Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο
Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Anna and Markus, Berlin
27 Νοέ 2022

Anna and Markus, Berlin

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Anna and Markus Berlin

It is morning in a flat located in an old, still unrenovated turn-of-the-century house in the popular Berlin district of Kreuzberg. Anna, a woman in her 20s, is sitting at the dining table in her pyjamas, with an old laptop computer, a bowl of muesli and a cup of coffee. As her husband Markus comes in, Anna hastily puts down the lid of her laptop so as to hide what she has been doing. Markus—a former rock singer and now a construction worker—kisses her goodbye and sets off to work. She has got enough time now to go ahead with her secret plan. Anna starts cleaning up the side room that is full of cardboard boxes, drums and guitars.

What is she up to?

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο France National Football Team

Fifa World Cup
France

France Γαλλία
French γαλλικός

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Languages Take You Further
26 Νοέ 2022

Languages Take You Further

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

EU Languages

Discover the official EU languages!

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Belgium National Football Team

Fifa World Cup
Belgium National Football Team

 

Thomas André A. Meunier
Thomas André A. Meunier (b. 12 September 1991) is a Belgian professional footballer who plays as a right-back for Bundesliga club Borussia Dortmund and the Belgium national team.

Belgian Βέλγος, βελγικός
Belgium Βέλγιο

 

BelgiumBelgium hold on to beat Canada

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Happy Thanksgiving!
24 Νοέ 2022

Happy Thanksgiving!

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Happy Thanksgiving!

— Μακάρι το πόδι της γαλοπούλας να γίνει δικό σου
αυτή την Ημέρα των Ευχαριστιών!

Ο δάσκαλός σου
34ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Champagne-en-Valromey, France

Ο μαθητής μου Χρήστος (Ε’ τάξη) έλαβε σήμερα
ζωγραφιές κι ευχές για γρήγορα περαστικά
από το σχολείο École Montessori Bilingue du Bugey
που βρίσκεται στην κωμόπολη Champagne-en-Valromey (Σαμπάν-αν-Βαλρομέ)
στην περιοχή Bugey (Μπυζέ) της ανατολικής Γαλλίας.

Get Well Soon

 

Get Well Soon

 

Get Well Soon

 

Champagne-en-Valromey

 

Champagne-en-Valromey
Champagne-en-Valromey

 

Bugey
Bugey

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο France
23 Νοέ 2022

France

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

France

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περαστικά, Γιολάντα!

An Online Card for Yolanda
Η κάρτα που έφτιαξα για τη μαθήτριά μου Γιολάντα (Γ’ τάξη)

My Card 1 page 0001

 

My Card 1 page 0002

— Γιολάντα, είσαι ένας από τους πιο δυνατούς και γενναίους ανθρώπους που ξέρω!
Θα το ξεπεράσεις αυτό, σ’ το υπόσχομαι.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Danish Placement Test
20 Νοέ 2022

Danish Placement Test

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Flag of Denmark

 

Danish Placement Test

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο A Neolithic Clay Figurine from Chaeronea

Neolithic

Archaeological Museum of Thebes, Greece

 

The 6th millennium BC spanned the years 6000 BC to 5001 BC. It is impossible to precisely date events that happened around the time of this millennium and all dates mentioned are estimates mostly based on geological and anthropological analysis.

The only exceptions are the felling dates for some construction timbers from neolithic wells in Central Europe.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ense, Germany
19 Νοέ 2022

Ense, Germany

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Fürstenbergschule Ense
(Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία)

Οι φίλοι μας στο Ένζε έλαβαν τα γράμματά μας (ΣΤ’ τάξη).

Ense Germany

 

Ense Germany

 

Ense Germany

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ense, Germany
18 Νοέ 2022

Ense, Germany

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Οι φίλοι μας από το Fürstenbergschule Ense (Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία)
έλαβαν τα γράμματά μας (Α’ τάξη) και μας γράφουν κι εκείνοι.

Ense, Germany

Ense, Germany

 

 

 

Ense, Germany

 

Ense, Germany

 

 

Ense, Germany

Ense, Germany

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Everybody Loves Edison
16 Νοέ 2022

Everybody Loves Edison

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Α’ τάξη
Edison
This is our robot, Edison.

Edison

 

Γ’ τάξη
Edison 1 Γ

Edison 2 Γ

Let’s play!
Edison 4 Γ 1

Edison 10 Γ

 

ΣΤ’ τάξη
Edison 6 ΣΤ

Edison 3 ΣΤ

Edison 5 ΣΤ

Edison 7 ΣΤ 1

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ασφάλεια κατά τη διάρκεια του Gaming

Επικίνδυνες προκλήσεις στο διαδίκτυο

Ασφάλεια κατά τη διάρκεια του Gaming

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Hamburg, Germany
14 Νοέ 2022

Hamburg, Germany

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Miniatur Wunderland (Miniature Wonderland)

Miniatur Wunderland (Miniature Wonderland)

Miniatur Wunderland (German for “miniature wonderland”) is a model railway and miniature airport attraction in Hamburg, Germany, the largest of its kind in the world.

The railway is located in the historic Speicherstadt neighbourhood of the city.

 

 

Fischmarkt (Fish Market)

Fischmarkt (Fish Market)

Every Sunday morning, the Hamburg Fish Market by the Elbe attracts thousands of visitors, night owls and early birds alike!​​​​​​​

Fish, fruit, flowers, clothing and souvenirs—you can find almost anything at the Hamburg Fish Market, an institution since 1703.

To attract customers, the market barkers out-shout each other. This results in a loud and verbose crescendo that both locals and tourists enjoy on a weekly basis. “Come over here, I’ll throw in a salmon for you” is what shoppers hear as they stroll from stall to stall.

Is it a bargain or too good to be true? You’ll have to see for yourself.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Europa Passage

Europa Passage

Europa Passage is a large shopping mall in the Altstadt quarter of Hamburg, Germany, located between the streets of Ballindamm/Jungfernstieg and Mönckebergstraße near the lake of Binnenalster.

It was designed by Hadi Teherani of BRT Architects.

Whether you’re into high fashion or vintage chic, Hamburg is a great city for shopping. Get to know the best shopping districts and outlets!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elbphilharmonie Concert Hall

Elbphilharmonie Concert Hall

The Elbphilharmonie, popularly nicknamed Elphi, is a concert hall in the HafenCity quarter of Hamburg, Germany, on the Grasbrook peninsula of the Elbe River.

It is among the largest in the world.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γίνε Ήρωας του Διαδικτύου

Γίνε Ήρωας του Διαδικτύου

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Australia
14 Νοέ 2022

Australia

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Australia

pencil case κασετίνα
magnet μαγνήτης, -άκι

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο A Cover Song by Wheelchair Fencer and Paralympic Medallist P. Triantafyllou

Τριανταφύλλου

Panos Triantafyllou (b. 1987) is a Greek wheelchair fencer who competes in épée and sabre.

He won the silver medal in the men’s sabre B event at the 2016 Summer Paralympics in Rio de Janeiro and the bronze medal at the 2020 Summer Paralympics in Tokyo.

 

Όταν έχω εσένα | When I Have You

Fotini Darra is a Greek singer born on the island of Zakynthos.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 39th Athens Marathon Opening Ceremony

39th Athens Marathon Opening Ceremony

The official website

 

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Letters and Drawings from Athens, Greece to Pontoise, France

Τα γράμματα κι οι ζωγραφιές μας (Δ’ τάξη)
έφτασαν στους μαθητές του École élémentaire publique l’Hermitage στο Pontoise.

From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France From Athens to Pontoise, France From Athens to Pontoise, France From Athens to Pontoise, France From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France From Athens to Pontoise, France From Athens to Pontoise, France From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France

From Athens to Pontoise, France

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο A Causeway Train
12 Νοέ 2022

A Causeway Train

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

causeway is a raised path or road that crosses water or wet land.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο James Wright
11 Νοέ 2022

James Wright

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

James Wright

James Wright (19271980) was an American poet from Martins Ferry, Ohio.
He spoke in defence of the lives of the disenfranchised. He is equally well known for his tender depictions of the bleak landscapes of the post-industrial American Midwest.

 

A Blessing

Just off the highway to Rochester, Minnesota,
Twilight bounds softly forth on the grass.
And the eyes of those two Indian ponies
Darken with kindness.
They have come gladly out of the willows
To welcome my friend and me.
We step over the barbed wire into the pasture
Where they have been grazing all day, alone.
They ripple tensely, they can hardly contain their happiness
That we have come.
They bow shyly as wet swans. They love each other.
There is no loneliness like theirs.
At home once more,
They begin munching the young tufts of spring in the darkness.
I would like to hold the slenderer one in my arms,
For she has walked over to me
And nuzzled my left hand.
She is black and white,
Her mane falls wild on her forehead,
And the light breeze moves me to caress her long ear
That is delicate as the skin over a girl’s wrist.
Suddenly I realize
That if I stepped out of my body I would break
Into blossom.

 

Μια ευλογία

Δίπλα ακριβώς στον αυτοκινητόδρομο που πάει στο Ρότσεστερ της Μινεσότα,
το μούχρωμα χοροπηδά απαλά στο χορτάρι—
και τότε τα μάτια των δύο ινδιάνικων πόνι
σκοτεινιάζουν με καλοσύνη.
Έχουν βγει με χαρά μες από τις ιτιές
για να καλωσορίσουν το φίλο μου κι εμένα.
Περνάμε πάνω από το συρματόπλεγμα στο λιβάδι,
εκεί που κείνα έβοσκαν όλη μέρα, μόνα τους.
Γαργαρίζουν νευρικά, δύσκολα συγκρατούν την ευτυχία τους
για το ότι ήρθαμε.
Υποκλίνονται ντροπαλά σαν δυο βρεγμένοι κύκνοι. Αγαπιούνται.
Δεν υπάρχει άλλη μοναξιά σαν τη δική τους.
Νοιώθοντας οικεία για μια ακόμα φορά,
αρχίζουν να μασουλάνε τους νεαρούς θυσάνους της άνοιξης μες στο σκοτάδι.
Θα ήθελα να κρατήσω το πιο λεπτό αλογάκι στην αγκαλιά μου, το θηλυκό,
γιατί με πλησίασε
και έσπρωξε με τη μουσούδα της το αριστερό μου χέρι.
Είναι ασπρόμαυρη,
η χαίτη της τής πέφτει άγρια στο μέτωπο
και το ελαφρύ αεράκι με παρακινεί να της χαϊδέψω το μακρύ της αυτί.
Είναι ντελικάτο όπως το δέρμα στον καρπό ενός κοριτσιού.
Ξάφνου συνειδητοποιώ
ότι αν έβγαινα από το σώμα μου θα έσπαγα και…
θ’ άνθιζα.

James Wright

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περαστικά, Άννα-Μαρία!

An Online Card for Anna-Maria
Η κάρτα που έφτιαξα για τη μαθήτριά μου Άννα-Μαρία (Στ’ τάξη)

Anna-Maria

 

Anna-Maria

 

Anna-Maria

— Φρόντισε τον εαυτό σου και γίνε γρήγορα καλά, Άννα-Μαρία!

Ο δάσκαλός σου
34ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

9 Νοέ 2022

Mädchen aus Ostberlin

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Wir wollen doch einfach nur zusammen sein.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Pontoise, France
7 Νοέ 2022

Pontoise, France

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Pontoise

 

Γράμματα και ζωγραφιές που ήρθαν από το σχολείο École élémentaire publique l’Hermitage της γαλλικής πόλης Pontoise για τους μαθητές μου της Δ’ τάξης.

Pontoise, France

 

Pontoise, France Pontoise, France

Pontoise, France Pontoise, France

Pontoise, France

Pontoise, France

Pontoise, France

Pontoise, France

Pontoise, France

 

Pontoise, France Pontoise, France

Pontoise, France Pontoise, France

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ζωγραφιές κι ευχές από την Πάτρα

Ζωγραφιές από το 26ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών με ευχές για γρήγορα περαστικά στο μαθητή μου Κωνσταντίνο (Β’ τάξη).

From Patras, Greece

 

From Patras, Greece From Patras, Greece

From Patras, Greece From Patras, Greece

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Our Get Well Soon Drawings for Three Girls in Patras, Greece

Gogo, Alexandra and Athena are happy and thankful for the drawings they have received from us.

Γωγώ

 

Αλεξάνδρα

 

Αθηνά

26ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών
26th Primary School of Patras

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Úbeda, Spain
5 Νοέ 2022

Úbeda, Spain

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

An Online Card for Chris

Online Card for Chris 1 Online Card for Chris 2

 

An Online Card for Thanos

Online Card for Thanos 1 Online Card for Thanos 2

 

Úbeda, Spain

María de la Yedra Martínez Expósito
Colegio Salesiano Santo Domingo Savio

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Spino d’Adda, Italy
4 Νοέ 2022

Spino d’Adda, Italy

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Spino d’Adda

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ense, Germany
4 Νοέ 2022

Ense, Germany

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Ense Townhall

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Soester Kirmes
4 Νοέ 2022

Soester Kirmes

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Die größ­te Alt­stadt­kir­mes in Eu­ro­pa

Soester Kirmes
Soest, Germany

The Soest Fair
Το πανηγύρι του Ζόοστ

The largest old town fair in Europe!
Το μεγαλύτερο πανηγύρι παλιάς πόλης στην Ευρώπη!


Hawkers and bull’s eyes in a pic­tur­esque old town set­ting: old tra­di­tions live on at the Soest All Saints’ Day Fair.

An old town sounds like a rather unlikely setting for a funfair, but every year in early November, visitors flock to Soest in Sauerland, Germany for a large and colourful funfair right in the heart of town.

This annual event takes place in a period of five days starting on the first Wednesday after All Saints’ Day.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περαστικά, Θάνο!

Η αφίσα που έφτιαξα για το μαθητή μου Θάνο της ΣΤ’ τάξης.

Get Well Soon, Thanos!

Ελπίζοντας να βρίσκεις δύναμη σε κάθε νέα μέρα:
Γρήγορα περαστικά, Θάνο!

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περαστικά, Χρήστο!

Η αφίσα που έφτιαξα για το μαθητή μου Χρήστο της Ε’ τάξης.

Chris Superman

Χρήστο, χρησιμοποίησε
τις υπερφυσικές δυνάμεις σου
και γίνε γρήγορα καλά!

—και ο ελέφαντας που μου έστειλε μετά ο Χρήστος:

See This Hug?
This happy elephant was given to me by my student Chris when I wished him a quick recovery.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο SELFIE for Teachers
31 Οκτ 2022

SELFIE for Teachers

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Self-reflection on Effective Learning by Fostering the Use of Innovative Educational Technologies

Εργαλείο αναστοχασμού
της ομάδας “Trainees eCourses eTwinning Greece”

Ευρωπαϊκό Πλαίσιο για την Ψηφιακή Ικανότητα των Εκπαιδευτικών

SELFIE for TEACHERS

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Many Rivers to Cross
30 Οκτ 2022

Many Rivers to Cross

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Eric Burdon

 

 

 

 

 

“Many Rivers to Cross” is a song written and recorded in 1969 by Jimmy Cliff. It has since been recorded by many musicians, including Eric Burdon & The Animals.

The Animals were an English rock band, formed in Newcastle upon Tyne in the early 1960s. The band moved to London upon finding fame in 1964. The Animals were known for their gritty, bluesy sound and deep-voiced frontman Eric Burdon.

 

Many rivers to cross
But I can’t seem to find my way over
Wandering I am lost
As I travel along the white cliffs of Dover

Many rivers to cross
And it’s only my will that keeps me alive
I’ve been licked, washed up for years
And I merely survive because of my pride

And this loneliness just won’t leave me alone
Such a drag to be on your own
My woman left and she didn’t say why
Well I guess, I’ll have to try


And this memory just won’t leave me alone
It’s such a drag to be on your own
My little woman left and she didn’t say why
Well I guess, I’ll have to try

Many rivers to cross
And here’s where to begin, I’m playing for time
There’s been times I found myself
Thinking of committing some terrible crime

Yes, I’ve got many rivers to cross
And I can’t seem to find my way over
Wandering I am lost
As I travel along the white cliffs of Dover

Eric Burdon

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Uganda
28 Οκτ 2022

Uganda

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Uganda

Μαθητές μου της Γ’ και Δ’ τάξης
ζωγράφισαν σήμερα για να ευχηθούν «περαστικά»
σε τρεις μαθήτριες της Γ’ τάξης του 26ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών.

 

Γ’ τάξη, 34ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

Γ' τάξη

 

Δ’ τάξη, 34ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

2

Δ' τάξη

για τα προγράμματα σχολικών δραστηριοτήτων

25 Οκτ. 2022

Βεβαίωση

 

26 Οκτ 2022

Αχαρνές

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Οι μαθητές του Β1 και του Β2 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αχαρνών εύχονται περαστικά στο μαθητή μου Κωνσταντίνο της Β’ τάξης:

2ο Αχαρνών2ο Αχαρνών Να γίνεις γρήγορα καλά! Περαστικά, Κωνσταντίνε!

25 Οκτ 2022

Baguette Tables

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Studio Rygalik

Baguette Table

 

Baguette Table

 


By Studio Rygalik, Poland

24 Οκτ 2022

Pontoise, France

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

L’Hermitage Elementary School
Τα παιδιά από τη Γαλλία που αλληλογραφούν φέτος με τους μαθητές μου της Δ’ τάξης.

Our friends live in Pontoise, France near Paris.
Οι φίλοι μας κατοικούν στο Ποντουάζ της Γαλλίας, κοντά στο Παρίσι.

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ολιστική Εκπαιδευτική Μέθοδος για παιδιά 3-11 ετών

που συμβάλλει στην υγιή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών
και την προστασία αυτών από Δυσμενείς Παιδικές Εμπειρίες

Ολιστική Εκπαιδευτική Μέθοδος

22 Οκτ 2022

Carlos Barbarito

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Carlos Barbarito


It Doesn’t Matter What Language It’s Written In

It doesn’t matter what language it’s written in.
Every language is foreign, incomprehensible.
Every word, hardly pronounced,
Flees far away, where nothing or nobody can reach it.
It doesn’t matter how much is known.
Nobody can read.
Nobody knows what lightning is—
Even less so when it’s reflected
On the polished metal of a knife.
Now, night looks like a sea.
Across that sea we’re rowing,
Dispersed, in silence.

 

Carlos Barbarito (b. 1955) is an Argentine poet
born in Pergamino, Buenos Aires.

 

No importa en qué idioma se escriba

No importa en qué idioma se escriba.
Toda lengua es extranjera, incomprensible.
Toda palabra, apenas pronunciada,
huye lejos, adonde nada ni nadie puede alcanzarla.
No importa cuánto se sepa.
Nadie sabe leer.
Nadie sabe qué es un relámpago
y menos cuando se refleja
en el pulido metal de un cuchillo.
Ahora la noche parece un mar.
Por ese mar remamos,
dispersos, en silencio.

 

Δεν έχει σημασία σε ποια γλώσσα γράφτηκε

Δεν έχει σημασία σε ποια γλώσσα γράφτηκε.
Κάθε γλώσσα είναι ξένη, ακατανόητη.
Κάθε λέξη, πριν προφερθεί καλά-καλά,
φεύγει μακριά, εκεί όπου τίποτα, κανείς δεν μπορεί να τη φτάσει.
Δεν έχει σημασία πόσα είναι γνωστά.
Κανείς δεν ξέρει ανάγνωση.
Κανείς δεν ξέρει τι είναι ο κεραυνός
κι ακόμα λιγότερο όταν αυτός αντανακλάται
στο γυαλισμένο μέταλλο ενός μαχαιριού.
Τώρα η νύχτα μοιάζει με θάλασσα.
Μες απ’ αυτή τη θάλασσα κωπηλατούμε,
διασκορπισμένοι, σιωπηλοί.

19 Οκτ 2022

The Laughing Policeman

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

The Laughing Policeman is a music hall song recorded by British artist Charles Penrose (published under the pseudonym Charles Jolly in 1922).

The song describes a fat jolly policeman who cannot stop laughing and has a chorus in which the sound of laughter is made in a sustained semi musical way by the singer.

I know a fat old policeman
He’s always on our street
A fat and jolly red-faced man
He really is a treat

He’s too kind for a policeman
He’s never known to frown
And everybody says he is the
Happiest man in town!

Oh, ha-ha-ha ha-ha-ha ha-ha-ha ha-ha-ha!

He laughs upon point duty
He laughs upon his beat
He laughs at everybody when he’s
Walking in the street

He never can stop laughing
He says he’s never tried
But once he did arrest a man
And laughed until he cried!

Oh ha-ha-ha ha-ha-ha ha-ha-ha ha-ha-ha!

His jolly face is wrinkled
And then he shut his eyes
He opened his great mouth
It was a wonderous size

He said, “I must arrest you”
He didn’t know what for
And then he started laughing
Until he cracked his jaw!

Oh ha-ha-ha ha-ha-ha ha-ha-ha ha-ha-ha!

So, if you chance to meet him
When walking ’round the town
Just shake him by his fat old hand
And give him half a crown

His eyes will beam and sparkle
He’ll gurgle with delight
And then you’ll start him laughing
With all his blessed might!

Oh ha-ha-ha ha-ha-ha ha-ha-ha ha-ha-ha!


on point duty: the stationing of a police officer or traffic warden at a road junction to control and direct traffic

on the beat: In police terminology, a beat is the territory that a police officer patrols. Beat policing is based on traditional policing (late 19th century) and utilizes the close relationship with the community members within the assigned beat to strengthen police effectiveness and encourage cooperative efforts to make a safer community. Beat police typically patrol on foot or bicycle which provides more interaction between police and community members.

Η αφίσα που έφτιαξα για το μαθητή μου Κωνσταντίνο της Β’ τάξης.

Get Well Soon

Κωνσταντίνε, είσαι τόσο γενναίος!
Γρήγορα περαστικά!

Ο δάσκαλός σου
34ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

15 Οκτ 2022

Michael Donaghy

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Michael Donaghy (1954-2004) was a poet and musician, born in New York City to Irish immigrant parents. He grew up in the Bronx. After earning a BA from Fordham University and an MA from the University of Chicago, he moved to London in 1985.

 

Michael Donaghy

Machines

Dearest, note how these two are alike:
This harpsicord pavane by Purcell
And the racer’s twelve-speed bike.

The machinery of grace is always simple.
This chrome trapezoid, one wheel connected
To another of concentric gears,
Which Ptolemy dreamt of and Schwinn perfected,
Is gone. The cyclist, not the cycle, steers.
And in the playing, Purcell’s chords are played away.

So this talk, or touch if I were there,
Should work its effortless gadgetry of love,
Like Dante’s heaven, and melt into the air.

If it doesn’t, of course, I’ve fallen. So much is chance,
So much agility, desire, and feverish care,
As bicyclists and harpsicordists prove

Who only by moving can balance,
Only by balancing move.

 

Μηχανές

Πολυαγαπημένη μου, για δες πώς μοιάζουν αυτά τα δυο:
Ετούτη η παβάν στο τσέμπαλο, του Πέρσελ σύνθεση,
με το ποδήλατο του αθλητή, δώδεκα ταχυτήτων.

Τα μηχανήματα της χάριτος παντοτινά απλά.
Εκείνο το τραπεζοειδές από χρώμιο, που ο ένας του τροχός
είναι συνδεδεμένος με τον άλλο σε ομόκεντρα γρανάζια,
κάτι που ο ονειρεύτηκε ο Πτολεμαίος και τελειοποίησε ο Σουίν,
έχει πια φύγει. Ο ποδηλάτης οδηγεί, ο κυκλιστής— όχι ο κύκλος.
Μα και στο παίξιμο, οι συγχορδίες του Πέρσελ απομακρύνονται.

Αυτή λοιπόν η κουβέντα —ή το άγγιγμα αν ήμουν εκεί—
θα πρέπει να αξιοποιήσει χωρίς καθόλου κόπο τα σύνεργα της αγάπης,
σαν μέσα στον παράδεισο του Δάντη, κι ύστερα να εξανεμιστεί.

Εάν αυτό δεν συμβεί, θα έχω πέσει, φυσικά. Είναι θέμα τύχης,
ευκινησίας, επιθυμίας και πυρετώδους μέριμνας,
όπως αποδεικνύουν οι ποδηλάτες και τα τσέμπαλα

που μόνο με την κίνηση μπορούν να ισορροπήσουν,
με την ισορροπία μοναχά μπορούν να κινηθούν.

 

14 Οκτ 2022

Māori Culture

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Māori Flag

 

 

 

 

The national Māori flag, also known as the Tino rangatiratanga (absolute sovereignty) flag. Designed in 1989, it is widely used by Māori groups.

 

 

https://www.newzealand.com/us/maori-culture/
There are over 100 iwi (tribes) in Aotearoa (New Zealand). Each with their own stories to tell.

Aotearoa

 

13 Οκτ 2022

Εκκλησιασμός

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Κάθε ενορία

 

 

Antidoron

The antidoron (i.e. “instead of the Eucharistic gifts”) is ordinary leavened bread which is blessed but not consecrated and distributed in the Eastern Orthodox Church.

It comes from the remains of the loaves of bread from which portions are cut for consecration as the Eucharist during the Divine Liturgy.


loaf, πληθ. loaves

Κατασκευή και βασικά στοιχεία εμψύχωσης
χάρτινης κούκλας

10 Οκτ. 2022

Κουκλοπαίζουμε

9 Οκτ 2022

Escalator

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Escalator

An escalator is a moving staircase that carries people between floors of a building or structure; a power-driven set of stairs arranged like an endless belt that ascend or descend continuously.

8 Οκτ 2022

Savoir aimer

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

6 Οκτ 2022

Annie Ernaux

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Annie Ernaux

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Annie Ernaux (b. 1940) was awarded the 2022 Nobel Prize in Literature “for the courage and clinical acuity with which she uncovers the roots, estrangements and collective restraints of personal memory.”

School trip (England) / Field trip (USA)
We had a great time! Περάσαμε πολύ ωραία!

Εκδρομή

Εκδρομή

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εκδρομή

 

 

Εκδρομή

Εκδρομή

 ΕκδρομήΕκδρομή

 

Εκδρομή

2 Οκτ 2022

Robert Creeley

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Robert Creeley

 

 

 

 

 

Robert Creeley (19262005) was a poet born in Arlington, Massachusetts. He grew up in Acton. At the age of two, he lost his left eye. In his later years he was an advocate of, and a mentor to, many younger poets, as well as to others outside of the poetry world.

 

 

 

Kore

As I was walking
I came upon
chance walking
the same road upon.

As I sat down
by chance to move
later
if and as I might,

light the wood was,
light and green,
and what I saw
before I had not seen.

It was a lady
accompanied
by goat men
leading her.

Her hair held earth.
Her eyes were dark.
A double flute
made her move.

“O love,
where are you
leading
me now?”

 

Κόρη

Καθώς περπατούσα
έφτασα στον…
—τυχαίο περπάτημα—
στον ίδιο δρόμο.

Σαν κάθισα
τυχαία ξανά, για να κινήσω
πιο μετά,
εάν κι εφόσον μπορούσα,

ελαφρύ που ήταν το ξύλο!
Ελαφρύ και πράσινο—
κι αυτό που είδα,
πιο πριν δεν το ‘χα ματαδεί.

Ήταν μια κυρά
συνοδευόμενη
από τραγόμορφους άντρες
που την κατηύθυναν.

Τα μαλλιά της κρατούσαν χώμα.
Τα μάτια της ήταν σκούρα.
Ένας διπλός αυλός
την έκανε να κινείται.

«Ω αγάπη,
πού
με πηγαίνεις
τώρα;»

 

Kore

1 Οκτ 2022

L’amour est bleu

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

και Εργαλεία για την ενίσχυση της αυτο-προστασίας των παιδιών

Πιστοποιητικό

 

Geoffrey Gurrumul Yunupingu 1

26 Σεπ 2022

European Day of Languages

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Languages

 

 

Κάντε κλικ εδώ και
γιορτάστε την Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών!

Language Tree

https://blogs.sch.gr/konvoulgar/files/2022/09/Language-Journey.pdf

25 Σεπ 2022

Pourquoi pas ?

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Παπαγιαννόπουλος

Tous ensemble…
Naturellement ! Brune ou blonde, c’est la même chose.

23 Σεπ 2022

Pontoise, France

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

PοntoisePontοise

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ποντουάζ, ΓαλλίαPontoise

23 Σεπ 2022

Robert Bly

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Robert Bly

Robert Bly (1926-2021) was a poet, essayist, and activist from Lac qui Parle County, Minnesota.

 

The Buried Train

Tell me about the train that people say got buried
By the avalanche—was it snow? It was
In Colorado, and no one saw it happen.
There was smoke from the engine curling up

Lightly through fir tops, and the engine sounds.
There were all those people reading—some
From Thoreau, some from Henry Ward Beecher.
And the engineer smoking and putting his head out.

I wonder when that happened. Was it after
High School, or was it the year we were two?
We entered this narrow place, and we heard the sound
Above us—the train couldn’t move fast enough.

It isn’t clear what happened next. Are you and I
Still sitting there in the train, waiting for the lights
To go on? Or did the real train get really buried;
So at night a ghost train comes out and keeps going…

 

Το θαμμένο τρένο

Πες μου για κείνο το τρένο που λένε πως θάφτηκε
απ’ τη χιονοστιβάδα— ήταν πράγματι χιόνι; Συνέβη
στο Κολοράντο, αλλά κανείς δεν το είδε.
Έβγαινε καπνός από τη μηχανή, κουλουριαζόταν

ελαφρά μέσα από τις κορυφές των ελάτων και τους ήχους του κινητήρα.
Υπήρχαν κι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που διάβαζαν: κάποιοι
έργα του Θόρω, κάποιοι του Χένρι Ουόρντ Μπίτσερ
[και οι δύο συγγραφείς, αν και διαφορετικοί μεταξύ τους,
ήθελαν την κατάργηση της δουλείας]
κι ο μηχανοδηγός που κάπνιζε κι έβγαζε το κεφάλι του έξω.

Αναρωτιέμαι πότε να έγινε αυτό. Ήταν μετά
το λύκειο ή μήπως τη χρονιά που γίναμε δύο;
Μπήκαμε μέσα σε αυτό το στενό μέρος κι ακούγαμε τον ήχο
από πάνω μας— το τρένο δεν μπορούσε να κινηθεί αρκετά γρήγορα.

Δεν είναι ξεκάθαρο τι συνέβη μετά. Εσύ κι εγώ
καθόμαστε άραγε ακόμα μέσα στο τρένο; Περιμένουμε τα φώτα
να συνεχίσουμε; Ή μήπως το πραγματικό τρένο θάφτηκε όντως;
Οπότε, τη νύχτα βγαίνει ένα τρένο-φάντασμα και συνεχίζει την πορεία του…

20 Σεπ 2022

Anne-Marie Derèse

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Anne Marie Derése

AnneMarie Derèse (b. 1938) is a poet from Franières, Belgium.

 

Face Stolen From a Bird

I don’t know who you’re hiding
behind your mask,
your face stolen from a bird,
imprisoned by red ashes.
I will love you the way one dies.

I will keep you
for years to come,
you will be so tame,
so unbelievable,
my strange animal,
with your lips opening
on a lost smile.

I’ll drink your breath
and I’ll know who you are hiding.

Translated by Judith Skillman

 

Visage volé à l’oiseau

Je ne sais qui tu caches
sous ton visage inventè,
ton visage volè à l’oiseau,
emprisonnè de cendre rouge.
Je vais t’aimer comme on meurt.

Je vais te garder
pour les annèes venir.
Tu seras si apprivoisè,
si incroyable,
mon ètrange animal,
avec tes lévres ouverte
sur un sourire perdu.

Je boirai ton haleine
et je saurai qui tu caches.

 

Πρόσωπο κλεμμένο από ένα πουλί

Δεν ξέρω ποιον κρύβεις
πίσω απ’ τη μάσκα σου,
το πρόσωπό σου κλεμμένο από ένα πουλί,
φυλακισμένο από κόκκινες στάχτες.
Θα σε αγαπήσω με τον τρόπο που κάποιος πεθαίνει.

Θα σε κρατήσω
για τα χρόνια που θα ‘ρθουν.
Θα είσαι τόσο εξημερωμένος,
τόσο απίστευτος,
ζωάκι μου παράξενο,
με τα χείλη σου να ανοίγουν
σε ένα χαμένο χαμόγελο.

Θα πιω την ανάσα σου
και θα μάθω ποιον κρύβεις.

Visage volé à l’oiseau

17 Σεπ 2022

Derek Walcott

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Derek Walcott

Derek Walcott (19302017) was a poet, playwright, and Nobel Prize laureate from Castries, Saint Lucia.

 

Love After Love

The time will come
when, with elation
you will greet yourself arriving
at your own door, in your own mirror
and each will smile at the other’s welcome,

and say, sit here. Eat.
You will love again the stranger who was yourself.
Give wine. Give bread. Give back your heart
to itself, to the stranger who has loved you

all your life, whom you ignored
for another, who knows you by heart.
Take down the love letters from the bookshelf,

the photographs, the desperate notes,
peel your own image from the mirror.
Sit. Feast on your life.

 

Αγάπη μετά την αγάπη

Θα ‘ρθεί η ώρα
που, με αγαλλίαση
θα χαιρετήσεις τον εαυτό σου φτάνοντας
στη δική σου πόρτα, στον δικό σου καθρέφτη
κι ο ένας θα χαμογελάσει στο καλωσόρισμα του άλλου

και θα πεις, κάθισε εδώ. Φάε.
Θα αγαπήσεις ξανά τον άγνωστο που ήταν ο εαυτός σου.
Δώσε κρασί. Δώσε ψωμί. Δώσε πίσω την καρδιά σου
στον εαυτό της, στον άγνωστο που σε έχει αγαπήσει

όλη σου τη ζωή, αυτόν που αγνόησες
για κάποιον άλλο, αυτός που σε γνωρίζει απ’ έξω κι ανακατωτά.
Κατέβασε τις τρυφερές επιστολές από το ράφι,

τις φωτογραφίες, τα απελπισμένα σημειώματα,
ξεφλούδισε το είδωλό σου απ’ τον καθρέφτη.
Καθισε. Απόλαυσε τη ζωή σου.

17 Σεπ 2022

Russell Edson

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Russell EdsonRussell Edson (1935-2014) was a poet, novelist, and illustrator from Connecticut.

 

 

The Floor

The floor is something we must fight against.
Whilst seemingly mere platform for the human
stance, it is that place that men fall to.
I am not dizzy. I stand as a tower, a lighthouse;
the pale ray of my sentiency flowing from my face.

But should I go dizzy I crash down into the floor;
my face into the floor, my attention bleeding into
the cracks of the floor.

Dear horizontal place, I do not wish to be a rug.
Do not pull at the difficult head, this teetering
bulb of dread and dream . . .

 

Το πάτωμα

Το πάτωμα είναι κάτι που πρέπει να αντιπαλέψουμε.
Ενώ φαινομενικά είναι μία απλή πλατφόρμα για να στέκεται ο
άνθρωπος, εκεί τελικά είναι που πέφτουμε.
Δεν ζαλίζομαι. Είμαι στητός σαν πύργος, σαν φάρος—
και η χλωμή ακτίνα της συναίσθησης εκπέμπεται απ’ το πρόσωπό μου.

Αλλά αν τυχόν ζαλιστώ, σωριάζομαι στο πάτωμα·
το πρόσωπό μου σκάει στο πάτωμα, η προσοχή μου αιμορραγεί
μες στις ρωγμές του δαπέδου.

Αγαπητή μου οριζόντια επιφάνεια, δεν θέλω να είμαι χαλί.
Μην μου απασχολείς το δύσκολο κεφάλι, αυτόν τον ετοιμόρροπο
γλόμπο του τρόμου και του ονείρου…

15 Σεπ 2022

William Bronk

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

William Bronk

 

 

 

 

William Bronk (1918-1999) was a poet from Fort Edward, New York. For his book, Life Supports (1981), he won the National Book Award for Poetry.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Smile on the Face of a Kouros

This boy, of course, was dead, whatever that
might mean. And nobly dead. I think we should feel
he was nobly dead. He fell in battle, perhaps,
and this carved stone remembers him
not as he may have looked, but as if to define
the naked virtue the stone describes as his.
One foot is forward, the eyes look out, the arms
drop downward past the narrow waist to hands
hanging in burdenless fullness by the heavy flanks.
The boy was dead, and the stone smiles in his death
lightening the lips with the pleasure of something achieved:
an end. To come to an end. To come to death
as an end. And coming, bring there intact, the full
weight of his strength and virtue, the prize with which
his empty hands are full. None of it lost,
safe home, and smile at the end achieved.
Now death, of which nothing as yet—or ever—is known,
leaves us alone to think as we want of it,
and accepts our choice, shaping the life to the death.
Do we want an end? It gives us; and takes what we give
and keeps it; and has, this way, in life itself,
a kind of treasure house of comely form
achieved and left with death to stay and be
forever beautiful and whole, as if
to want too much the perfect, unbroken form
were the same as wanting death, as choosing death
for an end. There are other ways; we know the way
to make the other choice for death: unformed
or broken, less than whole, puzzled, we live
in a formless world. Endless, we hope for no end.
I tell you death, expect no smile of pride
from me. I bring you nothing in my empty hands.

 

Το χαμόγελο στο πρόσωπο ενός Κούρου

Αυτό το αγόρι, φυσικά, ήταν νεκρό, ό,τι κι αν
θα μπορούσε να σημαίνει αυτό. Και μάλιστα, αρχοντικά νεκρό.
Νομίζω πρέπει να το νoιώθουμε
πως πέθανε με αρχοντιά. Μπορεί να έπεσε στη μάχη
κι αυτή η λαξευμένη πέτρα τον θυμάται
όχι όπως ίσως ήταν εμφανισιακά, αλλά σαν να θέλει να καθορίσει
τη γυμνή αρετή που η πέτρα περιγράφει ως δική του.
Το ένα πέλμα μπροστά, τα μάτια ατενίζουν, οι βραχίονες
πέφτουν προς τα κάτω, προσπερνούν τη στενή μέση και καταλήγουν σε χέρια
που κρέμονται, με μια πληρότητα χωρίς βάρος, δίπλα στις βαριές του λαγόνες.
Το αγόρι ήταν νεκρό κι η πέτρα χαμογελά για το θάνατό του,
φωτίζοντας τα χείλη με την ευχαρίστηση ενός επιτεύγματος:
ενός τέλους. Να φτάνει κανείς μέχρι τέλους. Να συναντιέται με το θάνατο
ως ένα τέλος. Και φτάνοντας εκεί, να φέρνει ανέπαφο, ολάκερο το
βάρος της δύναμης μα και της αρετής του, το έπαθλο με το οποίο
τ’ άδεια χέρια του είναι γεμάτα. Κανένα μέρος από αυτό να μην έχει χαθεί,
εκείνος να είναι σπίτι του ασφαλής στον προορισμό του
και να χαμογελά για την τελείωση του σκοπού του.
Τώρα ο θάνατος, για τον οποίο τίποτε ακόμη —ή και ποτέ— δεν έγινε γνωστό,
μας αφήνει μονάχους να αναλογιστούμε πώς τον θέλουμε
και αποδέχεται την επιλογή μας, δίνοντας σχήμα στη ζωή μέχρι το θάνατο.
Θέλουμε μήπως ένα τέλος; Μας το δίνει— και παίρνει αυτό που δίνουμε εμείς
και το κρατά. Κι έχει, έτσι, στην ίδια τη ζωή,
καταφέρει να φτιάξει κάτι σαν θησαυροφυλάκιο με ελκυστική μορφή,
να φυλαχτεί ο θάνατος εκεί και να μείνει
για πάντα όμορφος και ολοκληρωμένος, λες και
το να θέλει κανείς πάρα πολύ την τέλεια, αδιάσπαστη μορφή
είναι το ίδιο με το να θέλει το θάνατο, με το να επιλέγει το θάνατο
ως ένα τέλος. Υπάρχουν όμως κι άλλοι τρόποι. Ξέρουμε εμείς τον τρόπο
να κάνουμε την άλλη επιλογή για το θάνατο: αδιαμόρφωτοι
ή και σπασμένοι, λειψοί, σαστισμένοι, ζούμε
σε έναν άμορφο κόσμο. Χωρίς σκοπό, ελπίζουμε να μην έχουμε ούτε τέλος.
Σου λέω, θάνατε, μην περιμένεις χαμόγελο περφάνιας
από μένα. Εγώ δεν σου φέρνω τίποτα με τ’ άδεια μου χέρια.

 

Kouros

14 Σεπ 2022

Iphigenia

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Iphigenia in the arms of her mother, Clytemnestra

 

Iphigenia (Greek: Ιφιγένεια) is a 1977 Greek film directed by Michael Cacoyannis, based on the Greek myth of Iphigenia, the daughter of Agamemnon and Clytemnestra, who was ordered by the goddess Artemis to be sacrificed.

Cacoyannis adapted the film—the third in his “Greek tragedy” trilogy after the release of Electra in 1962 and The Trojan Women in 1971—from his stage production of Euripides’ play Iphigenia at Aulis.

The film stars Tatiana Papamoschou as Iphigenia, Kostas Kazakos as Agamemnon and Irene Papas as Clytemnestra.

The score was composed by Mikis Theodorakis.

14 Σεπ 2022

Denise Duhamel

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Denise Duhamel

Denise Duhamel (b. 1961) is a poet from Woonsocket, Rhode Island. She received a BFA degree from Emerson College and an MFA degree from Sarah Lawrence College.

 

 

 

 

 

 

 

 

Yes

According to Culture Shock:
A Guide to Customs and Etiquette
of Filipinos, when my husband says yes,
he could also mean one of the following:
a.) I don’t know.
b.) If you say so.
c.) If it will please you.
d.) I hope I have said yes unenthusiastically enough
for you to realize I mean no.
You can imagine the confusion
surrounding our movie dates, the laundry,
who will take out the garbage
and when. I remind him
I’m an American, that all his yeses sound alike to me.
I tell him here in America we have shrinks
who can help him to be less of a people-pleaser.
We have two-year-olds who love to scream “No!”
when they don’t get their way. I tell him,
in America we have a popular book,
When I Say No I Feel Guilty.
“Should I get you a copy?” I ask.
He says yes, but I think he means
“If it will please you,” i.e. “I won’t read it.”
“I’m trying,” I tell him, “but you have to try too.”
“Yes,” he says, then makes tampo,
a sulking that the book Culture Shock describes as
“subliminal hostility . . . withdrawal of customary cheerfulness
in the presence of the one who has displeased” him.
The book says it’s up to me to make things all right,
“to restore goodwill, not by talking the problem out,
but by showing concern about the wounded person’s
well-being.” Forget it, I think, even though I know
if I’m not nice, tampo can quickly escalate into nagdadabog
foot stomping, grumbling, the slamming
of doors. Instead of talking to my husband, I storm off
to talk to my porcelain Kwan Yin,
the Chinese goddess of mercy
that I bought on Canal Street years before
my husband and I started dating.
“The real Kwan Yin is in Manila,”
he tells me. “She’s called Nuestra Señora de Guía.
Her Asian features prove Christianity
was in the Philippines before the Spanish arrived.”
My husband’s telling me this
tells me he’s sorry. Kwan Yin seems to wink,
congratulating me—my short prayer worked.
“Will you love me forever?” I ask,
then study his lips, wondering if I’ll be able to decipher
what he means by his yes.

Kwan Yin

 

Ναι

Σύμφωνα με το βιβλίο «Πολιτισμικό Σοκ:
Ένας οδηγός για τα ήθη κι έθιμα
των Φιλιππινέζων», όταν ο σύζυγός μου λέει ναι,
ενδεχομένως να εννοεί ένα από τα παρακάτω:
α) Δεν ξέρω.
β) Αφού το λες εσύ.
γ) Εάν έτσι μείνεις ευχαριστημένη.
δ) Ελπίζω να είπα «ναι» χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό
ώστε να καταλάβεις τελικά πως εννοώ «όχι».
Μπορείτε να φανταστείτε τη σύγχυση που επικρατεί
γύρω από το πότε θα πάμε κινηματογράφο, ποιος θα αναλάβει τα άπλυτα,
ποιος θα βγάλει τα σκουπίδια
και πότε. Του θυμίζω ότι
είμαι Αμερικανίδα: όλα του τα ναι μού ακούγονται ίδια.
Του λέω πως εδώ στην Αμερική έχουμε ψυχαναλυτές
που μπορούν να τον βοηθήσουν να μην προσπαθεί συνέχεια να ευχαριστήσει τους άλλους.
Έχουμε κάτι δίχρονα που τους αρέσει πολύ να ουρλιάζουν «όχι!»
όταν δεν γίνεται το δικό τους. Του λέω,
στην Αμερική έχουμε ένα πολύ δημοφιλές βιβλίο με τίτλο
«Όταν λέω όχι, νιώθω ένοχος».
— Να σου φέρω ένα αντίτυπο; ρωτώ.
Μου λέει ναι, αλλά νομίζω ότι εννοεί
«εάν έτσι μείνεις ευχαριστημένη», δηλ. «δεν θα το διαβάσω».
— Προσπαθώ, του λέω, αλλά πρέπει να προσπαθήσεις κι εσύ.
— Ναι, μου λέει και μετά το γυρίζει στο tampo,
ένα χαρακτηριστικό φιλιππινέζικο κατσούφιασμα που το βιβλίο «Πολιτισμικό Σοκ» περιγράφει ως
«υποσυνείδητη εχθρότητα […] μια απομάκρυνση από τη συνήθη μας ευθυμία
μπροστά σε κάποιον που μας έχει δυσαρεστήσει».
Το βιβλίο λέει ότι είναι στο χέρι μου να φτιάξω τα πράγματα,
«για να αποκατασταθεί η καλή θέληση, όχι συζητώντας το πρόβλημα διεξοδικά,
αλλά δείχνοντας ότι πραγματικά νοιάζομαι για το αν είναι καλά
ο θιγμένος». Ξέχνα το, σκέφτομαι, αν και γνωρίζω ότι
αν δεν είμαι καλόβολη, το tampo μπορεί γρήγορα να κλιμακωθεί σε nagdadabog:
θα χτυπάει δυνατά τα πόδια του κάτω, θα μου γκρινιάζει, θα βαράει
τις πόρτες. Αντί να μιλήσω στον άντρα μου, ορμάω τρέχοντας
να μιλήσω στην πορσελάνινη Κουάν Γιν,
την κινέζικη θεά του ελέους,
που την αγόρασα στην οδό Κανάλ [στην Τσάιναταουν της Νέας Υόρκης]
χρόνια πριν γνωριστούμε ο άντρας μου κι εγώ κι αρχίσουμε να βγαίνουμε.
— Η πραγματική Κουάν Γιν βρίσκεται στη Μανίλα,
μου λέει εκείνος. Τη λένε Nuestra Señora de Guía.
Τα ασιατικά χαρακτηριστικά της αποδεικνύουν ότι ο Χριστιανισμός
υπήρχε στις Φιλιππίνες προτού φτάσουν οι Ισπανοί.
Το ότι ο σύζυγός μου μού το λέει αυτό,
σημαίνει ότι λυπάται. Η Κουάν Γιν μοιάζει να μου κλείνει το μάτι,
να μου δίνει συγχαρητήρια— η σύντομη προσευχή μου εισακούστηκε!
— Θα μ’ αγαπάς για πάντα; ρωτώ
κι ύστερα παρατηρώ τα χείλη του. Αναρωτιέμαι αν θα μπορέσω να αποκρυπτογραφήσω
τι εννοεί με το ναι του.

Nuestra Señora de Guía

13 Σεπ 2022

Jack Prelutsky

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Jack Prelutsky

Jack Prelutsky (b. 1940) is a children’s poet from Brooklyn, New York.

 

Last Night I Dreamed of Chickens

Last night I dreamed of chickens,
there were chickens everywhere,
they were standing on my stomach,
they were nesting in my hair,
they were pecking at my pillow,
they were hopping on my head,
they were ruffling up their feathers
as they raced about my bed.

They were on the chairs and tables,
they were on the chandeliers,
they were roosting in the corners,
they were clucking in my ears,
there were chickens, chickens, chickens
for as far as I could see…
when I woke today, I noticed
there were eggs on top of me.

 

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα κοτόπουλα

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα κοτόπουλα,
υπήρχαν κοτόπουλα παντού,
στέκονταν πάνω στο στομάχι μου,
φώλιαζαν στα μαλλιά μου,
ράμφιζαν το μαξιλάρι μου,
χοροπηδούσαν στο κεφάλι μου,
ανασήκωναν τα φτερά τους
καθώς έτρεχαν γύρω από το κρεβάτι μου.

Ήταν στις καρέκλες και στα τραπέζια,
ήταν πάνω στους πολυελαίους,
κούρνιαζαν στις γωνίες,
κακάριζαν μες στα αυτιά μου,
υπήρχαν κοτόπουλα, κοτόπουλα, κοτόπουλα,
μέχρι εκεί που έφτανε το βλέμμα μου…
Και σήμερα που ξύπνησα, παρατήρησα
υπήρχαν πάνω μου αυγά.

13 Σεπ 2022

James Schuyler

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

James Schuyler

 

 

 

 

 

 

 

 

 

James Schuyler (1923-1991) was born in Chicago, IL, but he was inspired to write poetry when he moved with his family to East Aurora, NY, when he was 15 years old. However, his first major collection was published when Schuyler was 46 years old.

 


Sunday

The mint bed is in
bloom: lavender haze
day. The grass is
more than green and
throws up sharp and
cutting lights to
slice through the
plane tree leaves. And
on the cloudless blue
I scribble your name.

 

Κυριακή

Το κρεβάτι στο χρώμα της μέντας έχει
ανθίσει: είναι μια μέρα με ομίχλη
λεβάντας. Το γρασίδι, κάτι
περισσότερο από πράσινο.
Ρίχνει τα φώτα του απότομα και
κοφτερά, να τεμαχίσουν
τα πλατανόφυλλα. Στο
ασυννέφιαστο γαλάζιο
προχειρογράφω το όνομά σου.

12 Σεπ 2022

Linda Pastan

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Linda Pastan

Linda Pastan (b. 1932) was raised in New York City but has lived for most of her life in Potomac, Maryland, a suburb of Washington, DC. She has published 15 books of poetry and a number of essays.

 

 

A New Poet

Finding a new poet
is like finding a new wildflower
out in the woods. You don’t see

its name in the flower books, and
nobody you tell believes
in its odd color or the way

its leaves grow in splayed rows
down the whole length of the page. In fact
the very page smells of spilled

red wine and the mustiness of the sea
on a foggy day—the odor of truth
and of lying.

And the words are so familiar,
so strangely new, words
you almost wrote yourself, if only

in your dreams there had been a pencil
or a pen or even a paintbrush,
if only there had been a flower.

 

Ένας καινούριος ποιητής

Το να βρεις έναν καινούριο ποιητή
είναι σαν να βρήκες ένα καινούριο αγριολούλουδο
έξω στο δάσος. Δεν βλέπεις

το όνομά του γραμμένο σε βιβλία ανθοκομίας. Κανείς
δεν σε πιστεύει όταν τους λες
για το περίεργο χρώμα του ή για τον τρόπο που

τα φύλλα του φυτρώνουν απλωτά σε σειρές
σ’ όλο το μήκος της σελίδας. Και μάλιστα,
αυτή ακριβώς η σελίδα μυρίζει χυμένο

κόκκινο κρασί και σαν τη μούχλα της θάλασσας
μια μέρα με ομίχλη: είν’ η οσμή της αλήθειας
και των ψεμμάτων.

Κι οι λέξεις είναι τόσο οικείες,
τόσο παράξενα φρέσκες, λέξεις σαν να
τις είχες γράψει συ ο ίδιος, υπό την προϋπόθεση

να είχε υπάρξει στα όνειρά σου ένα μολύβι
ή ένα στυλό ή ακόμα κι ένα πινέλο,
να είχε υπάρξει έστω ένα λουλούδι.

12 Σεπ 2022

Welcome Back to School

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Welcome Back to School

Άλλη μία σχολική χρονιά σημαίνει ότι θα κάνεις καλούς φίλους
και θα αποκτήσεις καινούριες υπέροχες αναμνήσεις.
Σου εύχομαι καλή αρχή!

Ο δάσκαλός σου
34ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

11 Σεπ 2022

Tom Jones

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Tοm Jones

 

 

Tom Jones

Dimitris P. Kraniotis

Dimitris P. Kraniotis (b. 1966) is a poet from Stomio, a coastal town in central Greece. He has studied medicine and works as a pathologist in Larissa, Greece.

 

Ideals

Snow-covered mountains,
ancient monuments,
a north wind that nods to us,
a thought that flows,
images imbued
with hymns of history,
words on signs
with ideals of geometry.

 

Les idéaux

Des montagnes enneigées,
des monuments anciens,
le nord qui nous signe,
la pensée qui coule,
des images mouillées
par les hymnes de notre histoire,
des mots épigraphiques
faits par des idéaux géométriques.

 

Ιδανικά

Βουνά χιονισμένα,
μνημεία αρχαία,
βοριάς που μας γνέφει,
σκέψη που κυλά,
εικόνες βαμμένες
με ύμνους ιστορίας,
λέξεις επιγραφών
με ιδανικά γεωμετρίας.

10 Σεπ 2022

Audrey Hepburn

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Audrey Hepburn
UNICEF Goodwill Ambassador from 1988 to 1993

“I can testify to what UNICEF means to children, because I was among those who received food and medical relief after World War II. I have a long-lasting gratitude and trust for what UNICEF does.”

Audrey Hepburn
(1929-1993)
10 Σεπ 2022

Edward Dorn

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Edward Dorn

Edward Dorn (1929-1999) was a poet and teacher from Villa Grove, Illinois. He grew up in rural poverty during the Great Depression. He is often associated with the Black Mountain poets.

 

Heart of Copper

The Candidate, answering a question
about El Salvador, generalized
by saying he thought
we should support human rights
everywhere they were being abrogated—
South Korea, South Africa
or South Yemen. He didn’t have
the moral perspicuity
to mention South Dakota.
Perhaps it’s too far north.

 

Χάλκινη καρδιά

Ο Υποψήφιος, απαντώντας σε μία ερώτηση
για το Ελ Σαλβαδόρ, γενίκευσε
λέγοντας ότι νομίζει πως
πρέπει να υποστηρίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα
όπου κι αν παραβιάζονται:
Νότια Κορέα, Νότια Αφρική
ή Νότια Υεμένη. Δεν είχε
την ηθική διαύγεια
να αναφέρει τη Νότια Ντακότα.
Ίσως αυτή να πέφτει πολύ βόρεια.

10 Σεπ 2022

Carolyn Kizer

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Carolyn Kizer

Carolyn Kizer (19252014) was an American poet from Spokane, Washington. Her works reached into mythology, politics, and feminism. She won the Pulitzer Prize in 1985.

 

The Ungrateful Garden

Midas watched the golden crust
That formed over his steaming sores,
Hugged his agues, loved his lust,
But damned to hell the out-of-doors

Where blazing motes of sun impaled
The serried roses, metal-bright.
“Those famous flowers,” Midas wailed,
“Have scorched my retina with light.”

This gift, he’d thought, would gild his joys,
Silt up the waters of his grief;
His lawns a wilderness of noise,
The heavy clang of leaf on leaf.

Within, the golden cup is good
To lift, to sip the yellow mead.
Outside, in summer’s rage, the rude
Gold thorn has made his fingers bleed.

“I strolled my halls in golden shift,
As ruddy as a lion’s meat.
Then I rushed out to share my gift,
And golden stubble cut my feet.”

Dazzled with wounds, he limped away
To climb into his golden bed,
Roses, roses can betray.
“Nature is evil,” Midas said

 

Ο αχάριστος κήπος

Ο Μίδας παρατήρησε τη χρυσή κρούστα
που σχηματίστηκε πάνω από τις αχνιστές πληγές του.
Αγκάλιασε τον πυρετό του, αγάπησε τον πόθο του,
μα καταράστηκε την ύπαιθρο,

εκεί όπου οι λαμπεροί κόκκοι του ήλιου διαπέρασαν βίαια
τα πυκνά ρόδα με τη μεταλλική λάμψη.
«Κείνα τα διάσημα λουλούδια», ο Μίδας κραύγασε σπαρακτικά,
«μου έκαψαν τον αμφιβληστροειδή με το φως τους!»

Αυτό το δώρο, νόμιζε, θα επιχρύσωνε τις χαρές του,
θα κάλυπτε με λάσπη τα νερά της θλίψης του.
Το γρασίδι στους κήπους του μια ερημιά γεμάτη θόρυβο·
βαρύς ο κρότος του φύλλου πάνω στο φύλλο.

Μέσα, το χρυσό κύπελλο είναι καλό
να το σηκώνει, να ρουφά το κίτρινο υδρόμελο.
Έξω, στην οργή του θέρους, το αυθάδικο
χρυσό αγκάθι έχει κάνει τα δάχτυλά του να αιμορραγούν.

«Περπάτησα στις αίθουσες μες στη χρυσή μου φορεσιά,
αναψοκοκκινισμένος σαν το κρέας του λιόντα.
Ύστερα βγήκα τρέχοντας, το δώρο μου να μοιραστώ—
τα θερισμένα σπαρτά, τώρα χρυσά, μου κόψαν τα πόδια».

Τυφλωμένος απ’ τις πληγές, έφυγε κουτσαίνοντας
μέχρι να σκαρφαλώσει στο χρυσό του κρεβάτι:
Τα τριαντάφυλλα, τα τριαντάφυλλα μπορούν να προδώσουν!
«Η φύση είναι μοχθηρή», είπε ο Μίδας.

9 Σεπ 2022

W. S. Merwin

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

W.S. Merwin

W. S. Merwin (19272019) was an American poet from New York City. He wrote more than fifty books of poetry and prose, and produced many works in translation.

 

Beggars and Kings

In the evening
all the hours that weren’t used
are emptied out
and the beggars are waiting to gather them up
to open them
to find the sun in each one
and teach it its beggar’s name
and sing to it It is well
through the night

but each of us
has his own kingdom of pains
and has not yet found them all
and is sailing in search of them day and night
infallible undisputed unresting
filled with a dumb use
and its time
like a finger in a world without hands

 

Ζητιάνοι και βασιλείς

Το βράδυ
όλες οι ώρες που δεν χρησιμοποιήθηκαν
αδειάζονται
κι οι ζητιάνοι περιμένουν να τις μαζέψουν
να τις ανοίξουν
να βρουν τον ήλιο σε καθεμιά
και να της μάθουν το ζητιάνικο όνομά της
και να της ψάλουν το «Είναι καλά!»*
μες στη νύχτα

καθένας όμως από μας
έχει το δικό του βασίλειο των πόνων
και δεν τους έχει ακόμα βρει όλους
και πλέει αναζητώντας τους μέρα και νύχτα
αλάθητος αδιαμφισβήτητος ακαταπόνητος
γεμάτος με μια χαζή χρήση
και το χρόνο της
σαν ένα δάχτυλο σε κόσμο χωρίς χέρια

 


*It Is Well With My Soul is a church hymn penned by hymnist Horatio Spafford and composed by Philip Bliss, appearing in hymnals of a wide variety of Christian fellowships.

W. S. Merwin

8 Σεπ 2022

Hugo Williams

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Hugo Williams

 

Poet, journalist and travel writer Hugo Williams was born in 1942 in Windsor and grew up in Sussex.

 

 

Siren Song

I phone from time to time, to see if she’s
changed the music on her answerphone.
‘Tell me in two words,’ goes the recording,
‘what you were going to tell in a thousand.’

I peer into that thought, like peering out
to sea at night, hearing the sound of waves
breaking on rocks, knowing she is there,
listening, waiting for me to speak.

Once in a while she’ll pick up the phone
and her voice sings to me out of the past.
The hair on the back of my neck stands up
as I catch her smell for a second.

 

Το τραγούδι της σειρήνας

Της τηλεφωνώ πού και πού για να δω μήπως
έχει αλλάξει μουσική στον τηλεφωνητή της.
«Πες μου με δυο λόγια», λέει η ηχογράφηση,
«αυτό που σκόπευες να πεις με χίλια».

Περιεργάζομαι αυτή τη σκέψη, σαν να ατενίζω έξω
τη θάλασσα τη νύχτα, ακούγοντας τον ήχο των κυμάτων
να σπάνε στα βράχια, γνωρίζοντας ότι είναι εκεί,
κι αφουγκράζεται, περιμένοντας να της μιλήσω.

Μια στο τόσο θα σηκώνει το τηλέφωνο—
θα τραγουδά για μένα η φωνή της, από το παρελθόν.
Πίσω στο σβέρκο τα μαλλιά μου σηκώνονται
καθώς για ένα δευτερόλεπτο πιάνω τη μυρωδιά της.

7 Σεπ 2022

Chaâbi

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

This is a wonderful new jazz/Algerian chaâbi fusion album
called Koum Tara: Chaâbi, Jazz and Strings.

The band’s name, Koum Tara, means “stand up and admire.” It is based on a popular traditional Algerian folk song and poem about beauty, nature, and life.

Chaâbi is a form of popular music in North Africa (Algeria, Morocco, and Egypt) that emerged in the first half of the 20th century. The word chaâbi refers to its folk origins, meaning “of the people” or “λαϊκό, popular,” and it’s a celebratory music often played at weddings and festivals.

Algerian chaâbi is associated with Casbah (the citadel of Algiers) and the city of Oran. Its sound incorporates elements of Arab-Andalusian classical music, which goes back to the 9th century.

The father of Algerian chaâbi, El Hadj M’Hamed El Anka (1907-1978), was considered a master of both chaâbi and Andalusian classical music.

Algerian singer Sid Ahmed Belksier is a soulful vocalist who wrote most of the repertoire of original chaâbi poetry and love songs, and plays the mandole (Algerian mandolin).

Koum Tara’s music once again shows us that music binds people together regardless of religion or language barriers.

7 Σεπ 2022

Spike Milligan

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Spike Milligan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Spike Milligan (1918-2002) was a British-Irish actor, comedian, writer, musician, poet, and playwright, born in Ahmednagar, British Colonial India.

 

 

The Lion

If you’re attacked by a Lion
Find fresh underpants to try on
Lay on the ground quite still
Pretend you are very ill
Keep like that day after day
Perhaps the lion will go away

 

Ο λιόντας

Αν σου επιτεθεί λιοντάρι,
βρες καθαρά σώβρακα να φορέσεις,
ξάπλωσε στο έδαφος τελείως ακίνητος,
προσποιήσου ότι είσαι πολύ άρρωστος,
μείνε έτσι για μέρες—
ίσως ο λιόντας φύγει.

7 Σεπ 2022

Anne Sexton

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Anne SextonAnne Sexton (1928-1974) was a poet born in Newton, Massachusetts, known for her highly personal, confessional verse.

 

 

 

 

 

 

 

The Starry Night

That does not keep me from having a terrible need of—shall I say the word—religion. Then
I go out at night to paint the stars.
Vincent van Gogh in a letter to his brother

The town does not exist
except where one black-haired tree slips
up like a drowned woman into the hot sky.
The town is silent. The night boils with eleven stars.
Oh starry starry night! This is how
I want to die.

It moves. They are all alive.
Even the moon bulges in its orange irons
to push children, like a god, from its eye.
The old unseen serpent swallows up the stars.
Oh starry starry night! This is how
I want to die:

into that rushing beast of the night,
sucked up by that great dragon, to split
from my life with no flag,
no belly,
no cry.

 

Η έναστρη νύχτα

«Αυτό δεν με εμποδίζει να έχω τρομερή ανάγκη για… —να πω τη λέξη;— θρησκεία. Ύστερα,
βγαίνω τη νύχτα να ζωγραφίσω τ’ άστρα».
(από επιστολή του Vincent van Gogh στον αδελφό του)

Η πόλη δεν υπάρχει
εκτός από κει όπου ένα μαυρομάλλικο δέντρο γλιστρά
σαν μια πνιγμένη γυναίκα στον καυτό ουρανό.
Η πόλη είναι σιωπηλή. Η νύχτα βράζει με έντεκα άστρα.
Ω έναστρη, έναστρη νύχτα! Έτσι
θέλω να πεθάνω.

Κινείται. Είναι όλα ζωντανά.
Ακόμα και το φεγγάρι φουσκώνει μες στα πορτοκαλί του σίδερα
για να σπρώξει τα παιδιά, σαν θεός, έξω απ’ το μάτι του.
Το παλιό αθώρητο φίδι καταπίνει τ’ άστρα.
Ω έναστρη, έναστρη νύχτα! Έτσι
θέλω να πεθάνω:

μέσα σε κείνο το ορμητικό θεριό της νύχτας,
ρουφηγμένη από κείνον το μέγα δράκοντα, για να διαχωριστώ
απ’ τη ζωή μου δίχως σημαία,
δίχως κοιλιά,
δίχως κραυγή.

 


The purpose of this poem is to celebrate The Starry Night by Vincent van Gogh while also alluding to the painter’s troubles and Anne Sexton’s own life and mental health. The epigraph and imagery from the poem hint at religion, perhaps even the parable of the Mote and the Beam.

Starry Night

Painted in June 1889, The Starry Night depicts the view from the east-facing window of Van Gogh’s asylum room at Saint-Rémy-de-Provence, just before sunrise, with the addition of an imaginary village.

6 Σεπ 2022

How English Began

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

6 Σεπ 2022

Ian Emberson

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Ian EmbersonBlackberriesIan Emberson (19362013) was a poet from Hove, Sussex, proud to have been christened by the poet Andrew Young. After moving around quite a bit, he spent his life in the small town of Todmorden, West Yorkshire.

 

 

Lingering by the Doorway of the Woods

I was picking blackberries when I thought of the strange girl at the mental hospital.
Beautiful she wasquietly beautiful. Yes—and apparently nothing the matter with
her—except that she was scared to go outside, and scared to go indoors. And so she just sat there in a chair by the entrance door—she was there when I went in with the

library trolley: she was there when I came out. But that was thirty years ago. Odd

that I should have thought of her just then.

 

Χασομερώντας νωχελικά στην είσοδο του δάσους

Μάζευα βατόμουρα όταν θυμήθηκα εκείνο το παράξενο κορίτσι στο ψυχιατρείο.
Όμορφη ήταν, ήσυχα όμορφη. Ναι— και προφανώς δεν έπασχε από κάτι,
εκτός από το ότι φοβόταν να βγει έξω, φοβόταν και να μπει μέσα. Έτσι, λοιπόν, απλώς καθόταν εκεί σε μια πολυθρόνα δίπλα στην εξώπορτα. Ήταν εκεί όταν μπήκα με το

τροχήλατο καροτσάκι της βιβλιοθήκης· ήταν εκεί κι όταν βγήκα. Αυτό όμως συνέβη πριν από τριάντα χρόνια. Περίεργο

που τη σκέφτηκα ειδικά τότε.

6 Σεπ 2022

Wendell Berry

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Wendell Berry

Wendell Berry (b. 1934) is a poet from Newcastle, Kentucky. He continues to farm the land along the Kentucky River that his family has worked for two centuries.

 

Woods

I part the out thrusting branches
and come in beneath
the blessed and the blessing trees.
Though I am silent
there is singing around me.
Though I am dark
there is vision around me.
Though I am heavy
there is flight around me.

 

Δάσος

Χωρίζω τα κλαδιά που προεξέχουν
και περνώ από κάτω,
κάτω από δέντρα που ευλογήθηκαν κι ευλογούν.
Αν κι είμαι σιωπηλός,
υπάρχει γύρω μου τραγούδισμα.
Αν κι είμαι σκοτεινός,
υπάρχει γύρω μου όραμα.
Αν κι είμαι βαρύς,
υπάρχει γύρω μου πέταγμα.

Wendell Berry 1

WendellBerry

5 Σεπ 2022

Alan Dugan

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Alan Dugan

Alan Dugan (1923-2003) was a poet from New York City. He wrote with bemused sarcasm about mundane topics, infusing them with irony.

 

How We Heard the Name

The river brought down
dead horses, dead men
and military debris,
indicative of war
or official acts upstream,
but it went by, it all
goes by, that is the thing
about the river. Then
a soldier on a log
went by. He seemed drunk
and we asked him Why
had he and this junk
come down to us so
from the past upstream.
“Friends,” he said, “the great
Battle of Granicus
has just been won
by all of the Greeks except
the Lacedaemonians and
myself: this is a joke
between me and a man
named Alexander, whom
all of you ba-bas
will hear of as a god.”

 

Alan Dugan 1

Πώς ακούσαμε το όνομα

Το ποτάμι κατέβασε
νεκρά άλογα, νεκρούς ανθρώπους
και στρατιωτικά θραύσματα,
ενδεικτικά του πολέμου
ή άλλων επίσημων ενεργειών από ψηλά—
μα πάει πια, πέρασε κι αυτό, όλα
περνούν, έτσι συμβαίνει πάντα
με το ποτάμι. Έπειτα πέρασε
κι ένας στρατιώτης, πιασμένος πάνω
σε έναν κορμό. Φαινόταν μεθυσμένος·
τόνε ρωτήσαμε τότενες γιατί
είχε κατεβεί μέχρι τα μέρη μας,
αυτός και το κούτσουρό του,
αφημένος έτσι στο ρεύμα,
παρασυρμένος από το παρελθόν ψηλά.
«Φίλοι μου», μας λέει, «πριν λίγο τελείωσε
η μεγάλη Μάχη του Γρανικού!
Νίκησαν οι Έλληνες, δηλαδή όλοι εκτός από
τους Λακεδαιμόνιους κι από
τον εαυτό μου: είναι ένα αστείο αυτό,
ανάμεσα σ’ εμένα και κάποιον
που τον λένε Αλέξανδρο.
Όλοι εσείς οι προβατάρηδες
θα ακούσετε κάποτε να λένε γι’ αυτόν
πως είναι θεός».

 

 

Αφηγητής είναι ένας βοσκός, ο οποίος μαθαίνει από έναν υπερόπτη Έλληνα μισθοφόρο των Περσών, μάλλον το Μέμνονα, ότι νικητής στη Μάχη του Γρανικού ποταμού ανεδείχθη ο Μέγας Αλέξανδρος.


The Battle of Granicus was fought in 334 B.C. between the armies of Alexander the Great and the Persian Empire. The meaning of the soldier’s words is clarified by the fact that Alexander’s forces were made up of soldiers drawn from all the Greek city-states, with the exception of Sparta, whose citizens also went by the name of Lacedaemonians.

The term “ba-bas”—an example of the poetic device known as onomatopoeia—shows that the narrator of the poem and his fellows are shepherds, and its use by the soldier demonstrates his sense of his own superiority to them.

The Greek mercenaries who fought on the side of the Persians in that battle were led by a Greek named Memnon. He escaped the slaughter of his troops at the close of the battle. Readers have ample evidence to assume that Dugan expects them to make the connection and identify the anonymous soldier as none other than General Memnon himself in the act of deserting his men in a decidedly ignominious fashion.

5 Σεπ 2022

Alicia Ostriker

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Alicia Ostriker
Alicia Ostriker
(b. 1937) is a poet from Brooklyn, New York. She is the author of sixteen poetry collections.

 

The Encounter with the Goddess

There is one story and one story only
That will prove worth your telling
—Robert Graves, “To Juan at the Winter Solstice”

That one story worth your telling
Is the ancient tale of the encounter
With the goddess
Declares the poet Robert Graves

You can come and see
A sublime bronze avatar of the goddess
Standing in the harbor holding a book and lifting a torch
Among us her name is Liberty

She has many names and she is everywhere
You can also find her easily
Inside yourself—
Don’t be afraid—

Just do whatever she tells you to do

 

Η συνάντηση με τη θεά

Υπάρχει μια ιστορία, μια ιστορία μοναχά,
που θα αποδειχθεί ότι αξίζει να την πεις.
Robert Graves, «Στον Χουάν κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο»

αυτή η ιστορία που αξίζει να την πεις
είναι ο αρχαίος μύθος της συνάντησης
με τη θεά
διακηρύττει ο ποιητής Ρόμπερτ Γκρέιβς

μπορείς να έρθεις και να δεις
ένα μεγαλοπρεπές μπρούντζινο είδωλο της θεάς
να στέκεται στο λιμάνι κρατώντας ένα βιβλίο κι υψώνοντας έναν πυρσό
σ’ εμάς το όνομά της είναι «Ελευθερία»

έχει πολλά ονόματα κι είναι παντού
μπορείς επίσης να τη βρεις εύκολα
μέσα σου·
μη φοβάσαι

κάνε ό,τι σου πει…

 

Statue of Liberty

4 Σεπ 2022

Oeil-de-boeuf

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

An oeil de boeuf window

Aoeil-de-boeuf, also œil de bœuf and sometimes anglicized as ox-eye window or bull’s-eye window, is a relatively small oval or circular window, typically for an upper storey, and sometimes set in a roof slope as a dormer, or above a door to let in natural light.

It has glazing bars (bars framing the panes of glass) as spokes radiating outward from an empty hub, or circular centre.

 

Oeil de boeuf
An oeil-de-boeuf window in Sutton, London.

4 Σεπ 2022

Teacher of the Year

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Teacher of the Year

Χάρης Γεωργιακάκης: Ο εκπαιδευτικός της χρονιάς

Transforming a School
Education Leaders Awards

 

2

1
Δημοτικό Σχολείο Βοριζίων

4 Σεπ 2022

Canadian English

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

4 Σεπ 2022

Adam Wolfond

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Adam Wolfond.

Adam Wolfond is a non-speaking autistic artist, poet, and university lecturer. Poetry is part of his body. “It is nature to me,” he says through a speech-generating device, an iPad text-to-speech application. “I think that non-speakers like me dance with language.”

His work has been featured in multimedia exhibitions, documentary films, academic journals, and philosophical treatises. He is a founding member of disassembly, a neurodiverse artist collective based in Toronto, Canada.

 

Tall Ideas

are the open way of thinking
that use the patterns of the way
I motion with language

breathe like the way I amass
sometimes air
in my insides

carry heavy weight
like the having to good
ideas write

don’t like boy’s really
moving body of questions
that form tower of answers

eagerly want
to beat
the others

forge
toward
others

go
yonder

hang

impact
the wanting
words

jump from one
thought
to the next

kettle
like
fish

lavish like talking
people if they doctor
the words

master
language
openly

navigate
words toward
meaning

operate the machine
landing the thoughts amazing
that they don’t fall apart

pave
the wanting
road

question
wanting

really ask
more
questions

slant
with peeving
typing

tire to something
that rolls
with the road

use
people
to answer

vortex the void
and assembles
gathering words

water
thoughts
like rain

exit the door of cold
raying water
other is the way

yesses
the yonder

zoning the word and
uses the idea
to language everything

 

Οι υψηλές ιδέες

είναι ο ανοιχτός τρόπος σκέψης
που χρησιμοποιούν τα σχήματα της μεθόδου
με την οποία εγώ κινούμαι γλωσσικά

αναπνέω όπως μαζεύω
μερικές φορές αέρα
στα «μέσα» μου

είναι βαρύ το φορτίο που κουβαλάω
όπως το να έχω να… καλές
ιδέες …γράψω

δεν μου αρέσουν τα άλλα αγόρι’α
(κινούμενο σώμα ερωτήσεων
που σχηματίζει πύργο απαντήσεων)

επιθυμώ διακαώς
να νικήσω
τους άλλους

προχωρώ αποφασιστικά
προς
τους άλλους

πηγαίνω και φτάνω
κει πέρα

αιωρούμαι

προσκρούω
στις ανεπαρκείς
λέξεις

πηδώ από τη μία
σκέψη
στην άλλη

σαν ψάρι μες στην κατσαρόλα
είμαι
a different kettle of fish
μία τελείως διαφορετική κατάσταση
που πρέπει να αντιμετωπιστεί

επιδαψιλεύω όπως οι άνθρωποι
που μιλούν αν γιατρεύουν
τις λέξεις

τιθασεύω
τη γλώσσα
ανοιχτά

πλοηγώ
τις λέξεις ώστε
να βγάζουν νόημα

χειρίζομαι το μηχάνημα
προσγειώνοντας τις σκέψεις (καταπληκτικές)
ώστε να μην διαλυθούν

προλειαίνω το
απόν
έδαφος

αμφισβητώ
θέλοντας

στην πραγματικότητα να κάνω
περισσότερες
ερωτήσεις

γέρνω
με την ενόχληση
την πληκτρολόγηση

κουράζομαι πάνω σε κάτι
που κυλά
μαζί με το δρόμο

χρησιμοποιώ
τους ανθρώπους
προκειμένου να απαντήσω

στροβιλίζομαι στο κενό
και συναρμολογεί
τις συγκεντρωμένες λέξεις

νερό
σκέψεις
σαν τη βροχή

βγαίνω απ’ την πόρτα του κρύου
ακτινοβολώντας νερό
άλλος είναι ο τρόπος

ναι (πολλά ναι στον πληθυντικό)
το «εκεί πέρα»

βάζοντας σε μία ζώνη τη λέξη και
χρησιμοποιεί την ιδέα
για να γλωσσοποιήσω τα πάντα

Adam Wοlfond

3 Σεπ 2022

Robert Lowell

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Robert Lοwell

Pulitzer Prize-winning poet Robert Lowell (1917-1977) grew up in Boston, Massachusetts. He studied at Harvard University and Kenyon College.

 

 

Child’s Song

My cheap toy lamp
gives little light
all night, all night,
when my muscles cramp.

Sometimes I touch your hand
across my cot,
and our fingers knot,
but there’s no hand

to take me home—
no Carribean
island, where even
the shark is at home.

It must be heaven.
There on that island,
the white sand shines
like a birchwood fire.

Help, saw me in two,
put me on the shelf!
Sometimes the little muddler
can’t stand itself!

 

Παιδικό τραγούδι

Το παιχνιδάκι μου, μια λάμπα φτηνή,
φωτίζει αμυδρά όλη τη νύχτα,
ναι, όλη τη νύχτα,
όταν παθαίνω κράμπες στο κορμί.

Κάποιες φορές αγγίζω την παλάμη σου
μες απ’ την παιδική μου κούνια—
τα δάχτυλά μας ενώνονται.
Ποιο χέρι όμως

να με πάει σπίτι μου;
Ένα νησάκι ας είχα τουλάχιστον,
της Καραϊβικής,
να νοιώσω όμορφα κι εγώ σαν καρχαρίας!

Πρέπει να είναι παράδεισος εκεί.
Σε κείνο το νησί, όπου η άμμος η λευκή
γυαλίζει όπως η φωτιά
από τα ξύλα της σημύδας.

Βοήθεια! Πριόνισέ με καλύτερα και κόψε με στα δυο,
παράτα με επιτέλους πάνω στο ράφι!
Είναι φορές που ο ζαβολάκος σου
ούτε τον εαυτό του δεν μπορεί να υποφέρει.

 


The poem talks about the dreams a child has but cannot fulfil. Children with disabilities are closely dependent on their parents.

Fatemeh ShamsFatemeh Shams is a contemporary Iranian poet, literary scholar and translator, currently based in Philadelphia, Pennsylvania and teaching Persian literature at the University of Pennsylvania. 

 

 

Handwriting

You can tell from my uneven hand
from the hunched back of my “Shin”
from the crooked lines of my “Noon”
I’m under the lash of forgetting my native script.

I walk
toward the sea, toward the words
sinking low
then lower.

Break this hand that refuses to admit
it’s a thousand times harder to wander from tongue to tongue
than land to land.

Translated by Armen Davoudian

 

Γραφικός χαρακτήρας

Μπορείς να το καταλάβεις από το χέρι μου που δεν είναι σταθερό
από την καμπούρα που κάνω στο γράμμα «σιν» ش
από τις στραβές γραμμές μου στο «νουν» ن
— είμαι κάτω από ένα βούρδουλα να ξεχάσω το μητρικό μου αλφάβητο.

Βαδίζω
προς τη θάλασσα, προς τις λέξεις
βυθίζομαι χαμηλά
κι ύστερα, χαμηλότερα.

Σπάσε αυτό το χέρι που αρνείται να παραδεχτεί
ότι είναι χίλιες φορές πιο δύσκολο να περιπλανηθείς από γλώσσα σε γλώσσα
παρά από χώρα σε χώρα.

 


In Farsi, “Shin” (the letter sh) and “Noon” (the letter n) would spell the word shen or “sand,” in which the poet is sinking as she longingly looks toward the ocean she once crossed into a new country and a foreign language.

Ανακαλύπτω τον κόσμο της Ποίησης

1 Σεπ 2022

Bes Bajraktarević

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Bes Bajraktarević

Bes Bajraktarević is a Bosnian Ph.D. student in comparative literature at Harvard University. Her research focuses on the intersections of law, philosophy, and the humanities, as well as literary theory and criticism.

 

Three Citizens, a Flower

Leaves in a pond in an almost-rose, a thirty-year-old defacement
by a mortar shell explosion
at my feet.

If more than three people were killed, the asphalt is filled with red resin, a rose.
Bloody, or floral?
Concrete scars.

An abstract scar is when mother turns on the news at our first dinner together in twenty-four months,
listens carefully, like her parents did not
the last time.

At six years old, I was asked what I hated. Him, his chin, his little eyes, his hatred,
my hatred
a child’s, now on TV, at twenty-three.

“We were too young for too much,” sister sighed today,
so let me check—at what age were  you
ready for war?

I despised the idea that I would write in this language, more yours than mine.
Pain’s a mistake you taste after a rich meal,
you spit and push it away, full. It runs in our veins.

But I’m not us with my boundaries, my suitcase, a repeated rodeo.
No need to pretend any of this is mine. Just fear—
do you fold it like trousers or like a shirt?

Grandmother’s afraid of things only she sees: people, their screams.
A man in a wheelchair hides in her clock, other men, with guns, on chairs
she arranges for them facing the news.

They may be the only ones eager to fight this war of ghosts, echoes
we hear through the window mother won’t replace because our future is robbed
once again. She says people are tired, too tired this time.

Next time I come, will leaves in a pond form a rose or a lily?
We pray not to be or know the names of those who will have died
at our feet.

 

Τρεις πολίτες, ένα λουλούδι

Φύλλα σε μια λιμνούλα, σε ένα σχεδόν τριαντάφυλλο, μια παραμόρφωση τριάντα ετών
από έκρηξη όλμου
στα πόδια μου.

Εάν σκοτώνονταν πάνω από τρεις άνθρωποι, η άσφαλτος γεμίζει με κόκκινη ρητίνη: ένα τριαντάφυλλο.
Ματωμένη ή φλοράλ;
Ξεκάθαρες ουλές.

Μία αφηρημένη ουλή είναι όταν η μητέρα βάζει τις ειδήσεις στο πρώτο μας δείπνο μετά από είκοσι τέσσερις μήνες,
ακούει προσεκτικά, όπως δεν το έκαναν οι γονείς της
την τελευταία φορά.

Στα έξι μου, με ρώτησαν τι μισούσα. Αυτόν, το πηγούνι του, τα μάτια του, το μίσος του,
το δικό μου μίσος
ενός παιδιού, στην τηλεόραση τώρα, στα είκοσι τρία του.

«Ήμασταν τόσο νέοι για τόσα πολλά» είπε κι αναστέναξε σήμερα η αδερφή μου·
για να δω λοιπόν: σε ποια ηλικία ήσουν
έτοιμη για πόλεμο;

Απεχθανόμουν την ιδέα να γράψω σε αυτή τη γλώσσα, την περισσότερο δική σου παρά δική μου.
Ο πόνος είναι ένα λάθος που το γεύεσαι μετά από ένα πλούσιο γεύμα,
το φτύνεις και το πετάς, έχοντας κορεστεί. Τρέχει στις φλέβες μας.

Αλλά εγώ δεν είμαι εμείς με τα όριά μου, τη βαλίτσα μου, ένα ροντέο που να επαναλαμβάνεται.
Δεν χρειάζεται να προσποιούμαι πως κάτι από όλα αυτά είναι δήθεν δικό μου. Μόνο ο φόβος—
πώς τον διπλώνει κανείς, σαν παντελόνι ή σαν πουκάμισο;

Η γιαγιά μου φοβάται πράγματα που μόνο εκείνη βλέπει: τους ανθρώπους, τις κραυγές τους.
Ένας άντρας σε αναπηρικό αμαξίδιο κρύβεται μέσα στο ρολόι του τοίχου, κάτι άλλοι, με όπλα, καθισμένοι σε καρέκλες
που τις τακτοποιεί για κείνους απέναντι στις ειδήσεις.

Ίσως είναι οι μόνοι που ανυπομονούν να πολεμήσουν αυτόν τον πόλεμο φαντασμάτων, αντίλαλοι
που τους ακούμε από ένα παράθυρο το οποίο η μητέρα μου δεν θέλει να αντικαταστήσει γιατί κάποιοι μας κλέβουν επανειλημμένα το μέλλον.
Λέει πως οι άνθρωποι κουράστηκαν, κουράστηκαν πολύ αυτή τη φορά.

Όταν ξανάρθω, τα φυλλαράκια στη λίμνη θα σχηματίζουν άραγε ένα τριαντάφυλλο ή ένα κρίνο;
Προσευχόμαστε να μην είμαστε εμείς ή έστω να μην γνωρίζουμε τα ονόματα αυτών που θα έχουν πεθάνει
στα πόδια μας.

31 Αυγ 2022

Child Actor Audition

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Casting Elliott in E.T.
Η ακρόαση για το ρόλο του Elliott στον Εξωγήινο

 

Ο ηθοποιός Henry Thomas (γεν. 1971) σε μικρή ηλικία περνά από ακρόαση για να πάρει το ρόλο του Elliott στην ταινία E.T. the Extra-Terrestrial (Ο Εξωγήινος).

Film producer and director Steven Spielberg can be heard off camera saying, “Okay, kid, you got the job.”
— Εντάξει, μικρέ, την πήρες τη δουλειά!

E.T. the Extra-Terrestrial (or simply E.T.) is a 1982 American science fiction film produced and directed by Steven Spielberg and written by Melissa Mathison.

It tells the story of a troubled child, Elliott, who summons the courage to help a friendly alien escape from Earth and return to his home planet.

ET

31 Αυγ 2022

Tony Sanders

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Tony Sanders

Tony Sanders (19572015) was a poet from New York City. He earned his BA from Yale University, MFA from the Iowa Writers’ Workshop, and PhD from the University of Houston.

 

After Friendship

These days there’s not much in the fridge to pick on except take-out spicy bean curd
and a block of rice
in a kitchenette the size of a closet because over the years we’ve lost our big appetite
for conversation.
We are busy being insulated from the outside world by the whir of the window unit
and the phone clicks.
Consequently we play back messages from friends in other states two or three times
before erasing them.
We are happy the television lights up like a loyal dog when we walk in the bedroom
for the evening news.
It is possible to believe we are no longer lonely when we pull up the electric blanket
with a good book
we read only one page of per night because the cover flap says it’s tragic and we are
in no mood to finish.

 

Μετά τη φιλία

Αυτές τις μέρες δεν έχει τίποτα το ψυγείο να τσιμπήσουμε εκτός από ένα καυτερό τόφου
και λίγο ρύζι
μέσα σε μία κουζινούλα στο μέγεθος ντουλάπας γιατί με τα χρόνια έχουμε χάσει τη όρεξή μας
για κάθε συζήτηση.
Ασχολούμαστε με τη θερμομόνωσή μας, την απομόνωσή μας από τον έξω κόσμο: το κλιματιστικό βουίζει, το τηλέφωνο κάνει κλικ.
Έτσι, ακούμε στον αυτόματο τηλεφωνητή τα ηχογραφημένα μηνύματα από κάτι φίλους μας που ζουν σε άλλες πολιτείες δυο-τρεις φορές
πριν τα σβήσουμε.
Χαιρόμαστε που η τηλεόραση ανάβει πάντα σαν ένας πιστός σκύλος όταν πηγαίνουμε στην κρεβατοκάμαρά μας
για τις βραδινές ειδήσεις.
Καταφέρνουμε να πιστέψουμε ότι δεν είμαστε πια ολομόναχοι καθώς τραβάμε πάνω μας την ηλεκτρική κουβέρτα
παρέα με ένα καλό βιβλίο
από το οποίο διαβάζουμε μονάχα μία σελίδα τη βραδιά γιατί στο εξώφυλλο λέει ότι έχει τραγικό τέλος κι εμείς
δεν έχουμε καμία διάθεση να το τελειώσουμε.

30 Αυγ 2022

Music from Niger

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Niger 1

 

The Tuareg comprise only around 11 percent of Niger’s population, but their culture is remarkable. They live in the northern regions of the Ténéré desert and Aïr mountains, and travel throughout the Sahel. One prominent Tuareg musician is Alhousseini Anivolla.

Tuareg

Boubou Hama National Museum

 

Aïr and Ténéré National Nature ReserveAïr and Ténéré National Nature Reserve

Although they are typically referred to as “cow bells” due to their extensive use with cattle, the bells are used on a wide variety of animals.

The primary reason that goats and sheep wear bells is so that farmers can find them. Pastures can be large, hilly, and covered with tall grass, so seeing every sheep and goat is not always easy. Bells help the farmers find out of sight animals and ensure none get lost.

Bells make it easy to find a single sheep, and they also make it easy to locate the entire herd. Without seeing their sheep or goats, farmers can tell that they are in the proper location by listening for the sound of their bells, and they can react to any problems quickly thanks to information they can pick up from the bells.

You don’t always need to put a bell on an animal to protect it. Sometimes it’s to protect you. Rams can be aggressive and like to sneak up behind you and attack, which can hurt. If you place a bell on the ram, you will be able to hear it approach.

Another good reason to put a bell on sheep or goats is to deter predators. Some bells are quite loud, especially when compared to the normal noise a sheep or goat makes, and it might be enough to scare away a dangerous predator. The sudden ringing can alert you to the danger.

If you use a herding dog to keep the sheep in position, there is a good chance the bell ringing will alert the dog to the danger so we can quickly get involved with protecting the animal. You can even train the dog to react to this type of ringing if it doesn’t do so naturally, making it one of the best reasons to put a bell around your sheep or goat’s neck.

30 Αυγ 2022

James Longenbach

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

James Longenbach

Poet, critic, and professor James Longenbach (19592022) wrote primarily on modernist and contemporary poetry.

 

Second Life

Accompanied
To the Campi Flegrei
By a shadow,

She listened to voices rise
From the darkness,
Then recede.

Instruments
Sustained them.
When one had finished

Others played.
False proportions
Sung boldly.

Rain on the roof tiles.
O selve, o campi.

 

Δεύτερη ζωή

Συνοδευόμενη
στα Φλεγραία Πεδία [ηφαίστειο κοντά στη Νάπολη]
από μία σκιά,

αφουγκράστηκε φωνές να ανεβαίνουν
μέσα από το σκοτάδι·
μετά, να υποχωρούν.

Υπήρχε υπόκρουση
από μουσικά όργανα.
Όταν τελείωνε το ένα,

έπαιζαν άλλα.
Λάθος αναλογίες
τραγουδισμένες με τόλμη.

Βροχή στα κεραμίδια.
O selve, o campi.
Ω δάση, ω κάμποι
: αναφορά σε στίχο του Πετράρχη (Francesco Petrarca)

29 Αυγ 2022

Laura Theis

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Χωρίς κατηγορία

Laura Theis
Laura Theis
writes poetry, songs, and fiction in her second language. She is an award-winning musician and writer from Ottobrunn, Germany. She now lives in Oxford, England.

 

Ameisenverteilungsmaschine

my disapproving mother tells me
nobody wants to read poems about
ant distribution machines
in fact nobody wants to read poems at all
they are unnecessary

no one has ever heard of such a thing as a wealthy poet
so it isn’t really worthwhile she tells me I should consider writing
a best-selling novel or maybe the screenplay for a family saga
if I insist on being difficult
at least give the short story collection a go

except she says all of this in German
and the German word for ant distribution machine is
Ameisenverteilungsmaschine
I decide it is now my favourite word I decide to write the poem
to be poor and obscure

it will be a poem of defiance
about what at first seems like a nonsense invention
who would buy such a useless machine
who needs help distributing ants
they are not very popular pets

but here’s the beauty of my Ameisenverteilungsmaschine
it actually turns the critters into lovely new shapes
tiny giraffes little kangaroos and cows
a miniature camel small enough to make it
through the ear of a largeish needle

 

Ameisenverteilungsmaschine
(Μηχανή κατανομής μυρμηγκιών)

μου λέει η μητέρα μου με αποδοκιμασία:
κανείς δεν θέλει να διαβάζει ποιήματα για
μηχανές κατανομής μυρμηγκιών
ή μάλλον κανείς δεν θέλει να διαβάζει ποιήματα γενικώς
είναι περιττά

δεν έχει ακουστεί ποτέ για κάποιον ποιητή ότι έγινε πλούσιος
άρα δεν αξίζει τον κόπο μου λέει μήπως να έγραφα καλύτερα
ένα μυθιστόρημα με το σκεπτικό να γίνει μπεστ σέλερ
ή ίσως το σενάριο για μια οικογένεια με πολυτάραχο βίο
κι αν επιμένω οπωσδήποτε να είμαι δύσκολη
ας δοκιμάσω τότε με μια συλλογή διηγημάτων τουλάχιστον

μόνο που μου τα λέει όλα αυτά στα γερμανικά
και η γερμανική λέξη για τη μηχανή κατανομής μυρμηγκιών είναι
Ameisenverteilungsmaschine
αποφασίζω εδώ και τώρα πως είναι η αγαπημένη μου λέξη
αποφασίζω να γράψω το ποίημα
για να ‘μαι φτωχή και δυσνόητη

θα είναι ένα ποίημα ανυπακοής
για μια εφεύρεση που αρχικά θα φαίνεται σαχλαμάρα
ποιος θα αγόραζε μια τόσο άχρηστη μηχανή
ποιος είναι που χρειάζεται βοήθεια στο να κατανέμει μυρμήγκια
δεν είναι άλλωστε τα πιο δημοφιλή κατοικίδια

αυτή ακριβώς όμως είναι και η ομορφιά της Ameisenverteilungsmaschine μου
μεταμορφώνει δηλαδή τα ζωύφια δίνοντάς τους καινούρια υπέροχα σχήματα:
λιλιπούτειες καμηλοπαρδάλεις μικρά καγκουρό κι αγελάδες
μία καμήλα-μινιατούρα αρκετά μικρή ώστε να χωρέσει
μέσα από το αυτί μιας μεγαλούτσικης βελόνας*


*Έμμεση αναφορά στα λόγια του Χριστού:
«εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ῥαφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν».
“It is easier for a camel to go through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God.”

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον ιθ’ 24, βλ. και Κατά Μάρκον ι’ 25, Κατά Λουκάν ιη’ 25