Πίσω απ᾿ άσπρα βουνά,
σκεπασμένα με χιόνι,
δύει ο ήλιος ξανά
κι αρχινά και νυχτώνει.
Στην ζεστή τους φωλιά
ένα ένα κουρνιάζουν
και σιγούν τα πουλιά
γιατί, βλέπεις, νυστάζουν.
Το φεγγάρι χλωμό
προχωρεί στον αιθέρα.
Καληνύχτα, μαμά,
καληνύχτα, πατέρα!
Και η πούλια κρυφή
προσπαθεί ν᾿ ανατείλει.
Καληνύχτα, αδελφοί,
αδελφές μου και φίλοι!
Καληνύχτα και σύ,
παραμάνα Ταρσίτσα,
και μουρμούρα Πισσή
και βουβή μου κουκλίτσα.
Γεώργιος Βιζυηνός