HocusPocusCorpus

Από το πρόγραμμα του Discovery Channel “Αόρατοι κόσμοι στο νερό “(“Invisible Worlds In The Water.”) μια σταγόνα νερού κινηματογραφημένη με 10.000 καρέ το δευτερόλεπτο!!!!!!!! Δεν ξέρω τι είναι εντυπωσιακότερο, η σταγόνα του νερού και η ασύλληπτη ομορφιά της ή η εξέλιξη της τεχνολογίας που επιτρέπει τέτοιου είδους ταχύτητες!!!!!!!

Οι φακοί Tilt-shift χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν φωτογραφίες με εξαιρετικά περιορισμένο βάθος πεδίου, δίνοντας την εντύπωση πως αυτό που απεικονίζουν είναι μικροσκοπικό και μοιάζει με μινιατούρα. Συνδυάζοντάς το μάλιστα με την τεχνική του Time-lapse (εικόνες τραβηγμένες από το ίδιο σημείο αλλά με κάποια χρονική διαφορά), μπορεί να προκύψουν εντυπωσιακά βίντεο, όπως αυτό που δημιούργησε ο Εμμανουήλ Παπαδόπουλος και κάνει τη σύγχρονη Θεσσαλονίκη να μοιάζει με μινιατούρα. Aκόμα κι από ψηλ΄αυτή η πόλη δείχνει πόσο τσιμέντο έχει στα θεμέλιά της….. Το άρωμα της πόλης των αρχών του 20 αι έχει προ πολλού εξαφανιστεί….

Πηγή: freeweird

«Ζούμε μια κρίση πολιτισμού, μια κρίση ολική, που δεν χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία μόνο σήμερα, που έχει εκτροχιαστεί η οικονομία, αλλά διαχρονικά, από τη σύσταση του ελληνικού κράτους» τόνισε ο κ. Θέμελης. Η ελαστική ηθική στη δημόσια ζωή, οι πελατειακές σχέσεις των κομμάτων, η νομιμοποίηση της ήσσονος προσπάθειας, του βολέματος, της αρπαχτής απέναντι σε όσους μοχθούν και σέβονται τους νόμους και τους συνανθρώπους τους, ο ατομοκεντρισμός και ο αμοραλισμός στην ελληνική κοινωνία οφείλονται στο «στερεότυπο κληρονομικό ιδεολόγημα ότι φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι», μια στρεβλή αντίληψη που πίσω της κρύβεται μια χωλή παιδεία.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο: tovima

Οι φακοί Tilt-shift χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν φωτογραφίες με εξαιρετικά περιορισμένο βάθος πεδίου, δίνοντας την εντύπωση πως αυτό που απεικονίζουν είναι μικροσκοπικό και μοιάζει με μινιατούρα. Συνδυάζοντάς το μάλιστα με την τεχνική του Time-lapse (εικόνες τραβηγμένες από το ίδιο σημείο αλλά με κάποια χρονική διαφορά), μπορεί να προκύψουν εντυπωσιακά βίντεο, όπως αυτό που δημιούργησε ο Εμμανουήλ Παπαδόπουλος και κάνει τη σύγχρονη Αθήνα να μοιάζει με μινιατούρα.

Πηγή: freeweird

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού, λέει… Δεν τόπαμε καν στο γιο μας… Τι να του πούμε, δηλαδή; Ότι γιορτάζουμε τινάζοντας στον αέρα τις λύσεις που θα ανατρέψουν τις κλιματικές αλλαγές που υπονομεύουν το αύριο του, το πολύ κοντινό και κυριολεκτικό αύριο του; Αυτό το αύριο που καίμε και μολύνουμε αυξάνοντας τους τραπεζικούς λογαριασμούς απ’ όπου θα βγουν τα ψίχουλα για μερικά δωράκιά;… Ή μήπως να του πούμε ότι γιορτάζουμε τα παιδιά αυξάνοντας το χρόνο απασχόλησης και την εργασιακή ανασφάλεια και περιορίζοντας το χρόνο που θα ήθελαν (και χρειάζονται) να διαθέσεις γι’ αυτά και με αυτά; Να χαμογελάσουμε δίνοντας στην τηλεόραση το ρόλο της μαμάς, του μπαμπά, του παππού και της γιαγιάς, της ανθρώπινης παρέας και του παιχνιδιού; Και μετά να περηφανευτούμε ότι τα γιορτάζουμε χαρίζοντάς τους ένα εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς παιδικούς σταθμούς, με μουντά σχολεία και πανεπιστήμια (χωρίς βιβλιοθηκες) όπου δεν θα ερωτεύονται τη γνώση και τη δημιουργικότητα; Να ντύσουμε, δηλαδή, με γιορτινές γιρλάντες ένα κόσμο όπου εκατομμύρια παιδιά γίνονται φτηνοί εργάτες, πόρνες, εμπόριο οργάνων; Και τα άλλα ζούνε στο φόβο και την ανασφάλεια, χωρίς σήμερα… “Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά που ήδη τα ξέρουν όλα;”, τραγουδά σοφά ο Σαββόπουλος εδώ και χρόνια… Αλλά εμείς, κάνοντα πως δεν ακούμε, πως δεν ακούμε τα ίδια τα παιδιά, επαναπαυόμαστε εκταμιεύοντας μερικά ευρουλάκια σε όλους αυτούς τους φιλανθρωπικούς τηλε-μαραθώνιους… Μάλλον από τον εαυτό μας κρυβόμαστε κάτι τέτοιες μέρες, … Ανθρωπιά, όχι φιλανθρωπία, χρειάζονται τα παιδιά μας… Τη δική μας ανθρωπιά… Αυτή που θα αλλάξει τις πολιτικές αποφάσεις, τις πολιτικές δράσεις, τη ζωή μας.   (Lexidia)