ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΡΗΣΟΥ

…Η Κενγκά μετά από πολλές προσπάθειες, για να σώσει τη ζωή της,  έβαλε την δύναμη της αγάπης της για το αυγό που ένιωθε και κατάφερε να ξεφύγει από τη μολυσμένη θάλασσα. Έξω, πανικόβλητη αλλά και ευχαριστημένη που τα κατάφερε, είδε στο βάθος την ακτή και στην άκρη της μια ψαροταβέρνα. Αμέσως κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Βρήκε αρκετό κόσμο μέσα, μα δεν μπορούσε να μπει γιατί οι πόρτες ήταν κλειστές, άρχισε να ψάχνει γύρω γύρω για τυχόν ανοιχτό παράθυρο. Είχε βρει ένα παράθυρο στο πίσω μέρος της ψαροταβέρνας, μπήκε μέσα και αμέσως βρέθηκε στα τραπέζια που βρίσκονταν οι πελάτες. Για καλή της τύχη στο μαγαζί βρισκόταν ένας κτηνίατρος, ο οποίος κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί στον γλάρο. Τότε πήρε την Κενγκά στο κτηνιατρείο του και φρόντισε αυτήν και το αυγό της, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή να επιστρέψουν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Μαριάννα Διαμαντοπούλου

… Τα φτερά μου μαύρα και γλοιώδη. Το βάρος τους ασήκωτο. Προσπάθησα πολλές φορές να τα σηκώσω μα αυτά δεν υπακούουν. Τι να κάνω; Μια απογοήτευση με κυριαρχεί. Γιατί τώρα; Όχι τώρα! Πρέπει να ζήσω. Το αυγό που σε λίγες μέρες θα έφερνα στον κόσμο, αυτό μάλλον θα χαθεί στα βάθη αυτής της θάλασσας μαζί με εμένα… Μα τι είναι αυτό που μου κρύβει το φως; Ένα πελώριο πουλί, ένας Άγιος που ήρθε να με βοηθήσει να φέρω στη ζωή ό,τι πολυτιμότερο έχω; Ξαφνικά νιώθω να ανεβαίνω στον ουρανό. Πέθανα; Χάθηκα; Έτσι απλά;
– Καλό μου πουλάκι πως σε κατάντησαν έτσι; Σε τι Θεό πιστεύει αυτός που σου το έκανε αυτό; Αν πιστεύει βέβαια… Ακούω την φωνή να μου μιλάει. Αναθάρρησα. Άνθρωπος με αισθήματα. Άνθρωπος… Μα πρέπει να τον εμπιστευτώ άραγε; Αναρωτιέμαι. Με βάζει μέσα σε μια λεκάνη με πεντακάθαρο νερό. Με τρυφερές κινήσεις με καθαρίζει παντού. Ξαφνικά νιώθω τα φτερά μου πιο ελαφρά. Άρχισα και δειλά δειλά να ξεχωρίζω φιγούρες. Βλέπω, ναι βλέπω! Μα τι χαρά είναι αυτή;
– Έλα καλό μου πουλάκι. Μην φοβάσαι. Εγώ είμαι εδώ. Θα σε τυλήξω με αυτή την κουβέρτα να ζεσταθείς, μου λέει. Με πήρε ο ύπνος. Σκεπασμένη με τη ζέστη κουβέρτα. Μα τι μου συμβαίνει… Ναι ήρθε η ώρα να γίνω μάνα…
– Καλό μου πουλάκι. Τι υπέροχο. Έκανες ένα αυγό! Τελικά δεν έσωσα ένα, αλλά δύο πουλάκια. Τι χαρά! Αυτή η μικρή μου βάρκα ήταν η σωτηρία σας!

Ελένη Μπουζάνη

Το κείμενο «Όπως τα βλέπει κανείς» της Ελένης Σαραντίτη παρόλο που γράφτηκε πριν από μερικά χρόνια μπορούμε να το συγκρίνουμε με τα σημερινά γεγονότα. Όπως και τότε που κορόιδευαν την ηρωίδα του αποσπάσματος έτσι και στις μέρες μας, πολλά παιδιά για διάφορους λόγους αντιμετωπίζουν το ίδιο θέμα. Δέχονται μπούλινγκ λόγω της καταγωγής, της εμφάνισης, για τον τρόπο ντυσίματος, για την κατοικία τους και για την δουλειά των γονέων τους. Η Ευρυδίκη βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, όπως μας περιγράφει στο κείμενο. Οι συμμαθητές της της φέρονται με έναν πολύ άσχημο τρόπο. Δεν την υπολογίζουν στην τάξη και την αφήνουν μόνη της. Τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις μου προκαλούν στεναχώρια για το άτομο που το περνάει, αλλά και θυμό για τα άτομα που το προκαλούν. Πιστεύω πως δεν αξίζει σε κανέναν να του φέρονται με τέτοιον τρόπο, γιατί δεν γνωρίζουν τι μπορεί να έχει περάσει. Πρέπει να μάθουμε να μη ξεχωρίζουμε κανέναν.

Χριστίνα Νικολαΐδου

Η βροχή χαρακτηρίζεται βραδύγλωσση, διότι το μόνο που προσφέρει είναι εσύ, εσύ. Η βροχή διηγείται μελαγχολικά, σαν μάνα που έχει χάσει το παιδί της, θρηνώντας. Κλαίει δυνατά και με λυγμούς για τις συμφορές που την έχουν βρει. Βρίσκεται σε μεγάλη θλίψη και το ξέσπασμα της αυτό την ανακουφίζει.

Γεωργία Λαδιά

Πριν λίγα χρόνια μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων, οι γονείς και δύο παιδιά, αποφάσισαν να περάσουν τις χριστουγεννιάτικες διακοπές τους στο Λονδίνο. Έτσι μετά από ώρες ταξιδιού έφτασαν στο βροχερό Λονδίνο και ο πατέρας ακούγοντας το τηλέφωνο του να χτυπά αγχώθηκε, γιατί ήξερε ότι δεν θα είναι για καλό. Δυστυχώς το τηλεφώνημα ήταν για να ενημερώσουν τον πατέρα ότι η μητέρα του έφυγε από κοντά τους και ολόκληρες οι διακοπές πέρασαν με κλάμα και νοσταλγία, αφού ακούγοντας την βροχή, έναν από τους αγαπημένους του ήχους θυμόταν την μητέρα του και όλα όσα είχαν περάσει μαζί.

Ειρήνη Ρίμπα

Για την Άλκη μας ξαναθυμόμαστε τη θεατρική παράσταση που είχαμε δώσει προς τιμήν της το 2006.

Για την Άλκη μας διαβάζουμε στην τάξη το τελευταίο της βιβλίο, “Ένα παιδί από το πουθενά”.

Για την Άλκη μας μοιραζόμαστε σκέψεις της, εικόνες της.

Για την Άλκη μας η απόλυτη συγκίνηση και θλίψη.

Το ψηφιακό βιβλίο εδώ.

Ανάλυση εδώ.

Βιογραφικά εδώ.

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/anthology/48

© SanSimera.gr