Maria Polydouri (1 April 1902 – 29 April 1930) was a Greek poet who belonged to the school of Neo-romanticism.
She fostered a feeling of dissatisfaction and decline.
Although she wrote poetry from an early age, her most important poems were written during the last four years of her life, when, suffering from tuberculosis, she was secluded in an Athens sanatorium, where she died in 1930.
Diary
Monday, 15 June 1925
[adaptation]
The same question fades in our eyes every time we meet by chance in the street.
And yet we walk past each other, without any strength to take the road we’ve left behind.
I always turn and look at that road.
Don’t leave me! I would live the most joyless life without you.
But you never turn back.
Who knows in what harbour of happiness you think of me now, and you dare not…
Here I am, waiting.
Don’t leave me!
Ημερολόγιο
Δευτέρα 15 Ιουνίου 1925
[διασκευή]
Το ίδιο ερώτημα σβήνει στα μάτια μας κάθε φορά που συναντιόμαστε τυχαία στο δρόμο.
Μ’ αντιπερνάμε, χωρίς καμία δύναμη να πάρουμε το δρόμο που αφήσαμε πίσω μας.
Γυρνώ πάντα και τον κοιτάζω αυτόν το δρόμο.
Μη μ’ αφήνεις! Θα ζήσω στην πιο άχαρη ζωή χωρίς εσένα.
Μα δεν γυρνάς καθόλου.
Ποιος ξέρει σε τι ευτυχίας με σκέφτεσαι τώρα λιμάνι και δεν τολμάς…
Εδώ είμαι και καρτερώ.
Μη μ’ αφήνεις!
The Forest
The Forest, look, has leaned
into the embrace of the Night.
Redolent of an intoxicating scent,
it is sighing together with the nightingale.
The moon above it
is rising strangely
and—in the mirror of the brook—
is laying down its magic.
Το Δάσος
Το Δάσος, κοίτα, απόγειρε
στης Νύχτας την αγκάλη.
Μύρο αποπνέει μεθυστικό,
στενάζει με το αηδόνι.
Το φεγγαράκι πάνω του
περίεργο προβάλλει
και στον καθρέφτη του ρυακιού
τα μάγια του ξαπλώνει.
Spring
Spring has blossomed here as well, on every branch of every tree.
The parks are full of flowers, too.
But their festive joy is telling me just one thing—
that I am far away from you, Athens.
H Άνοιξη
Φούντωσε η Άνοιξη και δω σε κάθε δέντρου κλώνο.
Τα πάρκα λουλουδίσανε και κείνα.
Μα δε μου λέει η γιορτερή χαρά τους, παρά μόνο
πως λείπω μακριά ’πό σέν’ Αθήνα.
Dream
I was gathering flowers for you
on the mountain where I wandered.
A thousand thorns on each one,
and as I held them tight against me, I felt the pain.
Όνειρο
Άνθη μάζευα για σένα
στο βουνό που τριγυρνούσα.
Χίλια αγκάθια το καθένα
κι όπως τα ’σφιγγα, πονούσα.
H
