ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΡΗΣΟΥ

Ήταν καλοκαίρι. Δε θυμάμαι ακριβώς την ημερομηνία, όμως θυμάμαι όλα τα γεγονότα σαν σήμερα.
Η μεγάλη αίθουσα του «Παλάντιουμ» ήταν γεμάτη. Όλα τα τραπέζια γεμάτα. Όμως εγώ ήξερα πού να κοιτάξω. Η θέση του μπαμπά μου ήταν κενή. Ξεχώριζε αμυδρά μέσα στο πλήθος. Όμως αυτό το κόκκινο δέρμα, φλογερό χρώμα, δεν έφευγε από το μυαλό  μου.
-Όλα θα πάνε καλά!
Γύρισα απότομα πίσω.
-Μπαμπά, ήρθες!
Με αγκάλιασε.
Τον άφησα κι έφυγα. Η παράσταση άρχιζε. Μπήκαν όλοι στη σειρά. Ξεκινούσαμε με λάτιν. Χορέψαμε καλά. Όμως εκείνη τη στιγμή, αχ εκείνη η στιγμή, σκόνταψε η διπλανή μου, έπεσε πάνω μου, εγώ κρατήθηκα, ή μάλλον προσπάθησα να κρατηθώ από το τραπέζι. Γλίστρησε το τραπεζομάντηλο κι έπεσε κάτω. Έσπασαν ποτήρια, χύθηκαν κρασιά. Παρ’ όλα αυτά εμείς υποκλιθήκαμε και φύγαμε. Μπήκε μπροστά ο παρουσιαστής. Μεγάλος δάσκαλος χορού και πολύ αυστηρός. Δεν τον συμπαθούσα πολύ. Με το παραμικρό φώναζε. Όχι έτσι, όχι αλλιώς.
-Ζητούμε συγνώμη, αλλά θα το διορθώσουμε αμέσως.
Ωχ,  σκέφτηκα, πάλι μαζί μου θα τα βάλει. Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη σκέψη μου και τι να δω; Ο κύριος Ρίχαρντ, ο τέλειος, άψογος Ρίχαρντ, που υπολογίζει τα βήματα και δεν κάνει ούτε ένα παραπάνω, ο δάσκαλός μου ο Ρίχαρντ, φαρδύς πλατύς στο πάτωμα. Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπατε. Γλίστρησε στο κρασί που είχε χυθεί. Εκείνη η στιγμή ήταν η καλύτερη της ζωής μου. Γελούσα μαζί του, όπως έκανε αυτός μαζί μου κάθε μέρα.
Σηκώθηκε κατακόκκινος από ντροπή κι έφυγε τρέχοντας από τη σκηνή. Όλοι γελούσαν, μέχρι που τον λυπήθηκα κιόλας.
Αυτή μέρα ήταν σκέτη καταστροφή. Και για εκείνον και για εμάς. Δεν ήταν όμως πιο ντροπιαστική από κάθε άλλη μέρα που ακολούθησε, αφού όλοι αγόρασαν  τα CD της παράστασης, για να δουν πώς χόρεψαν και όλοι συνέχεια κοιτούσαν το σημείο με το πέσιμο.
Πάει του κόπηκε το ύφος του κυρίου Ρίχαρντ.  Δε φώναζε πια. Αυτό ήταν. Έχω να το θυμάμαι. Η καλύτερη μέρα!

Κορησός, 8 Δεκέμβρη 2015

Το κείμενο γράφτηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας της Β΄ Γυμνασίου, ενότητα 2η

Τη σχολική χρονιά 2013-2014 το Γυμνάσιό μας συμμετείχε στο διαγωνισμό “Βιντεομουσεία 2014″ με την μικρού μήκους ταινία : ” θα περιμένω.I’ll be waiting”.

Η δική μας ταινία:

Φέτος συμμετέχουμε στη δράση ψηφίζοντας μεταξύ των 11 ταινιών που διακρίθηκαν. Στο παρακάτω λινκ μπορείτε να δείτε και τις 11 ταινίες!

http://myopinion.karposontheweb.org/%CE%A4%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82.aspx

Ένα καινούριο ταξίδι στον χώρο της δημιουργικής γραφής ξεκινήσαμε εχθές με τη συνάδελφο και φίλη Αλεξάνδρα Γερακίνη από το 3ο Γυμνάσιο Καβάλας. Με βασικό θέμα μας το μεταναστευτικό και με οδηγό τη φιλαναγνωσία, το δημιουργικό γράψιμο και την έμπνευση των μαθητών μας , θα προσπαθήσουμε να ευαισθητοποιήσουμε τους μαθητές δύο τμημάτων της Α Γυμνασίου σε θέματα μετανάστευσης, προσφυγιάς και ανοχής στο διαφορετικό και να τους παροτρύνουμε να συνεργαστούν και να καλλιεργήσουν μία ουσιαστική και βιωματική σχέση  με τη λογοτεχνία.

Το twinspace μας.

Καλή μας αρχή!

Δείτε στο βίντεο τον Κώστα Καζάκο να περιγράφει λεπτό προς λεπτό τη σύλληψη της Τζένης Καρέζη από τους συνταγματάρχες.
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-sillipsi-tis-tzenis-karezi-gia-to-megalo-mas-tsirko/

Η ανάρτηση στο Φούιτ εδώ.