα που ανέλαβα υπηρεσία,  μάταια έψαχνα να βρω την αυλή του σχολείου, γιατί απλούστατα δεν υπήρχε! Πού να φανταστώ, ότι ο δρόμος που έβλεπα μπροστά μου, μεταμορφωνόταν κάθε πρωί σε αυλή σχολείου! Έπαθα σοκ απ` τις πρωτόγνωρες και σουρεαλιστικές εικόνες που αντίκρισα. Ένα τριάρι διαμέρισμα, δύο αποθήκες και ένα ισόγειο κατάστημα, που βρίσκονταν σε τρία διαφορετικά οικοδομικά τετράγωνα, συνέθεταν τις έξι αίθουσες διδασκαλίας, όπου στεγαζόταν 108 μαθητές. Όσο για αυλή χρησιμοποιούσαμε ένα κομμάτι της οδού Ορφανίδου, μήκους 40 μέτρων, το οποίο κλείναμε με σιδερένιες κινητές μπάρες κι απ` τις δυο πλευρές, για να μη διέρχονται αυτοκίνητα και μηχανάκια.

Το σκηνικό της αυλής του δρόμου συμπλήρωναν οι απλωμένες μπουγάδες στις βεράντες των διαμερισμάτων. Παντελόνια, φούστες, σεντόνια,….. ανέμιζαν περιπαιχτικά πάνω απ` τα κεφάλια μας και μερικές φορές χάιδευαν τον ιστό της σημαίας και την πινακίδα του σχολείου. Με τη λήξη των μαθημάτων ο δρόμος επανερχόταν στην κυκλοφορία και το σχολείο γινόταν αόρατο!

Στο δρόμο γινόταν η πρωινή προσευχή,  τα διαλείμματα, η γυμναστική, οι γιορτές και οι εκδηλώσεις! Οι γονείς έβλεπαν τα παιδιά τους στο δρόμο να παίζουν θέατρο, να απαγγέλουν ποιήματα, να τραγουδούν, να χορεύουν, να παίζουν αθλητικά παιχνίδια .…. Να γιατί είχαμε κερδίσει το σεβασμό και την εκτίμηση των γονιών.

Μια μέρα ήρθε στο γραφείο μου ένα έγγραφο, που μας πληροφορούσε ότι μπορούμε να προμηθευτούμε δωρεάν δεντράκια από το Δήμο Πατρέων, για να τα φυτέψουμε στην αυλή του σχολείου μας. Έπεσε πολύ γέλιο με τους συναδέλφους, σχολιάζοντας τη σουρεαλιστική εικόνα: «Δεντράκια στην άσφαλτο!»

Πέρα όμως απ` το αστείο της υπόθεσης, η καθημερινότητα του σχολείου είχε πολλούς κινδύνους! Κατά την ώρα των μαθημάτων, μερικά μηχανάκια παραβίαζαν τις μπάρες, διασχίζοντας με μεγάλη ταχύτητα την αυλή του δρόμου! Άλλες φορές πάλι, μερικοί οδηγοί άνοιγαν τις μπάρες για να περάσουν το αυτοκίνητό τους, χωρίς μετά να τις κλείνουν. Τότε η αυλή του δρόμου, εν ώρα μαθήματος, επανερχόταν στην κυκλοφορία κι αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο, αν δεν το αντιλαμβανόμουν. Όταν η αυλή του δρόμου είχε παρκαρισμένα αυτοκίνητα, το παιχνίδι των μαθητών γινόταν πιο δύσκολο.

Μερικές φορές είχαμε τραυματισμούς στο διάδρομο του διαμερίσματος, ο οποίος εξυπηρετούσε τις τάξεις Α`, Β` και Γ! Ο συνωστισμός ήταν πολύ μεγάλος! Τραυματισμούς όμως είχαμε και στην αυλή του δρόμου.

Μια άλλη πρωτοτυπία ήταν το «κινητό κυλικείο»! Είχα κανονίσει με το φούρναρη της γειτονιάς και μας έφερνε με το αυτοκίνητό του, κάθε πρωί στο μεγάλο διάλειμμα, φρέσκες τυρόπιτες, κουλούρια, γάλατα και αναψυκτικά. Έτσι οι μαθητές προμηθευόταν κάθε ημέρα, το αναγκαίο κολατσιό τους στην αυλή του δρόμου!

Παρ` όλο τις δυσκολίες που καθημερινά αντιμετωπίζαμε, το 64^ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών, είχε τις καλύτερες ετήσιες εκθέσεις λειτουργίας, στην 5^η Περιφέρεια Δημοτικής Εκπαίδευσης Πατρών. Η άθλια κτιριακή υποδομή, ποτέ δεν έγινε άλλοθι για τους εκπαιδευτικούς, να μην πραγματοποιούν εκδηλώσεις στην αυλή του δρόμου. Εκδηλώσεις, που εκ των πραγμάτων έστελναν και ένα ηχηρό μήνυμα διαμαρτυρίας για την ανέγερση νέου διδακτηρίου.

Αντιμέτωπος με αυτή την κατάσταση, θεώρησα χρέος μου μαζί με τους γονείς να διεκδικήσουμε δυναμικά την ανέγερση νέου διδακτηρίου. Ενημερώσαμε αναλυτικά όλους τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας. Η έκδοση του περιοδικού «Το σχολείο του δρόμου» από το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων, είχε μεγάλη συμβολή στην ανάδειξη των προβλημάτων με εικόνες και σχόλια. Στο πλευρό μας από την πρώτη στιγμή στάθηκαν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία αξιοποιήσαμε με τον καλύτερο τρόπο! Ήταν ένας αγώνας για σεμινάριο!

Ποτέ ως διευθυντής δεν παρασύρθηκα από εξτρεμιστικές και ανεύθυνες φωνές, που ζητούσαν την κατάληψη του σχολείου και το κλείσιμο του παραλιακού δρόμου. Τέτοιες μορφές πάλης ήταν ξένες στο ήθος του αγώνα μας. Δεν έφταιγαν τίποτα τα παιδιά να χάνουν το μάθημα και οι πολίτες να ταλαιπωρούνται. Ο αγώνας μας είχε ποιότητα, ήρεμη δύναμη, σωστή τακτική, δίκιο, πολύ δίκιο, και προπαντός ακριβή στόχο! Γι` αυτό και δικαιώθηκε!

Έμεινε στη μνήμη μου, εκείνο το αυγουστιάτικο απόγευμα, του 2002. Ψιλόβρεχε, όταν μαζί με τον Ανδρέα Λοτσάρη,  φίλο και πρόεδρο του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, επισκεφτήκαμε το εργοτάξιο, όπου ριχνόταν τα θεμέλια του 64^ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη, καθόσον με την ολοκλήρωση της τριετούς θητείας μου, ευτύχησα να δω «τις αμυγδαλιές ν` ανθίζουν»· τα θεμέλια του νέου διδακτηρίου να πέφτουν! Ήπιαμε και μια κρύα μπύρα επί τόπου, κάνοντας ευχές να στεριώσουν τα θεμέλια! Ξαφνικά, ένα ουράνιο τόξο εμφανίστηκε πάνω απ` το εργοτάξιο! Καλό σημάδι αυτό σχολιάσαμε με τον Ανδρέα και πήραμε το δρόμο για τη ταβέρνα του «Γενναίου», όπου γιορτάσαμε τη θεμελίωση του νέου διδακτηρίου! Ωραίες στιγμές, που ποτέ δεν μπορείς να ξεχάσεις!

Τιμής ένεκεν αυτού του συλλογικού αγώνα, έγραψα αυτές τις γραμμές, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, ότι η οδός Ορφανίδου έγραψε τη δική της ιστορία για 22 χρόνια!

Πέρασαν 14 χρόνια από τότε. Ποτέ δεν ξέχασα την ομορφιά του δίκαιου αγώνα μας! Μια ομορφιά, που πέρασε στη λησμονιά όλες τις δύσκολες στιγμές, που βίωσα στο 64^ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών!

Κλείνω με συγκίνηση αυτό το άρθρο, αναλογιζόμενος ότι κάποτε, στην όμορφη Πάτρα, στην οδό Ορφανίδου, αριθμός 22, ένωσα κι εγώ τη φωνή μου μαζί με τους γονείς, για την ανέγερση του  64^ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών!

Ιωάννινα 30 Νοεμβρίου 2016

Στο σπίτι του Αχαιού

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 2 Νοεμβρίου 2016

Στα σχολεία που εργάστηκα ως δάσκαλος και διευθυντής, πάντα είχα μια πολύ καλή επικοινωνία με τους γονείς, που αρκετές φορές ξέφευγε απ` τα στενά πλαίσια του σχολείου. Ήταν μια επικοινωνία ανιδιοτελής και καθαρή κι απ` τις δυο πλευρές, γι` αυτό και είχε τη δική της συμβολή στο εκπαιδευτικό μου έργο. Πολλές φορές βρέθηκα σε σπίτια μαθητών μου, σε γιορτές, γενέθλια και συμπόσια. Εκεί ένιωθα να συμμετέχω σ` ένα άλλο «μάθημα»!

Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ, συνέβη στην Οβρυά Πατρών, στις 21 Μαΐου του 1993. Την ημέρα αυτή ήμουν καλεσμένος στη γιορτή του Κώστα, επονομαζόμενου και Αχαιού,  προέδρου  του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, του 2ου Δημοτικού Σχολείου Οβρυάς Πατρών. Στο εν λόγω σχολείο, ήμουν δάσκαλος τη διετία 1992-1994. Με τον Κώστα είχαμε μια πολύ καλή επικοινωνία σε θέματα του σχολείου, αλλά γίναμε και καλοί φίλοι. Τον έλεγα Αχαιό και με αποκαλούσε Δωριέα εξαιτίας της ηπειρώτικης καταγωγής μου. Του άρεσαν πολύ αυτές οι προσφωνήσεις, ίσως επειδή δούλευε στην αρχαιολογική υπηρεσία. Πολλές φορές τον πείραζα, αναφέροντας το ιστορικό γεγονός, της καθόδου των Δωριέων στην Πελοπόννησο και την υποταγή των Αχαιών. Άρα και συ του έλεγα, μπορεί να είσαι Δωριέας και να μην το ξέρεις. «Αδύνατον!» μου έλεγε χαριτολογώντας, «εγώ είμαι γνήσιος Αχαιός!» Από την Οβρυά πήρα μετάθεση το Σεπτέμβριο του 1994 για την πόλη των Πατρών. Ο Αχαιός όμως, εξακολουθούσε να με καλεί κάθε χρόνο στη γιορτή του. Σημάδι ανιδιοτελούς φιλίας και εκτίμησης!

Επανέρχομαι ξανά, στην εν λόγω γιορτή του Αχαιού, που έγραψε τη δική της ιστορία! Όχι, γιατί οι άλλες γιορτές στο σπίτι του υστερούσαν σε κέφι και γλέντι. Αλλά η πρώτη φορά, σε ό,τι ωραίο βιώνουμε, αποτυπώνεται πιο έντονα στο νου και την καρδιά.

Πήγα στο σπίτι του Αχαιού, λίγο πριν τη δύση του ηλίου, απ` τους πρώτους καλεσμένους. Του ευχήθηκα χρόνια πολλά, προσφέροντας ένα μπουκάλι τσίπουρο, που συνοδευόταν με μια ευχητήρια κάρτα, που την υπέγραφα ως Δωριέας. Στη συνέχεια ο Αχαιός με οδήγησε στην κουζίνα, όπου γινόταν το ζέσταμα (τσίπουρο με κοκορέτσι) για το μεγάλο γλέντι. Το όλο σκηνικό, μου θύμισε έντονα τις γιορτές των  παιδικών μου χρόνων στα Δολιανά Ιωαννίνων.

Οι καλεσμένοι σιγά – σιγά πλήθαιναν. Μεταξύ των καλεσμένων και μερικοί μαθητές μου με τους γονείς τους. Η κουζίνα γέμισε ασφυκτικά, το ίδιο και το σαλόνι. Οι τελευταίοι καλεσμένοι βρέθηκαν όρθιοι στη βεράντα του σπιτιού. Όπως λέει ο λαός μας, «όλοι οι καλοί χωράνε». Η εξωστρέφεια της οικογένειας Αχαιού με εντυπωσίασε!

Η μάζωξη τόσων πολλών ανθρώπων, σε τόσο μικρούς χώρους, έφκιανε τη διάθεση όλων. Έφερνε μια ζεστασιά, ένα πραγματικό κέφι! Ο οίνος του Αχαιού ήταν εκλεκτός! Το ίδιο οι μεζέδες, οι σαλάτες, το ψητό, το βραστό, όλα πρώτης ποιότητας!  Χαρά στο κουράγιο της γυναίκας του, για όλη αυτή την ετοιμασία!

Η βραδιά φαινόταν να έχει «άγριες» διαθέσεις! Μύριζε μπαρούτι! Το αισθανόσουν γύρω σου! Μερικοί καλεσμένοι άρχισαν τις «κρασομαχίες»! Ανά δύο, κρατώντας  από ένα ποτήρι γεμάτο κρασί, σταύρωναν τα χέρια τους, έλεγαν «άσπρο πάτο» και το έπιναν με τη μία. Μετά ακολουθούσε το ηπειρώτικο τραγούδι, «κρασί εγώ σε πίνω για καλό και συ με πας στον τοίχο». Οι μερακλήδες πλέον δεν κρατιόταν! Ήθελαν να χορέψουν!  Το κέφι είχε ανάψει για τα καλά! Μία γωνία του σαλονιού έγινε πίστα! Οι καλεσμένοι στο σαλόνι, στην κουζίνα, στη βεράντα, απολάμβαναν μια υπέροχη βραδιά! Περασμένα μεσάνυχτα και δεν έλεγε κανείς να εγκαταλείψει το πεδίο  «μάχης» του Αχαιού! Το καραούλι καλά βαστούσε! Όλοι επικοινωνούσαν με όλους! Ο Αχαιός ήταν η ψυχή του γλεντιού! Πρώτος στα τραγούδια της τάβλας, πρώτος στα τραγούδια του χορού, πρώτος και στις «κρασομαχίες»!

Ξαφνικά, βλέπω τον Αχαιό με το δίκαννο στο χέρι, να βγαίνει στη βεράντα και να φωνάζει: «Για το δάσκαλο!» και να ρίχνει δύο ντουφεκιές στον αέρα! Ήμουν πρώτος στη λίστα των προσφωνήσεων, γιατί ήμουν ο καινούργιος καλεσμένος της παρέας. Ο Αχαιός δεν κρατιόταν με τίποτε! Σταμάτησε τις ντουφεκιές μόνον, όταν ολοκλήρωσε τη λίστα! Εκείνο το βράδυ περίμενα στο γλέντι και την αστυνομία. Δεν ήρθε όμως. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε! Ο Αχαιός ήταν αγαπητός στη γειτονιά και απολάμβανε μιας προνομιακής ασυλίας. Μόνο ένα μικρό κουταβάκι διαμαρτυρήθηκε. Έσκουζε το καημένο απ` το φόβο του!

Κατά το ξημέρωμα άρχισαν να σερβίρονται σκέτοι καφέδες στους «κρασομάχους» για να συνέλθουν. Οι «κρασομαχίες» πάντα έχουν το τίμημα τους. Προσωπικά, κρατιόμουν πολύ καλά, γιατί αρνήθηκα να γίνω «κρασομάχος». Πάντα στα συμπόσια μου άρεσε να πίνω με μέτρο.

Η ανατολή του ηλίου, με βρήκε στο σπίτι του Αχαιού! Σημάδι ότι το μεγάλο γλέντι τελείωσε. Ήταν μια αξέχαστη βραδιά!

Κάθε χρόνο στη γιορτή του Αχαιού, ένιωθες την ίδια ζεστασιά, την ίδια διάθεση να το τραβήξεις μέχρι πρωίας! Θυμάμαι μια χρονιά, οι καλεσμένοι ήταν τόσοι πολλοί, που η γιορτή του Αχαιού  μεταφέρθηκε σε κέντρο διασκέδασης των Πατρών. Ο Αχαιός, όπως πάντα, διαρκώς ευδιάθετος επικοινωνούσε με όλους! Η ορχήστρα διαρκώς έπαιζε τραγούδια για όλα τα γούστα! Οι σερβιτόροι διαρκώς έτρεχαν να μας εξυπηρετήσουν! Διαρκώς όμως, έλειπε κάτι. Η ζεστασιά του σπιτιού, τα κοντινά βλέμματα των καλεσμένων, τα τραγούδια της τάβλας, τα τραγούδια του χορού, οι σπιτικοί μεζέδες, όλα αυτά τα απλά πράγματα, που κανένα κέντρο διασκέδασης δεν μπορεί να σου δώσει!

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω, ότι τον Ιούνιο του 2016, με πήρε τηλέφωνο ο Αχαιός. Μου είπε ότι έχει κρατημένο ένα μπουκάλι τσίπουρο, απ` αυτά που του προσέφερα στη γιορτή του, για να το πιούμε όταν θα ανταμώσουμε. Κράτησε μάλιστα και την ευχητήρια κάρτα που υπέγραψα ως Δωριέας. Υγεία να έχουμε Αχαιέ και θα το πιούμε κι αυτό το ρημάδι! Αλλά με ρέγουλο ε! κι όχι με μπαταριές!

Ιωάννινα 2 Νοεμβρίου 2016

Σημείωση: Επισκέψεις στα σπίτια μαθητών μου και στο δικό μου, μπορείτε να δείτε στο κανάλι μου στο YouTube, σε τέσσερα βίντεο: 1) Ένα άλλο μάθημα 2) Φιλαράκια γεια σας 3) Ωραία στιγμή στάσου!, 4) Στο σπίτι του δασκάλου.

Αποχαιρετισμός με Κερκυραϊκές καντάδες!

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 1 Νοεμβρίου 2016

Το σχολικό έτος 1987-1988 ήμουν δάσκαλος στο 3/θέσιο Δημοτικό Σχολείο Κάτω Γαρούνα Κέρκυρας, στις τάξεις Ε` και ΣΤ`. Όπως πάντα και σ` αυτό το σχολείο, είχα μια πολύ καλή επικοινωνία με τους μαθητές και τους γονείς.

Για τους Κερκυραίους μερικές φορές δεν άκουγα καλά λόγια απ` τους συναδέλφους μου. Τους θεωρούσαν ανθρώπους του συμφέροντος και τους κατέκριναν με μεγάλη ευκολία. Θυμάμαι μια κυρία, που δεν ήταν Κερκυραία,  να λέει: «Οι Κερκυραίες πίνουν το κρασί με τις κούπες κι από εργόχειρο δεν ξέρουν τίποτε.»

Όλοι αυτοί, που κατέκριναν με τόση ευκολία τους Κερκυραίους, πιστεύω ότι κατά βάθος τους ζήλευαν, που ζούσαν σ` ένα τόσο όμορφο και τουριστικό μέρος! Βέβαια, ουδέποτε έδωσα σημασία σ` αυτούς τους αφορισμούς. Οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι. Το έργο τους χαρακτηρίζει την προσωπικότητά τους κι όχι ο τόπος καταγωγής τους. Όταν κάποιος είναι καλός στη δουλειά του, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη κι αν βρεθεί, κερδίζει την αναγνώριση των συνανθρώπων του. Οι δογματικές απόψεις πάντα ανατρέπονται απ` την ίδια τη ζωή.

Στο χωριό Κάτω Γαρούνα είχα μια δημιουργική σχολική χρονιά, που άφησε στη μνήμη μου πολλές ωραίες εικόνες! Θυμάμαι έντονα τους ηπειρώτικους χορούς, που χόρεψαν οι μαθητές μου στην πλατεία του χωριού, την 25^η Μαρτίου. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού εκείνη την ημέρα ευχαριστήθηκαν την εκδήλωση! Το έβλεπες στα πρόσωπά τους! Έλαμπαν από χαρά! Τότε επιβεβαίωσα, αυτό που άκουγα στις καφετέριες της πόλης, ότι οι Κερκυραίοι αγαπούν τη μουσική και το τραγούδι.

Τους  πρώτους οκτώ μήνες έμενα στην πόλη, στα ενοικιαζόμενα δωμάτια της οδού Λιστών. Πηγαινοερχόμουν στο σχολείο με το αυτοκίνητό μου, ένα κόκκινο Μίνι Κούπερ. Τους τελευταίους δύο μήνες μετακόμισα στην παραλία στον Άγιο Γόρδιο, τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το χωριό Κάτω Γαρούνα. Έμενα σε μια ωραία μονοκατοικία, χτισμένη μέσα στα δέντρα, με φόντο τη θάλασσα. Κάθε μεσημέρι, μετά το σχολείο, χαλάρωνα στην πεντακάθαρη παραλία. Μόλις άρχισε να βραδιάζει, ανηφόριζα στο χωριό. Γευμάτιζα στην ωραία ταβέρνα του «Τεό» παρέα με τους γονείς. Έπινα μαζί τους και καμιά κούπα λευκό κρασί δικής τους παραγωγής. Η πολυτελής διαμονή μου στον Άγιο Γόρδιο, ήταν προσφορά των γονέων. Μάταια προσπαθούσα να εντοπίσω τον ιδιοκτήτη της μονοκατοικίας για να τον πληρώσω. Αθόρυβα και ταπεινά, οι γονείς τα είχαν ρυθμίσει όλα!

Η σχολική χρονιά έφθανε στο τέλος της. Η μέρα του αποχαιρετισμού πλησίαζε. Μία ομάδα γονέων οργάνωσε – εκτός ωρολογίου προγράμματος – μια αποχαιρετιστήρια εκδρομή στο παραθαλάσσιο χωριό Ρόδα, βόρεια της Κέρκυρας. Όλοι οι μαθητές και οι γονείς δήλωσαν συμμετοχή.

Ένα λεωφορείο γεμάτο χαρούμενους ανθρώπους, ένα Σάββατο πρωί, στα μέσα Ιουνίου, ξεκίνησε για τη Ρόδα. Προσωπικά, ένιωθα μια συναισθηματική φόρτιση. Σε μερικές ημέρες θα εγκατέλειπα την Κέρκυρα και θα επέστρεφα στην Αθήνα. Το μυαλό μου διαρκώς ταξίδευε έξω απ` το λεωφορείο. Ξαφνικά, η διάθεσή μου άλλαξε, όταν μια μητέρα είπε φωναχτά: «Ήρθε η ώρα να αφιερώσουμε μερικές καντάδες στο δάσκαλο.» Έβλεπα μια διάθεση όλων να μ` ευχαριστήσουν! Σε χρόνο μηδέν, εξαιρετικές φωνές συντονίστηκαν, γυναικείες, αντρικές και παιδικές κι άρχισαν να τραγουδούν! Εντυπωσιάστηκα! Είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν σε ωδείο και όχι σε λεωφορείο. Συνειρμικά, ήρθαν στο νου μου οι πικρόχολες κουβέντες εκείνης της κυρίας, ότι «οι Κερκυραίες πίνουν το κρασί με τις κούπες κι από εργόχειρο δεν ξέρουν τίποτε.» Πόσο άδικες ήταν! Αγνοούσε η εν λόγω κυρία, ότι οι Κερκυραίες έχουν το δικό τους «εργόχειρο», τη μουσική και το τραγούδι! Φθάσαμε στη Ρόδα και τότε μόνον σταμάτησαν οι Κερκυραϊκές καντάδες.

Μόλις κατεβήκαμε απ` το λεωφορείο, οι μαθητές έτρεξαν στην παραλία να νοικιάσουν θαλάσσια ποδήλατα. Παρότρυναν και μένα να κάνω το ίδιο. Εγώ ως βουνίσιος φοβόμουν τα βαθιά νερά και αρνήθηκα να τους ακολουθήσω. Ένας πατέρας όμως με καθησύχασε. «Είμαστε εμείς εδώ δάσκαλε, μην ανησυχείς. Γεννηθήκαμε στη θάλασσα.» Ξεθάρρεψα λίγο, κι έκανα κι εγώ μια βόλτα. Μετά οι μαθητές σχημάτισαν έναν κύκλο στη θάλασσα κι έπαιζαν με μια πλαστική μπάλα. Μ` άρεσε αυτό το παιχνίδι  και μπήκα  κι εγώ στον κύκλο. Οι μαθητές χαιρόταν πολύ, που έπαιζα μαζί τους! Ύστερα από λίγη ώρα, το παιχνίδι μεταφέρθηκε στην παραλία. Άλλοι μαθητές έπαιζαν με τις ρακέτες, άλλοι με την μπάλα κι άλλοι με την άμμο. Μετά ριχνόταν στη θάλασσα να ξεπλυθούν. Σταματημό δεν είχαν!

Οι μαθητές επειδή γνώριζαν ότι θα επιστρέψω στην Αθήνα, ερχόταν συνέχεια δίπλα μου. Όλοι ήθελαν να μου πουν κάτι. Τους άκουγα όλους με ευχαρίστηση. Κάποια στιγμή ο οδηγός του λεωφορείου μού λέει: «Καλά, πώς τους αντέχεις; Σ` έχουν τρελάνει! Δεν σ` έχουν αφήσει ούτε λεπτό ήσυχο!» Εκείνη τη στιγμή όμως, γινόταν ένα άλλο «μάθημα», που ο οδηγός δεν μπορούσε να καταλάβει.

Ήρθε το μεσημέρι. Οι γονείς έστρωσαν κιλίμια κάτω απ` τα δέντρα. Όλες οι παρέες είχαν πάρει μαζί τους το μεσημεριανό φαγητό, εκτός από μένα, που είχα την πολυτέλεια να είμαι καλεσμένος σε όλα τα τραπέζια. Κάθε στρωσίδι και το δικό του κουμάντο. Μου άρεσε πολύ η απλότητα αυτών των ανθρώπων! Οι πλάκες που έκαναν μεταξύ τους! Χαιρόταν πραγματικά τη ζωή! Εισέπραττες τη θετική τους ενέργεια! Ενθουσιάστηκα! Κάποια στιγμή τους λέω φωναχτά: «Ξέχασα να σας πω να φέρετε κάτι!» Όλοι με κοίταξαν με απορία. «Δεν σας είπα να φέρετε λίγο κρασί για τα ξεχωρίσματα.» Έπεσε ομαδικό γέλιο! «Τι λες δάσκαλε!», μου λέει μια μητέρα, «τι θέλεις να πιείς; κόκκινο; λευκό; ροζέ; απ` όλα έχουμε!» Όπα! να τες κι οι κούπες της κυρίας! Άργησαν λίγο να πέσουν, αλλά έπεσαν όλες μαζί! Δοκίμασα και τα τρία είδη κρασιού. Όλα ήταν εξαιρετικά! Δεν ήξερες ποιο να διαλέξεις! Σε όλες τις παρέες υπήρχε κι ένα μπουκάλι κρασί. Μια συνήθεια που έρχεται στο ελληνικό τραπέζι απ` την αρχαιότητα και συνεχίζεται στην Ορθόδοξη παράδοσή μας. «Οίνος ευφραίνει καρδίαν», λέει ένας ψαλμός του Δαυίδ, όταν φυσικά δε χάνεται το μέτρο. Κι ένα μπουκάλι κρασί που έβλεπα σε κάθε στρωσίδι, ήταν ο ορισμός του μέτρου. Η εν λόγω κυρία, που κατέκρινε τις Κερκυραίες, γνώριζε πολύ καλό εργόχειρο! Δε γνώριζε όμως από κούπες! Δε γνώριζε να χαίρεται τη ζωή! Κάτι που γνώριζαν πολύ καλά οι κάτοικοι στο χωριό Κάτω Γαρούνα!

Μετά το φαγητό ήρθε η ώρα για κυκλωτικούς χορούς. Οι μαθητές μου χόρεψαν τους  ίδιους ηπειρώτικους χορούς, που είχαν χορέψει στην πλατεία του χωριού, την 25^η Μαρτίου. Οι γονείς για άλλη μια φορά ευχαριστήθηκαν τους χορούς και χάρηκαν τα παιδιά τους! Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να προσφέρω κι εγώ εκείνη την ημέρα.

Στο δρόμο της επιστροφής, οι γονείς πάλι τραγούδησαν Κερκυραϊκές καντάδες και πάλι αφιερωμένες στο δάσκαλο. Φθάσαμε στο χωριό με τη συναισθηματική φόρτιση να επανέρχεται. Με αποχαιρέτησαν όλοι με μεγάλη εγκαρδιότητα! Το ίδιο κι εγώ! Απομακρύνθηκα απ` το λεωφορείο, αποφεύγοντας να κοιτάξω προς τα πίσω. Οι σπουδές μου στην  Αθήνα με περίμεναν. Φεύγοντας πήρα μαζί μου την αγάπη των μαθητών μου και τη μεγάλη εκτίμηση των γονιών τους! Συναισθήματα που ο χρόνος φάνηκε ανήμπορος να σβήσει!

Πέρασαν 28 χρόνια από τότε! Ποτέ δεν ξέχασα τον αποχαιρετισμό με τις Κερκυραϊκές καντάδες!

Ιωάννινα 1 Νοεμβρίου 2016

Οι αταίριαστοι

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 23 Οκτωβρίου 2016

Στα σχολεία που εργάστηκα ως δάσκαλος και διευθυντής, πάντα συμμετείχα σε όλες τις εκδηλώσεις που οργάνωνε ο σύλλογος γονέων και κηδόμενων.  Σε τέτοιες εκδηλώσεις το σχολείο ενώνεται με την κοινωνία. Ένας δεσμός τόσο απαραίτητος, για την ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών.

Σήμερα, γύρισα τη μηχανή του χρόνου 30 χρόνια πίσω, όταν ήμουν δάσκαλος στο Λόφο του Στρέφη, στο 43ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, σε ένα τμήμα της Ε` τάξης. Πλησίαζαν οι Απόκριες και ο σύλλογος γονέων και κηδόμενων είχε οργανώσει έναν αποκριάτικο χορό, στο ξενοδοχείο Park, επί της οδού Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Με γοήτευε η ιδέα να εμφανιστώ στο χορό μεταμφιεσμένος, χωρίς όμως να φορέσω μάσκα. Ήθελα να πετύχω τη μεταμφίεσή μου μ` ένα καλό μακιγιάζ. Ανακοίνωσα την σκέψη μου αυτή, στο φίλο και συνάδελφο Παναγιώτη, που δίδασκε στην Δ` τάξη. Αμέσως έδειξε ενδιαφέρον, να εμφανιστούμε μαζί μεταμφιεσμένοι στο χορό. Δεν ανακοινώσαμε σε κανέναν άλλο δάσκαλο το σχέδιό μας, για να μη διαρρεύσει. Θέλαμε ένα καλό μακιγιάζ και μια καλή στολή. Η Λουκία, σύζυγος του Παναγιώτη, ανέλαβε τη μεταμόρφωσή μας· τον Παναγιώτη σε αναρχικό  κι  εμένα σε άραβα!

Ο Παναγιώτης φόρεσε ένα ξεβαμμένο στενό μπλουτζίν, τα μπατζάκια μέσα σε μαύρες αρβύλες, λυτά κορδόνια, μαύρη μπλούζα με το γράμμα «Α» στο στήθος σε άσπρο χρώμα, μαλλιά δεμένα κοτσίδα και στο πρόσωπο κόκκινες ανταύγειες.

Εγώ φόρεσα ένα καλοσιδερωμένο μαύρο παντελόνι, μαύρα παπούτσια, άσπρο πουκάμισο, γκρι παλτό, μαντίλι άσπρο στο κεφάλι πιασμένο με δύο μαύρες στρογγυλές κορδέλες, κάλυψη των ματιών με μαύρα γυαλιά και στο πρόσωπο σοκολατί  ανταύγειες.

Τρομερή η Λουκία στο μακιγιάζ!!! Μεταμόρφωσε πειστικά τον άντρα της σε έξαλλο αναρχικό και μένα σε μελαμψό άραβα! Ο ένας δίπλα στον άλλον, ήμασταν ένα αταίριαστο ντουέτο! Με τις ευχές της Λουκίας για επιτυχία του σχεδίου μας, ο Παναγιώτης έβαλε μπρος τη μηχανή. Απ` το Λυκαβηττό κατηφορίσαμε τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, με κατεύθυνση το πεδίο του Άρεως, όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο Park.

Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα μεταμφιεσμένος σε χορό κι ένιωθα λιγάκι άβολα. Στο δρόμο σκεφτόμουν ότι από το πρώτο βήμα στο ξενοδοχείο θα μας κάνουν τσακωτούς. Θεωρούσα απίθανο, μόνον με το μακιγιάζ, να περάσουμε απαρατήρητοι. Ο Παναγιώτης δε συμμεριζόταν τις δικές μου ανασφάλειες, παρόλο ότι ήταν πιο εκτεθειμένος στο πρόσωπο να αναγνωριστεί. Ήταν αεράτος! Φορούσε κι ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο και δεν καταλάβαινε τίποτε.

Φθάσαμε στο ξενοδοχείο Park με καθυστέρηση μιας ώρας, ώστε η αίθουσα να είναι γεμάτη κόσμο. Μας βόλευε η πολυκοσμία, για να μη γίνουμε εύκολος στόχος.

Στην είσοδο του ξενοδοχείου περάσαμε απαρατήρητοι, ανάμεσα σε μερικούς μαθητές και γονείς. Καλό σημάδι αυτό! Τόνωσε λιγάκι το ηθικό μας. Αποφύγαμε το ασανσέρ, για να μην βρεθούμε πολύ κοντά με μαθητές και γονείς. Ανεβήκαμε γρήγορα τα σκαλιά και φθάσαμε στο διάδρομο, που οδηγούσε στην αίθουσα της εκδήλωσης.  Κοντοσταθήκαμε λίγο να πάρουμε μια ανάσα. Από δω και πέρα άρχιζαν τα δύσκολα! Θα μας άφηναν να μπούμε μέσα; Θα μας αναγνώριζαν; Τι απ` τα δύο θα γινόταν;

Χωρίς χρονοτριβή και με αποφασιστικά βήματα μπήκαμε στην αίθουσα, που ήταν γεμάτη κόσμο. Παραδόξως, δεν μας πρόσεξε κανείς! Απίστευτο! Δεν μας αναγνώρισαν! Η αυτοπεποίθησή μας ανέβηκε στα ύψη! Στην πόρτα της εισόδου δεν μας ζήτησαν ούτε τις προσκλήσεις! Νόμισαν ότι είμαστε πελάτες του ξενοδοχείου, που κατά λάθος μπήκαμε στον παιδικό χορό, θα το καταλαβαίναμε και θα αποχωρούσαμε.

Αμ, δε! Προς έκπληξη όλων, στρογγυλοκαθίσαμε στο πιο κεντρικό τραπέζι, δίπλα απ` την ορχήστρα και δείχναμε να απολαμβάνουμε τον αποκριάτικο χορό. Από δω και πέρα άρχισαν οι ρόλοι να αντιστρέφονται. Η ανησυχία μεταφέρθηκε στους γονείς. Ήμασταν ανεπιθύμητοι και το έβλεπες στα μάτια τους. Ποιος όμως, θα έβρισκε το θάρρος να βγάλει τα κάστανα απ` τη φωτιά; Να απομακρύνει το έξαλλο φρικιό και τον μελαμψό άραβα απ` το κεντρικό τραπέζι, τη στιγμή μάλιστα που απολάμβαναν τη βραδιά! Κανείς! Κάποια στιγμή ο Παναγιώτης ήθελε να χορέψει, αλλά τον συγκράτησα για να μην τον αναγνωρίσουν.

Με το πέρασμα του χρόνου η ατμόσφαιρα όλο και ηλεκτριζόταν!  Όλα τα μάτια πλέον, είχαν καρφωθεί πάνω μας. Η Λουκία με το εξαιρετικό μακιγιάζ, μας είχε κάνει αγνώριστους. Τα πηγαδάκια με τους γονείς όλο και πλήθαιναν, για το πως θα απομακρύνουν τους ανεπιθύμητους εισβολείς. Κάποιος γονέας συνομιλούσε έντονα μ` έναν σερβιτόρο. Ο πρόεδρος του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων μάς κοιτούσε επίμονα. Ξαφνικά, τον έχασα από τα μάτια μου. Υπέθεσα ότι θα πήγε στο διευθυντή του ξενοδοχείου για να ζητήσει την απομάκρυνσή μας. Από δω και πέρα, ο κλοιός άρχισε να σφίγγει. Η ανησυχία όλων μεγάλωνε! Η ορχήστρα σίγησε. Η ώρα της αποκάλυψης πλησίαζε! Η ατμόσφαιρα δεν έπαιρνε άλλα αρνητικά φορτία.

Συμφωνήσαμε με τον Παναγιώτη ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή για την αποκάλυψη. Σηκωθήκαμε απ` το τραπέζι και κατευθυνθήκαμε προς την ορχήστρα, με τα μάτια όλων να μας ακολουθούν. Ζήτησα το μικρόφωνο απ` τον τραγουδιστή, που με κοίταζε σαστισμένος. Μου το έδωσε. Σιγή ιχθύος, να ακούσουν όλοι, τι θα πει ο μελαμψός άραβας. Μόνον μια πρόταση πρόλαβα να πω: «Ο κύριος Παναγιώτης (τον έδειξα) και ο κύριος Τάσος (έδειξα τον εαυτό μου), σας εύχονται καλές Αποκριές!» Έγινε «το έλα να δεις!» Ένα ουρλιαχτό, ανάμεικτο με φωνές, γέλια και φασαρία, από 400 περίπου μαθητές κι άλλους τόσους γονείς, τράνταξαν το ξενοδοχείο! Όλοι οι μαθητές όρμησαν προς το μέρος μας, να διαπιστώσουν, αν όντως το έξαλλο φρικιό ήταν ο κύριος Παναγιώτης και ο μελαμψός άραβας ο κύριος Τάσος. Τα πρόσωπα των μαθητών έλαμπαν από χαρά! Έβλεπαν τους δασκάλους μεταμφιεσμένους στο χορό και τους φαινόταν πολύ παράξενο! Οι γονείς γελούσαν, που γίναμε παιδιά! Οι σκηνές ήταν μοναδικές! Το σχέδιο μεταμφίεσης στέφτηκε με απόλυτη επιτυχία!

Την άλλη μέρα στο σχολείο η πλάκα συνεχίστηκε. Δεν σταμάτησα να πειράζω τους μαθητές μου, που δεν μας αναγνώρισαν. Τους είπα μάλιστα, ότι και του χρόνου την ίδια πλάκα θα πάθουν. «Δεν πρόκειται να την πάθουμε άλλη φορά», μου έλεγαν όλοι μαζί. Έτσι για την ιστορία να γράψω, ότι την επόμενη χρονιά, χωρίς να έχω παρέα τον Παναγιώτη, μεταμφιέστηκα πειρατής. Δεν πρόλαβα να κάνω ούτε ένα βήμα στο ξενοδοχείο Park και με αναγνώρισαν.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι «οι αταίριαστοι» συμμετέχοντας σε αυτό το «μάθημα», καλυτέρευσαν τις παιδαγωγικές σχέσεις, κάτι πολύ σημαντικό για το εκπαιδευτικό έργο.

Ιωάννινα 23 Οκτωβρίου 2016

Να ζει το Μεσολόγγι (Συνθετική έκθεση)

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 16 Σεπτεμβρίου 2016

(Η συνθετική έκθεση «Να ζει το Μεσολόγγι» είναι δημιούργημα της ΣΤ`₂ τάξης, του 47^ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών, το σχολικό έτος 1997-1998. Το θέμα έγραψαν οι μαθητές μου, μετά τη γιορτή της  25^ης Μαρτίου στο σχολείο.)  

 Από την Πρώτη τάξη του Δημοτικού είχα ένα μεγάλο όνειρο: Να παίξω στην Έκτη τάξη θέατρο! Κάθε χρόνο τα παιδιά της Έκτης τάξης παίζανε θέατρο στη γιορτή της 25^ης Μαρτίου στο σχολείο. Αχ! πόσο ζήλευα!  Έλεγα μέσα μου: Πότε θα έρθει και για μένα, αυτή η ευλογημένη ημέρα! Έπρεπε να περιμένω έξι ολόκληρα χρόνια! Έτσι, μεγάλωνε ο πόθος μου! Και τώρα που έφθασα στην Έκτη τάξη, δε με σταματούσε κανείς!

Είχαμε γίνει “τσιμπούρια” στο δάσκαλό μας από την πρώτη ημέρα που τον γνωρίσαμε. Μας αποκάλεσε «φαινόμενα», γιατί συνέχεια τον ζαλίζαμε με το θέατρο της 25^ης Μαρτίου. Για να γλυτώσει λιγάκι ο κύριος από εμάς, είπε ότι θα σκεφτεί αυτό το θέμα στις διακοπές των Χριστουγέννων, και όταν γυρίσουμε θα μας πει τις σκέψεις του. Ήθελα να τελειώσουν γρήγορα οι διακοπές, μόνο και μόνο, για να πάρω ένα ρόλο στο θέατρο.

Μετά τις διακοπές, ο κύριος μπήκε στην τάξη μ` ένα χαμόγελο πολύ ύποπτο. Μας κοίταζε όλους στα μάτια και έκανε πως σκεφτόταν. Ξαφνικά, τον ακούσαμε να λέει: «Να ζει το Μεσολόγγι!» Ήταν το θεατρικό έργο του Βασίλη Ρώτα, που επέλεξε για να παίξουμε. Έγινε «το έλα να δεις!» Όλοι  πεταχτήκαμε σαν ελατήρια! Τι ευτυχία ! Ξεφωνήματα χαράς ακούγονταν στην τάξη! Πώς να κρατηθούμε; Χρόνια ολόκληρα περιμέναμε αυτή τη στιγμή! Επιτέλους ήρθε! Ήρθε, με διπλάσια, τριπλάσια, τετραπλάσια χαρά, απ` ότι περιμέναμε!

Την ημέρα που ο κύριος μας μοίρασε τους ρόλους, θα τη θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή! Μας διάβασε πρώτα το θεατρικό έργο «Να ζει το Μεσολόγγι» και μετά μας είπε: «Η γιορτή θα περιλαμβάνει δύο μέρη: Το ποιητικό και το θεατρικό μέρος. Δε γίνεται όμως να επιλέξετε όλοι το θεατρικό μέρος. Πρέπει να τα βρούμε μεταξύ μας, γιατί αν αρχίσουν οι μουρμούρες και τα κλάματα, θα πάρετε όλοι από ένα ποίημα.»

Άντε τώρα, να δούμε ποιοι θα υποχωρήσουν. Τον καταλάβαινα τον κύριο. Δυσκολευόταν να ανακοινώσει τους ρόλους, γιατί όλα τα παιδιά ήθελαν να παίξουν θέατρο. Τη Γεωργία προσπαθούσε να την πείσει να πάρει ένα ποίημα, αλλά εκείνη ανένδοτη ήθελε ρόλο. Από το πείσμα της και μόνον, τα κατάφερε.  Την Κωνσταντίνα την έπεισε να γίνει παρουσιάστρια και υποβολέας, ενώ ήθελε κι αυτή ένα ρόλο. Μερικά παιδιά, ευτυχώς,  έκαναν πίσω και πήραν ποίημα, ενώ άλλα ήταν ανένδοτα και ήθελαν ρόλο. Δεν καταλάβαιναν τίποτε! Η θέση του κυρίου ήταν πολύ δύσκολη! Δεν ήθελε να στεναχωρηθεί κανένα παιδί. Προσπαθούσε να πείσει τον καθέναν, ότι κάνει για το ρόλο που τον επέλεξε.

Ο κύριος πριν ανακοινώσει τη θεατρική ομάδα, μας μίλησε για τα χαρακτηριστικά όλων των ρόλων. Τότε κατάλαβα το ρόλο που θα μου δώσει. Του ξέφυγε κάτι, εγώ όμως έδωσα μεγάλη σημασία και δεν έπεσα έξω.

Δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν άρχισα να διαβάζω το ρόλο μου. Ένας ρόλος με πολύ τρυφερότητα! Ο κύριος μου είπε, ότι είναι ένας πολύ δύσκολος ρόλος. Ένιωσα μεγάλη ευθύνη γι` αυτό και  μεγάλη περηφάνια που θα έπαιρνα μέρος στη θεατρική παράσταση.

Δε θα ξεχάσω ποτέ τα παιδιά του ποιητικού μέρους της γιορτής, που ενώ ήθελαν να παίξουν θέατρο, παραχώρησαν τη θέση τους σε μας. Με τις συζητήσεις που έκαναν με τον κύριο, πείστηκαν  να πάρουν ποίημα.

Στην πρώτη πρόβα που κάναμε, ένιωθα περίεργα. Όλα τα παιδιά καθίσαμε γύρω απ` το δάσκαλό μας κι ακούγαμε προσεκτικά τα λόγια του. Μας μίλησε για την ιστορία του θεάτρου, που ξεκίνησε από την Αρχαία Ελλάδα. Μας τόνισε ιδιαίτερα, ότι για να γίνει μία καλή παράσταση, χρειάζεται ιδρώτας και το κυριότερο αγάπη για το θέατρο. Μας μίλησε για την ηρωική  Έξοδο του Μεσολογγίου. Ήθελε να νιώσουμε καλά αυτά τα γεγονότα, για να μπορούμε να τα παίξουμε στη σκηνή, δίχως να γελάμε.

Την πρώτη φορά που έπαιξα το ρόλο μου, έτρεμα. Είχα πολλά προβλήματα. Έβλεπα μπροστά μου πολλή δουλειά. Σιγά-σιγά όμως, βρήκα τα πατήματά μου, όπως και τα άλλα παιδιά. Είχαμε μεγάλη όρεξη για το θέατρο και στρώσαμε γρήγορα. Ο κύριος φοβήθηκε, μήπως με το θέατρο παραμελήσουμε τα μαθήματα και τα φορτώσουμε στον κόκορα. Έπεσε όμως έξω. Γράψαμε πέντε επαναληπτικά τεστ και τα πήγαμε καλύτερα απ` ότι στο πρώτο τρίμηνο.

Στις πρόβες προσπαθούσαμε να ήμαστε σοβαροί. Οι μέρες περνούσαν ευχάριστα. Το ενδιαφέρον όλων μεγάλωνε. Όταν είδαμε το τζάκι και το φωτισμό της σκηνής και ακούσαμε τη μουσική του έργου, τρελαθήκαμε!

Ο κύριος πόσες φορές μας έβαλε τις φωνές, γιατί γελούσαμε, δε θυμάμαι. Πόσες φορές επαναλάβαμε μία σκηνή, πόσες φορές σταματήσαμε για παρατηρήσεις, πόσες φορές πλημμυρίσαμε από χαρά όταν ανέβαινε η απόδοσή μας, πάλι δε θυμάμαι.

Όλα τα Σαββατοκύριακα είχαν αφιερωθεί σ` αυτό το όνειρο! Σε κάθε πρόβα μαθαίναμε και κάτι καινούργιο. Δουλεύαμε εντατικά στο ύφος και στις παύσεις, που έπρεπε να έχουν τα λόγια μας. Το θέατρο είχε μπει πλέον στις λεπτομέρειες. Ο κύριος έβαλε τα δυνατά του, να παίξουμε όσο το δυνατόν καλύτερα. Αισθανόμασταν όλοι, λες και ήμασταν στο Μεσολόγγι, πολιορκημένοι απ` τους Τούρκους.

Η μεγάλη ώρα έφτανε! Πλησίαζε! Το απόγευμα της Δευτέρας δεν πήγαμε φροντιστήριο στα Αγγλικά, γιατί είχαμε την πρόβα τζενεράλε. Πήγαμε στο σχολείο φορώντας τις στολές της παράστασης. Ο κύριος, παρόλο ότι μας είπε, ότι στην τελευταία πρόβα δεν γίνονται παρατηρήσεις, πάλι μας έκανε μερικές. Ήθελε να γίνουν όλα όπως τα είχαμε διδαχθεί.

Όσο πλησίαζε η μέρα της γιορτής, η αγωνία μου κορυφωνόταν. Θεέ μου, τι ευτυχία! Η νύχτα της Δευτέρας μου φάνηκε ατέλειωτη! Οι ώρες φαινόταν ότι δε θα περάσουν ποτέ! Δεν το πίστευα ότι αύριο θα παίξουμε θέατρο! Ήρθε το αύριο! Η μέρα που σημάδεψε τη ζωή μου στο Δημοτικό Σχολείο! Ντύθηκα με τη στολή της παράστασης και τρέχοντας πήγα στο σχολείο, για να βοηθήσω να γίνουν όλα στην εντέλεια. Είδα τον κύριο να φκιάνει κάτι στη σκηνή και τον ρώτησα αν θέλει βοήθεια. Τον καημένο κι αυτόν, τον κουράσαμε πάρα πολύ!

Τρίτη, 24 Μαρτίου 1998, ημέρα θρυλική! που θα μείνει στην ψυχή μου, στους αιώνες των αιώνων! Την ημέρα αυτή δώσαμε δύο παραστάσεις. Η πρωινή παράσταση ήταν για τους μαθητές του σχολείου. Ήρθαν όμως και γονείς. Όλα κύλησαν ομαλά, όπως τα είχαμε σχεδιάσει. Παίξαμε πολύ καλά! Ήμασταν πολύ σοβαροί! Η παράσταση είχε μεγάλη επιτυχία! Οι μαθητές και οι γονείς μάς χειροκρότησαν θερμά! Ξαφνιάστηκα, όταν είδα ένα παιδί του Νηπιαγωγείου δακρυσμένο. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα καταλάβαινε την υπόθεση του έργου.

Μετά την  πρωινή παράσταση πήγα στο σπίτι να ξεκουραστώ λίγο, γιατί θ` ακολουθούσε η βραδινή παράσταση για τους μεγάλους. Ποτέ δε φανταζόμουν, ότι θα έπαιζα δύο παραστάσεις σε μία ημέρα!

Το πρωί δεν είχα και τόση αγωνία. Καθώς όμως πλησίαζε το βράδυ, τα πράγματα άλλαξαν. Δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Φόρεσα τη στολή της παράστασης και περίμενα τα άλλα παιδιά να έρθουν σπίτι μου, για να πάμε όλοι μαζί στο σχολείο. Καθίσαμε στα παρασκήνια, ενώ έξω οι θεατές όλο και πλήθαιναν. Η απίστευτη βραδιά έφθανε στην τελική της ευθεία! Θα τα δίναμε όλα! Ανεβήκαμε στη σκηνή κι ετοιμαστήκαμε. Το σκηνικό, ο φωτισμός, το τζάκι, όλα ήταν υπέροχα! Η σκηνή έμοιαζε με αληθινό σπίτι! Ο κόσμος δε χωρούσε στην αίθουσα και μερικοί κοιτούσαν απ` τα παράθυρα. Καρφίτσα δεν έπεφτε.

Η ομιλία του κυρίου μας, ήταν η έναρξη των δικών μας Ολυμπιακών Αγώνων. Η γιορτή άρχισε με το απολυτίκιο «Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιο». Στη συνέχεια η Κωνσταντίνα, παρουσίασε ένα-ένα τα ποιήματα και τα τραγούδια της χορωδίας. Μη νομίσετε ότι τα παιδιά που απήγγειλαν τα ποιήματα δεν είχαν τρακ. Όλοι είχαμε τρακ, απ` τον πολύ κόσμο! Το ποιητικό μέρος της γιορτής ήταν τέλειο! Όλα τα παιδιά είπαν το ποίημα τους αργά και δυνατά! Οι πρόβες δεν πήγαν χαμένες.

Ήρθε η στιγμή του θεάτρου. Πριν ανοίξει η σκηνή, όλα τα παιδιά έκαναν το σταυρό τους, να παιχτεί καλά το θέατρο. Ο Παναγιώτης προσευχόταν στην εικόνα της Παναγίας, που ήταν πάνω στο τζάκι.

Θεέ μου, τι αγωνία είχα! Κάθε στιγμή σκεφτόμουν τόσα πολλά! Είχα την ετοιμότητα να βοηθήσω όποιον χρειαστεί, να μπαλώσω αν γίνει κάτι στραβό. Ο δάσκαλος δεν ήταν πλέον δίπλα μας. Απολάμβανε την παράσταση ως θεατής. Είδα το Θανάση που  κράταγε το όπλο του και το χέρι του έτρεμε. Όμως στη συνέχεια το ξεπέρασε, αφού συγκεντρώθηκε στο ρόλο του.

Το άνοιγμα της σκηνής ήταν εντυπωσιακό! Το μοιρολόι ξεκίνησε. Το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη την ώρα, ήταν ο ρόλος μου. Όσο κυλούσαν τα δευτερόλεπτα, τόσο πιο γρήγορα χτυπούσε η καρδιά μου. Η αυλαία άνοιγε σιγά-σιγά με το μοιρολόι. Ο φωτισμός αυξανόταν σταδιακά. Το τζάκι σαν αληθινό να φωτίζει τη σκηνή. Οι προβολείς να σκορπίζουν το φως και να φωτίζουν τα αγωνιώδη πρόσωπα των παιδιών. Η μουσική να χαμηλώνει. Ο παπα-Γιώργης να αρχίζει τα λόγια του. Κάθε λέξη κι ένα δάκρυ. Κάθε παιδί και μια διαφορετική νότα στην παράσταση. Ο ενθουσιασμός να μεγαλώνει… Τα λόγια να βγαίνουν από τα μέσα μας.

Με την Κωνσταντίνα υποβολέα στα παρασκήνια, νιώθαμε μεγάλη ασφάλεια. Με το θεατρικό έργο στα χέρια της, παρακολουθούσε κάθε μας λέξη, έτοιμη να επέμβει, αν κάποιο παιδί ξεχνούσε τα λόγια του. Στα παρασκήνια ήταν κι ο Παναγιώτης, που ρύθμιζε τη μουσική, το φωτισμό  και τις κανονιές της παράστασης.

Όλα πήγαν όπως τα θέλαμε. Τέλεια! καταπληκτικά!  φανταστικά! Όλα τα παιδιά έδωσαν το καλύτερό τους εαυτό. Ο κόσμος είχε ενθουσιαστεί με την απόδοσή μας. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, δεν ακουγόταν ανάσα. Όπως λέει κι ο κύριος, ο κόσμος εκτιμάει το ωραίο! Κι αυτή η γιορτή είχε κάτι το πολύ ωραίο! Ήταν η μεγαλύτερη γιορτή που έγινε ποτέ στο σχολείο! Κι όλο αυτό, χάρη στον κύριο Τάσο.

Με το κλείσιμο της σκηνής ακούστηκε ένα δυνατό χειροκρότημα! Ο ενθουσιασμός μου δεν περιγράφεται! Εκείνη την ώρα βρέθηκα στον έβδομο ουρανό! Ένιωθα υπέροχα! Ο κόσμος μάς έκανε να πετάξουμε, να φύγουμε απ` την πραγματικότητα και να χαθούμε σ` έναν κόσμο χαράς, ενθουσιασμού και συγκίνησης!

Η σκηνή ξανάνοιξε. Ο κόσμος χειροκροτούσε συνέχεια! Ο κύριος Τάσος ανέβηκε στη σκηνή και όλοι μαζί υποκλιθήκαμε στο χειροκρότημα. Ήταν η πρώτη φορά που κοίταζα τον κόσμο. Την ώρα που έπαιζα, δε σήκωσα τα μάτια μου απ` τη σκηνή, γιατί φοβόμουν μήπως ξεχάσω τα λόγια μου. Η αίθουσα εκδηλώσεων ήταν ασφυκτικά γεμάτη, όπως ακριβώς μας είχε πει ο κύριος ότι θα είναι.

Κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν μια δακρυσμένη κυρία, που μόλις με είδε, άρχισε να μου λέει συγχαρητήρια και πως έκανα τον κόσμο να δακρύσει. Δεν την ήξερα, όμως μου μίλησε, σαν να με ήξερε χρόνια! Κάποια άλλη κυρία μάς είπε ότι παίξαμε σαν πραγματικοί ηθοποιοί!

Το πιο ωραίο ήταν, όταν μετά την παράσταση μας μοίρασαν από ένα τριαντάφυλλο, γιατί λέει “ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας”. Το λουλούδι αυτό θα το αποξηράνω και θα το κρατήσω για όλη μου τη ζωή. Τα συγχαρητήρια του κόσμου δεν τα προλαβαίναμε. Όλοι περνούσαν απ` τη σκηνή για να μας σφίξουν το χέρι. Ήταν η δική μας ώρα! Η ώρα της επιβράβευσης! Ο κύριος έλαμπε από χαρά! Ο ιδρώτας που ρίξαμε όλοι, δεν πήγε χαμένος. Έπιασε τόπο. Πράγματι, αυτή η δουλειά άξιζε τα πολλά συγχαρητήρια που μας έδωσαν!  Χαλάλι, οι θυσίες που κάναμε!

Αυτό το θέατρο μ` έμαθε, ότι για να γίνει κάτι καλό, πρέπει να το νιώσεις και να το αγαπάς. Να έχεις όση υπομονή χρειάζεται. Να πιστεύεις σ` αυτό που κάνεις και να προσπαθείς.

Η γιορτή είχε επιτυχία, γιατί όλα τα παιδιά ήμασταν αγαπημένα, δίχως να ζηλεύουμε ο ένας τον άλλον. Για παράδειγμα, η Εύη, ο Γιώργος και η Γεωργία, ενώ έπαιζαν έναν βουβό ρόλο, στις πρόβες έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό. Μπορεί να μη μιλάγανε, αλλά δε σημαίνει ότι δεν έκαναν και τίποτε. Μιλούσαν με τις γκριμάτσες, έφκιαναν τα φυσέκια και παρακολουθούσαν τα λόγια των άλλων. Ακόμη, η γιορτή μας πέτυχε, γιατί υπήρχε τέλεια συνεργασία  γονέων, μαθητών και δασκάλου.

Όταν γύρισα στο σπίτι, ένιωθα μεγάλη χαρά και περηφάνια, που τελικά πραγματοποιήθηκε το όνειρό μου. Η βραδιά ήταν δική μου. Το σπίτι δε με κρατούσε μέσα. Βγήκα έξω να γιορτάσω την εκπλήρωση του ονείρου μου.

Το βράδυ κοιμήθηκα σε πελάγη ευτυχίας. Το πρωί όμως που ξύπνησα, ένιωσα θλίψη. Θυμήθηκα τις πρόβες, τις προσπάθειές μας, τα πάντα. Ξαφνικά συνειδητοποίησα, ότι το μεγάλο όνειρο είχε τελειώσει. Πόσο θα ήθελα να γινόταν όλα πάλι απ` την αρχή!  Αχ! να μπορούσαμε να κάνουμε μια τέτοια εκδήλωση και το Καλοκαίρι! Τι θα κάνω τώρα τα Σαββατοκύριακα; Κάθε ημέρα ξυπνούσα μ` ένα σκοπό. Τώρα πια… όλα τελείωσαν. «Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο!» Τώρα κατάλαβα, τι πάει να πει αυτή η φράση!

Μετά τη γιορτή, οι συζητήσεις έδιναν κι έπαιρναν στην τάξη. Μερικά παιδιά το μετάνιωσαν, που έκαναν πίσω στο θέατρο και πήραν ποίημα.

Ιωάννα:  « Είμαι πολύ λυπημένη  και μετανιωμένη που δε θέλησα να παίξω κι εγώ θέατρο. Θα ήθελα να παίξουμε άλλη μια φορά θεατρικό και να παίξω και εγώ. Ακόμη κι αν δεν γίνει αυτό, θέλω να ονειρευτώ ότι παίζω και δίνω τον καλύτερο εαυτό μου….»

Παναγιώτα: «Το όνειρό μου ήταν να πάω στο θεατρικό, αλλά επειδή πήγαν πολλά παιδιά, επέλεξα το ποιητικό μέρος της γιορτής.»

Φωτεινή: «Εγώ στεναχωρήθηκα που πήρα ποίημα, γιατί ήθελα να παίξω ένα ρόλο. Αλλά μετά, είπα στον εαυτό μου ότι αυτό που έκανα ήταν το σωστό, γιατί δεν μπορούσαν να πάνε όλα τα παιδιά στο θεατρικό.»

Κωνσταντίνα: «Μερικά παιδιά το μετάνιωσαν που δεν έπαιξαν θέατρο. Εγώ δε θέλω να απαντήσω αν το μετάνιωσα, γιατί αν το κάνω, τι θα βγει;»

Αυτή τη στιγμή τα μάτια μου έχουν βουρκώσει. Θεέ μου, γιατί όσα αγαπάς να τελειώνουν τόσο γρήγορα! Γιατί να βγαίνουν πάντα αλήθεια, αυτά  που είχαν πει, πριν χιλιάδες χρόνια οι σοφοί. Τόσα χρόνια περίμενα αυτή τη γιορτή και τώρα έχει τελειώσει. Σε λίγο καιρό θα έρθει το Καλοκαίρι. Θα πάω στο Γυμνάσιο. Οι εικόνες όμως του θεάτρου, θα μένουν ζωντανές αναμνήσεις μες την καρδιά μου!

Την εξαιρετική αυτή γιορτή, τη γράψαμε και σε βίντεο. Ο κύριος μας είπε, ότι απ` τα παιδικά του χρόνια έχει τρεις φωτογραφίες που παίζει θέατρο και χαίρεται γι` αυτό! Κι εγώ θα έχω μια ολόκληρη κασέτα! Όσος καιρός κι αν περάσει, θα φυλάω αυτή την κασέτα, σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό! Θα την βλέπουν τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, τα παιδιά των εγγονών μου και πάει λέγοντας.

Τώρα νιώθω μεγάλη λύπη, γιατί πιστεύω ότι δεν θα ξαναπαίξω θέατρο. Εγώ που έπαιξα θέατρο, δίνω πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά που είπαν τα ποιήματα, γιατί αν δεν υποχωρούσαν, όλοι θα παίρναμε από ένα ποίημα και θα τέλειωνε η ιστορία! Η γενναιοδωρία τους ήταν συγκινητική!

Γκαπ ! Γκουπ ! Αχ ! σήμερα χαλάνε τη σκηνή [το σχολείο δεν είχε μόνιμη σκηνή] και όλα τα παιδιά, με πόνο στην καρδιά και  βουρκωμένα τα μάτια, κάνουμε μάθημα. Είναι θλιβερό,  δεν μπορώ να το ακούω.

Σήμερα, ο κύριος μας ανακοίνωσε ότι θα γράψουμε μερικά επαναληπτικά τεστ. Θέλει να δει, αν έχουμε αφομοιώσει βασικούς κρίκους των μαθημάτων. Σίγουρα θα διαπιστώσει, ότι το θέατρο δεν μας επηρέασε αρνητικά. Ίσα-ίσα. Ήταν μια όαση στην καθημερινότητα των μαθημάτων. Ένα οξυγόνο, που μας έκανε καλύτερους, απ` ότι ήμασταν στο πρώτο τρίμηνο.

Το θέατρο «Να ζει το Μεσολόγγι» θα είναι για μένα, μια αξέχαστη, ανεπανάληπτη και συναρπαστική εμπειρία. Θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου! Σας ευχαριστώ κύριε Τάσο, που με βοηθήσατε να πραγματοποιηθεί το όνειρό μου! Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ!

Ιωάννινα 16 Σεπτεμβρίου 2016

Σημείωση: Τη γιορτή στην οποία αναφέρεται η συνθετική έκθεση, μπορείτε να τη δείτε στο κανάλι μου στο YouTube. Οι τίτλοι των βίντεο είναι: 1) ΝΑ ΖΕΙ ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ (Θεατρική παράσταση) 2) ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Ο τρόπος δημιουργίας της συνθετικής έκθεσης περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο μου «Άκου όταν μιλάς δάσκαλε!».

Ένα χρόνο με τον κύριο Τάσο (Συνθετική έκθεση)

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 25 Αυγούστου 2016

(Η συνθετική έκθεση «Ένα χρόνο με τον κύριο Τάσο» είναι δημιούργημα της ΣΤ`₂ τάξης, του 47^ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών,  το σχολικό έτος 1997-1998. Το θέμα   έγραψαν οι μαθητές μου με τη λήξη των μαθημάτων.)

  Αρχίζοντας τη νέα σχολική χρονιά με τον Αγιασμό, κατάλαβα ότι οι διακοπές και η διασκέδαση του καλοκαιριού είχαν τελειώσει. Έπρεπε πλέον να στρωθώ στο διάβασμα. Τη δεύτερη μέρα που πήγαμε στο σχολείο, μόλις μας είπανε σε ποια τάξη να πάμε, όλα τα παιδιά έτρεξαν να πιάσουν θρανίο. Αγωνία μάς είχε πιάσει, γιατί δεν ξέραμε ποιο δάσκαλο θα έχουμε. Τα μάτια όλων μας ήταν στραμμένα στην πόρτα.

Ξαφνικά, βλέπουμε έναν κύριο ψηλό με μαύρα γυαλιά. Αμάν! λέω, αυτός είναι! Θα μας κάνει τη ζωή δύσκολη! Μας έπιασε φόβος και τρόμος μαζί! Τον ξέραμε έξω απ` την τάξη, που έδειχνε αυστηρός και σοβαρός. Για πρώτη φορά θα είχα δάσκαλο κι όχι δασκάλα και προβληματίστηκα λίγο μ` αυτό.

Μας είπε καλημέρα, έβγαλε τα γυαλιά, μας έψαξε λίγο με τα μάτια και μας ρώτησε: «Γνωρίζετε ποιον δάσκαλο θα έχετε φέτος;» Όλοι μαζί απαντήσαμε: «Ναι, εσάς». Χαμογέλασε, κούνησε το κεφάλι του και μας είπε: «Καλά θα περάσετε!» Τον πίστεψα! Ο πάγος έσπασε! Όλες οι ανησυχίες μου εξαφανίστηκαν. Το χαμόγελο και η ζεστασιά του μ` έκαναν να ξεχάσω τους φόβους μου. Με μια ευχάριστη διάθεση μας συστήθηκε: «Με λένε Τάσο Τασινό και είμαι από τα Γιάννενα». Μετά ζήτησε να του πούμε τα δικά μας ονόματα και τον τόπο καταγωγής μας. Τέλος, μας μοίρασε τα βιβλία και φύγαμε. Στο δρόμο διαπίστωσα, ότι και τα άλλα παιδιά είχαν σχηματίσει καλή εντύπωση για τον κύριο.

Την άλλη μέρα, μας μίλησε για το πώς θα δουλέψουμε αυτή τη χρονιά, και τι πρέπει να αγοράσουμε. Αφού μας ζήτησε τα συνηθισμένα τετράδια και ένα λεξικό, τον ακούσαμε να μας ζητάει και δύο περίεργα πράγματα: Ένα τετράδιο «Βασικών σημειώσεων» και ένα τετράδιο «Βασικών ερωτήσεων». Όλα τα παιδιά λέγαμε: «Τι είναι αυτά;»

Ο κύριος μας εξήγησε ότι το τετράδιο «Βασικών σημειώσεων» θα είναι 4 θεμάτων, όπου αυτού θα γράφει ο καθένας, με το δικό του τρόπο, τις σημειώσεις που θεωρεί βασικές απ` τις παραδόσεις των μαθημάτων. Μας συνέστησε την προσοχή, να μην το μετατρέψουμε σε πρόχειρο. Για το τετράδιο «Βασικών ερωτήσεων» μας είπε ότι θα είναι 60 φύλλων, όπου αυτού πάλι θα γράφει ο καθένας,  με το δικό του τρόπο, τις ερωτήσεις που θεωρεί βασικές απ` το κάθε μάθημα.

Μας εξήγησε ακόμη, ότι κάθε διδακτική ώρα θα έχει τρία μέρη: Στο Α` μέρος θα γίνεται μια σύντομη εξέταση του προηγούμενου μαθήματος με βασικές ερωτήσεις. Στο Β` μέρος θα γίνεται η παράδοση του νέου μαθήματος. Και στο Γ` μέρος θα γίνεται ο εντοπισμός των βασικών ερωτήσεων του νέου μαθήματος.

Αργότερα ο κύριος μας είπε: «Θέλετε να ιδρύσουμε δανειστική βιβλιοθήκη στην τάξη;» Όλα τα παιδιά φωνάξαμε: «Ναι!» Έπρεπε όμως να φέρουμε λίγα βιβλία απ` τα σπίτια μας. Έτσι κι έγινε! Με ψηφοφορία που κάναμε στην τάξη, βγήκαν δύο υπεύθυνοι  βιβλιοθήκης, η Μαριλένα κι η Κατερίνα. Τα παιδιά δανειζόταν τα βιβλία, τα διάβαζαν και τα παρουσίαζαν απ` την έδρα της τάξης.

Εκείνο που μου άρεσε φέτος ήταν, ότι σε όλα τα μαθήματα ο κύριος έδινε σημασία. Στις ώρες της Αισθητικής Αγωγής κάναμε ξύλινες κατασκευές με μανταλάκια, κορνίζες με κλωστές και αγαλματάκια με γύψο. Ήταν η πρώτη φορά που στο σχολείο ασχολήθηκα σοβαρά με τη Χειροτεχνία. Ακόμη, μου άρεσε πολύ, που μας μάθαινε με το μαγνητόφωνο τραγούδια, λαϊκά, δημοτικά και  έντεχνα. Μερικές φορές βλέπαμε και κάποια βίντεο στην αίθουσα προβολών, σχετικά με τα μαθήματα. Στην τάξη λέγαμε και αρκετά αστεία! Πολλά άλλαξαν φέτος με τον κύριο Τάσο!

Καινούρια πράγματα για μένα, όπως οι ομάδες, όπως να κρατάω βασικές σημειώσεις και να εντοπίζω τις βασικές ερωτήσεις των μαθημάτων. Πρωτόγνωρα πράγματα, που άρχισαν σιγά – σιγά να ακονίζουν το μυαλό μου. Οι πρωτοβουλίες, όπως η παρουσίαση βιβλίων και διαφόρων κοινωνικών θεμάτων από την  έδρα του κυρίου, το θέατρο, όλα αυτά με έκαναν να νιώθω σημαντική. Η τάξη μας ήταν μια δημιουργία. Δεν ήταν μόνο ξερά πράγματα, ήταν γνώση αληθινή. Παρατήρησα όλη τη χρονιά ότι πολλά παιδιά βελτιώθηκαν στην ομιλία τους, στην έκθεσή τους, στον τρόπο συμπεριφοράς τους. Αυτά που στην αρχή μας φάνηκαν τόσο περίεργα, διαπίστωσα ότι άφηναν τα παιδιά να δείξουν τον εαυτό τους. Μέχρι τώρα μαθαίναμε, από αυτή τη χρονιά κατάλαβα πώς είναι να ζεις το μάθημα.

Ένα σημαντικό προτέρημα του κυρίου ήταν, ότι άφηνε τα παιδιά να δείξουν τον εαυτό τους. Μας έμαθε να έχουμε θάρρος και να είμαστε αυθόρμητοι στις εκθέσεις που γράφουμε.

Ο κύριος μας έβαζε και κάποια τεστ στα μαθήματα, που τα ονόμαζε τσεκ-απ. Ήθελε να γνωρίζει, ανά πάσα στιγμή, αν έχουμε αφομοιώσει τις βασικές γνώσεις που μας δίδασκε. Αν κάτι δεν πήγαινε καλά, μας έκανε επαναλήψεις.

Ο κύριος μας μίλησε και για τους κινδύνους που μας παραμονεύουν στη ζωή. Για το μεγαλύτερο κίνδυνο τα ναρκωτικά, μας έκανε ένα πολύ ενδιαφέρον μάθημα. Μας επισήμανε ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε στις δυσκολίες της ζωής, γιατί αλλιώς θα πάμε χαμένοι. Να είμαστε αφοσιωμένοι στα μαθήματα και στους στόχους που βάζουμε. Να προσπαθούμε κάθε μέρα να γινόμαστε καλύτεροι.  Μας τόνισε ιδιαίτερα, να κοιτάμε τις πράξεις των ανθρώπων κι όχι τα λόγια που λένε και τα ρούχα που φοράνε. Να μην είμαστε ευκολόπιστοι, γιατί οι επιτήδειοι μας περιμένουν στη γωνία.

Ξεχώρισε όμως φέτος για όλους μας, το θέατρο που παίξαμε στη γιορτή της 25^ης Μαρτίου στο σχολείο. Είχαμε τόσο πολλή όρεξη, που από την πρώτη κιόλας ημέρα της χρονιάς, είχαμε ρωτήσει τον κύριο, αν θα παίζαμε θέατρο την 25^η Μαρτίου. Μας απάντησε ότι είναι πολύ νωρίς για να ρωτάμε τέτοια θέματα και ότι ακόμη δεν είχαμε γνωριστεί καλά-καλά. Όμως εμείς δε σταματήσαμε, ούτε στιγμή, να ρωτάμε γι` αυτό το θέμα, γιατί ήταν το μεγαλύτερο όνειρο όλων μας. Ο κύριος  κατάλαβε τη μεγάλη μας επιθυμία για το θέατρο και δε μας χάλασε το χατίρι.

Το θεατρικό έργο λεγόταν «Να ζει το Μεσολόγγι» και  δώσαμε όλη μας την ψυχή και εμείς και ο κύριός μας. Δώσαμε δύο παραστάσεις στο σχολείο. Μία το πρωί για τους μαθητές και μία το βράδυ για τους γονείς. Μας έμεινε όμως η πίκρα, επειδή είχαμε ενθουσιαστεί με την ιδέα, ότι θα δίναμε και μία τρίτη παράσταση στο δημοτικό θέατρο Απόλλων, κάτι που δεν έγινε. Ευτυχώς όμως, βιντεοσκοπήσαμε το θέατρο και μπορούμε να το βλέπουμε, όποτε θέλουμε.

Τώρα, τις τελευταίες ημέρες άρχισα να αναπολώ τις όμορφες στιγμές αυτής της χρονιάς! Με τις πρόβες, τη φασαρία και την προσπάθειά μας για το μεγάλο αυτό σκοπό. Για το μεγάλο αυτό όνειρο: Το θέατρο! Πόσο θα ήθελα να γίνονταν όλα πάλι απ` την αρχή! Τώρα θα βαριέμαι στο σπίτι. Θα έχω όλη τη μέρα δική μου και δε θα ξέρω τι να την κάνω. Χθες το απόγευμα πέρασα έξω απ` το σχολείο. Θυμήθηκα τις πρόβες που κάναμε τα Σαββατοκύριακα! Όλα τα παιδιά ήμασταν σαν μια οικογένεια. Δέθηκα τόσο πολύ με τους συμμαθητές μου! Τώρα, η μοναξιά περιμένει στη γωνία. Ίσως βέβαια, να βρίσκω κάτι για να περνάει η ώρα μου, μα η μέρα δε θα `χει ψυχή. Η πρόβα ήταν η προσπάθεια. Η προσπάθεια ήταν για το σκοπό. Ο σκοπός ήταν το όνειρο. Το όνειρο δεν υπάρχει πια. Έσβησε. Το μόνο που υπάρχει είναι η ανάμνηση βαθιά μες την καρδιά, στο άσβηστο χαρτί της, και θα υπάρχει για πάντα! Οι μέρες από δω και πέρα θα έχουν μοναξιά, μα θα προσπαθώ πάντα να την ξεπερνώ, αν κι αυτό είναι πάνω απ` τις δυνάμεις μου.

Εκείνο πάλι που με ενθουσίασε πολύ και το ευχαριστήθηκα, ήταν η ολοήμερη εκδρομή στην Αρχαία Ολυμπία. Όλα τα κορίτσια απ` την προηγούμενη ημέρα συζητάγαμε τι ρούχα θα φορέσουμε και τι τραγούδια θ` ακούσουμε.

Ο κύριος φρόντισε ν` απαγγείλουμε και τρία ποιήματα, στο ιερό άλσος Άλτης  της Ολυμπίας. Η Κατερίνα απήγγειλε το «Φως της Ολυμπίας», η Μαριλένα την «Καλλιπάτειρα» και η Κωνσταντίνα τον «Ολυμπιακό Ύμνο». Ήταν ο ιδανικότερος τόπος ν` ακουστούν αυτές οι απαγγελίες! Όλα τα παιδιά και οι τουρίστες μάς χειροκρότησαν.

Η εκδρομή ήταν υπέροχη, όπως και όλη αυτή η χρονιά! Ο κύριος προσπάθησε να μας κάνει να ζήσουμε την εποχή εκείνη! Να φανταστείτε ότι τρέξαμε στο Αρχαίο Στάδιο μία ολόκληρη στροφή! Ο κύριος μας είπε ότι το αγώνισμα αυτό στην αρχαιότητα λεγόταν «Στάδιο». Ένιωσα ρίγη συγκίνησης, τρέχοντας στο ίδιο χώμα που έτρεξαν και `κείνοι, για ένα στεφάνι αγριελιάς, τον «κότινο».

Μετά την εκδρομή άρχισαν να τελειώνουν και τα μαθήματα. Μια υπέροχη χρονιά έφθανε στο τέλος της. Δε θέλω να πάω στο Γυμνάσιο, αλλά πρέπει. Δεν θέλω να χάσω τους συμμαθητές μου, αλλά πρέπει. Ήμασταν όλοι τόσο δεμένοι! Απ` αυτή την τάξη θα έχω τις καλύτερες αναμνήσεις! Αλλά, όπως λέει κι ο κύριός μας, πρέπει να κοιτάμε πάντα μπροστά κι όχι πίσω. Κι αν είναι πίσω, πάντα τα καλύτερα!

Τις δύο τελευταίες εβδομάδες κάναμε συνέχεια επαναλήψεις και κουβεντιάζαμε τις ευχάριστες στιγμές που ζήσαμε! Σήμερα είναι Παρασκευή και θα γίνει ο αποχαιρετισμός με τον κύριό μας. Τη Δευτέρα θα πάρουμε τους βαθμούς και μετά μας περιμένει  ένα αφάνταστο μπουγέλο!

Πόσο λίγα είναι αυτά που γράφω σ` αυτό το χαρτί. Άλλα τόσα και περισσότερα, είναι γραμμένα στην καρδιά μου, που δε λέγονται με λέξεις. Λυπάμαι πάρα πολύ που θα χωριστώ με τους συμμαθητές μου και τον κύριό μου, αλλά μερικές φορές με πιάνει και χαρά μεγάλη, που θ` ανέβω ένα ακόμη σκαλοπάτι μόρφωσης, το Γυμνάσιο. Εκεί, θα προσπαθήσω να δείξω, πόσα πολλά πράγματα έμαθα στο Δημοτικό! Η χρονιά ήταν ανεπανάληπτη! Ο κύριος Τάσος ήταν εξαιρετικός! Στα χείλη του πάντα ένα χαμόγελο! Δεν πιστεύω ποτέ να μου τύχει άλλος τέτοιος κύριος! Νιώθω την ανάγκη να τον ευχαριστήσω, για ό,τι μας έδωσε. Του εύχομαι να έχει πάντα υγεία και να συνεχίσει, με τον ίδιο τρόπο και ζήλο, την προσφορά του σε όλα τα παιδιά, που θα ακολουθήσουν μετά από μένα.

Ετοιμάζοντας τον εαυτό μου για το άλμα στο Γυμνάσιο, νομίζω ότι έχω όλα τα εφόδια, χάρη στους δασκάλους μου και ιδίως στον κύριο Τάσο. Μας έχει μάθει τόσα πολλά σ` ένα χρόνο, που ξεχειλίζουν απ` τα κεφάλια μας. Μας έμαθε να σκεφτόμαστε και να είμαστε υπεύθυνοι.

Αυτή την έκθεση τη γράφω με βουρκωμένα μάτια. Νιώθω την ωραιότερη χρονιά στο Δημοτικό Σχολείο να σβήνει. Κύριε, ελπίζω να μην μας ξεχάσετε και κάποια μέρα να ξαναϊδωθούμε όλη η τάξη! Εμείς θα σας θυμόμαστε πάντα, αλλά κάπου-κάπου να μας θυμάστε και εμάς.

Αντίο αγαπημένε δάσκαλε!

Σ` ευχαριστούμε πολύ!

Καλό καλοκαίρι!

Ιωάννινα 25 Αυγούστου 2016

Σημείωση: Οι σχολικές δραστηριότητες που αναφέρονται στη συνθετική έκθεση, αναρτήθηκαν και σε βίντεο στο κανάλι μου στο YouTube και στο Ιστολόγιό μου.

Ο τρόπος δημιουργίας της συνθετικής έκθεσης περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο μου «Άκου όταν μιλάς δάσκαλε!».

Επίσκεψη στο σπίτι του δασκάλου (Συνθετική έκθεση)

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 1 Αυγούστου 2016

(Η συνθετική έκθεση «Επίσκεψη στο σπίτι του δασκάλου» είναι δημιούργημα της Ε`₁ τάξης, του 47^ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών, το σχολικό έτος 1998-1999. Το θέμα έγραψαν οι μαθητές μου, μετά την επίσκεψη στο σπίτι μου, στις 22 Ιανουαρίου 1999, ημέρα της ονομαστικής μου εορτής, για να μου ευχηθούν Χρόνια Πολλά.) 

Χθες, 22 Ιανουαρίου 1999, ήταν η γιορτή του Αγίου Αναστασίου. Γιόρταζε ο κύριός μας. Την πρώτη ώρα είχαμε Αγγλικά, γι` αυτό κι ο κύριος δεν είχε έρθει ακόμη. ‘Όταν τελειώσαμε τα Αγγλικά, είπαμε στην κυρία να περιμένει λίγο στην τάξη, για να μην μπει ο κύριος μέσα. Όσο η κυρία περίμενε, εμείς κρυβόμασταν κάτω από τα θρανία. Είχαμε κλείσει  και τα φώτα και τις κουρτίνες για εορταστική ατμόσφαιρα!

Τότε, ένα χέρι άνοιξε την πόρτα. Ήταν ο κύριός μας. Εμείς σηκωθήκαμε απότομα και χορωδιακά του είπαμε: «Χρόνια Πολλά, κύριε Τάσο!» Μας είπε με ένα πλατύ χαμόγελο «ευχαριστώ» και μας κέρασε σοκοφρέτες και αναψυκτικά. Μετά μας είπε να ζωγραφίσουμε ένα ελεύθερο θέμα, γιατί αυτός θα πήγαινε να ετοιμάσει κάτι για τους δασκάλους.

Μόλις έφυγε, εμείς κανονίζαμε την επίσκεψη που θα κάναμε στο σπίτι του. Όταν ερχόταν στην τάξη για να δει τι κάνουμε, εμείς κάναμε πως ζωγραφίζουμε και μόλις έφευγε, συνεχίζαμε την κουβέντα.

Μόλις τέλειωσε το σχολείο, πήγαμε στο σπίτι της Αναστασίας και ξηλωθήκαμε ό,τι είχε ο καθένας από χαρτζιλίκι. Μου άρεσαν πάρα πολύ τα δώρα που πήραμε, αλλά δεν ήξερα αν τα δεχτεί, γιατί γνωρίζαμε ότι δε δέχεται δώρα.

Το απόγευμα συγκεντρωθήκαμε στις έξι παρά τέταρτο στο σχολείο. Όσο για τα κορίτσια, πάντα καθυστερημένα. Έτσι είναι, ακόμη και στην πιο ευτυχισμένη στιγμή που ζούνε, το γάμο, πάλι καθυστερούνε και στήνουν το γαμπρό.

Ένιωθα μεγάλη χαρά για τη συμμετοχή μου σε αυτήν την έκπληξη!  Όταν φθάσαμε κοντά στο σπίτι του κυρίου, ακούσαμε ένα σκυλί να γαυγίζει. Φοβηθήκαμε! Τρέξαμε λίγο πιο πίσω, από εκεί που ήμασταν, να μη μας φάει. Ξαφνικά, πετάγεται το σκυλί πάνω μου! Ευτυχώς δε μου έφαγε κανένα χέρι. Μου άφησε μόνον μια τρύπα στο μπουφάν. Τότε άρχισα να τρέχω. Όλοι γελούσαν με μένα. Η Αντιγόνη μου είπε: «Καλά σου έκανε, γιατί έκανες το μάγκα.»

Ύστερα από λίγα λεπτά, ξεκινήσαμε τη δεύτερη προσπάθεια να πλησιάσουμε το σπίτι του κυρίου. Του φωνάζαμε, αλλά αυτός δεν άκουγε. Ευτυχώς που δεν άκουγε, γιατί η έκπληξη θα χαλούσε. Αναρωτιόμουν, μήπως το παλιόσκυλο με έβαλε στο μάτι και με ξαναφάει. Τελικά, χάθηκε από τα μάτια μας. Έτσι, ήσυχα-ήσυχα, φθάσαμε έξω από την πόρτα του κυρίου. Χτυπήσαμε το κουδούνι. Ο κύριος άνοιξε την πόρτα κι έμεινε έκπληκτος! Δε μας περίμενε! Εμείς σκύψαμε να μη μας δει. Ήταν πολύ συγκινημένος και χαρούμενος! Του είπαμε, Χρόνια Πολλά, για άλλη μια φορά. «Ώστε αυτή ήταν η μουρμούρα και η ανησυχία που είχατε αυτές τις ημέρες», μας είπε. Εμείς του είπαμε ότι δεν ήταν μόνον αυτή η έκπληξη και του δώσαμε τα δώρα. Ο κύριος ξαφνιάστηκε, γιατί μας είχε πει ότι δε δέχεται δώρα. Το είχε πει και στις άλλες τάξεις παλαιότερα και το είχανε τηρήσει. Εμείς όμως κύριε Τάσο, σας αγαπάμε τόσο πολύ, που δεν μπορούσαμε να μην σας πάρουμε δώρα!

Το σπίτι του κυρίου, παρόλο ήταν μικρό, μου άρεσε πολύ! Ήταν γεμάτο βιβλία, βιβλία, βιβλία! Είχε κι ένα τζάκι ψεύτικο. Με τα ηλεκτρικά κάρβουνα που άναψε, έμοιαζε αληθινό. Το τζάκι αυτό το θυμάμαι, γιατί το είχε χρησιμοποιήσει στο θέατρο «Να ζει το Μεσολόγγι», που έπαιξε η περσινή του τάξη την 25^η Μαρτίου.

Και να βλέπατε πως μας περιποιήθηκε! Μας έφερε σοκολατάκια, κοκακόλες, πορτοκαλάδες και λεμονάδες! Ό,τι ήθελε ο καθένας! Μου φαινόταν όλα αυτά τόσο παράξενα! Είχα συνηθίσει τον κύριο να μου κάνει μάθημα, όχι να με σερβίρει!

Του ζητήσαμε όλοι μαζί να ανοίξει τα δώρα. Τα άνοιξε κι ένιωσα πολύ όμορφα που τα δέχτηκε! Τα δώρα ήταν: μια εικόνα του Χριστού, το βιβλίο «Η κόμη της Βερενίκης», δύο περικάρπια για να τα φοράει όταν θα παίζει τένις και ένα πορτοφόλι με το σήμα της ΑΕΚ. Του άρεσαν πολύ! Μας είπε όμως, ότι δεν ήταν ανάγκη να κάνουμε αυτά τα έξοδα, γιατί δε δουλεύουμε. Βέβαια, για μας ήταν ανάγκη, γιατί μας έκανε αστέρια με όλη τη σημασία της λέξης.

Του ζητήσαμε να μας βάλει μουσική «Το φανταράκι» και το χορέψαμε. Μετά του είπαμε να μας ανοίξει την τηλεόραση να δούμε το Στάθη Θεοχάρη. Μόλις τελείωσε το επεισόδιο, μας έβαλε βίντεο και είδαμε τις παλιές του τάξεις. Ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια, όταν είδαμε ένα Αποκριάτικο πάρτι! Ένας παλιός μαθητής του, την ώρα που χόρευε, έκανε τον τροχό, και κατά λάθος χτύπησε με κλωτσιά στο κεφάλι έναν συμμαθητή του. Ήταν τόσο δυνατή η κλωτσιά, που ζαλίστηκε κι έπεσε κάτω! Παρόλο που ο καημένος πονούσε, εμείς γελούσαμε.

Παίξαμε και λίγο με τα βελάκια, που τα ρίχναμε σε έναν κιτρινόμαυρο στόχο. Ο κύριος όμως μας τα έπαιρνε, γιατί ήταν επικίνδυνο να βγάλουμε κανένα μάτι.

Αφού πέρασε η ώρα, ο κύριος μας είπε ότι έπρεπε να πάμε στα σπίτια μας, γιατί θα ανησυχούσαν οι γονείς μας. Μας συνόδεψε ως την εξώπορτα για να μην μας φάνε τα σκυλιά. Του είπαμε πάλι, Χρόνια Πολλά, και τραβήξαμε για τα σπίτια μας. Αυτή η ημέρα, από την αρχή έως το τέλος, θα μου μείνει αξέχαστη!

Μόλις πήγα σπίτι, τα διηγήθηκα όλα στους γονείς μου. Ήταν μια πολύ ωραία και θαυμάσια ημέρα! Η τάξη μου, ποτέ δεν είχε ξανακάνει τέτοια έκπληξη, σε σπίτι άλλου κυρίου! Θα ήθελα να τον έχουμε και του χρόνου, για να τα περάσω φανταστικά, όπως και φέτος!

Ήμασταν στο σπίτι του κυρίου όλοι οι μαθητές, εκτός από τη Γεωργία. Ακόμη, ήρθαν και μερικά παιδιά από την παλιά του τάξη. Όταν βρήκα τη Γεωργία, μου είπε: «Πολύ λυπήθηκα, γιατί ήθελα να έρθω κι εγώ! Δεν ήθελα να πάω Αγγλικά. Αλλά τα δώρα που πήρατε, ήταν κι από μένα!»

Ιωάννινα 1 Αυγούστου 2016

Σημείωση: Στην ονομαστική μου γιορτή, στις 22-1-1997, πάλι είχα δεχτεί στο σπίτι μου οργανωμένη επίσκεψη από την ΣΤ`1 τάξη. Αυτή την επίσκεψη μπορείτε να δείτε στο βίντεο:  «ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ».

Ο τρόπος δημιουργίας της συνθετικής έκθεσης περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο μου «Άκου όταν μιλάς δάσκαλε!».

Ολοήμερη εκδρομή Μυκήνες-Ναύπλιο-Επίδαυρο (Συνθετική έκθεση)

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 31 Ιουλίου 2016

(Η συνθετική έκθεση «Ολοήμερη εκδρομή Μυκήνες-Ναύπλιο-Επίδαυρο» είναι δημιούργημα της Ε`₁ τάξης, του 47^ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών, το σχολικό έτος 1995-1996. Το θέμα έγραψαν οι μαθητές μου, μετά την πραγματοποίηση της ολοήμερης εκδρομής, που οργάνωσε – εκτός ωρολογίου προγράμματος – ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων.)  

Πώς και πώς περιμέναμε αυτή την ημέρα! Γεμάτοι χαρά και κέφι ξεκινήσαμε! Παιδιά και γονείς, ένα μπουλούκι μπήκαμε στο λεωφορείο. Ο Βιλάρας, ο Νίκος κι ο Μιχαλιός, έτρεξαν σαν τρελοί για να πιάσουν θέση στη γαλαρία.

Το πρωί ο οδηγός μας φάνηκε λιγάκι νευρικός, αλλά μετά αλλάξαμε γνώμη. Μας είπε να μη τρώμε στο λεωφορείο, αλλά ο Βιλάρας έτρωγε μπανάνες. Η Χαρά, η αδελφή του Νίκου, όταν με είδε, ήθελε να κάτσουμε μαζί. Εγώ κάθισα με τη Βίκη και τη Γιώτα. Αχ! Αυτή η Γιώτα, μου χάλασε το κέφι. Ήθελα να σηκωθώ, αλλά αυτή ξάπλωσε και κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου. Τα τραγούδια που έβαζε ο Σάκης (έτσι έλεγαν τον οδηγό) μου άναψαν το κέφι. Την ξύπνησα. Το σπουργιτάκι χασμουρήθηκε κι αποκρίθηκε : «Ελάτε να τις πάρετε, αυτές είναι μουρλές!» Σηκώθηκα και πήγα στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Εκεί τα αγόρια ανέμιζαν πράσινα και κόκκινα κασκόλ και φώναζαν: «Κύπελλο!», «Πρωτάθλημα!», «Θα μπούμε μέσα!»… Γέλασα πολύ, όταν είδα και τον κύριο να φωνάζει μαζί τους!

Ο Βιλάρας παρακαλούσε το Σάκη, να προσπεράσει μια σακαράκα-πούλμαν που ήταν μπροστά μας. Κάποια στιγμή είδα ένα μάτσο νταλίκες στο δρόμο και είπα: Αχ! να ήταν εδώ ο Σπύρος! θα είχε τρελαθεί από τη χαρά του!

Σε ένα σημείο της εθνικής οδού, σταματήσαμε να φάμε κάτι. Αυτό δεν ήταν μαγαζί, ήταν φαρμακείο. Τον χυμό τον πούλαγε ένα πεντακοσάρικο! Και που να σφίξουν οι ζέστες είπα μέσα μου! Ο κύριος πήρε έναν καφέ πρώτης ποιότητας. Έφαγε κι ένα σάντουιτς που του έδωσε η Γεωργία. Την κάμερα όμως, δεν την άφηνε από τα χέρια του. Σε μια στιγμή είδα ένα χελιδόνι να κάθεται σε ένα κλαρί. Κύριε, κύριε, φώναξα! Ένα ωραίο χελιδόνι! Ο κύριος γέλασε, έστρεψε την κάμερα, αλλά το χελιδόνι πέταξε.

Αφού φάγαμε το κολατσιό μας, μπήκαμε στο λεωφορείο για τις Μυκήνες. Ο Σάκης μάς έβαλε τραγούδια και μας ξεσήκωσε. Η Πόπη, η Γεωργία κι εγώ, κάναμε τις τραγουδίστριες. Το κέφι άναψε για τα καλά και όλο το λεωφορείο τραγουδούσε! Ο κύριος κάποια στιγμή έκλεισε τα μάτια του. Κάτι μικρά διδυμάκια γελούσαν μαζί του. Που να κοιμηθεί ο άνθρωπος με τέτοια φασαρία!

Σε δύο περίπου ώρες φτάσαμε στις Μυκήνες. Ο Νίκος, ο Βιλάρας κι εγώ, μόλις είδαμε μια βρύση τρέξαμε να ξεδιψάσουμε. Ο κύριος τράβαγε με την κάμερα το Βιλάρα που έπινε νερό. Εγώ τράβαγα αυθόρμητα φωτογραφίες, ό,τι μου άρεσε. Έτσι βγαίνουν καλύτερα.

Όλοι μαζί πήραμε τον ανήφορο για την ακρόπολη των Μυκηνών. Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση τα πελώρια Κυκλώπεια τείχη! Μόλις πέρασα από την πύλη των Λεόντων, είδα έναν τεράστιο βράχο! Ένα πράγμα δεν μπορούσα να καταλάβω! Πώς οι Μυκηναίοι μπόρεσαν να σηκώσουν αυτές τις πελώριες και βαριές πέτρες, αφού παλιά δεν υπήρχαν μηχανήματα;

Πάνω στην ακρόπολη είδα μια γούβα και λέω: Αυτή ήταν η πισίνα του Αγαμέμνονα. Μόλις φθάσαμε στην κορφή της ακρόπολης, η θέα ήταν φανταστική! Μια πανέμορφη πεδιάδα απλωνόταν μπροστά μας! Ο κύριος μας παρακάλεσε να κάνουμε ησυχία για να μας εξηγήσει μερικά πράγματα. Από την κορυφή της ακρόπολης πήρα κι ένα πετραδάκι για ενθύμιο.

Μετά, σιγά-σιγά κατηφορίσαμε προς τον τάφο του Αγαμέμνονα. Μόλις μπήκαμε μέσα, μου έκανε εντύπωση, πως δεν έπεφταν οι πέτρες από το θόλο δίχως τσιμέντο! Η Ελένη πήρε έναν αναπτήρα και μπήκε στο πιο μέσα δωμάτιο, που ήταν σκοτεινό. Σε μια στιγμή ακούω ένα γκαπ! Τι να ήταν; Όλα τα παιδιά τρόμαξαν! Η Ελένη πήγε το φως προς τα εκεί που ακούστηκε ο θόρυβος. Τι να δούμε! Ο Θεοχάρης είχε πέσει κάτω! Το τι γέλιο έπεσε, δε λέγεται! Σταματήσαμε, γιατί ο κύριος ζήτησε ησυχία για να μας πει μερικά λόγια γι` αυτά που βλέπαμε. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό, όταν μας είπε ότι το εσωτερικό πρέκι του τάφου ζυγίζει περίπου 120 τόνους!

Βγήκα έξω κι έτρεξα να πάρω παγωτό. Μόλις με είδε ο Σάκης να μπαίνω στο λεωφορείο,  μου είπε να μείνω έξω.  Φτου! Τι ατυχία! Δεν πρόλαβα να το φάω και το πέταξα!

Χωρίς καθυστέρηση ξεκινήσαμε για το φρούριο του Ναυπλίου.  Όλα τα παιδιά φωνάζαμε στο Σάκη να μας βάλει τραγούδια. Ο Σάκης μας έβαλε Καίτη Γαρμπή. Όλοι τραγουδούσαμε και το κέφι άρχισε να φουντώνει. Σε πέντε λεπτά ο κύριος είχε αποκοιμηθεί. Πήρα τη φωτογραφική μηχανή και του έβγαλα μια φωτογραφία. Η ώρα πέρασε με χαρές και ξεφάντωμα.

Σε λίγο φθάσαμε στο φρούριο του Ναυπλίου. Εκεί ο Μιχαλιός γνώρισε ένα κορίτσι που το λέγανε Γιώτα. Αυτό το κορίτσι του άρεσε πολύ! Το ίδιο και του Αλέκου! Πηγαίνανε δίπλα της και της έλεγαν ανέκδοτα.

Στο φρούριο δεν ξέραμε που να στρίψουμε, για να πάμε στη φυλακή του Κολοκοτρώνη. Ο κύριος δε θυμότανε. Στο δρόμο συναντήσαμε ένα εκκλησάκι. Ήταν του Αγίου Ανδρέα. Μπήκαμε μέσα κι ανάψαμε ένα κεράκι. Βγαίνοντας έξω,  πήραμε την ανηφόρα κι ευτυχώς είδαμε μια πινακίδα που έγραφε: Προς φυλακή Κολοκοτρώνη. Ακολουθήσαμε την πινακίδα και μας έβγαλε στην πόρτα της φυλακής. Μπήκαμε μέσα. Περπατήσαμε ένα σκοτεινό και χαμηλό διάδρομο, που στο τέρμα ήταν το κελί της φυλακής. Στη γωνία του κελιού είχε μια πέτρα. Εκεί θα καθόταν ο ήρωας του 21! Σου πιανόταν η αναπνοή εκεί μέσα. Βρωμούσε. Ήθελα να ήξερα, πως ζούσε ο άνθρωπος εκεί μέσα, με τόσο λίγο οξυγόνο! Θα είχε περάσει πολλά βάσανα!  Θύμωσα πολύ, γιατί οι Έλληνες τον είχαν φυλακίσει εκεί! Ο κύριος μας είπε ότι η διαμάχη πολιτικών και στρατιωτικών που υπήρχε τότε, καθυστέρησε πολλά χρόνια την απελευθέρωση της υπόλοιπης Ελλάδας!

Βγήκαμε έξω από το κελί κι αναπνεύσαμε καθαρό αέρα. Η θέα από το φρούριο ήταν το κάτι άλλο! Μου άρεσε πολύ να βλέπω το πανέμορφο γαλάζιο λιμάνι!

Τώρα άρχιζαν τα δικά μας βάσανα. Πού να κατέβουμε 999 σκαλοπάτια! Εγώ κι ο Βιλάρας τα μετρούσαμε, να δούμε αν πράγματι ήταν τόσα πολλά! Σε μια στιγμή ζαλίστηκα και κρατιόμουν από τον κύριο να μην πέσω κάτω. Μόλις τα κατεβήκαμε, τα πόδια μου έτρεμαν. Ξεποδαριάστηκα! Απ` το πολύ τρέμουλο έχασα και το μέτρημα.

Μπροστά μας τώρα,  απλωνόταν η πόλη του Ναυπλίου. Μπήκαμε σε ένα μαγαζί κι αγοράσαμε βραχιόλια από κλωστή και διάφορες μινιατούρες. Η κοιλιά μου άρχισε να γουργουρίζει. Είχε έρθει η ώρα για το μεσημεριανό φαγητό.

Πήγαμε σε ένα ωραίο μαγαζί! Εκεί πέσαμε σε ένα μεγάλο τραπέζι με νιόπαντρους. Οι καλεσμένοι χόρευαν ασταμάτητα μέσα στο μαγαζί. Εμείς καθίσαμε απ` έξω, που είχε παχύ ίσκιο και δροσιά, και στήσαμε το δικό μας τραπέζι. Ακούσαμε καλαματιανό κι ήρθαμε στο κέφι. Ο κύριος μας ρωτούσε έναν-έναν τι θέλαμε να φάμε. Εγώ διάλεξα μακαρονάδα και η αδερφή μου η Ανδριάνα πίτσα ατομική. Η κοιλιά μου σταμάτησε να γουργουρίζει.

Ο κύριος έστησε την κάμερα στο τρίποδο και πήγε κι αυτός να χορέψει στο δικό μας χορό. Καλά έκανε, όλο εμάς τραβούσε μέχρι εκείνη την ώρα. Η κυρία Όλγα μάς σήκωσε όλους για χορό. Ένας γεράκος ήρθε με το μηχανάκι του και φώναζε: «Τρία ματσάκια κρίνα ένα χιλιάρικο». Του λέω, «δώσε μου ένα ματσάκι κρίνα για τη μητέρα μου, αλλά με τρία κατοστάρικα». Μου έδωσε.

Το μαγαζί είχε και κούνιες. Εκεί κάναμε διαγωνισμό, ποιος θα ακουμπήσει με την κούνια του τα φύλλα του δέντρου που ήταν μπροστά. Δεν μπορούσα να τα ακουμπήσω. Ο Νίκος έκοψε ένα κλαρί από το δέντρο και το έφερε κοντά στην κούνια. Το ακούμπησα κι άρχισα να ζητωκραυγάζω!

Δίπλα μας ήταν ένα ρυάκι που κολυμπούσαν πάπιες. Ο κύριος μας λέει: «Πώς κάνουν οι πάπιες;»  «Πα! πα! πα!» είπαμε γελώντας!

Ύστερα από λίγο ξεκινήσαμε για το θέατρο της Επιδαύρου. Ο κύριος μας είπε, ότι εκεί θα δούμε ένα από τα καλύτερα θέατρα τους κόσμου. Μας είπε ακόμη, ότι θα μας κάνει ένα πείραμα, που θα αποδεικνύει πόσο καλή ακουστικότητα έχει! Σε λίγη ώρα το θέατρο ήταν μπροστά μας! Ένα αδέσποτο σκυλί ήρθε κοντά μας να παίξει, αλλά δεν του δώσαμε σημασία. Το μυαλό μας ήταν στο πείραμα.

Ανεβήκαμε στις τελευταίες θέσεις του θεάτρου. Εκεί ο κύριος μας μίλησε για το αρχαίο θέατρο και για το ιερό του Ασκληπιού. Μετά πήγε στο κέντρο του θεάτρου και ζήτησε απόλυτη ησυχία. Ακόμη και οι τουρίστες έκαναν ησυχία. Πώς το κατάλαβαν; Ανυπομονούσα να κάνει το πείραμα που μας είχε υποσχεθεί. Θα έσπαγε ένα πολύ λεπτό ξυλαράκι και μετά θα έριχνε ένα κέρμα στο κέντρο του θεάτρου. Μας είπε ότι θα ακουγόταν και οι δύο θόρυβοι πεντακάθαρα, στις τελευταίες θέσεις που ήμασταν εμείς. Εγώ δεν το πίστευα. «Αν ακουστούν αυτοί οι θόρυβοι, εγώ θα γίνω αεροπόρος!»  φώναξε ο Μιχαλιός.

Κι όμως ακούστηκαν πεντακάθαρα και το κλαράκι και το δεκάρικο! Απίστευτο κι όμως αληθινό! Δεν πιστεύαμε στα αυτιά μας! «Τ` ακούσατε;» φώναξε ο κύριος. «Ναι!» φωνάξαμε όλοι ενθουσιασμένοι! Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα, πόσο μεγάλοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες!

Μετά τρέξαμε προς τα σκαλιά για να κατεβούμε κάτω. Θα πηγαίναμε να δούμε το μουσείο, που ήταν δίπλα από το θέατρο. Το μουσείο είχε πολλά αρχαία αγάλματα και μερικά αντίγραφα. Πιο κάτω γινόταν αναστήλωση στο ιερό του Ασκληπιού. Είδαμε στα γρήγορα το μουσείο και βγήκαμε έξω.

Ο Σάκης μάς είπε ότι θα μας πήγαινε σε μια πολύ καλή καφετέρια! Τελικά, μας «υποχρέωσε»! Μας πήγε εκεί, που μας περίμενε ένας καφετζής, που δεν ήθελε παιδιά. Μας είπε να φύγουμε, γιατί θα ερχόταν τουρίστες. Τον άχρηστο! Θέλει να λέγεται κι  επαγγελματίας! Μετά πήγαμε σε άλλη καφετέρια. Εκεί ήταν ωραία! Ψώνισα ένα κιτρινόμαυρο κασκόλ κι ένα καπέλο της ΑΕΚ. Έφαγα κι ένα παγωτό κύπελλο, αλλά ήταν λιωμένο και έπρεπε να το πίνω. Μετά κάναμε τσουλήθρα. Σε λίγο μας φώναξαν οι γονείς μας και μπήκαμε στο λεωφορείο. Ο κύριος έκανε έλεγχο, αν οι  μαθητές που συνόδευε ήταν μέσα. Όλοι καθόταν στη θέση τους.

Ο Σάκης άρχισε να μας λέει ανέκδοτα από το μικρόφωνο. Ξεραθήκαμε στα γέλια! Το καλύτερο όμως ήταν του Βιλάρα! Εγώ δεν είχα πολύ όρεξη για ανέκδοτα. Η κυρία Όλγα μού είπε να παίξουμε «μπιζ» και δεν της χάλασα το χατίρι.

Ξαφνικά, βλέπω το λιμάνι της Πάτρας μπροστά μου. Η εκδρομή είχε φτάσει στο τέλος. Στεναχωρήθηκα πολύ! Χαιρετήσαμε το Σάκη και πήραμε το δρόμο για τα σπίτια μας. Πιστεύω να ξαναπάμε μια τέτοια υπέροχη εκδρομή!

 Ιωάννινα 31 Ιουλίου 2016

Σημείωση: Την εν λόγω ολοήμερη εκδρομή μπορείτε να δείτε και στο βίντεο: ΜΥΚΗΝΕΣ-ΝΑΥΠΛΙΟ-ΕΠΙΔΑΥΡΟ (Σχολική εκδρομή)

Ο τρόπος δημιουργίας της συνθετικής έκθεσης περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο μου «Άκου όταν μιλάς δάσκαλε!».