Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Δ΄ Τάξης την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου είχαν την ευκαιρία να προσεγγίσουν τις έννοιες της ενσυναίσθησης και της  καλής σχολικής συνύπαρξης. Αφορμή για τη δράση αυτή στάθηκε το βιβλίο της Lucía Serrano, «Φερόμαστε καλά ο ένας στον άλλο» (Εκδόσεις Μεταίχμιο), το οποίο διαβάστηκε και αναλύθηκε μέσα στην τάξη.

Αν και το βιβλίο είναι γραμμένο με απλό τρόπο, τα μηνύματά του αποτέλεσαν ένα καλό έναυσμα για να συζητήσουν τα παιδιά της Δ΄ τάξης για τις καθημερινές σχέσεις στο σχολικό περιβάλλον. Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, δόθηκε έμφαση σε πέντε κεντρικούς άξονες:

• Η αποδοχή της μοναδικότητας: Τα παιδιά επεξεργάστηκαν την ιδέα ότι ο καθένας έχει τα δικά του ξεχωριστά ταλέντα, γούστα και συναισθήματα. Διαπίστωσαν ότι, παρά τις διαφορές τους, όλοι οι άνθρωποι μοιράζονται την ίδια βασική ανάγκη: να δέχονται όμορφη συμπεριφορά και να νιώθουν μέλη μιας ομάδας.
• Η ευγένεια και τα όρια στην πράξη: Μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα, αναδείχθηκε η αξία του μοιράσματος και του σεβασμού στα όρια των άλλων, ενώ τονίστηκε ότι η βία και ο αποκλεισμός δεν έχουν θέση στην παρέα.
• Διαχείριση θυμού και συγκρούσεων: Συζητήθηκε το γεγονός ότι οι διαφωνίες είναι φυσιολογικό κομμάτι της καθημερινότητας. Τα παιδιά γνώρισαν πρακτικούς τρόπους για να διατηρούν την ψυχραιμία τους και να χρησιμοποιούν τον διάλογο αντί για την ένταση.
• Η σημασία της αυτοαγάπης: Μια στιγμή της δράσης ήταν η εστίαση στη συμπεριφορά απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Οι μαθητές κατανόησαν ότι τα λάθη είναι μέρος της μάθησης, ότι ο καθένας έχει τον δικό του ρυθμό και ότι πρέπει να δείχνουν υπομονή και κατανόηση στις δικές τους δυσκολίες.
• Στάση απέναντι στην αδικία: Ενθαρρύνθηκε η ενεργός στάση των παιδιών, ώστε να μην μένουν απαθείς θεατές αν κάποιος συμμαθητής τους αδικείται, αλλά να τον υποστηρίζουν και να ζητούν τη βοήθεια των εκπαιδευτικών.

Παρόλο που ο χρόνος για συζήτηση ήταν ελάχιστος, λόγω και της φυσιολογικής κούρασης των μαθητών στο τέλος της ημέρας, 3-4 παιδιά πρόλαβαν να μοιραστούν τις πρώτες τους σκέψεις μετά την ανάγνωση του βιβλίου. Οι τοποθετήσεις τους είχαν ενδιαφέρον και ήταν ελπιδοφόρες, με χαρακτηριστικότερη τη δέσμευσή τους να προσπαθήσουν να μην ξανακοροϊδέψουν.

Με αυτή τη σημείωση και με νέα μηνύματα στο μυαλό μας, δώσαμε ραντεβού για το επόμενο εργαστήριο, όπου θα συνεχίσουμε την απασχόλησή μας γύρω από το θέμα.

Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί

Βασιλάκη Αγγελική- Λατίνα Κορνηλία

Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί

Την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου, σε συνέχεια της προηγούμενης δράσης μας για την αξία της ευγνωμοσύνης, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Δ’ τάξης του σχολείου μας συμμετείχαν σε μια ξεχωριστή βιωματική εμπειρία. Στόχος μας αυτή τη φορά ήταν να «προπονήσουμε» τον εγκέφαλό μας να εστιάζει συνειδητά στο καλό, να αναγνωρίζει τη θετική πλευρά των άλλων και να την εκφράζει ανοιχτά. Αφήνοντας για λίγο τα βιβλία στην άκρη και παραμένοντας στα θρανία μας, πιάσαμε στα χέρια μας ένα κόκκινο μάλλινο κουβάρι. Αντί για πλεκτό, αποφασίσαμε να υφάνουμε τους δεσμούς της τάξης μας. Η αρχή έγινε κρατώντας την άκρη της κλωστής και απευθύνοντας έναν ειλικρινή, καλό λόγο σε ένα παιδί, προτού του δώσει το κουβάρι. Κάθε μαθητής που δεχόταν το νήμα, έλεγε ευχαριστώ ή χαμογελούσε ευγενικά , κρατούσε γερά ένα σημείο του, σκεφτόταν κάτι όμορφο για κάποιον συμμαθητή ή συμμαθήτριά του και συνέχιζε τη διαδρομή μέσα στην αίθουσα:

• «Είσαι καλός φίλος!»
• «Περάσαμε τέλεια τότε που ήρθες στο σπίτι μου!»
• «Είσαι πολύ αστείος!»
• «Είσαι πολύ καλή στο ποδόσφαιρο!»

Καθώς το κόκκινο νήμα ταξίδευε από θρανίο σε θρανίο και από χέρι σε χέρι, ήρθαμε πιο κοντά. Χρειάστηκε να κοιταχτούμε βαθιά στα μάτια —κάτι που στην αρχή έφερε μια μικρή αμηχανία και μερικά κόκκινα μάγουλα—, αλλά γρήγορα έδωσε τη θέση του σε πλατιά χαμόγελα και αυθόρμητα «ευχαριστώ». Όταν όλοι είχαν πάρει τον λόγο, ανάμεσά μας είχε απλωθεί ένας φωτεινός, γερός ιστός που μας συνέδεε όλους.

Στο τέλος, παρατηρώντας αυτό το δίχτυ που απλώθηκε πάνω από τα θρανία μας, συζητήσαμε όλοι μαζί για το πόσο τελικά οι καλές κουβέντες μάς δένουν πραγματικά. Συνειδητοποιήσαμε ότι όπως ακριβώς ενωθήκαμε εκείνη τη στιγμή μέσα από το κόκκινο νήμα, έτσι ακριβώς και τα όμορφα, θετικά λόγια μάς φέρνουν κοντά και μας μετατρέπουν σε μια δεμένη, υπέροχη ομάδα!

Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί: Αγγελική Βασιλάκη, Κορνηλία Λατίνα

Στο πλαίσιο των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Δ’ Δημοτικού είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν ένα ιδιαίτερο και τρυφερό παραμύθι: «Το Φλαφ της Ευτυχίας» της Μαρίνας Γιώτη (Εκδόσεις Διόπτρα), την Πέμπτη, 22/10.

Λίγα λόγια για το παραμύθι

Η ιστορία μάς μεταφέρει σε έναν μακρινό πλανήτη όπου ζει ο «Όχι», ένα πλασματάκι που ονειρεύεται να αγγίξει τα λαμπερά, απαλά «Φλαφ» που στολίζουν τον ουρανό και φέρνουν ευτυχία. Όταν ένα Φλαφ πέφτει δίπλα στο σπίτι του, ο ενθουσιασμός του είναι τεράστιος. Με τον καιρό όμως το συνηθίζει, το παραμελεί θεωρώντας το «χαλασμένο» και συνεχίζει να κοιτά ψηλά, ζηλεύοντας τα υπόλοιπα. Όλα ανατρέπονται όταν συναντά τη «Ναι», η οποία του δείχνει πως το μόνο που χρειαζόταν το Φλαφ ήταν λίγη φροντίδα και αγάπη. Μόλις αποφασίζουν να το μοιραστούν, το Φλαφ ζωντανεύει και τους ταξιδεύει στα αστέρια, υπενθυμίζοντας μια σπουδαία αλήθεια: δεν είναι η ευτυχία που φέρνει την ευγνωμοσύνη, αλλά η ευγνωμοσύνη που γεννά την πραγματική ευτυχία.

Πώς δουλέψαμε στην τάξη μας

H δράση μας πραγματοποιήθηκε την 6η και τελευταία ώρα —σε μια στιγμή της ημέρας που η κούραση των παιδιών είναι συνήθως εμφανής—, παρόλα αυτά η ανταπόκριση της ομάδας ήταν συγκινητική. Τα παιδιά παρακολούθησαν την αφήγηση με προσήλωση, σχολίαζαν με ενθουσιασμό τις εικόνες καθώς τις ανακάλυπταν και τα μάτια τους ήταν γεμάτα ζωντάνια και ενδιαφέρον.

Στον χρόνο που μας απέμεινε, ανοίξαμε έναν κύκλο συζήτησης γύρω από την έννοια του «ευχαριστώ» και τη σημασία του να αναγνωρίζουμε τα όμορφα πράγματα που έχουμε ήδη στη ζωή μας και να αισθανόμαστε ευγνώμονες:

• Η δύναμη του χειροπιαστού: Μέσα από καθημερινά παραδείγματα, διαχωρίσαμε την ευγνωμοσύνη από τις αφηρημένες επιθυμίες ή τις ευχές. Δεν μιλήσαμε για πράγματα που θα θέλαμε να είχαν συμβεί, αλλά για απλές, πραγματικές στιγμές της ημέρας που τις ζήσαμε και που μας γέμισαν χαρά.

• Μια μικρή βραδινή συνήθεια: Δώσαμε μια υπόσχεση —πριν οι μαθητές μας πέσουν για ύπνο, να μοιραστούν με τους γονείς τους μία απλή δήλωση ευγνωμοσύνης για κάτι όμορφο που τους συνέβη μέσα στη μέρα.

• Δημιουργική έκφραση: Η δράση μας ολοκληρώθηκε με χρώματα και φαντασία, καθώς οι μαθητές ξεκίνησαν να αποτυπώνουν στο χαρτί τις δικές τους ζωγραφιές εμπνευσμένες από τον κόσμο του παραμυθιού.

Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το επόμενο εργαστήριο, έτοιμοι να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στη συναισθηματική ενδυνάμωση!

Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί: Βασιλάκη Αγγελική, Λατίνα Κορνηλία