ΠΕΙΡΑγΜΑΤΑ

Τον περασμένο Οκτώβριο σε συνεργασία με την περιβαλλοντική ομάδα του Πειραματικού Γυμνασίου, ο όμιλός μας Κρητικά Μονοπάτια ανέβηκε στο ιερό βουνό των Μινωιτών, το Γιούχτα (802 μ.). Περάσαμε πολύ ωραία!

 

Τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε το χριστουγεννιάτικο παζάρι του σχολείου μας για έβδομη συνεχόμενη χρονιά. Ήδη από την Κυριακή είχαν ξεκινήσει οι ετοιμασίες για το στήσιμο του παζαριού και τη διακόσμηση του χώρου, που όπως κάθε χρόνο ήταν η πλατεία του κυλικείου. Μαθητές της χορευτικής ομάδας του παζαριού μαζί με άλλους μαθητές – εθελοντές  (Λυδία Μαυράκη από το Γ3,  Γιώργος Παντελάκης, Κωνσταντίνα Περάκη και Πέτρος Τσαγκαράκης από το Β1, Αλέξανδρος Ελ Χατίμπ και Άρης Μιχαλόπουλος  από το Β2) ήρθαν στο σχολείο και βοήθησαν στη διαμόρφωση του συγκεκριμένου χώρου σε χώρο κατάλληλο για τις ανάγκες του παζαριού.

Συνέχεια →

ΛηδαΛένα Λεβέντη

Θα μπορούσε να κάτσει να σκεφτεί, να σπάσει πράγματα, να τρέξει μέχρι να μην τον φτάνει η αναπνοή του, να τσακωθεί άδικα με τη μάνα του, να την πάρει επιτέλους τηλέφωνο. Δεν έκανε όμως τίποτα. Ήθελε να κλάψει. Να πετάξει τη φυσική κατεύθυνσης από το παράθυρο, να σπάσει την κιθάρα του, να φωνάξει. Αλλά έμενε ακίνητος. Δεν έβγαινε η φωνή. Ήθελε τόσο να τα βγάλει όλα από μέσα του, να της μιλήσει, αλλά δεν αντιδρούσε. Ήταν σαν να έβλεπε τη ζωή του σε ταινία. Μια ψηλή, γυάλινη βιτρίνα τον χώριζε από τον εαυτό του και τα συναισθήματά του. Ίσως απλά να είχαν στερέψει τα δάκρυα. Εδώ και μία ώρα κοιτούσε το ταβάνι. Ξαφνικά, σηκώθηκε και άνοιξε το ραδιόφωνο. Δεν ήξερε γιατί, ούτε καν το σκέφτηκε, το σώμα του λειτούργησε μόνο του, χωρίς την εντολή τη δική του. Θυμήθηκε την απορία του με τις γάτες, που εκεί που κοιμούνται ή λιάζονται αμέριμνες, στα καλά καθούμενα, τινάζονται πάνω και αρχίζουν να γλείφονται απ’όλες τις μεριές, μέχρι να πέσουν πάλι στην τεμπελιά τους. Έπαιζε Avenged Sevenfold, Dear God. Γαμώ πια μ’αυτό το τραγούδι. Ήταν από τα αγαπημένα της. Το έκλεισε, πριν προλάβει να το καταλάβει. Η ίδια ανεξέλεγκτη δύναμη τον οδήγησε στην αγαπημένη του κιθάρα. Είχε και όνομα. Ήταν η Τζω. Πάντα μαζί του στις δύσκολες στιγμές, να τον παρηγορεί και να τον εκτονώνει. Η μοναδική Τζω, που είχε από τα δέκα. Άρχισε να παίζει το τραγούδι. Να το τραγουδάει με μια πληγωμένη οργή. «Οργή με ποιον ρε φίλε;» Σκέφτηκε. «Δεν έφταιξε σε τίποτα. Εσύ μόνο εσύ.» Πάλι αυτή η παράξενη συνήθεια να μιλάει για τον εαυτό του σε δεύτερο ενικό. Τη διόρθωνε, όποτε το θυμόταν. Δεν του άρεσε. Πίστευε ότι είναι ένας έμμεσος τρόπος να μην παίρνεις τις ευθύνες που σου αναλογούν, ή να γλιτώσεις από τη στεναχώρια και το θυμό. Μεταφέρεις ό,τι σε αφορά σε ένα άλλο πρόσωπο. Σαν να μη φταις εσύ, να μην πονάς εσύ, να μην πνίγεσαι εσύ. Αλλά εκείνος έφταιγε. «Εγώ λοιπόν, μόνο εγώ», ψιθύρισε. Παρ’όλα αυτά, έδινε  ένα μερίδιο ευθύνης στην κοινωνία, τη μάνα του, τους φίλους, σε όλους όσους έκριναν τόσο άδικα, χωρίς να ξέρουν. Έχοντας πλέον περάσει και ο ίδιος τόσο έντονα την κριτική του κόσμου, είχε αποφασίσει να μην ξανακρίνει κανέναν. Δεν είχε δικαίωμα να το κάνει, παρά μόνο αν είχε βιώσει και εκείνος το ίδιο ακριβώς γεγονός, κάτω από τις ίδιες συνθήκες και έχοντας ζήσει την ίδια ζωή και όσα χρόνια προηγήθηκαν. Μόνο τότε θα καταλάβαινε. Αλλά αυτό πρακτικά δε γίνεται ποτέ, οπότε επέλεγε να αφήνει την κακεντρέχεια στην υπόλοιπη κοινωνίας και να βγάζει τον εαυτό του απέξω. Την αγαπούσε όσο τίποτα. Πρώτη φορά είχε αγαπήσει έτσι. Την ήθελε κάθε στιγμή, τη σκεφτόταν κάθε στιγμή, την ένιωθε συνέχεια. Ήθελε να είναι μόνο μαζί της, να της μιλάει και να ακούει τη γνώμη της. Πάντα του παρουσίαζε τα πράγματα με έναν τρόπο που δεν είχε σκεφτεί ξανά ποτέ και αυτό τον συνάρπαζε. Ίσως να τη θαύμαζε κιόλας. Σίγουρα τη θεωρούσε ανώτερή του. Γιατί πάντα ήταν εκείνος που άκουγε και έπαιρνε νέα ερεθίσματα, νέες σκέψεις και νέες οπτικές. Τον ανέβαζε πιο ψηλά και μπορεί αυτό να τον είχε κάνει να κολλήσει τόσο μαζί της. Όταν την έβλεπε, ήθελε να την φιλήσει όσο τίποτα. Ήταν πανέμορφη για εκείνον. Είχε ίσια μαύρα μακριά μαλλιά, μέχρι τη μέση και μαύρα μάτια. Μάλλον ήταν σκούρα καστανά, αλλά για εκείνον δεν είχε διαφορά.  Ήταν μεγάλα, με μακριές, πυκνές βλεφαρίδες και αμυγδαλωτό σχήμα. Τον κοιτούσε και νόμιζε ότι έβλεπε μέσα του, ήταν από τα πιο εκφραστικά μάτια που είχε συναντήσει. Και τα φρύδια της του άρεσαν. Ακούγεται παράξενο να παρατηρεί κάποιος έτσι τα φρύδια, αλλά κάτι τέτοια μικρά είναι που σε κάνουν να ερωτεύεσαι. Ήταν έντονα και τοξωτά. Δεν τα είχε βγάλει ποτέ. Έλεγε ότι της άρεσε που ήταν μεγάλα και πλατιά, δε γεννήθηκε για να είναι μπάρμπι. Είχε ένα σκουλαρίκι πάνω από τα χείλη και μια ελιά δίπλα στο δεξί μάτι. Έβαζε πάντα κόκκινο κραγιόν, έβαφε τα νύχια της μωβ ή σκούρο μπλε και φορούσε πολλά δαχτυλίδια. Τα μάτια της δεν τα είχε δει ποτέ βαμμένα. Φορούσε σχεδόν συνέχεια μαύρα, τις αγαπημένες τις αρβύλες και είχε ένα τατουάζ στο λαιμό. Για εκείνον ήταν παραμυθένια. Την τοποθετούσε ψηλά. Όχι λόγω ηλικίας. Αυτό τα χάλασε όλα. Μάλλον η αδιακρισία, η βαναυσότητα και η απάθεια των άλλων για όσα ένιωθαν μεταξύ τους. Σιγά τη διαφορά. Εκείνος ήταν δεκαεφτά και εκείνη είκοσι έξι. Μα κανείς δεν καταλάβαινε τέλος πάντων; «Σε ποιον αιώνα ζω;» Αναρωτιόταν. Μα φυσικά, όλοι είναι φιλελεύθεροι και ανοιχτόμυαλοι, μέχρι να τους χτυπήσει κάτι διαφορετικό την πόρτα. «Να βρει κάποιον στην ηλικία της. Σα δε ντρέπεται να την πέφτει σε εφηβάκια. Εσύ να ασχοληθείς με τις συμμαθήτριές σου και να κοιτάξεις να στρωθείς στο διάβασμα, μη δεν περάσεις και βάλουμε κι’άλλο μπελά στο κεφάλι μας. Μέρα νύχτα δουλεύει ο Θανάσης για να σου πληρώνουμε τα φροντιστήρια.» Την αγαπούσε τη μάνα του, αλλά σε αυτό τον απογοήτευσε. Πάντα τον καταλάβαινε και τον βοηθούσε. Τι ήταν αυτό τώρα; Τόση προκατάληψη; Τον εξόργιζε. Τη μισούσε εκείνες τις ώρες. Έλεγε ότι η Ηλέκτρα του είχε πάρει τα μυαλά και δεν έβλεπε καθαρά, «εμείς αγόρι μου μεταξύ μας, πάντα τα βρίσκαμε», έλεγε και τον χάιδευε στην πλάτη, λες και θα θεραπευόταν από την αρρώστια που το κόλλησε η ξετσίπωτη φοιτήτρια. Ναι, σπούδαζε. Θέατρο. Είχε απίστευτο ταλέντο και μεγάλο πάθος για την τέχνη της. Το δυάρι της ήταν ανάκατο, γεμάτο παλιές ταινίες, Σαρλό, βιβλία για την ιστορία του ελληνικού θεάτρου, μεταφράσεις της Ευρυδίκης και πολλούς καθρέφτες. Ήθελε να βλέπει το πρόσωπό της, ακόμα και όταν μιλούσε στο τηλέφωνο, τι εκφράσεις έπαιρνε αυθόρμητα, χωρίς να σκέφτεται. Έλεγε ότι τη βοηθούσε πολύ. Αλλά δεν ήταν από εκείνες που επέλεξαν το θέατρο σαν έσχατη λύση, επειδή ζούσαν ματαιόδοξα και ήθελαν να δουν τον εαυτό τους στο γυαλί. Εκείνη ήταν μορφωμένη, σοφή. Στο σχολείο ήταν πρώτη μαθήτρια, αλλά δεν την ενδιέφεραν οι σχολές «υψηλού συναγωνισμού». Το θέατρο ήταν το πάθος της και το έπαιρνε σοβαρά. Ήθελε να παίξει στην Επίδαυρο, να μην κάνει ποτέ τηλεόραση και να ζει για την τέχνη της. «Faisons l’art pour l’art». Έτσι ήταν. Ονειροπόλα και φιλόδοξη. Έκαναν πολλές συζητήσεις οι δυο τους. Τον έπαιρνε σε κάτι μπαράκια που δεν τα ήξερε κανείς, έπιναν μοχίτο και του έλεγε για τον Τσε, το μαρξισμό, το Μάη του ’68 και άλλα παράξενα που δεν είχαν αναφερθεί ποτέ στη σύντομη ζωή του. Γι’αυτό την αγαπούσε. Αυτή η μαχητικότητα, η διαφορετικότητα και η ψαγμένη άποψη στα πράγματα τον κρατούσε κοντά της. Τι τα θυμόταν όμως τώρα αυτά; Τώρα πια είχαν χωρίσει. «Έλα ρε! Εννιά χρόνια μεγαλύτερη; Έκανες την τύχη σου φίλε μου.» Ακόμα και αυτή η αντιμετώπιση τον εκνεύριζε. Μεταξύ τους ήταν ένα. Δεν ξεχώριζες ηλικία. Δεν ήταν η μεγαλοκοπέλα που τον εκμεταλλεύτηκε και θα του έπινε τα νιάτα. Την ακουμπούσε γλυκά και προσεχτικά, λες και ήταν ένα αδύναμο μικρό παιδί. Την αγκάλιαζε και ένιωθε ότι την προστάτευε. Και εκείνη έτσι το έβλεπε. Όμως κανείς δεν καταλάβαινε. Όλοι σχολίαζαν και κοιτούσαν καχύποπτα. Δεν την χώρισε επειδή δεν την αγαπούσε. Πίστευε ότι έτσι τη γλίτωνε από όλη αυτή τη διαδικασία και ότι θα ήταν καλύτερα. Βρήκε για δικαιολογία το διάβασμα του και της είπε ότι όταν τελειώσει θα είχαν όλο τον καιρό μπροστά τους. Ανοησίες». Έμαθε ότι άλλαξε σπίτι και ο αριθμός που είχε δεν ανήκε πια στη συνδρομητή. Πληγώθηκε η Ηλέκτρα. Το ήξερε ότι ήταν αυτός ο λόγος και ότι ποτέ δεν έπαιξε μαζί του. Σε δυο βδομάδες άρχιζαν οι Πανελλήνιες. Άντε να τελειώσει επιτέλους να πάει να τη βρει και όλα θα ήταν όπως πριν. Το θέμα όμως ήταν ότι εκείνος υπέκυψε στην κρίση του κόσμου. Άραγε πόσοι το έχουν κάνει αυτό και με χειρότερα αποτελέσματα; Πόσο πιο άκαρδοι μπορούμε να γίνουμε;

«Μωρό μου, σου έφερα μια πορτοκαλαδίτσα να πάρεις δύναμη, έχεις ξενύχτι απόψε.»
«Ευχαριστώ ρε μαμά», είπε και έκλεισε την πόρτα πριν προλάβουν να πουν τίποτ’άλλο.
Ένας μήνας ακόμα.

Σε συνεργασία με την περιβαλλοντική ομάδα του Πειραματικού Γυμνασίου, ο όμιλός μας Κρητικά Μονοπάτια οργανώνει την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015 τη δεύτερη πεζοπορία της χρονιάς.

Προορισμός μας θα είναι το χωριό Κράσι στα όρια των νομών Ηρακλείου και Λασιθίου.

Η διαδρομή θα ξεκινήσει από το χωριό, θα περπατήσουμε σε χωματόδρομο μέχρι τον Καλό Λάκκο στα ριζά του βουνού Σελένα. Μετά θα πάρουμε το μονοπάτι που θα μας βγάλει στο οροπέδιο Νίσιμος, από εκεί θα ανεβούμε στην κορυφή Καρφί, θα απολαύσουμε τη θέα προς το νομό Ηρακλείου και το οροπέδιο Λασιθίου και μετά θα επιστρέψουμε από άλλο μονοπάτι στην τοποθεσία Άμπελος.

Η πορεία θα έχει διάρκεια περίπου 5 ώρες.

Η αναχώρηση θα γίνει από το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου στις 07.45 με μισθωμένο λεωφορείο, με επιστροφή περίπου στις 17.00.

Σήμερα Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2015  επισκέφθηκε το σχολείο μας ο συγγραφέας κ. Δημοσθένης Παπαμάρκος, μετά από πρόσκληση της φιλολόγου κ. Βαρβάρας Ρούσσου, στο πλαίσιο του διασχολικού προγράμματος με τίτλο «”Πέρα ως πέρα στη γη της Ιωνίας … απ΄ την Κνωσσό ως την Πέργαμο”: μνήμες Μικρασίας» που εκπονεί το Πειραματικό Λύκειο σε συνεργασία με το Πειραματικό Γυμνάσιο Ηρακλείου κατά το τρέχον σχολικό έτος.

Ο κ. Παπαμάρκος συνάντησε την 5^η και 6^η ώρα τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου με αφορμή τη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Γκιακ» στην οποίαν οι ήρωες, στρατιώτες που πολέμησαν στη μικρασιατική εκστρατεία, έρχονται αντιμέτωποι με τους ρόλους που τους επιβάλλουν οι παραδοσιακοί κανόνες και το βίωμα του πολέμου.  Οι μαθητές είχαν διαβάσει το βιβλίο και συζήτησαν με τον συγγραφέα για το βιβλίο του και την σχέση της ιστορίας –και ιδίως της μικρασιατικής εκστρατείας- με την λογοτεχνία. Επίσης, με αφορμή το «Γκιακ» δόθηκε η ευκαιρία για συζήτηση σχετικά με την νεοελληνική πεζογραφία και την σχέση των νέων με την ανάγνωση και την λογοτεχνία.
συνέχεια…

Το Πειραματικό είναι εδώ και στηρίζει με ανθρωπιά και σεβασμό …

Το τριήμερο 26-27-28 Νοεμβρίου 2015, η μαθητική κοινότητα του Πειραματικού Λυκείου Ηρακλείου προχώρησε στη συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης, ρουχισμού και φαρμάκων, ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της «Αποστολής Αγάπης στη Μυτιλήνη» που απηύθυνε ο Δήμος Ηρακλείου, προκειμένου να σταλούν στο Δήμο Μυτιλήνης και να καλυφθούν οι τεράστιες ανάγκες που υπάρχουν εκεί. Η συγκέντρωση του ρουχισμού και των φαρμάκων έγινε με την ευθύνη του 15μελούς Μαθητικού Συμβουλίου του σχολείου μας και με τον συντονισμό του καθηγητή κ. Γιώργου Σαμουράκη.
συνέχεια…

ΛηδαΛένα Λεβέντη

Oύτε γάτα ούτε ζημιά. Σήκωσε τη γλάστρα και την τοποθέτησε πάλι πάνω στο τραπέζι. Έκλεισε τα παραθυρόφυλλα και τράβηξε την κουρτίνα. Για μια στιγμή κοντοστάθηκε. Είχε τόσο υπέροχη μέρα έξω. Ο ήλιος έκαιγε πάνω στο νησιώτικο τοπίο, αλλά αυτό δεν έμοιαζε διόλου απόμακρο. Είχε μια γλυκιά όψη, καθώς λουζόταν από τις καλοκαιρινές ηλιαχτίδες. Τα φυτά αναστέναζαν κάτω από τη ζέστη, τα βράχια γυάλιζαν, τα σπίτια ησύχαζαν στη σιέστα του μεσημεριού και μακριά διέκρινε το βουνό να συναντάει τη θάλασσα. Η φύση είχε αρχίσει να δυσανασχετεί από τη θερμοκρασία, αλλά τα τζιτζίκια δε βαριόντουσαν τη χρόνια ενοχλητική συνήθειά τους να της παίρνουν το κεφάλι. Όμως σήμερα δεν την ένοιαξε. Δεν είχε ύπνο. Σκεφτόταν. Από τότε που απομονώθηκε, δεν είχε νέα τους πια. Αν ήθελαν, θα είχαν ασχοληθεί, θα την είχαν αναζητήσει. Δεν ήθελε να παραμυθιάζει τον εαυτό της. Πιο πολύ όμως δεν την ένοιαζαν οι γονείς της. Τον τελευταίο καιρό σκεφτόταν ότι ίσως είχε κάνει λάθος. Έβλεπε τη φωτογραφία του όλο και πιο συχνά. Πώς να ήταν τώρα; Δέκα χρονών αγόρι. Είχε όλη τη ζωή μπροστά του και μια οικογένεια καλύτερη από αυτή που θα του προσέφερε μια προβληματική έφηβη στα δεκαπέντε. Όχι, όχι… ήταν η μόνη σωστή απόφαση. Δεν έπρεπε να σκέφτεται εγωιστικά. Πάνω από όλα έβαζε εκείνο το άγνωστο παιδάκι. Ωστόσο ήθελε να τον δει. Να τον αγκαλιάσει, να τον ρωτήσει ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα. Το τρίξιμο της πόρτας την έβγαλε αίφνης από τους στοχασμούς της. Η γάτα μπήκε και τρίφτηκε στα πόδια της. Νιαούριζε με όρεξη σαν να την οδηγούσε κάπου. Την ακολούθησε και βγήκε μέχρι την εξώπορτα. Στο χαλάκι βρήκε μια σκοτωμένη ακρίδα και είπε με την προσποιητά περήφανη φωνή της «Μπράβο Λούσυ», χαϊδεύοντας την στο κεφάλι. Τότε ξεπετάχτηκαν από μια γλάστρα τα βλαστάρια της, πατώντας και δαγκώνοντας άτσαλα το ένα το άλλο και η Λούσυ έσπευσε να τα πιάσει από το σβέρκο και να αρχίσει να τα γλείφει μετά μανίας. Πήγε πάλι μέσα και άνοιξε το παράθυρο. Το αεράκι φύσηξε και άρχισε να κουνάει τα κρυσταλλάκια του φωτιστικού. Σήκωσε το τηλέφωνο. «Είμαι η μαμά του Άρη. Με συγχωρείτε που σας ενοχλώ έτσι, δε θέλω με τίποτα να διαταράξω τη ζωή σας. Θα.. θα ήθελα μόνο να τον συναντήσω και να σας γνωρίσω όλους από κοντά.» Kατέβασε το ακουστικό και το πρόσωπό της έλαμπε.

Σήμερα Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015  επισκέφθηκε το σχολείο μας ο γνωστός συγγραφέας, δημοσιογράφος, μεταφραστής και εκδότης κ. Βασίλης Ρούβαλης, μετά από πρόσκληση της φιλολόγου του σχολείου μας κ. Βαρβάρας  Ρούσσου. Κατά τη διάρκεια της 3^ης και 4^ης ώρας, στο μάθημα της Λογοτεχνίας, οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον κ. Ρούβαλη, στο πλαίσιο εργασίας των μαθητών με θέμα «Η ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη».  Συγκεκριμένα, συζητήθηκε η επιρροή του Μίλτου Σαχτούρη σε νεότερους Έλληνες ποιητές. Επίσης, συζητήθηκαν θέματα γενικού ενδιαφέροντος σχετικά με την νεοελληνική λογοτεχνία. Μετά το πέρας της συνάντησης με τους μαθητές, ο κ. Ρούβαλης συνομίλησε με φιλολόγους του σχολείου σχετικά με τη διδασκαλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο Λύκειο.
συνέχεια…