* Γράφει η Αϊβαλάκη Ειρήνη – Κοινωνιολόγος
‘’Η απόφαση να κάνεις ένα παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις να αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα’’(Elizabeth Stone, Αμερικανίδα συγγραφέας)
Η μάνα μου κατά καιρούς μου έλεγε διάφορα, άλλα τα δεχόμουν αναντίρρητα άλλα γιατί έπρεπε και σε άλλα αντιδρούσα. Όταν όμως έγινα μάνα η ίδια…..τα κατάλαβα όλα. Κατάλαβα πόσο μια μάνα αγαπάει τα παιδιά της, πόσο υπερβολική μπορεί να γίνει πολλές φορές από το φόβο μην πάθουν κάτι και πόσο ύαινα απέναντι σε κάποιον που προσπαθήσει με οποιοδήποτε τρόπο να τα βλάψει.
Έχοντας 2 μικρά παιδιά με ελάχιστη ηλικιακή διαφορά, μπορώ να πω με σιγουριά ότι η ανατροφή των παιδιών δεν είναι εύκολο πράγμα. Πόσο μάλλον για μια μητέρα που είναι και εργαζόμενη ή που έχει μεγαλύτερα παιδιά και έχουν διαβάσματα καθημερινά, φροντιστήρια, ξεσπάσματα λόγω εφηβείας….
Σκεφτείτε αλήθεια πόσους πολλούς ρόλους πρέπει να παίξει μια μητέρα την ίδια μέρα, ξεπερνώντας στον ταλέντο ερμηνεύοντας τους και τον καλύτερο ηθοποιό. Εκτός από τον πρωταρχικό της είναι νοικοκυρά, μαγείρισσα, εργαζόμενη, σύντροφος, δασκάλα, ψυχολόγος, σοφέρ και άλλα πολλά ανάλογα με την περίσταση. Και μετά από όλα αυτά πρέπει να βρει και λίγο χρόνο για τον εαυτό της να νιώσει γυναίκα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί αυτό που διάβασα πρόσφατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
Η μαμά και ο μπαμπάς βλέπουν τηλεόραση.
Η μαμά λέει, « είμαι κουρασμένη, λέω να πάω για ύπνο»
Πάει στην κουζίνα να πιεί νερό, και επί τη ευκαιρία φτιάχνει τα σάντουιτς για το πρωινό της επόμενης μέρας. Ξεπλένει τα μπολ από το ποπ κορν, βάζει στο ψυγείο το φαγητό που έμεινε από το βραδινό και πλένει την κατσαρόλα. Βάζει τα πιάτα στο πλυντήριο πιάτων και το βάζει να πλένει. Βγάζει κρέας από την κατάψυξη για το αυριανό βραδινό, γεμίζει το δοχείο της ζάχαρης, τσεκάρει αν υπάρχουν αρκετά δημητριακά και βγάζει μπολ και κουτάλια στο τραπέζι για το πρωινό της επόμενης και ετοιμάζει την καφετιέρα για τον πρωινό καφέ.
Μετά βάζει μερικά βρεγμένα ρούχα στο στεγνωτήριο, μερικά βρώμικα ρούχα στο πλυντήριο, σιδερώνει ένα πουκάμισο για την επόμενη, και επί τη ευκαιρία του ράβει και ένα χαλαρό κουμπί. Παίρνει τα κομμάτια ενός παιχνιδιού από το τραπέζι για να το φυλάξει, βάζει το τηλέφωνο στην βάση του για να φορτίσει και τον τηλεφωνικό κατάλογο στο ντουλάπι. Ποτίζει τα φυτά, αδειάζει τα σκουπίδια και κρεμάει την πετσέτα του μπάνιου να στεγνώσει.
Χασμουριέται και τεντώνεται πηγαίνοντας στην κρεβατοκάμαρα. Σταματάει στο γραφείο και γράφει ένα σημείωμα στον δάσκαλο των παιδιών, ξεχωρίζει κάποια χρήματα για την εκδρομή του σχολείου και μαζεύει ένα πεταμένο βιβλίο πίσω από την καρέκλα.
Γράφει μία κάρτα γενεθλίων για ένα φίλο, βάζει διεύθυνση και γραμματόσημο στο φάκελο. Κάνει στα γρήγορα μια λίστα για τα ψώνια του σούπερ μάρκετ και τα βάζει και τα δύο δίπλα στην τσάντα της.
Μετά πλένει το πρόσωπό της με το 3 σε 1 καθαριστικό της, βάζει την κρέμα νυκτός και την αντιρυτιδική της, πλένει τα δόντια της και λιμάρει τα νύχια της.
Ο μπαμπάς φωνάζει: «νόμιζα ότι θα πας για ύπνο»
«Πηγαίνω» απαντάει η μαμά.
Βάζει λίγο νερό στο πιατάκι του σκύλου, και βγάζει έξω την γάτα, μετά επιβεβαιώνει ότι είναι κλειδωμένες οι πόρτες κι αναμμένα τα φώτα της αυλής.
Κοιτάζει ένα ένα τα παιδιά, κλείνει τις λάμπες τους και τις τηλεοράσεις, κρεμάει ένα πουκάμισο, βάζει κάτι βρώμικες κάλτσες στα άπλυτα, και λέει στο ένα παιδί που έκανε ακόμη τα μαθήματά του, να πάει για ύπνο.
Πάει στο δωμάτιό της, βάζει το ξυπνητήρι, βγάζει τα ρούχα για την επόμενη μέρα και τακτοποιεί τα σκόρπια παπούτσια. Βάζει την κρέμα για τα χέρια, φοράει τις πυτζάμες της και ξαπλώνει.
Περίπου εκείνη την στιγμή ο μπαμπάς κλείνει την τηλεόραση και λέει « πάω για ύπνο».
…και πάει.
Κατευθείαν. (πηγή mama maria)
Έχοντας λοιπόν επίγνωση του τι σημαίνει μάνα, πρέπει να αγαπάμε και να σεβόμαστε τις μαμάδες μας, κυρίως επειδή μας έφεραν στον κόσμο και μας φρόντισαν μέχρι να σταθούμε στα πόδια μας. Να τους δείχνουμε συχνά την αγάπη μας και το σεβασμό μας και όχι να περιμένουμε να το καταλάβουν από μόνες τους.
Να αγαπάμε και να σεβόμαστε τις μαμάδες των συντρόφων μας, γιατί κι εκείνες με τη σειρά τους έκαναν τα πάντα για το παιδί τους, τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας σήμερα. Να αγαπάμε και να σεβόμαστε τις μαμάδες των φίλων μας, των συγγενών μας των γνωστών μας γιατί απλά…..είναι μαμάδες.
Και να μην ξεχνάτε ότι ο άνθρωπος γερνάει τη μέρα που χάνει τη μητέρα του όπως είπε ο Γάλλος ποιητής Paul Claudel, γι’ αυτό όσο είναι δίπλα σας και εν ζωή ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΙΣ!
Αϊβαλάκη Ειρήνη
Κοινωνιολόγος
