HocusPocusCorpus

Οι άνθρωποι είναι πολλοί μαζί
και μιλούν, γελούν κι απαντούν ο ένας στον άλλο,
πηγαίνουν ν’ ακούσουν και δεν ακούν
τη φωνή του ανθρώπου καν μέσα τους.
Ήσυχοι, κουρασμένοι, ανύποπτοι,
στέκονται και περπατούν, διαβαίνουν.
Οι άνθρωποι είναι γελαστοί.

Αύριο είναι γιορτή,
αύριο είναι διασκέδαση,
αύριο είναι ανάπαψη.
Οι άνθρωποι χαίρονται, χαίρονται,
πηγαίνουν, περπατούν, διαβαίνουν,
βλέπουν ό,τι έμαθαν να βλέπουν.

Από τη συλλογή Πορεία (1940) της Ζωής Καρέλλη
και το ιστολόγιο  greek-translation-wings (Βίκυ Παπαπροδρόμου)

Αν όλες οι πηγές  νερού της Γης (ωκεανοί, πάγοι και των παγετώνες, λίμνες, ποτάμια, υπόγεια ύδατα, και το νερό στην ατμόσφαιρα) μπορούσε να συγκεντρωθει  σε μια “μπάλα”, τότε η διάμετρος αυτής της μπάλας νερού θα ήταν περίπου 860 μίλια (περίπου 1.385 χιλιόμετρα)  λίγο μεγαλύτερη από την απόσταση μεταξύ του Salt Lake City στη Utah ως το Topeka του Κάνσας.Ο όγκος του συνόλου των υδάτων θα ήταν περίπου 332,5 εκατομμύρια κυβικά μίλια (mi3), ή 1.386 εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα (KM3).

Οι «Μαγεμένες» -Las Incantadas στη σεφαραδίτικη διάλεκτο για τους Εβραίους, «Είδωλα» για τους Χριστιανούς-, που βρίσκονται ξενιτεμένες στο Παρίσι, επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη για να τοποθετηθούν και πάλι εντός του 2012 στο κέντρο της πόλης απ’ οπου φυγαδεύτηκαν πριν από 150 χρόνια με προορισμό το Παρίσι.

Ο δήμαρχος κ. Γιάννης Μπουτάρης, έπειτα από επίμονη αναζήτηση, κατάφερε να εξασφαλίσει το χρηματικό ποσό που απαιτούσε το Λούβρο για να κατασκευάσει αντίγραφα των αγαλμάτων και να τα παραχωρήσει μαζί με τις μήτρες των εκμαγείων στη Θεσσαλονίκη.

Το ποσό (180.000 ευρώ) θα διαθέσει εξ ολοκλήρου, ως δωρεά στον τόπο καταγωγής της, η εκ Θεσσαλονίκης διεθνής επιχειρηματίας κ. Ελενα Αμβροσιάδου, η οποία χρηματοδότησε την παρέμβαση της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης για τη σωτηρία ενός νεαρού θαμμένου επί 11 μέρες στα χαλάσματα από τον καταστροφικό σεισμό στην Αϊτή. Με τον τρόπο αυτόν δίνει τέλος στο χρόνιο αίτημα για την επιστροφή των αγαλμάτων στη γενέτειρά της.

Οι «καλοκυράδες της αγοράς», επονομαζόμενες «Καρυάτιδες» της Θεσσαλονίκης, που χρονολογούνται στη ρωμαϊκή εποχή (2ος αιώνας π.Χ.) αποτελούσαν τμήμα κορινθιακής κιονοστιχίας («Στοά ειδώλων») στη νότια είσοδο της Αρχαίας Αγοράς (βόρεια της Εγνατίας Οδού). Στα μέσα του 19ου αιώνα κοσμούσαν την αυλή αρχοντικού του Εβραίου υφασματέμπορου Αλιάτσι Αρδίττη στην εβραϊκή γειτονιά Rogos, γοητεύντας τους επισκέπτες της πόλης. Από εκεί τις αφαίρεσε με την άδεια των οθωμανικών αρχών ο Γάλλος επιγραφολόγος Εμμανουέλ Μιλέρ το 1862, οπότε κατέληξαν στο Λούβρο όπου βρίσκονται ώς σήμερα.

Οι τέσσερις πεσσοί με τις αμφίπλευρες οκτώ ανάγλυφες παραστάσεις, το επιστύλιο μήκους τριών περίπου μέτρων που τις στήριζε και τέσσερα κιονόκρανα της μαρμάρινης μνημειακής σύνθεσης συντηρήθηκαν πρόσφατα για την έκθεση της Μακεδονίας. Οι «ξακουστές», όπως τις αποκαλεί η διευθύντρια του τμήματος Ελληνικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτητων του Μουσείου του Λούβρου κ. Σοφί Ντεκά, μετά τον καθαρισμό τους αποκάλυψαν όλες τις λεπτομέρειες των παραστάσεων, τις μορφές των θεών και των ηρώων.

Η Μαινάδα, ο Διόνυσος, η Αριάδνη, η Λήδα, ο Γανυμήδης, ο Διόσκουρος, η Αύρα και η Νίκη θα «κατασκευαστούν» από εργαστήρια εκμαγείων εθνικών μουσείων της Γαλλίας, για να εγκατασταθούν στη Θεσσαλονίκη εντός του 2012 που η πόλη γιορτάζει τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της. Προσπάθειες για τον επαναπατρισμό τους είχαν γίνει στο παρελθόν τη δεκαετία του ’80, όταν η πόλη γιόρταζε τα 2.300 χρονια, τη δεκαετία του ’90 κατά την προετοιμασία για την ανάληψη του θεσμού «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης», κατά την ανάπλαση της Αρχαίας Αγοράς στο νότιο τμήμα της οποίας ήταν τοποθετημένες, προ διετίας από τον πρωην δήμαρχο Β. Παπαγεωργόπουλο, αλλά λόγω κόστους δεν καρποφόρησαν.

Ο κ. Γιάννης Μπουτάρης, ωστόσο, παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία κατάφερε να εξασφαλίσει τελικά τα χρήματα που θα φέρουν πίσω τις «μαγεμένες». «Είναι πολύ όμορφες», περιέγραφε στην «Κ» η κ. Ντεκά. «Μετά τον καθαρισμό τους μπορείς να διαβάσεις τις λεπτομέρειες, να χαϊδέψεις τη λεία επιφάνεια του μαρμάρου, να την αισθανθείς. Να ξαναγράψεις την ιστορία τους και τον μύθο που τις συνοδεύει επί αιώνες».

Καθημερινή

To εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας  σταθερά κατατάσσεται μεταξύ των καλύτερων στον κόσμο για περισσότερο από μια δεκαετία. Ο γρίφος είναι, γιατί  η Φινλανδία;

Κινηματογραφιστής ντοκιμαντέρ, ο Bob Compton, μαζί με τον ερευνητή του Χάρβαρντ, Δρ Tony Wagner, αποφάσισαν να μάθουν. Το αποτέλεσμα της έρευνάς τους αποτυπώνεται σε μια νέα ταινία, «Το φαινόμενο της Φινλανδίας: Μέσα στο πιο εκπληκτικό σχολικό σύστημα στον κόσμο”.

Στην   60 λεπτη ταινία, ο Δρ Wagner καθοδηγεί το θεατή    στο εσωτερικό του καλύτερα οργανωμένου εκπαιδευτικού συστήματος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον κόσμο. Ο   εκπαιδευτικός και συγγραφέας του best-seller βιβλίο του «Το Παγκόσμιο χάσμα επιδόσεων,” ο Δρ Wagner  εξερευνά και να εξηγηγεί την επιτυχία της Φινλανδίας. Επισκεπτόμενος τις τάξεις και μέσα από συνεντεύξεις με μαθητές, δασκάλους, γονείς, τους διευθυντές και τους κυβερνητικούς αξιωματούχους,   αποκαλύπτει τους   παράγοντες που  κατατάσσουν το Φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα   1 στον κόσμο.

Κρατώ το σημείο που αναφέρει ότι ‘ολοι (πολιτικοί, διευθυντές, δάσκαλοι, πανεπιστήμια έχουν συνειδητοποιήσει ότι η εκπαίδευση είναι η μόνη “πλουτοπαραγωγική πηγή ” της χώρας και έχουν επενδύσει σ αυτή.

Η Πειραματική Σκηνή της Θεσσαλονίκης, που λειτούργησε ως το μοναδικό – επί σειρά ετών – «παρακρατικό» θέατρο, στη Θεσσαλονίκη, κλείνει, καθώς έπαψε να επιχορηγείται
ΤΑ ΝΕΑ

Ὁ Γιῶργος Σεφέρης στὰ πρῶτα χρόνια τῆς δικτατορίας εἶχε ἐπιλέξει τὴ σιωπὴ καὶ τὴν ἄρνηση νὰ δημοσιεύσει δουλειά του στὴν Ἑλλάδα. Στὶς 28 Μαρτίου τοῦ 1969, δυὸ χρόνια πρὶν τὸ θάνατό του, ἀποφασίζει νὰ μιλήσει γιὰ πρώτη φορὰ δημόσια καὶ νὰ καταγγείλει τὴ Δικτατορία. Ἡ δήλωσή του στὸ BBC ἔκανε τεράστια αἴσθηση στὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἔδωσε δύναμη καὶ ἐλπίδα στὸ ἀντιδικτατορικὸ κίνημα.

«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου – δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία – ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴ σκέψη μου.

Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασή μας. Μὲ ὅλη τὴ δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα:

Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο. Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά. Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους.

Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸ τὸν κίνδυνο. Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.

Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανένα ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο. Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι ἐθνικὴ ἐπιταγή.

Τώρα ξαναγυρίζω στὴ σιωπή μου. Παρακαλῶ τὸ Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω».

Η δήλωση του Γ. Σεφέρη

Μια ταινία της κινηματογραφικής ομάδας του 2ου Λυκείου Πρέβεζας. Στη ταινία προβάλλεται η υπερβολική πίεση που δέχονται οι έφηβοι στη σύγχρονη εποχή με αποτέλεσμα να μη τους δίνονται τα περιθώρια να ακολουθήσουν τους δικούς τους στόχους αλλά και να ψάχνουν λάθος τρόπους να ξεσπάσουν οι οποίοι έχουν συχνά αρνητικές επιπτώσεις.

Σενάριο, Σκηνοθεσία, Επεξεργασία : Λουκάς Λελόβας

Βοηθός σεναριογράφου : Ηλίας Κίστης

Βοηθός σκηνοθέτη : Δήμητρα Χριστοφορίδη