Σήμερα Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2016 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η εκδήλωση για τον εορτασμό της εθνικής μας γιορτής στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Γυμνασίου με την επιμέλεια των καθηγητριών κ. Μανισσάνου Σταυρούλας και κ. Κωνσταντινίδου Μαρίας. Παρόντες ήταν ο Διευθυντής κ. Παπαγεωργίου Πολύδωρος, ο σύλλογος των καθηγητών/τριών, οι μαθητές, εκπρόσωποι του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και οι γονείς των μαθητών.

Ξεκινώντας η γιορτή απονεμήθηκαν τα αριστεία και βραβεία μαθητών/τριών για το σχολικό έτος 2015 – 2016 και στη συνέχεια ο Διευθυντής του σχολείου παρέδωσε τη σημαία στη σημαιοφόρο και στους παραστάτες, σύμβολο του Ελληνικού έθνους, των αγώνων, των θυσιών, της ελληνικής ενότητας.

 Η κ. Μανισσάνου Σταυρούλα έκανε μια σύντομη ιστορική αναδρομή στα γεγονότα της εποχής τονίζοντας τη σημασία των αγώνων για την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την αυτοδιάθεση των λαών και την παγκόσμια ειρήνη, αγώνας που συνεχίζεται ως στις μέρες μας.

Στη συνέχεια προλόγισε το έργο που παρουσίασαν οι μαθητές/τριες της Α΄ Γυμνασίου, μια αναπαράσταση του διηγήματος της Ζώρζ Σαρρή  «Όταν ο ήλιος». Αθήνα του 1940. Η Ιταλική εισβολή και τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής μέσα από τα μάτια της δεκαεξάχρονης Ζωής Αϊβαλιώτου. Ο έρωτας, η φιλία και τα αγαπημένα πρόσωπα όλα στο “καζάνι” του πολέμου. Η πείνα, οι κακουχίες, ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση, οι εκτελέσεις, οι δοσίλογοι και η Αντίσταση πλάι με την εφηβεία, τον έρωτα και τη φιλία. Η Ζωή θα ελπίσει, όταν οι μεγάλοι θα πάρουν τα όπλα να αποτινάξουν τον ζυγό, θα κλάψει, θα θελήσει –παιδί δεν είναι;– να χαρεί. Γύρω της ένας κόσμος παράξενος, σκληρός, ανάλγητος, που τρέχει να γλιτώσει, που τρέχει να βρει ένα κομμάτι ψωμί, αλλά και  η αισιοδοξία πως όλα θα τελειώσουν… Τα μάτια της θα δουν πολλά. Θα υποφέρει, θα γνωρίσει την ελπίδα, θα ζήσει μ’ αυτήν, ώσπου να έρθει το τέλος του κακού. Κι όταν έρθει, τότε θα μετρήσει τις πληγές και θα προχωρήσει.