Η τελική εκδρομή του Νηπιαγωγείου μαζί με το Δημοτικό είναι μια από τις πιο όμορφες και συγκινητικές στιγμές της σχολικής χρονιάς. Είναι η μέρα που το σχολείο «μεταφέρεται» στη φύση και στον πολιτισμό και γεμίζει με παιδικές φωνές και γέλια.
Φέτος επισκεφθήκαμε τις πηγές Καλλιθέας .
Η ΙΣΤΟΡΙΑ
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΞΙΟΘΕΑΤΟ
Ως ευτυχής συγκυρία, οι θεραπευτικές ιδιότητες αυτών των πηγών ανιχνεύτηκαν νωρίς, σε μια χώρα όπου το νερό παραδοσιακά είχε τέτοια πολύτιμη αξία, ώστε να τεθεί υπό την αιγίδα ενός καθιερωμένου θεού – του Ποσειδώνα. Τον 5ο αιώνα π.Χ., ο Ηρόδοτος και ο Ιπποκράτης, καθώς και άλλοι εξέχοντες ιατροί της Ελληνιστικής Εποχής, όπως ο Ηρόφιλος (330 π.Χ.) και ο Ερασίστρατος (320 π.Χ.), εξερεύνησαν την υδροθεραπεία, η οποία περιλάμβανε δύο ξεχωριστές θεραπείες, τον θερμαλισμό και την ποσιθεραπεία.
Το κοκκινωπό νερό που εκτινάσσεται από έναν ιδιαίτερο, βραχώδη σχηματισμό κάπου στη μέση της αριστερής όχθης του κόλπου της Καλλιθέας είχε ήδη προσελκύσει την προσοχή των ανθρώπων στο παρελθόν. Ειδικά τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, πολλοί «ασθενείς» έφταναν με τις οικογένειές τους και έμεναν είτε σε προσωρινά καταλύματα είτε στις «κουσπές», τις φυσικές κοιλότητες των γύρω βράχων. Χριστιανοί Ορθόδοξοι, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι μαζεύονταν γαλήνια στο ήσυχο αυτό περιβάλλον.
Ο πόλεμος έφτασε στην Ρόδο, με την εμφάνιση των Ιταλικών στρατιωτικών δυνάμεων στις 5 Μαΐου του 1912. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ιταλός Κυβερνήτης των Δωδεκανήσων, Μάριο Λάγκο, συνειδητοποίησε τη σημασία των πολιτιστικών και πολιτικών πτυχών του χώρου, τόσο ώστε να το ενσωματώσει στο συνολικό αναπτυξιακό σχέδιο για το νησί της Ρόδου.
Το 1928, ανατέθηκε στον Πιέτρο Λομπάρντι, έναν καθιερωμένο αρχιτέκτονα ευρείας αναγνώρισης στη Ρόδο, το έργο του σχεδιασμού των κτιρίων που θα αποτελούσαν το συγκρότημα. Ο Αρμάντο Μπερναμπίτη, ένας ακόμη επιφανής αρχιτέκτονας, ανέλαβε τις διακοσμητικές εργασίες, με πλήρες σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον, δημιούργησε γαλάζιες γραμμές και απαλά κυκλικά μοτίβα σε τρία διαφορετικά επίπεδα. Το χαρακτηριστικό επίθετο που αποδόθηκε στις Πηγές ήταν «Βασιλικό», προκειμένου να υποδηλωθεί το μεγαλείο τους, ενώ ο ίδιος ο Ιταλός Βασιλιάς, Βιτόριο Εμμανουέλε, τίμησε την τελετή εγκαινίασης του χώρου με την παρουσία του, η οποία γιορτάστηκε την 1η Ιουλίου του 1929.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Αινείας Μπρουνέτι, γνωστός ιατρός της εποχής, τοποθετήθηκε στο συγκρότημα των Πηγών της Καλλιθέας, μαζί με τον Αλμπέρτο Μότσι, επικεφαλής της ιατρικής κλινικής του ιταλικού νοσοκομείου στο Κάιρο ως ιατρικοί σύμβουλοι των Πηγών. Ο Αλμπέρτο Μότσι οργάνωσε ένα διεθνές υδρολογικό συνέδριο, που προσέλκυσε περισσότερους από 200 επιστημονικούς ειδικούς και γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων, με σκοπό να επιβεβαιώσουν τα πολλαπλά οφέλη που αναμένονταν από την εκμετάλλευση των Πηγών στο σύνολό τους. Αυτό το γεγονός έδωσε το έναυσμα για μια ένδοξη περίοδο για τις Πηγές της Καλλιθέας, καθώς οι επισκέπτες ανακάλυψαν ότι η πολλαπλή κάθαρση – τόσο η σωματική όσο και η ψυχική – ήταν απολύτως εφικτή στην ηρεμία αυτού του θαυμάσιου σκηνικού.
Ωστόσο, στο τέλος του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου με πλέον αποδυναμωμένη την Ιταλία, οι Πηγές της Καλλιθέας οδηγήθηκαν στην παρακμή. Συγχρόνως, οι Γερμανοί είχαν μετατρέψει το συγκρότημα σε σωφρονιστήριο. Τα συρματοπλέγματα και τα ναρκοπέδια είχαν μεταμορφώσει το κάποτε εντυπωσιακό σπα σε ένα απογοητευτικό θέαμα… Ήταν σαν ένας καθρέφτης της δυσμενούς πολιτικής συγκυρίας της εποχής. Ένας θρήνος για τον πολιτισμό που διαβρώθηκε από τον πόλεμο.
Το 1948, τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν στην Ελληνική Εθνική επικράτεια, χωρίς ωστόσο να επιτελείται σημαντική βελτίωση στη θλιβερή κατάσταση της αποσύνθεσης των Πηγών. Μόνο χάρη στα κεφάλαια που διατέθηκαν στο πλαίσιο του σχεδίου «Marshall» των ΗΠΑ για την οικονομική ανάκαμψη του νησιού, οι Πηγές έκαναν μια ταπεινή προσπάθεια να ξανανοίξουν, για να κλείσουν οριστικά αυτή τη φορά, το 1967.(πηγή: https://kallitheasprings.com/el/history/)
