Προκατάληψη – Σεξισμός
“Η αδικία”
Γενικά λατρεύω τα αθλήματα, ειδικά τα ομαδικά. Ζω σε χωριό, το οποίο διαθέτει περισσότερα αγόρια παρά κορίτσια στην παρέα μου. Με είχαν κάνει από μικρή να αγαπώ το ποδόσφαιρο, οπότε κάθε φορά που τους παρακολουθούσα να παίζουν ζήλευα, αλλά… ποτέ δεν ζήτησα να δοκιμάσω. Είχα κάνει αρκετή έρευνα πάνω σε αυτό το άθλημα με αποτέλεσμα να γνωρίζω ακριβώς τους κανόνες και την ερμηνεία του παιχνιδιού.
Ο αρχηγός κι ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας ήταν ο αδερφός μου. Αυτό ήταν ένα πλεονεκτήματα για μένα, επειδή μπορούσα να τον βλέπω κατά την διάρκεια της προπόνησής του και μπορούσα να χρησιμοποιήσω στα κρυφά τον εξοπλισμό του.
Είχα ασχοληθεί αρκετά πάνω σε αυτό μόνη μου, αλλά δεν άντεχα άλλο, σκεφτόμουν πως ήταν ομαδικό άθλημα και ήθελα να μπω στην ομάδα και να παίξω με τα άλλα παιδιά. Άλλωστε δεν ήμουν τόσο μικρή πια, είχαν περάσει τρία χρόνια. Ήμουν επιτέλους δώδεκα. Αρκετά μεγάλη, ώστε να συνεργαστώ και να αντιμετωπίσω κάποιους δεκαπεντάχρονους. Μάζεψα λοιπόν όλο το θάρρος που είχα και αποφάσισα να τους το πω.
Ένα απόγευμα στην προπόνηση την ώρα που φορούσαν τα ποδοσφαιρικά τους παπούτσια πριν μπουν στο γήπεδο, έβγαλα κι εγώ τα δικά μου παπούτσια κι ήμουν έτοιμη να τα φορέσω. Στην κίνησή μου αυτή με παρατηρεί ο αδερφός μου.
– Τι νομίζεις ότι κάνεις εκεί μικρή;
– Θέλω να παίξω μαζί σας!
-Το ξέρεις πως είσαι μικρή ακόμα, δεν μπορείς να παίξεις μαζί μας!
-Και τι σημασία έχει αυτό; Ο Ανδρέας είναι ένα χρόνο μικρότερος από εμένα και παίζει από ακόμα πιο μικρή ηλικία μαζί σας!
-Έχει σημασία! Αυτός είναι αγόρι, το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα, τι δεν καταλαβαίνεις;!
Εκείνη την στιγμή χωρίς να βγάλω λέξη έφυγα τρέχοντας και κλαίγοντας προς το σπίτι μου. Μόλις γύρισα, με είδε η μητέρα μου. Με ρώτησε γιατί ήμουν στεναχωρημένη και έκλαιγα. Αφού όμως δεν μπόρεσα να την αποφύγω, σκούπισα τα δάκρυά μου και της τα εξήγησα όλα. Πέρασαν δύο ώρες περιμένοντας τον αδερφό μου να επιστρέψει. Μπαίνοντας το πρώτο πράγμα που μας είπε ήταν:
– Εγώ θα μπω για μπάνιο, ήταν κουραστικός αγώνας και ίδρωσα.
– Όχι, θα περιμένεις, θέλω να σου μιλήσω για τον άσχημο τρόπο που φέρθηκες στην αδερφή σου…
– Δεν της φέρθηκα απαίσια, ρε μαμά, απλώς ήμουν ειλικρινής μαζί της. Τα κορίτσια δεν ξέρουν να παίζουν ποδόσφαιρο.
– Ξέρεις Κωνσταντίνε, σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες να γράψω την αδερφή σου στην ομάδα ποδοσφαίρου.
– Την Αναστασία;! Από πού κι ως πού να πηγαίνει και αυτή;
– Απίστευτο που εδώ και τρία χρόνια δεν έχεις συνειδητοποιήσει πως η αδερφή σου, παίρνει τα δικά σου πράγματα, για να παίξει, ενώ εσύ λείπεις. Πέρα από αυτό το δωμάτιό της έχει ένα σωρό ποδοσφαιρικές αφίσες και το ιστορικό του υπολογιστή της είναι γεμάτο με ποδοσφαιρικά νέα, βίντεο και πληροφορίες.
– Ας ονειρεύεται όσο και ό,τι θέλει. Εγώ κορίτσια στην ομάδα μου δεν βάζω!
(Άρχισα να κλαίω για ακόμη μία φορά. Για ακόμη μία απόρριψη…)
– Κωνσταντίνε!!
(φωνάζει με χαρακτηριστική φωνή εκνευρισμένος ο πατέρας μου, που μας άκουγε τόση ώρα από το σαλόνι του σπιτιού)
– Φτάνει! Ο τρόπος σκέψης σου είναι λάθος. Μην σκέφτεσαι σαν αυτούς τους προκατειλημμένους σεξιστές. Έχουν περάσει αυτές οι εποχές. Είμαστε όλοι ίσοι, όσο και διαφορετικοί και αν είμαστε και οι γυναίκες πια έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες. Να το θυμάσαι καλά αυτό στην ζωή σου…
Είμαστε πλέον εγώ δεκαεπτά και ο αδερφός μου είκοσι. Και οι δύο σε μεγάλες ομάδες ποδοσφαίρου της Ελλάδας, αυτός σε αντρική και εγώ σε γυναικεία, σε διαφορετικές, όμως, πόλεις.
Πριν κάτι μέρες έλαβα ένα γράμμα από αυτόν.
– “Είμαι περήφανος για εσένα, Σ’ αγαπώ.” Κωνσταντίνος.
Μαριάννα Διαμαντοπούλου
