ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΡΗΣΟΥ

“Μετά την καταιγίδα” της Ευαγγελίας Ευσταθίου εκδ. Α.Α. Λιβάνη 2011, το πιο πρόσφατο βιβλίο της συγγραφέως εντάχθηκε στη συλλογή της Σχολικής Βιβλιοθήκης.

Επιπλέον τα βιβλία “Πέτρινοι κύκνοι” εκδ. Α.Α. Λιβάνη 2004 και “Αν τον άνεμο ρωτήσεις” εκδ. Α.Α. Λιβάνη 2010

Ευχαριστούμε θερμά τη συγγραφέα για τη δωρεά των βιβλίων της στη Βιβλιοθήκη μας!

“Μετά την καταιγίδα”

Η Υπόθεση:

Η άσημη ηθοποιός Ρέα Γαλάνη καλείται να παίξει το δυσκολότερο ρόλο της καριέρας της υποδυόμενη για ένα διάστημα κάποια που της μοιάζει εκπληκτικά. Μέσα σε λίγες μέρες μετατρέπεται σε πανέμορφη Μάγδα Κέλερ και καταφθάνει στην Ύδρα με σκοπό να γοητεύσει και να οδηγήσει σε γάμο τον πρώην σύζυγο της σωσία της, προκειμένου να της εξασφαλίσει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή και στη μητρότητα.

Εκτός όμως από τον Άρη Στασινό, ο οποίος φαίνεται εύκολος στόχος εξαιτίας της αδυναμίας που τρέφει ακόμα για την πρώην σύζυγό του, η Ρέα αναπάντεχα βρίσκεται αντιμέτωπη και με τον Μαρτίνο Λιβέρη, πρώην εραστή της Μάγδας, ο οποίος δεν ξέχασε ποτέ τη φρικτή προδοσία της ερωμένης του δέκα χρόνια πριν.

Βίαιες συναισθηματικές συγκρούσεις ανάμεικτες με τραγελαφικές καταστάσεις που προκαλεί αυτή απάτη φέρνουν τη νεαρή ηθοποιό στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η τραγωδία μοιάζει βέβαιη, όταν άθελά της η Ρέα γίνεται ο καταλύτης για την ανεύρεση ενός μικρού στόλου βυθισμένου εδώ και αιώνες ανοιχτά των Οινουσσών και συνδεδεμένου με μια βαριά κατάρα.

Τέσσερα πρόσωπα που παλεύουν να χτίσουν απόρθητα οχυρά για την καρδιά τους…

Ένας θανάσιμος εχθρός που περιμένει το λάθος βήμα…

Ένας σκοτεινός βυθός, αιώνιος δεσμοφύλακας δυο ψυχών που μισήθηκαν από όλους επειδή δεν έπρεπε να αγαπηθούν…

Μια καταιγίδα που δεν ξέρει κανείς αν στο πέρασμά της θα αφήσει ανεμοδαρμένα βράχια ή ένα λαμπερό ουράνιο τόξο…

Θα μπορούσε ένας λάθος έρωτας να οδηγήσει στο σωστό μονοπάτι, ή μήπως το λάθος μονοπάτι αυτή τη φορά είναι ο μόνος δρόμος για την αληθινή αγάπη;

Το  βίντεο του βιβλίου στον παρακάτω σύνδεσμο:

Η συγγραφέας από την Ιστοσελίδα της:

Λέγομαι Ευαγγελία Ευσταθίου, ενίοτε με φωνάζουν Λία κι η οικογένειά μου, Βαγγελιώ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά, σπούδασα κατόπιν στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθήνας κι εργάζομαι στη δημόσια εκπαίδευση τα τελευταία δέκα χρόνια.

Από μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου μ’ ένα τετράδιο κι ένα στιλό να πλάθω ιστορίες που καταχώνιαζα ευλαβικά στα συρτάρια μου. Οι πρώτες μου απόπειρες στη συγγραφή έγιναν μέσα από μικρά ποιήματα, παραμύθια, διηγήματα κι αργότερα μικρές νουβέλες.

Μου αρέσει να φτιάχνω κολάζ από φυσικά υλικά κι ετερόκλητες εικόνες, να κατασκευάζω μάσκες από καλλιτεχνικό γύψο, να ζωγραφίζω υφάσματα και να κάνω ένα σωρό άλλα πράγματα που εκφράζουν την ψυχή μου, όταν δε γράφω. Δηλαδή, συνήθιζα να ασχολούμαι με όλα αυτά πριν  παντρευτώ τον σύζυγό μου Θόδωρο κι αποκτήσω τους δύο θησαυρούς μου,Νικολέττα και Αλέξανδρο, ηλικίας 3,5  και 2,3 ετών αντίστοιχα.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας, τώρα είμαι κυρίως μαμά και στον ελάχιστο….μα πολύ ελάχιστο χρόνο μου….κάθομαι κατά τις 6 το πρωί στη βεράντα τηρώντας σιγή ιχθύος,για να γράψω τα βιβλία μου.

Αυτά τα λίγα ή πολλά, ανάλογα τα στάνταρ του καθενός, είμαι εγώ και σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να με γνωρίσετε καλύτερα!

Η Ιστοσελίδα της:

http://www.evaggeliaefstathiou.gr/

“Το ματωμένο χιονολούλουδο” του Τζεμίλ Τουράνεκδ. Καστανιώτη (2001) εντάχθηκε στη συλλογή της Σχολικής Βιβλιοθήκης!

Ευχαριστούμε θερμά τον συγγραφέα για τη δωρεά του!

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του θα μάθουμε την ιστορία του βασανισμένου κουρδικού λαού:

Στην κορυφή του Αραράτ λέγεται πως σώθηκε η ζωή από το βιβλικό κατακλυσμό. Στους πρόποδες αυτού του ιερού βουνού, ένας παππούς τα χειμωνιάτικα βράδια διασώζει με τις αφηγήσεις του την ιστορία του λαού του. Ό, τι είναι απαγορευμένο την ημέρα στο σχολείο, ο μικρός Πολάτ το μαθαίνει τις παγωμένες λευκές νύχτες από τα γέρικα χείλη του Χασάν αγά μπροστά στο τζάκι. Είναι η ώρα που μπορούν ελευθέρα οι Κούρδοι να μιλήσουν στη δική τους γλώσσα, είναι η ώρα που μπορούν να τραγουδήσουν τα δικά τους τραγούδια, είναι η ώρα της μύησης στις δικές τους παραδόσεις.

Από τις ιστορίες του παππού, ο Πολάτ μαθαίνει γιατί δεν μπορεί να γράφει και να διαβάζει στα κουρδικά, γιατί πρέπει να λέει μόνο τον τουρκικό ύμνο, ποιοι και γιατί προσπαθούν να αφανίζουν τη φυλή του, τι ήταν τα Αμελέ ταμπούρια. Από τα παραμιλητά της Αρμένισσας Ζελχά μαθαίνει για τη σφαγή των Αρμενίων, για την ορφάνια αλλά και για την αιώνια φιλία. Και από τον μεγάλο του φίλο Αμπντουλλάχ, γιατί τα χιονολούλουδα στο Κουρδιστάν είναι ματωμένα.

Ο Χασάν αγά ήταν από τους πιο σεβάσμιους τσιφλικάδες στην πόλη. Δίκαιος και σοφός, αυστηρός μα και καλοσυνάτος, φάνταζε θεόρατος στα μάτια του μικρού του εγγονού. Όταν τα βράδια γύριζε στο σπίτι, ο χώρος γέμιζε από τον αρωματικό καπνό της πίπας του και από τις ιστορίες του. Ήξερε πως ό,τι έχει περάσει στη ζωή του, τους λόγους που οι Οθωμανοί κυνήγησαν ανελέητα τους Κούρδους και τους Αρμένιους δεν θα τα μάθει ο Πολάτ, αφού οι Τούρκοι ήταν οι κατακτητές. Κι έπρεπε ο γερό Χασάν να τα πει όλα, και να σταθεί δίκαιος. Να μπορέσει να πει, όσο κι αν αυτό τον πονούσε:

« Κατακτηθήκαμε, γιατί δεν ενωθήκαμε ». Όταν ο λυγμός έφτανε στην άκρη του λαιμού σταματούσε την αφήγηση κι έκανε πως καθάριζε την πίπα του. Άφησε να του ξεφύγει μόνο ένα δάκρυ όταν μιλούσε για τους δυο φίλους του τους Έλληνες, που όταν δραπέτευσαν από τα Αμελά Ταμπούρια τους έκρυψε και από τότε που τους βοήθησε να φύγουν την Ελλάδα δεν έμαθε ποτέ τίποτα γι΄ αυτούς.

Η Ζελχέ χρόνια κοντά στον παππού και στη γιαγιά, συνομήλικη τους σχεδόν, όποτε άκουγε τις ιστορίες του παππού ταραζόταν και έκλαιγε. Απορρούσε ο Πολάτ με την ευαισθησία της, ώσπου έμαθε ότι ήταν Αρμένισσα, είδε και έζησε τη μεγάλη σφαγή των Αρμενίων από τους Τούρκους και πως η ίδια σώθηκε γιατί ο παππούς του Χασάν αγά είπε ήταν εγγονή του. Όταν του περιέγραψε σκηνές από τη σφαγή και πώς χώρισε από τη μάνα της, κατάλαβε ο Πολάτ και γιατί έκλαιγε αλλά και γιατί άναβε κάθε μέρα τόσα χρόνια το καντήλι.

Η Παιδική ανεμελιά άρχισε να υποχωρεί λίγο λίγο κάτω από αυτές τις αφηγήσεις. Έκανε τόπο να χωρέσουν τα λόγια που εξηγούν πώς είναι δυνατόν να φιλιώνουν διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές θρησκείες και παραδόσεις. Αλλά κι εκείνα που μιλούν για μίσος, για ξεριζωμός, για χωρίς έλεος κυνηγητό. Δεν ξέρει πια ο μικρός Πολάτ τι καίει πιο πολύ, η φωτιά στο τζάκι ή το δάκρυ που κυλάει από τα μάτια. «Μόνο όταν αγαπάς πολύ, χαρίζεις την αθανασία» του είπε π Αμπντουλάχ… και ο Πολάτ αγάπησε πολύ το Κουρδιστάν.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ ΣΤΗΝ YEMENH

Η ΑΦΗΓΗΣΗ σταματάει. Ο παππούς καρφώνει τα μάτια του στη φωτιά. Πόσο βαθιές έγιναν ξαφνικά οι ρυτίδες του. Μπορώ να τις μετρήσω μία μία. Δείχνει να πονάει. Δεν μπορούσα τότε να καταλάβω πόσο πολύ μπορεί να πονούν οι αναμνήσεις. Όλοι μένουμε αμίλητοι. Εμείς, τα πιτσιρίκια, ούτε που ξέραμε κατά πού πέφτει η Υεμένη· κι όμως, ο τρόπος που πρόφερε τα τελευταία λόγια του ο παππούς ήταν σαν να έριξε μια βόμβα στο σαλόνι μας. Ηρεμεί κάπως. Ξαναγεμίζει την πίπα του, με αργές κινήσεις. Βρίσκουμε την ευκαιρία να ανακαθίσουμε στα μαξιλάρια μας για να ξεμουδιάσουμε λίγο. Η γιαγιά παίζει το κομπολόι της με τις ενενήντα εννιά χάντρες χωρίς ούτε λεπτό να τραβήξει το βλέμμα της από το σύντροφο της ζωής της. Πάντα έτσι τον κοιτάζει και είναι σαν να του λέει: «Εδώ είμαι. Κοντά σου».
Μπροστά μας καταφθάνει ένα μεγάλο ταψί με ψημένα κάστανα και η Ζελχέ ξαναγεμίζει τα ποτήρια μας με αχνιστό τσάι. Βάζουμε κι άλλα κούτσουρα στο τζάκι και η φωτιά φουντώνει. Παίρνω τη μασιά και αρχίζω να σκαλίζω τα κάρβουνα. Μόλις έφτασε στα ρουθούνια μου η μυρωδιά του καπνού, γυρίζω στη θέση μου. Ξέρω ότι ο παππούς είναι έτοιμος να συνεχίσει. Με έκπληξη όμως τον ακούω να τραγουδάει. Η φωνή του βγαίνει βαριά, βραχνή, με ρυθμό αργό, σαν λυγμός. Ένα μοιρολόι:

Ανέφελος ο ουρανός,
μα τι καπνός είναι αυτός!
Δεν πέθανε κανείς στη γειτονιά,
γιατί τόσος σπαραγμός και τόση οδύνη.
Αχ! Αυτή είναι η Υεμένη.
Σαν το αίμα τα ρόδα της κόκκινα.
Γιατί δεν επιστρέφει όποιος εκεί πηγαίνει;
Η πόλη Μους είναι εδώ, με τ’ ανηφορικά σοκάκια.
Γιατί δεν έχει γυρισμό για κείνονε που φεύγει;
Η φωνή του έφεδρου μπροστά στο στρατώνα:
Άνοιξε το δισάκι σου να δούμε μέσα τι έχει.
Δυο παπούτσια κι ένα φέσι.
Ακούς τη μουσική και θαρρείς πως γάμος γίνεται.
Βλέπεις την πρασινοκόκκινη σημαία
και τη θωρείς για νύφη.
Νομίζεις ότι έρχεται εκείνος που στην Υεμένη λείπει.
Χιλιάδες οι ιτιές μπροστά στο στρατώνα
χιλιάδες κι οι εντολές του λοχαγού, του ταγματάρχη…
Είναι γενναίοι, παλικάρια,
όσοι πηγαίνουνε στην Υεμένη…

Η φωνή του σπάει. Ξεροκαταπίνει, περνάει τα δυο του δάχτυλα πάνω από τα μάτια του, από τα έξω προς τα μέσα, σαν να θέλει να στρέψει πάλι τα δάκρυα ξανά πίσω στην πηγή τους.
― Τα πράγματα έγιναν όπως ακριβώς τα περιγράφει αυτό το μοιρολόι. Είναι το δράμα των Κούρδων στην Υεμένη.
― Πού είναι αυτή η Υεμένη, παππού; Και γιατί πήγανε Κούρδοι εκεί;

Και το αφιέρωμα στο YouTube:

Ο συγγραφέας:

Ο Τζεμίλ Τουράν γεννήθηκε τη δεκαετία του ’50 στο Κουρδιστάν της Τουρκίας, στην περιοχή Σερχάτ. Μεγάλωσε σε φορ­τισμένο πατριωτικό κλίμα. Έκανε ανώτατες σπουδές στην Άγκυρα και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη.

Εντάχθηκε και αγωνίστηκε στην πρώτη γραμ­μή του απελευθερωτικού αγώνα του Κουρδικού Κινήματος. Έζησε τις δύο χούντες της Τουρκίας, του 1971 και του 1980. Κυνηγήθηκε για την αγωνιστική και πολιτική του δραστηριότητα, φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Διέφυγε το 1984, πέ­ρασε στην Ελλάδα, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο, και αργότερα απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα.

Εργάζεται ως δημοσιογράφος στη Γ.Γ. Ενημέρωσης και Γ.Γ. Επικοινωνίας. Άρθρα και πολιτικές αναλύσεις του δημοσιεύονται στον κουρδικό και ελληνικό Τύ­πο. Τα μυθιστορήματά του Το ματωμένο χιονολούλουδο (2001), Τα μάτια του λύκου (2003), Η νύχτα που έβλεπε τη μέρα (2006) και Τα παιδιά του Αραράτ (2008), όλα από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, είναι τα πρώτα λογοτεχνικά έργα Κούρδου που έχουν γραφτεί στην ελληνική γλώσσα.

Τα βιβλία του:

• «Το ματωμένο χιονολούλουδο» (Εκδόσεις Καστανιώτη – 2001)

• «Τα μάτια του λύκου» (Εκδόσεις Καστανιώτη – 2003)

• «Η νύχτα που έβλεπε τη μέρα» (Eκδόσεις Καστανιώτη – 2006)

• «Τα παιδιά του Αραράτ» (Εκδόσεις Καστανιώτη- 2008)

• «Εκεί ο θεός κοιμόταν» (Εκδόσεις Καστανιώτη- 2012)

Η Ιστοσελίδα του:

http://www.cemilturan.gr/

Η συλλογή των κιλιμιών του στην Ιστοσελίδα του!

http://www.cemilturan.gr/?page_id=898&show=slide

“Ιπτάμενες σελίδες” Βασίλης Παπαθεοδώρου εκδόσεις Καστανιώτη Έπαινος Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου

Εικονογράφηση: Πέτρος Μπουλούμπασης

Το βιβλίο εντάχθηκε στον συλλογή της Σχολικής Βιβλιοθήκης μαζί με αλλα τρία βιβλία του συγγραφέα: “Άλφα”(2001), “Οι εννέα Καίσαρες”(2004), “Χνότα στο τζάμι”(2007).

Ευχαριστούμε θερμά τον συγγραφέα για τη δωρεά των βιβλίων του στη Βιβλιοθήκη μας!

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Κανείς από τους κατοίκους της Πανδυσίας –Βόρειας και Νότιας– δε θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι οι σκισμένες σελίδες κάποιου βιβλίου, παρασυρμένες από τον άνεμο, θα παρέσερναν τελικά και τις τύχες πολλών από αυτούς. Σελίδες που έφταναν σε παιδιά και μεγάλους και, κατά ένα μαγικό τρόπο, μιλούσαν για τις ζωές τους, τους έκαναν να βλέπουν το μέλλον. Δεν ήταν όμως όλοι έτοιμοι να αναγνωρίσουν και να δεχτούν την αλήθεια που αυτά τα φύλλα χαρτιού τούς αποκάλυπταν και η οποία θα τους οδηγούσε σε μια νέα πραγματικότητα. Οι περισσότεροι την αγνόησαν, άλλοι την πολέμησαν με λύσσα. Και ήταν τόσο απλό να την ακολουθήσει κανείς… αρκεί να αφηνόταν στη γοητεία της συγκεκριμένης σελίδας που ο αέρας έφερνε στα χέρια του. Κι αυτή θα του έλυνε όλα του τα ερωτήματα.

Ένα μυθιστόρημα γεμάτο δράση και αγωνία, που α­ποδεικνύει ότι το διάβασμα είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι, μια μεγάλη περιπέτεια που όλοι πρέπει να ζήσουμε.

Στη Βιβλιοθήκη μας έχουμε επίσης το πολυβραβευμένο βιβλίο του

“Στη διαπασών”

το οποίο έχει γίνει ανάρπαστο από τους έφηβους αναγνώστες μας!

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και σπούδασε μεταλλουργός και χημικός μηχανικός στο ΕΜΠ, ενώ έκανε μεταπτυχιακά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έχει κυκλοφορήσει έως τώρα εννέα νεανικά και εφηβικά μυθιστορήματα, πέντε από τα οποία (Το μήνυμα, Οι Εννέα Καίσαρες, Χνότα στο τζάμι, Στη διαπασών, Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας) διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, σε μετεκπαιδευόμενους δασκάλους. Έχει τιμηθεί δύο φορές με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας (2008, 2010) και δύο φορές με το Βραβείο του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ (2008, 2010) για τα βιβλία του Χνότα στο τζάμι και Στη διαπασών. Επίσης έχει αποσπάσει άλλα έξι λογοτεχνικά βραβεία για διάφορα έργα του από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου.

Βιβλιογραφία

• Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν:
• Ο Αϊ-Βασίλης στο ραντάρ, 2011
• Ο Αϊ-Βασίλης στο ραντάρ (ePUB), 2011
• Ιπτάμενες σελίδες (ePUB), 2011
• Στη διαπασών (ePUB), 2011
• Μια αστεία επιδημία (ePUB), 2011
• Μια αστεία επιδημία, 2010
• Άλφα, 2009
• Στη διαπασών, 2009
• Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας, 2008
• Χνότα στο τζάμι, 2007
  
• Ποιος απήγαγε τον Αϊ-Βασίλη, 2007
• Οι Εννέα Καίσαρες, 2004
• Οι Εννέα Καίσαρες (ePUB), 2004
• Το μήνυμα, 2001

Το πολύ ενδιαφέρον Site του συγγραφέα:

Juvenilebooks.gr

Τα βιβλία του Βασίλη που έχουμε στη βιβλιοθήκη μας:

“Υπό το φως της πανσελήνου” Μαρία Δανιήλ εκδ. Οσελότος

Στη συνάντηση την Παρασκευής της Περιβαλλοντικής Ομάδας οριστικοποιήσαμε το μοίρασμα των βασικών ρόλων για τη δραματοποίηση αποσπασμάτων από το βιβλίο της Μαρίας Δανιήλ “Υπό το φως της πανσελήνου” κι αρχίσαμε πρόβες… Συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας μέχρι να πάρει μορφή όλο αυτό που ξεκινάμε, αλλά κέφι έχουμε και με τη βοήθεια της Μαρίας ελπίζουμε ότι θα φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό  αποτέλεσμα!! Αν και εκείνο που κυρίως έχει σημασία είναι όλο αυτό που βιώνουμε μέσα από την εμπειρία της ανάγνωσης, αλλά και του ζωντανέματος των ηρώων του βιβλίου.  Σ΄ευχαριστούμε Μαρία!!!

Ένα μικρό αφιέρωμα στο βιβλίο και στη συγγραφέα επιβάλλεται.

Για το βιβλίο στο YouTube

Στο blog της Μαρίας θα βρείτε πληροφορίες για την ίδια, το βιβλίο της και πολλά άλλα ενδιαφέροντα!!!

http://mariadaniil.blogspot.com

Και το τραγούδι που χαρακτηρίζει το βιβλίο…

Το βιβλίο “Ζωή σαν ασανσέρ” του  Φίλιππου Μανδηλαρά,  από τις εκδόσεις Πατάκη (Φεβρουάριος 2012) εντάχθηκε  στη συλλογή της Σχολικής Βιβλιοθήκης του Γυμνασίου Κορησού Καστοριάς.

Ευχαριστούμε τον συγγραφέα και τον Εκδοτικό Οίκο για την προσφορά τους.

Ο συγγραφέας Φίλιππος Μανδηλαράς επισκέφτηκε το σχολείο μας το 2008 με το πρόγραμμα “Συγγραφείς και Εικονογράφοι στα σχολεία”

Με την Πολιτιστική Ομάδα του σχολείου δραματοποιήσαμε το βιβλίο του “Τα Μπανανόψαρα” εκδ. Πατάκης

Μπορείτε να δείτε το δημοσίευμα στην καστοριανή εφημερίδα Οδό:

http://odos-kastoria.blogspot.com/2008/06/blog-post_7928.html

“Ζωή σαν ασανσέρ”  Φίλιππος Μανδηλαράς  εκδόσεις Πατάκη  (Φεβρουάριος 2012)

Αθήνα, Μάιος-Ιούλιος 2011. Απειλή χρεοκοπίας, αγανάκτηση, ανεργία, κατήφεια, οργή, ακτιβισμός, κολεκτίβες, ανταλλακτήρια αγαθών, συναυλίες, το απρόσμενο τέλος της Έιμι Γουαϊνχάουζ, οικογενειακές υποθέσεις, απόπειρες ενηλικίωσης, έρωτες, φιλίες, απογοητεύσεις… Μέσα σε όλα αυτά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι συναντιούνται με τον πιο παράδοξο τρόπο την τελευταία βροχερή μέρα της άνοιξης. Ο ένας τρέχει για να φύγει από τη μιζέρια του σπιτιού του, η άλλη ακολουθεί, παρά τη θέλησή της, τον πατέρα της στις παρακινδυνευμένες ακτιβιστικές του πράξεις. Η συνάντησή τους δε θα διαρκέσει πάνω από δύο λεπτά (κι αυτά σιωπηλά), αλλά θα τους αφήσει διψασμένους για συνέχεια…

Έρωτας; Ανάγκη; Απελπισία; Θα δείξει. Αρκεί να ξαναβρεθούν…

Ένα μυθιστόρημα τρυφερό, με έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις, που έχει για φόντο μια παρέα αγανακτησμένων νέων που στήνουν μια κολεκτίβα ανταλλαγής αγαθών, ακραίες ακτιβιστικές πράξεις, μουσικές της Έιμι και μια κοινωνία που ψάχνει τον προσανατολισμό της.

Γραμμένο σε πρώτο γραμματικό πρόσωπο, με τις φωνές των δύο ηρώων να εναλλάσσονται, το μυθιστόρημα πραγματεύεται το ζήτημα της ταυτότητάς τους και της ανάγκης τους να απαγκιστρωθούν από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της οικογένειάσ τους προκειμένου να αρθρώσουν το δικό τους λόγο.

Απόσπασμα από το βιβλίο  Ζωή σαν ασανσέρ

«Πού είσαι, ψηλέ; Μια εβδομάδα πέρασε και δε σ’ έχω δει πουθενά. Κάθε απόγευμα παίρνω το λεωφορείο από το μετρό και κατεβαίνω στο τέρμα της Φιλοθέης. Μετά περπατάω στα στενά που είχα περπατήσει την περασμένη Τετάρτη περιμένοντας να σε δω, αλλά εσύ είσαι άφαντος. Έχω παίξει σε χιλιάδες παραλλαγές τη συνάντησή μας στο μυαλό μου. Όλες σε slow motion. Κι όλες καταλήγουν σε αγκαλιά ή σε φιλί. Προτιμώ το δεύτερο αν και ξέρω πως η ζωή δεν είναι σινεμά. Αλλά μ’ αρέσει το παραμύθι. Μήπως παραμύθι δεν ήταν η πρώτη μας συνάντηση, κάτω από τη βροχή;

Play

Σε βλέπω να έρχεσαι από την άλλη μεριά του δρόμου τρέχοντας, σε βλέπω να κόβεις λίγο πριν από το φορτηγάκι και να περπατάς, σε βλέπω να κοιτάς τον μπαμπά. Εγώ έχω ήδη ακούσει τις σειρήνες και του μιλάω στο κινητό, αλλά δε σε χάνω από τα μάτια μου γιατί μ’ αρέσει το σουλούπι σου και πρέπει να ‘σαι πολύ τρελός για να βγαίνεις για τζόκινγκ στη βροχή. Μετά πλησιάζεις προς το μέρος μου, αλλά δε με βλέπεις παρότι είμαι ντυμένη σαν πουλί, γιατί έχεις στο μυαλό σου τις σειρήνες που πλησιάζουν. Εγώ θα έπρεπε να έχω ήδη εξαφανιστεί, αλλά δεν το κάνω γιατί πρέπει οπωσδήποτε να δω το πρόσωπό σου. Κρύβομαι πίσω από μια πικροδάφνη και σε περιμένω να περάσεις. Εσύ είσαι γυρισμένος από την άλλη, από κει που έρχονται τα περιπολικά, και τότε ακούω τον εαυτό μου να σου φωνάζει «ψιτ» γιατί, αν δεν το έκανα, θα σε έχανα για πάντα. Κι είχες ακριβώς το πρόσωπο που περίμενα, την απορία στα μάτια που περίμενα. Και τότε, δίχως να ‘χω σχεδιάσει το παραμικρό, μου ‘ρθε εκείνο το «Αγκάλιασέ με και φίλα με» κι εσύ τι απάντησες; Θυμάσαι;… Απάντησες «γιατί;». Κι εκείνη τη στιγμή σε ερωτεύτηκα.

Ναι, ρε ψηλέ, σ’ ερωτεύτηκα, ό,τι και να ‘σαι, επειδή με ρώτησες εκείνο το «γιατί» κι αμέσως έκανες ελάχιστα πίσω ξαφνιασμένος, και τα μάτια σου κρύβαν μια σταλιά φόβο πίσω από την απορία και τα χείλη σου μισάνοιξαν τόσο ώστε να καταλάβω πως αυτά είναι τα χείλη που θέλω να με φιλήσουν για πρώτη φορά και μετά… Θυμάσαι μετά, έτσι δεν είναι;… Κι έπειτα, όταν είχαμε πια απομακρυνθεί από τους σεκιουριτάδες (έπιασε το κόλπο, είδες; Κανείς δεν ανακρίνει τα ζευγαράκια!) κι ήξερα ότι έπρεπε να χωρίσουμε γιατί έφτανε η αστυνομία, κατέβασα την κουκούλα γιατί ήθελα οπωσδήποτε να με δεις καλά κι ας μοιάζω τόσο με την Έιμι. Δε μοιάζω, δηλαδή, αλλά κάνω τα πάντα για να της μοιάσω. Κι εκεί έκανα το τεράστιο λάθος να σε φιλήσω μόνο στο μάγουλο (γιατί δεν είχα πια δικαιολογία να σε φιλήσω στα χείλη και γιατί ντρεπόμουνα – Θεέ μου, ντρεπόμουν ξαφνικά τόσο πάρα πολύ), και μετά να σου πω μόνο «γεια» δίχως να σκεφτώ το πιο απλό, το πιο χαζό, το πιο συνηθισμένο: να πάρω το τηλέφωνό σου, ψηλέ. Το τηλέφωνό σου… Αλλά ούτε εσύ μου ζήτησες το δικό μου, ψηλέ, αν και κατάλαβα πως ήσουν ανίκανος να αντιδράσεις σε τέτοια κίτρινη καταιγίδα που πέρασε από πάνω σου.

Stop

Τελικά δε μένεις στη Φιλοθέη; Τυχαία περνούσες από κει; Δεν κάνεις τζόγκινγκ κάθε βράδυ; Βγαίνεις μόνο με τη βροχή; Ή μήπως σ’ έφτιαξα με τη φαντασία μου; Το τελευταίο αποκλείεται, γιατί σε είδε κι ο μπαμπάς. Και σε θυμάται μια χαρά, γιατί αυτός δεν ξεχνάει φάτσες: «Ψηλός, με μακριά άκρα, μάτια σκούρα, μεγάλα και καθαρά. Μου φάνηκαν πολύ αθώα αλλά ξέρω κι εγώ;». Τελικά κατέληξε να σε κατηγορεί πως εσύ ήσουν αυτός που μας κάρφωσε. Αλλά δεν ήσουν εσύ – θα το είχα καταλάβει. Εσύ βγήκες κατευθείαν από την ταινία στην οποία ονειρευόμουνα πάντα να παίξω. Αλλά η ταινία έχει και συνέχεια: Το κορίτσι αφήνει πίσω κάτι δικό του, το αγόρι το βρίσκει και κινεί γη και ουρανό για να την ξαναβρεί ώστε να της το δώσει πίσω. Εγώ άφησα πίσω μου το ipod, αλλά μήπως δεν το βρήκες εσύ; Τις πρώτες δυο μέρες έψαξα παντού ξανά και ξανά. Πουθενά το ipod. Άνοιξε η γη και το κατάπιε. Επειδή όμως η γη δεν ανοίγει για να καταπιεί ipod, είμαι σίγουρη πως το ‘χεις εσύ. Οπότε ξέρεις ότι με λένε Χριστίνα, ξέρεις ότι μ’ αρέσει η Έιμι, ξέρεις ότι τραγουδάω κι έχεις ακούσει κι ένα σωρό πρόβες. Ντρέπομαι λίγο γιατί θα προτιμούσα ν’ ακούσεις το τελικό αποτέλεσμα κι όχι τα λάθη».

Το  Ζωή σαν ασανσέρ αποτελεί το τρίτο και τελευταίο σκέλος της άτυπης τριλογίας που ξεκίνησε με το Κάπου ν΄ανήκεις (2010)και συνεχίστηκε με τις Ύαινες (2011) η οποία εξερευνά το ζήτημα της ταυτότητας στην κρίσιμη εφηβική ηλικία, όπυ η εικόνα που έχει ο καθένας για τον εαυτό του υπόκειται σε δεκάδες στρεβλώσεις, αποτέλεσμα της επιτακτικής ανάγκης του να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο.

Περισσότερες πληροφορίες στο ηλεκτρονικό site για νέους του Πατάκη:

http://www.i-read.i-teen.gr/author/filippos-mandilaras

«Μου έκλεψαν το όνομά μου» Tassies

Θεατρική διασκευή: Αρετή Κάρκου και Περιβαλλοντική Ομάδα

Κορησός, 6-3-2012

Πόπη Κουζίνα: Κάθε πρωί, όλα τα όμορφα πράγματα στον κόσμο, το καινούργιο φως, η μυρωδιά του φούρνου, είναι εκεί για:

τη Γεωργία, την Ελεωνόρα, τη Νικολέτα, την Ελευθερία, τη Σοφία, την Ευαγγελία

Πόπη: Όλα τα όμορφα κι ωραία, τα χαμόγελα, οι λέξεις που προφέρονται ψιθυριστά, είναι για:

την Ελευθερία, την Κατερίνα, τη Βαρβάρα, την Ιωάννα, την Έλλη, τη Χρύσα

Πόπη: Τα όμορφα πράγματα είναι για:

τον Παντελή, τη Νανά, τον Ανδρόνικο, την Ευτέρπη, τον Αχιλλέα, τη Ναυσικά

(Όλα τα παιδιά της ομάδας που είναι διασκορπισμένα στο κοινό λένε το όνομά τους)

Πόπη: Δεν είναι για μένα, γιατί εγώ δεν έχω όνομα.

Μου το κλέψανε στο σχολείο.

Στο σχολείο με λένε……

Όλοι:  φυτό

Πόπη: γιατί διαβάζω

Στο σχολείο με λένε…

Όλοι: κότα

Πόπη: γιατί δε μαλώνω.

Βρήκα κάποτε μια φίλη

(έρχεται η φίλη, πιάνουν τα χέρια τους, μιλάνε…),

οι άλλοι όμως το κατάλαβαν και μου την πήραν.

(έρχονται δύο κορίτσια και λένε στο αυτί της φίλης…  «άσ’ την αυτή είναι φυτό, κότα»..και την παίρνουν μακριά…)

Το σχολείο μου, η φυλακή μου.

Κάθε χρονιά, μια καταδίκη.

Λένε πως…

Όλοι: Έχεις πρόβλημα.

Ζεις στον κόσμο σου.

Βλέπεις τα πράγματα ανάποδα…

Πόπη: Αν όμως δεις ένα παντελόνι να «πετάει» στ’ αποδυτήρια, σίγουρα το δικό μου είναι.

Κι όταν χτυπάει το τελευταίο κουδούνι βγαίνω τρέχοντας να κρυφτώ μέχρι να φύγουν όλοι.

Σήμερα το απόγευμα, όταν έφτασα στο σπίτι και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη του ασανσέρ

(στρέφεται δεξιά, κοιτιέται στο νοητό καθρέφτη και λέει «Πώς είμαι έτσι;;)

αποφάσισα ν’ ανέβω με τις σκάλες.

Στον τελευταίο όροφο έσκυψα πάνω απ’ το κάγκελο. (Σκύβει μπροστά…..)

Δεν ένιωσα ίλιγγο.

(Πάει να πέσει μπροστά… κι έρχεται και την πιάνει μια κοπέλα από τους όμως….)

Ναυσικά Σιδηροπούλου: Τι σου συμβαίνει; Μόνο τα πουλιά πετάνε….

Πόπη: Ευχαριστώ που μου το θύμισες. Πώς σε λένε;

Ναυσικά: Ναυσικά. Θες να γίνουμε φίλες;;;

Πόπη: Ναι! (Κι αγκαλιάζονται…)

Επιτυχία σημείωσε η δράση κατά της βίας στο σχολείο  στο Γυμνάσιο Κορησού την Τρίτη 6 Μάρτη 2012.

Το υπουργείο Παιδείας δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων συμμετέχοντας στο Δίκτυο κατά της βίας στο Σχολείο κάλεσε τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης να αναλάβουν την 6η Μαρτίου δράσεις με σκοπό την ευαισθητοποίηση πάνω στο θέμα της ενδοσχολικής βίας.

Στο πλαίσιο αυτό το Γυμνάσιο Κορησού  διοργάνωσε ημερίδα που περιελάμβανε  θεωρητική προσέγγιση με τη μορφή συζήτησης και παράλληλη προβολή υλικού από το blog  του σχολείου, θεατρικό δρώμενο από το βιβλίο “μου έκλεψαν το όνομά μου” του ισπανού συγγραφέα και εικονογράφου Tassies εκδ. Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. και προβολή ταινίας “Τα Μπλε  Γυαλιά” του Γιάννη Κουφονίκου βασισμένη στην ιστορία του Βαγγέλη Ηλιόπουλου “Στη φωλιά του Νίκου” από το βιβλίο “Μίλα μη φοβάσαι” παραγωγή και εκδόσεις Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. (Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας Παιδιού και Εφήβου).

Την διοργάνωση και παρουσίαση ανέλαβε η Περιβαλλοντική Ομάδα του Γυμνασίου με την εμψυχώτριά της  φιλόλογο Αρετή Κάρκου. Στην τεχνική υποστήριξη ήταν ο καθηγητής πληροφορικής Κώστας Καραλιάς. Καλεσμένοι ήταν η Έκτη Τάξη του Δημοτικού της Κορησού, ο Σύλλογος Γονέων του Γυμνασίου καθώς και γονείς. Κατά κοινή ομολογία η παρουσίαση ήταν πολύ πετυχημένη, αφού όλοι έφυγαν ευχαριστημένοι, αλλά και προβληματισμένοι. Τα παιδιά του Δημοτικού μετά το τέλος της εκδήλωσης ξεναγήθηκαν από τη Διευθύντρια  κ. Φιλία Καλίτση στους χώρους του Γυμνασίου.

Διεύθυνση Γυμνασίου: κ. Φιλία Καλίτση

Επικοινωνία: τηλ.-fax: 2467051295

mail: mail@gym-koris.kas.sch.gr

Ιστότοπος:  gym-koris.kas.sch.gr

blogs.sch.gr/gymkoris

Σήμερα στη συνάντηση της Περιβαλλοντικής Ομάδας είπαμε αρχικά τα σχόλιά μας για την εκδήλωση της Τρίτης που είχε θέμα την Ενδοσχολική Βία. Την παρουσίαση είχε αναλάβει η Ομάδα μας. Οι εντυπώσεις των υπόλοιπων μαθητών, αλλά και των καλεσμένων άριστες!!! Στη συνέχεια συζητήσαμε για το βιβλίο “Υπό το φως της πανσελήνου” και για τη συγγραφέα του. Και εξετάσαμε το θέμα πάνω στη βάση της διαφορετικότητας που είναι και το αντικείμενο του προγράμματός μας. Γιατί τι άλλο παρά μια διαφορετικότητα είναι μία συγγραφέας στα 15 της;;; Συζητήσαμε επίσης για τους ρόλους που θα πάρουν τα παιδιά για δραματοποίηση και συμφωνήσαμε να καλέσουμε τη Μαρία σύντομα, για να τη γνωρίσουμε από κοντά και να μας βοηθήσει στο …στήσιμο του έργου!. Όλα τα παιδιά είναι ενθουσιασμένα με την ιδέα! Άλλη μια δράση ξεκινά αμέσως μόλις τέλειωσε η προηγούμενη…