Σας ενημερώνουμε ότι στα πλαίσια του ελέγχου εμβολιαστικής κάλυψης των μαθητών έναντι της ιλαράς, την Πέμπτη 22/2/2018 θα πραγματοποιηθεί έλεγχος των βιβλιαρίων εμβολίων από το Κ.Υ. Γαστούνης. Παρακαλούμε πολύ φροντίστε τα παιδιά να το έχουν μαζί τους για να ελεγχθεί.
«Η τσάντα μου σκέφτεται και γράφει για την παραμονή της στο σχολείο»
Παρασκευή πρωί και ο Δημήτρης ξύπνησε νωρίς, όπως συνήθως. Κι όμως η σημερινή μέρα δεν θα είναι όπως οι άλλες. Το Υπουργείο Παιδείας έχει στείλει εντολή για την παραμονή της τσάντας στο σχολείο, μία Παρασκευή κάθε μήνα.
Έλα και πες μου τώρα, σε τι θα βοηθήσει; Είπαν ότι, είναι σημαντικό οι ιδιοκτήτες μας να έχουν, μία φορά τον μήνα, δημιουργικό χρόνο με τους γονείς τους. Δεν ξέρω τι είναι αυτό, αλλά για να το λένε θα είναι σημαντικό.
Ο Δημήτρης άρχισε να βάζει βιβλία στις θήκες μου. Γλώσσα, μαθηματικά, ιστορία, γεωγραφία, εικαστικά και άλλα όπως Ιστορία για την Δευτέρα. Στην πιο κρυφή μου τσέπη έχωσε γρήγορα – γρήγορα το αγαπημένο του αρκουδάκι, για να μου κρατά συντροφιά τις μέρες που θα είμαστε χώρια.
Ήπιε το γάλα του, φόρεσε το μπουφάν του και με μία γρήγορη κίνηση με έριξε στην πλάτη του. Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο σχολείο. Οι ώρες του μαθήματος κύλησαν γρήγορα κι έφτασε εκείνη η «φοράδα» η ώρα που ο Δημήτρης μου είπε:
– Καλό Σαββατοκύριακο μικρέ, να προσέχεις».
Δεν πρόλαβα να το καταλάβω και το σχολείο είχε αδειάσει από παιδιά και είχε γεμίσει από τσάντες. Άλλες έκλαιγαν, άλλες ήταν πανικόβλητες και οι υπόλοιπες κρατιόμασταν. Μες τον πανικό και τις φωνές η τσάντα του Βασίλη, του φίλου μου, με ρώτησε :
– Τι εννοείς «φοράδα» μέρα;
– Το λένε οι μεγάλοι.
– Τι λένε;
– Εκείνη την «φοράδα» μέρα οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα. Δεν το έχεις ακούσει που το λένε;
– Ωχ! Εσύ και η βαρηκοΐα σου. Αποφράδα είναι η μέρα.
Ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι όλες οι τσάντες γελούσαν με το περιστατικό. Προσωπικά πειράχτηκα λίγο αλλά απ’ την άλλη με τα γέλια έφυγαν τα κλάματα. Με την κουβέντα και τα αστεία έφτασε η νύχτα. Βολευτήκαμε καλά – καλά στα θρανία και ρίξαμε κάτι ύπνους τρικούβερτους.
Την άλλη μέρα τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα γιατί όσο και αν δεν ήθελα να το παραδεχτώ ο Δημήτρης μου έλειπε πολύ. Εκεί που δεν είχαμε τι να κάνουμε, ακούσαμε φωνές παιδιών να πλησιάζουν και τσακιστήκαμε να φτάσουμε όλες στα παράθυρα. Τι να δούμε, τα παιδιά της Ε’ τάξης, δηλαδή της τάξης μας, ήρθαν στο προαύλιο του σχολείου. Όλες οι τσάντες πιστέψαμε ότι ήρθαν να μας σώσουν από την βαρεμάρα, αλλά δυστυχώς είχαν έρθει να παίξουν.
Απογοήτευση, πίκρα και εγκατάλειψη. Συναισθήματα άσχημα και η υπόλοιπη μέρα γέμισε πόνο. Ο ύπνος ήταν η μοναδική μου σωτηρία.
Η Κυριακή με γέμισε με αισιοδοξία. Ήξερα ότι οι μέρες απελπισίας, βαρεμάρας και εγκατάλειψης τελειώνουν, έτσι έκανα θετικές σκέψεις, δηλαδή ότι ο Δημήτρης θα έρθει να με πάρει. Τότε θυμήθηκα το αρκουδάκι του που μου είχε δώσει για να μου κρατάει συντροφιά και τότε το αγκάλιασα πιο σφικτά. Τότε κατάλαβα πόσο πολύ με αγαπάει ο Δημήτρης, ο δικός μου Δημήτρης.
Την Δευτέρα μόλις μπήκε στην τάξη με ρώτησε «Σου έλειψα;».
Μαθητής : Δημήτρης Φ. Τζαβάρας
Τάξη : Ε’ Δημοτικού
Σχολείο : Δημοτικό Σχολείο Χαβαρίου.
Το σχολείο μας υλοποίησε τη δράση “Η τσάντα στο σχολείο” που ξεκίνησε φέτος σε όλη την Ελλάδα. Η δράση αυτή ικανοποίησε την πλειοψηφία των μαθητών και γονέων.
Ας δούμε όμως τι λένε και … οι τσάντες γι΄αυτό:
Η τσάντα μου γράφει για την παραμονή της στο σχολείο
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
“Ουφ! Τι να σου πω για το Σαββατοκύριακό μου στο σχολείο; Ήταν ένα μαρτύριο. Μόνο δύο ώρες πέρασα καλά. Άκου!
Την Παρασκευή όταν έφυγε η πολυαγαπημένη μου Βαηντίνα από το σχολείο λυπήθηκα, αλλά ευτυχώς είχα τροφή και ζεστασιά μέχρι τις 3.οο μ.μ. Μετά από αυτή την ώρα άρχισαν τα προβλήματα, ένα πράγμα σαν το Survivor χωρίς αθλήματα. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα καλά και το Σάββατο το πρωί άκουγα μουσικές από του Δημήτρη την τσάντα, αλλά με χαλάρωσαν. Στη συνέχεια μίλησα με τη Μπεθ.
– Μπεθ, κρυώνω.
– Και εγώ, μη νομίζεις!
– Πεινάω επίσης.
– Φάε καλέ.
– Τι;
– Από το φαγητό σου.
– Τζίφος. Τελείωσαν όλα τα κουλουράκια.
– Καλά! Πάρε λίγο από το κρουασάν μου.
– Ευχαριστώ!
Στη συνέχεια προσπαθούσα να ζεσταθώ. Κατά το απόγευμα εκεί που βαριόμασταν, ξαφνικά κάναμε πάρτυ στα καλά του καθουμένου. Το βράδυ πέσαμε ξεροί στον ύπνο. Το πρωί της Κυριακής καθαρίσαμε την τάξη. Πώς και πώς περίμενα την αυριανή ημέρα για να συναντήσω τη Βαηντίνα. Όλα ήταν ήρεμα μέχρι που ήρθε η επόμενη ημέρα. Εγώ ξύπνησα 7.40. Ξαφνικά μετά από μισή ώρα περίπου είδα τη Βαηντίνα. Τι χαρά, τι ευτυχία! Ηρέμησα και την αγκάλιασα.
Έτσι πέρασα το Σαββατοκύριακό μου.”
Αντίο ημερολόγιό μου!
Βαηντίνα Γκρίλλα, μαθήτρια της Ε΄Δημοτικού
Την περασμένη εβδομάδα επισκεφθήκαμε το ένα από τα δύο εναπομείναντα ελαιοτριβεία του χωριού μας. Τα ελαιοτριβεία φέτος λειτουργούσαν συνεχώς για να προλάβουν να καλύψουν τις ανάγκες των ελαιοπαραγωγών, όχι μόνο του χωριού μας, αλλά και των γύρω χωριών.
Ήταν μια καλή χρονιά, υπήρχε “λαδιά” σύμφωνα με την έκφραση και οι παραγωγοί έβγαλαν το λάδι της χρονιάς, αλλά μπόρεσαν να πουλήσουν κιόλας σε καλή τιμή για να αντεπεξέλθουν στα έξοδα.
Στο ελαιοτριβείο μάθαμε τη διαδικασία παραγωγής του λαδιού, ενημερωθήκαμε και για τα υπόλοιπα προϊόντα που απομένουν μετά την έκθλιψη της ελιάς. Στο τέλος μας κέρασαν και φρέσκα ψωμάκια με αγνό ελαιόλαδο.
Στη συνέχεια πήγαμε δίπλα, στο Κωστοπούλειο Αθλητικό Κέντρο. Εκεί κάναμε διάφορους αγώνες, αθλητικά παιχνίδια και διασκεδάσαμε. Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσουμε τον πρόεδρο της Τοπικής κοινότητας Χαβαρίου κ. Σπύρο Παπαζαφειρόπουλο, που με δικά του έξοδα καθάρισε το χώρο από τα χορτάρια και παίξαμε χωρίς κίνδυνο.
Την Τρίτη 30 Ιανουαρίου ήταν η γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Η εκκλησία μας, αλλά και τα σχολεία γιορτάζουν τους προστάτες των γραμμάτων, τον Μέγα Βασίλειο, τον Ιωάννη το Χρυσόστομο και τον Γρηγόριο το Ναζιανζηνό ή Θεολόγο. Δείτε πληροφορίες για την εορτή στο: http://el.wikipedia.org.
Το πρωί της ημέρας αυτής πήγαμε στην εκκλησία, δάσκαλοι και μαθητές και παρακολουθήσαμε τη Θεία Λειτουργία. Ο ιερέας ευλόγησε τους 5 άρτους, οι οποίοι μοιράστηκαν σε όλους τους πιστούς. Στη συνέχεια η δασκάλα του σχολείου μας, Παναγιώτα Κατσώρα, μίλησε για τη ζωή και το έργο των Τριών Ιεραρχών.
