Η ΚΤΙΣΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Η πτώση (προπατορικό αμάρτημα) διασαλεύει τις σχέσεις Θεού-ανθρώπου-κτίσης. Ο πειρασμός της ισοθείας οδηγεί τον άνθρωπο σε μια σχέση εκμεταλλευτική και κατεξουσιαστική με τη φύση:

Γένεσις Γ΄17-19: Μετά είπε στον Αδάμ: «Επειδή άκουσες τη γυναίκα

σου κι έφαγες από το δέντρο, απ’ το οποίο σε είχα

διατάξει να μην φας, καταραμένη θα είναι η γη

εξαιτίας σου. Με μόχθο θα την καλλιεργείς σ’ όλη

σου την ζωή.  Αγκάθια και τριβόλια θα σου

βλασταίνει και θα τρως το χορτάρι του αγρού.

Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί

σου, ώσπου να ξαναγυρίσεις στη γη από την οποία

προήλθες, γιατί χώμα είσαι, και στο χώμα θα

επιστρέψεις».

Η φύση επαναστατεί κατά του επαναστάτη ανθρώπου. ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος το εκφράζει με συγκινητικούς ανθρωπομορφισμούς:

Όταν λοιπόν έφυγε απ’ τον παράδεισο (ο Αδάμ), όλη η φύση που δημιουργήθηκε απ’ το μηδέν απ’ τον Θεό δεν ήθελε να υποταγεί στον παραβάτη. Ο ήλιος δεν ήθελε να λάμψει, η σελήνη δεν ήθελε να δώσει το φως της, τα άστρα δεν ήθελαν να τα κοιτάει, οι πηγές δεν ήθελαν να του δώσουν το νερό τους. Οι ποταμοί δεν ήθελαν να ρέουν για χάρη του και ο αέρας επιθυμούσε να συσταλεί στον εαυτό του και να μην  δώσει στον παραβάτη αναπνοή. Τα θηρία και όλα τα ζώα της γης, βλέποντας τον γυμνό από την προηγούμενη δόξα του, τον καταφρόνησαν και αγρίεψαν όλα εναντίον του. Ο ουρανός φαινόταν σαν να θέλει, δικαίως, να πέσει πάνω του και η γη δεν άντεχε να τον κουβαλάει στην πλάτη της.