James Wright (1927–1980) was an American poet from Martins Ferry, Ohio.
He spoke in defence of the lives of the disenfranchised. He is equally well known for his tender depictions of the bleak landscapes of the post-industrial American Midwest.
A Blessing
Just off the highway to Rochester, Minnesota,
Twilight bounds softly forth on the grass.
And the eyes of those two Indian ponies
Darken with kindness.
They have come gladly out of the willows
To welcome my friend and me.
We step over the barbed wire into the pasture
Where they have been grazing all day, alone.
They ripple tensely, they can hardly contain their happiness
That we have come.
They bow shyly as wet swans. They love each other.
There is no loneliness like theirs.
At home once more,
They begin munching the young tufts of spring in the darkness.
I would like to hold the slenderer one in my arms,
For she has walked over to me
And nuzzled my left hand.
She is black and white,
Her mane falls wild on her forehead,
And the light breeze moves me to caress her long ear
That is delicate as the skin over a girl’s wrist.
Suddenly I realize
That if I stepped out of my body I would break
Into blossom.
Μια ευλογία
Δίπλα ακριβώς στον αυτοκινητόδρομο που πάει στο Ρότσεστερ της Μινεσότα,
το μούχρωμα χοροπηδά απαλά στο χορτάρι—
και τότε τα μάτια των δύο ινδιάνικων πόνι
σκοτεινιάζουν με καλοσύνη.
Έχουν βγει με χαρά μες από τις ιτιές
για να καλωσορίσουν το φίλο μου κι εμένα.
Περνάμε πάνω από το συρματόπλεγμα στο λιβάδι,
εκεί που κείνα έβοσκαν όλη μέρα, μόνα τους.
Γαργαρίζουν νευρικά, δύσκολα συγκρατούν την ευτυχία τους
για το ότι ήρθαμε.
Υποκλίνονται ντροπαλά σαν δυο βρεγμένοι κύκνοι. Αγαπιούνται.
Δεν υπάρχει άλλη μοναξιά σαν τη δική τους.
Νοιώθοντας οικεία για μια ακόμα φορά,
αρχίζουν να μασουλάνε τους νεαρούς θυσάνους της άνοιξης μες στο σκοτάδι.
Θα ήθελα να κρατήσω το πιο λεπτό αλογάκι στην αγκαλιά μου, το θηλυκό,
γιατί με πλησίασε
και έσπρωξε με τη μουσούδα της το αριστερό μου χέρι.
Είναι ασπρόμαυρη,
η χαίτη της τής πέφτει άγρια στο μέτωπο
και το ελαφρύ αεράκι με παρακινεί να της χαϊδέψω το μακρύ της αυτί.
Είναι ντελικάτο όπως το δέρμα στον καρπό ενός κοριτσιού.
Ξάφνου συνειδητοποιώ
ότι αν έβγαινα από το σώμα μου θα έσπαγα και…
θ’ άνθιζα.
