Έχω μια φωλιά ζεστή,

έτοιμη να με δεχτεί

σαν φτωχό σπουργίτι,

και τη λένε σπίτι.

Η γιαγιά μας είναι κει

πάντα σ’ όλους στοργική,

κι ο παππούς στο πλάι

μας χαμογελάει.

Κι η μητέρα η γελαστή,

που ετοιμάζει καθετί,

στέκει παραστάτης

για την φαμελιά της.

Κι ο πατέρας, σαν γυρνά,

στην αγκάλη του συχνά

παίρνει τον καθένα

-πρώτα πρώτα εμένα.

Γιώργος Κοτζιούλας

Μετάβαση στο άρθρο»