ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΡΗΣΟΥ

Το διαδραστικό βιβλίο εδώ.

Για το κείμενο και τον συγγραφέα εδώ.

1. Ελένη Μπουζάνη: Ιθάκη
   Μελοποίηση: Κώστας Πουλής

Σαν βγεις στο πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δε θα βρεις,
αν μεν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δε θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους.
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγματείες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά.
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στο νου σου να `χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει.
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δε θα `βγαινες στον δρόμο.
Αλλά δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Επέλεξα το συγκεκριμένο μελοποιημένο ποίημα του Καβάφη, γιατί απευθύνεται κυρίως σε νέους, που προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους και να προετοιμάσουν το μέλλον τους. Το ταξίδι της ζωής μας να είναι μακρύ και να το απολαύσουμε. Σίγουρα θα βρούμε εμπόδια, όμως εμείς πρέπει να προσπαθούμε να τα προσπερνάμε και να προχωράμε. Η ζωή είναι ένα ταξίδι κι εμείς πρέπει να απολαύσουμε όλη τη διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας.

2. Ιφιγένεια Γουγούση: Μονοτονία
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Τραγούδι: Γιώργος Μεράντζας

Την μιά μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι –
οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφήνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984

Διάλεξα αυτό το ποίημα <Μονοτονία> γιατί είμαι λίγο επηρεασμένη από αυτό που περνάμε με την πανδημία και είμαστε όλη μέρα μέσα και οι ημέρες είναι μονότονες, ίδιες και βαρετές. Αλλά επίσης η μουσική και οι στίχοι είναι πάρα πολύ ωραίοι.

3. Σωτήρης Μποντζίδης: Γενάρης του 1904
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Τραγούδι: Γιώργος Μεράντζας
Δισκογραφία: Ο γέρος της Αλεξάνδρειας

Αχ, οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
Που κάθομαι και ξαναπλάττω με το νου,
Εκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω
Κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία,
Κι ακούω τα πρώτα, κι ακούω τα πρώτα
Κι ακούω τα πρώτα

Απελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
Σαν φεύγει η οπτασία και μ’ αφήνει μόνο
Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική.
Πάνε τα δέντρα,
Πάνε οι δρόμοι,
Πάνε τα σπίτια,
Πάνε τα φώτα.

Σβήνει και χάνεται η μορφή σου,
Η ερωτική
Σβήνει και χάνεται η μορφή σου
Η ερωτική

Απελπισμένες νύχτες.

Ο Γιώργος Μεράντζας τραγούδησε ένα από τα γνωστά ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη το: Γενάρης του 1904. Επέλεξα αυτό το τραγούδι επειδή ο τραγουδιστής που το τραγουδάει, το τραγούδησε με μεράκι και καλοσύνη. Επίσης τραγουδάει κάποια σημεία με τον σωστό τόνο και μελωδία που νομίζεις πως ζεις αυτές τις ζεστές στιγμές του ποιήματος.

4. Πέτρος Κύρου: α. Δεκέμβρης 1903
Μουσική, ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας

Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω,
Αν δε μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια
Όμως το πρόσωπό σου που κρατάω μες στην ψυχή μου,
Ο ήχος της φωνής σου που κρατάω μες στο μυαλό μου,
Οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
Τις σκέψεις και τις πράξεις μου πλάθουν και χρωματίζουν.
Σ’ όποιο θέμα κι αν περνώ, όποια ιδέα κι αν λέγω.

Σ’ αυτό το τραγούδι μου αρέσει ο τρόπος που ο Σωκράτης Μάλαμας έχει βάλει μουσική και έχει τραγουδήσει αυτούς τους στίχους.

β. Γκρίζα
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Άλμπουμ Άνθη ευλαβείας (MINOS – EMI 1996)

Κοιτάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα θα `ναι είκοσι χρόνια πρίν…

Θ’ ασχήμισαν αν ζει τα γκρίζα μάτια
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.
Θ’ ασχήμισαν αν ζει τα γκρίζα μάτια
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
για να εργαστεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

Θ’ ασχήμισαν αν ζει τα γκρίζα μάτια
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.
Θ’ ασχήμισαν αν ζει τα γκρίζα μάτια
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Το διαδραστικό βιβλίο εδώ. 

Ένα διαφορετικό τέλος στη διήγημα της Λίτσας Ψαραύτη.

…Μόλις η κυρία Δέσποινα γύρισε από την εκκλησία, είδε τον Κωνσταντή ξαπλωμένο στον καναπέ του σαλονιού. Για να μην τον ξυπνήσει πήγε στην κάμαρή της. Ανοίγοντας την τηλεόραση έπεσε πάνω σε μία διαφήμιση:’’AMBER ALERT Εξαφάνιση παιδιού’’

Ξαφνικά βλέπει τη φωτογραφία του μικρού Κωνσταντή. Γρήγορα τρέχει, τον ξυπνάει και τον φωνάζει στο δωμάτιό της.

-Εσύ είσαι αυτός Κωνσταντή μου;

-Τι… μα πώς γίνεται να υπάρχει μία φωτογραφία μου στην τηλεόραση;

-Αυτό είναι το Amber Alert.

-Και τι είναι αυτό κυρία Δέσποινα;

-Το Αmber Αlert απευθύνεται σε παιδιά που έχουν χαθεί και τα ψάχνει η οικογένειά τους.

-Δηλαδή με ψάχνουν οι γονείς μου;

-Μάλλον αγόρι μου!

-Και εγώ πώς μπορώ να τους βρω και να τους πω πως είμαι καλά;

-Μην ανησυχείς Κωνσταντή μου. Θα επικοινωνήσω εγώ μαζί τους.

-Σας ευχαριστώ πολύ, είπε και άρχισε να κλαίει.

Αμέσως η κυρία Δέσποινα παίρνει το τηλέφωνο και καλεί στον αριθμό που βλέπει στην οθόνη της.
Την επόμενη μέρα, δέχεται ένα τηλεφώνημα από τους γονείς του μικρού, που της   λέει πώς οι γονείς του δεν είναι στην Αλβανία, αλλά στην Ελλάδα και τον αναζητούν.
Το μεσημέρι της ίδιας μέρας έρχονται οι γονείς του Κωνσταντή στο σπίτι που φιλοξενείται, ευχαριστούν την τόσο γλυκιά και συμπονετική κυρία Δέσποινα και την αποχαιρετούν.

-Αντίο κυρία Δέσποινα. Σας ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία σας και που με βοηθήσατε να βρω την οικογένειά μου. Σας χρωστάω πολλά.

Ακούγοντας αυτά τα λόγια ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια όλων.

-Να προσέχεις, του φώναξε με συγκίνηση, καθώς τον έβλεπε να φεύγει.

 Ο Κωνσταντής στέλνει γράμμα στους γονείς του. 

Μαμά και μπαμπά,

Τι κάνετε; Πού είστε; Εγώ είμαι στο σπίτι μιας πολύ καλής και φιλόξενης κυρίας, της κυρίας Δέσποινας. Με μάζεψε εχθές από το δρόμο. Μου έδωσε να φάω, με έπλυνε, με έντυσε και μου συμπεριφέρθηκε λες και ήμουν παιδί της. Με αγάπησε και την αγάπησα από την πρώτη στιγμή.
Έμαθα πως βρίσκεστε στην Ελλάδα και πως θα έρθετε να με πάρετε. Ανυπομονώ να σας δω, αλλά παράλληλα δεν θέλω να αποχαιρετήσω την κυρά Δέσποινα.

Σας αγαπώ πολύ,

Κωνσταντής

Ο Κωνσταντής καταγράφει τις σκέψεις του στο ημερολόγιο του.

Μεγάλο Σάββατο σήμερα.

Όλο το πρωί το πέρασα μοιράζοντας χαρτομάντιλα στους περαστικούς, όπως ακριβώς και τις προηγούμενες ημέρες.

Ξαφνικά με φωνάζει μία κυρία. Με ρωτάει πώς με λένε, από πού είμαι, πού μένω και αν πεινάω. Της απαντάω σε όλα.

Με φωνάζει μέσα στο σπίτι της. Εγώ αν και πολύ φοβισμένος πηγαίνω μέσα. Μου βάζει να φάω, με ντύνει, με πλένει και με περιποιείται λες και είμαι παιδί της….

Τρεις μέρες μετά το Πάσχα.

Βρίσκομαι επιτέλους στο σπίτι μου. Σαν όνειρο μου φαίνεται. Η κυρία Δέσποινα με βοήθησε να βρω τους γονείς μου. Είμαι πολύ χαρούμενος και την ευχαριστώ πολύ.

Συναντάω τον Κωνσταντή στην πόλη.

Πιστεύω πως αν συναντούσα τον Κωνσταντή στη μέση της πόλης, θα έκανα κάτι παρόμοιο με την κυρία Δέσποινα. Θα του έκανα κάποιες βασικές ερωτήσεις, θα του έδινα ρούχα και φαγητό και θα προσπαθούσα με κάθε τρόπο να τον κάνω να επικοινωνήσει με την οικογένειά του.

“Η Οδύσσεια των προσφύγων και μια ευτυχής κατάληξη”

Μία μέρα, καθώς γυρνούσα σπίτι μου μετά από μία επίσκεψη στη γιαγιά μου, είδα μία ομάδα μεταναστών να περπατάει μέσα στο κρύο με προορισμό το άγνωστο. Μικρά παιδιά, γυναίκες με μωρά στην αγκαλιά, ακόμα και ηλικιωμένοι.

Γυρνώντας στο σπίτι μου δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου αυτή την εικόνα. Κάθισα και σκέφτηκα πως μπορώ να τους βοηθήσω έστω και λίγο. Και η λύση ήρθε καθώς χάζευα στο internet. Ήταν ένα άρθρο, που μιλούσε για τους πρόσφυγες που βρίσκονται σε μία δομή της πόλης μας.

Αποφάσισα λοιπόν να πάρω μία σακούλα και να βάλω μέσα όλα τα ρούχα που δεν φοράω ή που δεν μου κάνουν πια, για να τους τα δώσω. Τελικά δεν γέμισα μια σακούλα, αλλά τέσσερις.

Την επόμενη μέρα είπα στη μαμά μου να πάρει τα ρούχα και να τα πάει στη δομή. Μόλις τα είδαν δημιουργήθηκαν στα πρόσωπά τους τεράστια χαμόγελα και τους πλημμύριζε η χαρά!

Και μία ακροστιχίδα!

1. Ειρήνη Κωνσταντινίδου

Αγκαλιά
Γέλιο
Ακούω
Προσέχω
Ήλιος

2. Οδυσσέας Λαζαρίδης

Αν
Γευτείς την
Αγάπη
Ποτέ δεν
Ησυχάζεις

Παιχνίδι
Αγάπη
Ισότητα
Διάβασμα
Ικανότητα

3. Μιχαήλ Μίχος

Α  Φ  Ο  Σ  Ι  Ω  Σ  Η
Γ  Ε  Λ  Ι  Ο
Α  Γ  Α  Λ  Ι  Α  Σ  Η
Π  Ρ  Ο  Σ  Τ  Α  Σ  Ι  Α
Η  Ρ  Ε  Μ  Ι  Α

4. Βασίλης Στεφάνου του Ευαγγέλου

Αγαπημένοι μου γονείς,
ελπίζω το γράμμα μου να σας βρίσκει καλά. Η ζωή μου εδώ είναι πολύ δύσκολη. Ο καιρός είναι κρύος και βροχερός, αλλά εγώ είμαι αναγκασμένος να γυρνάω στα φανάρια και να πουλάω διαφορά πράγματα για να ζήσω.   Ευτυχώς μια καλή κυρία με βοηθάει πολύ και με παίρνει στο σπίτι της, με φροντίζει και μου δίνει φαγητό. Έχει και αυτή ένα εγγονάκι στην ηλικία μου και μου δίνει ακόμη και δικά του ρούχα. Είναι πολύ καλή μαζί μου και με φροντίζει.
Εύχομαι να καταφέρετε κάποια στιγμή να έρθετε να με πάρετε και να ζήσουμε όλοι μαζί!

Ο αγαπημένος σας γιος
Κωνσταντής

5. Παύλος Τζήμας

Παιχνίδι
Αντοχή
Ισορροπία
Δάκρυα
Ιδέα

6. Σταυρούλα Κοροξενίδου

1. Ο Κωνσταντής, όταν χτύπησε η καμπάνα ξύπνησε τρομαγμένος , κοίταξε γύρω του και τα μάτια του με απορία για το μέλλον ήθελαν απεγνωσμένα μία θετική εξέλιξη. Η κα Δέσποινα πήγε κοντά του, του χάϊδεψε τα μαλλιά και του είπε ότι μπορούσε να μείνει μαζί της για όσο καιρό χρειαζόταν μέχρι να έβρισκαν τρόπο να επικοινωνήσουν με την οικογένειά του και το παιδί να είχε ένα καλό μέλλον. Τότε του ζήτησε να τη συνοδέψει στην εκκλησία κι εκείνος δέχθηκε μετά χαράς. Στην επιστροφή έφαγαν, είπαν αστεία και κοιμήθηκαν και οι δύο χαρούμενοι για διαφορετικό λόγο ο καθένας.

2. Μαμά και μπαμπά είμαι στεναχωρημένος που σας έπιασαν μ’ εκείνον τον απαράδεκτο τρόπο και σας πήραν μακριά μου. Θα ήθελα να είμαι μαζί σας, μου λείπετε πολύ. Όμως να μην ανησυχείτε, γιατί μία καλή κυρία που την λένε Δέσποινα με φροντίζει και με έχει όπως το εγγονάκι της. Ανυπομονώ να σας δω!

1. Μιχάλης Βόλτσης: Νυχτερινό

Συνθέτης, Μουσική Νίκος Καρανικόλας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Ένα φεγγάρι πράσινο μεγάλο
που λάμπει μες τη νύχτα,
-τίποτ’ άλλο

Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο,
στα βάθη του μυαλού μου,
-τίποτ’ άλλο

Μια φωνή που γροικιέται μες στο σάλο
και που σε λίγο παύει,
-τίποτ’ άλλο

Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο,
στα βάθη του μυαλού μου,
-τίποτ’ άλλο

Πέρα μακρυά κάποιο στερνό σινιάλο
του βαποριού που φεύγει,
-τίποτ’ άλλο

Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο,
στα βάθη του μυαλού μου,
-τίποτ’ άλλο

2. Φίλιππος Ιωάννου: Κλείσε τα παράθυρα

Μουσική: Χρίστος Θεοδώρου
Ερμηνεία: Nalyssa Green
Άλμπουμ: Καρδιά μισή
Μικρή Άρκτος, 2017

Κλείσε τα παράθυρα μη βλέπουν οι γειτόνοι,
και την πόρτα σφάλισε και σβήσε το κερί.
Η αγκαλιά μου επύρωσε σαν το κερί και λιώνει,
για σφιχταγκαλιάσματα κι όλο καρτερεί.

Κλείσε μη μας βλέπουνε λοξά οι ματιές του κόσμου,
δώσ’ μου το χειλάκι σου, πούναι απαλό, νωπό.
Έχω κάτι ολόγλυκο για σένα απόψε, φώς μου,
έχω κάτι ολόγλυκο σα μέλι να σου πω.

Έλα πέσε απάνω μου και μην κοιτάς με τρόμο.
Το κερί μας έσβησε, δεν μας θωρεί κανείς.
Ξέχασε πως βρίσκονται κι άλλες ψυχές στο δρόμο,
κι άσε να κυλήσουμε σε πέλαγα ηδονής.

Έλα, ως τα μεσάνυχτα θα σε φιλώ στο στόμα,
έλα, κι είναι οι πόθοι μου τρελοί, τόσο τρελοί,
που το γλυκοχάραμα θα μας προλάβει ακόμα
στο πρώτο μας αγκάλιασμα, στο πρώτο μας φιλί.

Κι όταν σε ρωτήσουνε τη χαραυγή οι γειτόνοι,
για ποιο λόγο σφάλισες, αχ! πες τους, να χαρείς,
πες τους πως στην κάμαρα φοβάσαι άμα νυχτώνει,
κι έπεσες και πλάγιασες νωρίς, τ’ ακούς; νωρίς!

3. Χάρης Κάντζος: Τα καημένα τα πουλάκια

Ο Θάνος Ανεστόπουλος live στην μπουάτ “Απανεμιά”, την Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2014.

Kρύο βαρύ, χειμώνας όξω,
τρέμουν οι φωτιές στα τζάκια·
τώρα, ποιος τα συλλογιέται
τα καημένα τα πουλάκια!

Tα πουλάκια είναι στα δέντρα,
τα πουλάκια είναι στα δάση,
― τα πουλάκια θα τα πάρει
ο βοριάς που θα περάσει·

η βροχή, και το χαλάζι,
κι ο βοριάς που θα περάσει,
― και το χιόνι, που το παίρνουν,
στις αυλές με το φαράσι…

Kι αν η νύχτα είναι μεγάλη,
κι έρχεται γιομάτη τρόμους,
κι αν ο θάνατος, απόψε,
φέρνει γύρα, μες στους δρόμους,

κι αν η παγωνιά θερίζει,
κι είναι δίχως ρουχαλάκια,
δε βαριέσαι, ― ποιος θυμάται
τα καημένα τα πουλάκια…

Tα πουλάκια είναι στα δέντρα,
τα πουλάκια είναι στα δάση,
― τα πουλάκια θα τα πάρει,
ο βοριάς που θα περάσει·

η βροχή, και το χαλάζι,
κι ο βοριάς που θα περάσει,
― και το χιόνι, που το παίρνουν,
στις αυλές, με το φαράσι…

Στα παιδάκια είναι τα χάδια,
στα παιδάκια, τα φιλάκια:
τώρα, ποιος τα συλλογιέται
τα καημένα τα πουλάκια;

Kι όταν γίνει, πάλι, βράδυ,
κι όλοι πάνε να πλαγιάσουν,
να χωθούν μες στα κρεβάτια,
μην τυχόν και ξεπαγιάσουν,

τα πουλάκια τα καημένα,
τα πουλάκια, τώρα, πέρα
θα χαθούν, χωρίς ελπίδα
να φανούν την άλλη μέρα…

4. Μαριάννα Μάλλα, Ανθή Σπύρου: Εκ βαθέων- De profundis

Στο τραγούδι ο Θάνος Ανεστόπουλος

Λυπήσου με, Θεέ μου, στο δρόμο που πήρα,
χωρίς, ως το τέλος, να ξέρω το πώς,
–χωρίς να’ χω μάθει, με μια τέτοια μοίρα,
ποιο κρίμα με δένει, και ποιος ο σκοπός!

Λυπήσου τα χρόνια που πάνε χαμένα,
προτού η νύχτα πάλι βαριά ν’ απλωθεί,
ζητώντας τους άλλους, ζητώντας και μένα,
ζητώντας εκείνο που δε θα βρεθεί!

Λυπήσου όλα κείνα που πάνε του κάκου,
γιατί έτσι τους είπαν πως είναι γραφτό,
και γίνουνται χώμα, στα βάθη ενός λάκκου,
χωρίς να γυρέψουν το λόγο γι’ αυτό!

Λυπήσου κι εκείνα, λυπήσου και μένα,
–και μένα, που πάω με καρδιά στοργική,
ζητώντας μια λύση, σε πράγματα ξένα,
που δεν έχουν, Θε μου, καμιά λογική…

Λιγάκι να κάνω πως κάτι με σέρνει,
λιγάκι να φέξει, μες στα σκοτεινά,
κι αμέσως η μοίρα μού το ξαναπαίρνει,
κι αμέσως η νύχτα γυρίζει ξανά…

Λυπήσου με, Θεέ μου, στην απόγνωσή μου,
λυπήσου τη φλόγα που μάταια σκορπώ
–λυπήσου με μες στην αγανάκτησή μου,
να ζω δίχως λόγο και δίχως σκοπό…

5. Θωμάς Μπίρτσος: Ερωτικό

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Καημός αλήθεια να περνώ
του έρωτα πάλι το στενό
ώσπου να πέσει η σκοτεινιά
μια μέρα του θανάτου.

Στενό βαθύ και θλιβερό
που θα θυμάμαι για καιρό
τι μου στοιχίζει στην καρδιά
το ξαναπέρασμά του.

Ας είν’ ωστόσο, τι ωφελεί
γυρεύω πάντα το φιλί
στερνό φιλί, πρώτο φιλί
και με λαχτάρα πόση.

Γυρεύω πάντα το φιλί
αχ, καρδιά
μου που μου το τάξανε πολλοί
όμως δε μπόρεσε κανείς
ποτέ να μου το δώσει.

Ίσως μια μέρα όταν χαθώ
γυρνώντας πάλι στο βυθό
και με τη νύχτα μυστικά
γίνουμε πάλι ταίρι.

Αυτό το ανεύρετο φιλί
που το λαχτάρησα πολύ
σαν μια παλιά της οφειλή
να μου το ξαναφέρει.

6. Δήμητρα Ντίνη: Τ’ όνειρό μου πέθανε
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση : Γιώργος Ζωγράφος

Τ’ όνειρό μου πέθανε χθες αργά το βράδυ.
Μόνος τώρα κι έρημος τι μπορώ να πω;
Κι όμως το `ξερε καλά το βαθύ του χάδι
πόσο τ’ αγαπώ.

Μου κρατούσε συντροφιά στις βαριές τις ώρες
που τις τρέμει μοναχή κάθε μια ψυχή
κι όσο το `χει δίπλα της ας κυλούν οι ώρες,
δεν μ’ ανησυχεί.

Τ’ όνειρό μου πέθανε χθες αργά το βράδυ.
Πες, δεν έζησε ποτέ, μην τ’ αναπολείς.
Μα ο καιρός μου που `χασα στο δικό του χάδι,
τώρα είναι πολύς.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Τα τροπικά δάση, αλλά και όλα τα δάση, εξαιτίας των πυρκαγιών οδηγούνται στον αφανισμό. Οι πυρκαγιές καταστρέφουν τους πνεύμονες της Γης. Ο μισός δασικός πλούτος της Γης κάηκε τα τελευταία 30 χρόνια Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι κάτοικοι περιοχών γύρω από μεγάλες δασικές περιοχές να ζουν με το φόβο των πλημμυρών που μεγαλώνει κάθε χρόνο και περισσότερο, γιατί κάθε έτος έχουμε τεράστιες πυρκαγιές σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι περιοχές γύρω από τα Ιμαλάια, όπου 50 έως 100 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με τον εφιάλτη των πλημμυρών.

Αυτό ήταν το πρώτο άρθρο της σχολικής μας εφημερίδας…

Παρακάτω συνέχιζε:

18-3-2021

Στης 17 Μαρτίου, τα παιδιά του Γυμνασίου μας πήγαν για δενδροφύτευση στο βουνό της Κορησού. Όλα τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα όχι μόνο, γιατί έχασαν μάθημα, αλλά και γιατί βοήθησαν την κοινότητά τους να αποκτήσει έναν πράσινο πνεύμονα.

20-3-2021

Εχθές, βράδυ Παρασκευής, έγινε κάτι που συγκλόνισε μικρούς και μεγάλους. Το τμήμα του δάσους που έγινε η δενδροφύτευση μας, αλλά και όλο το δάσος καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά. Οι πυροσβέστες έκαναν τεράστια προσπάθεια να την περιορίσουν, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να τη σβήσουν αργά το πρωί. Όλοι οι μαθητές νιώθουν θλίψη, αλλά ΔΕΝ το βάζουν κάτω. Σε έναν μήνα θα ξεκινήσουν τις προσπάθειές τους και θα κάνουν το δάσος τους καλύτερο από πριν.

…Καθώς  λοιπόν η Κεγκά έβλεπε το καμπαναριό του Άγιου Μιχαήλ, σκέφτηκε να σταματήσει να πετά, μιας και είχε εξαντλήσει όλες της τις δυνάμεις.

Κάπου κοντά στην εκκλησία, η Κεγκά χάνοντας τις αισθήσεις της πέφτει ζαλισμένη στο χώμα με αποτέλεσμα όχι μόνο να τραυματιστεί, αλλά και να σπάσει το ένα της φτερό.

Ζαλισμένη  μετά από λίγες ώρες ξυπνάει. Το μόνο που ακούει είναι λέξεις από δω κι από κει.

«Θα ζήσει το πουλάκι μαμά; »

«Δεν ξέρω παιδί μου. Να, ανοίγει τα μάτια του. »

«Ο…ο… γεια σου πουλάκι. »

Χωρίς να καταλαβαίνει πολλά ο τραυματισμένος γλάρος αρχίζει και ανακτά τη μνήμη του με μία μόνο κολλημένη ανάμνηση στο μυαλό της και τα λόγια ενός μικρού αγοριού.

Ανοίγοντας τα μάτια της, βλέπει έναν άνδρα να την κοιτάει , ντυμένος στα άσπρα, με μάσκα στο πρόσωπο και γάντια στα χέρια. Μετά από λίγο καταλαβαίνει πως είναι γιατρός και συγκεκριμένα κτηνίατρος.

«Όλα θα πάνε καλά, μικρό μου γλαρόπουλο , μην ανησυχείς. Το μόνο που έχεις πλέον είναι ένα σπασμένο φτερό και μικρογρατζουνιές. Ευτυχώς ο Γιωργάκης με την μαμά του σε βρήκαν γρήγορα και δεν πρόλαβε αυτό το παχύρευστο υγρό να περάσει μέσα σου. Σε αυτούς οφείλεις τη ζωή σου» είπε ο γιατρός.

Τα άκουσε όλα αυτά η Κεγκά και την ξαναπήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε συνειδητοποίησε πως όλο αυτό ήταν ένας εφιάλτης και πως στην αγκαλιά της είχε μόλις γεννηθεί το μικρό της γλαρόπουλο και δίπλα της ήταν ο καλύτερός της φίλος ο Ζορμπάς.