Oσα συμβαίνουν τις ημέρες αυτές (και που ενδεχομένως θα συνεχιστούν) δεν μας ήρθαν ξαφνικά. Από τη Μεταπολίτευση ως σήμερα και παρά τις ελπίδες και τις προσδοκίες του λαού, η πολιτική ζωή, οι θεσμοί, η οικονομία, η Παιδεία, το περιβάλλον (αφήνω κατά μέρος τον πολιτισμό), όλα ακολουθούν μια προδιαγεγραμμένη πτωτική πορεία. Τα όνειρά μας φαίνεται πως είχαν ημερομηνία λήξεως και ο χρόνος τα οδηγεί μοιραία στην αλλοίωσή τους. Τα γεγονότα της 5ης Μαΐου είναι το τελευταίο εμφανές δείγμα της αλλοιωμένης δημοκρατίας μας.Από την άλλη, ευτυχώς, η δημοκρατία είναι πολίτευμα που μπορεί και αυτοθεραπεύεται. Αρκεί να βρεθεί η αιτία του κακού. Την ξέρουμε. Την καταγγέλλουμε. Τη δείχνουμε. Χρόνια τώρα. Δεν φταίνε οι θεσμοί. Ούτε οι νόμοι. Ούτε το πολίτευμα. Φταίνε τα πρόσωπα. Φταίνε εκείνοι οι απρόσωποι εκπρόσωποί μας. Γνωστοί και μετρημένοι. Αυτοί που δεν θα τους ήξερε ο θυρωρός τους αν δεν είχαν το χρίσμα του αρχηγού. Εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά είναι ελάχιστες· ανίκανες να αλλάξουν την κατάσταση. Ας πάψουν λοιπόν να θρηνούν υποκριτικά πάνω στα καρβουνιασμένα πτώματα και ας μη διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους διότι ο όχλος θα καταλύσει το Κοινοβούλιο. Αυτό που οι ίδιοι χρόνια τώρα υβρίζουν με τις πράξεις τους και το αλλοιώνουν.Η δημοκρατία μπορεί, ευτυχώς, και αυτοκαθαίρεται. Καιρός να τελειώσει αυτή η άρρωστη Μεταπολίτευση. Παρά τις συμφορές, ο στόχος δεν πρέπει να χαθεί. Τουναντίον, η οδύνη για τη συνεχή και πολλαπλή υποτίμησή μας ας γίνει δημιουργία. Εχουμε Σύνταγμα, νόμους και θεσμούς. Υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια έντιμοι άνθρωποι. Δεν πρέπει κάποτε να ελέγξουμε με αυστηρότητα την ποιότητα της δημοκρατίας μας; Δεν πρέπει να αποκτήσουμε κάποτε ανθεκτικότερα όνειρα;Ο κ. Γιώργης Γιατρομανωλάκης είναι ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλ
Μάι 09 2010
Αλλοιωμένη δημοκρατία
Μάι 09 2010
Αργά, πολύ αργά …
Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος. Προσπαθώ να μη φοβάμαι. Τη χάνω την ψυχραιμία μου. Φοβάμαι, δεν το κρύβω. Νιώθω ανασφαλής. Μόνος. Ηλίθιος. Εκτεθειμένος. Αβουλος. Ενοχος. Νομίζετε δεν φταίω εγώ, δεν φταίτε εσείς; Ολοι φταίμε. Θα μιλήσω όμως μόνο για μένα. Θα γράψω μόνο για μένα. Κάθε φορά, κλείνοντας πίσω μου την πόρτα, έβγαζα ένα «αχ!». Ανακούφισης. Λες και το σπίτι ήταν ο παράδεισος που άφηνε απ’ έξω τα προβλήματα. Ελεγα «είναι άσχημο αυτό που γίνεται, αφορά όμως το γείτονα, όχι εμένα». Μπορεί να έλεγε και ο γείτονας το ίδιο. Σίγουρα το έλεγε.
Προσπαθούσα να στηρίξω το μικρόκοσμό μου. Εύκολα περνούσα στους αφορισμούς. Αμυνα. Ουσιαστικά, ποτέ δεν ήταν επίθεση. Φούντωνε όμως μια οργή μέσα μου. Από καιρό, 3-4 χρόνια τώρα. Εγραφα, εκτόνωση το γράψιμο. Όταν με ζόρισε η ζωή και ο μικρόκοσμος έπαψε να ισχύει, κατάλαβα ότι δε μπορώ να κατέβω στους δρόμους. Ισως να μη δικαιούμαι να κατέβω. Κάποια στιγμή δολοφόνησα και γω το πτώμα. Όταν έφτασαν στο απροχώρητο τα πράγματα, λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, το πήραμε λίγο στο αστείο, κοροϊδεύαμε, γελούσαμε.
Οι αντιδράσεις, χαλαρές. «Λεφτά υπάρχουν». Ανέκδοτο. Γενικοί γραμματείς. Ανέκδοτο. Το κανό. Ανέκδοτο. Πολλά ανέκδοτα. Η Ευρώπη έχτιζε τάφο. Εμείς, φτιάχναμε ανέκδοτα για τον Καρ…Ρεν. «Θα μας πάρετε τα πάντα, αλλά ποτέ τα Prada». Ο χαβαλές είναι στο DNA. Εφτασαν τα τσιγάρα κοντά 5 ευρώ και καπνίζουμε για αντίσταση. Σε ποιον αλήθεια; Στον καρκίνο; Στις κουφάλες που επέβαλαν την αύξηση; Εναντίον τίνων αντιστεκόμαστε αλήθεια; Και αφού η αντίσταση είναι στο αίμα μας, γιατί αργήσαμε; Γιατί αργήσατε, έστω. Γιατί δεν βγήκε ο κόσμος στους δρόμους νωρίτερα; Τα λέγαμε, τα γράφαμε, επιβεβαιώθηκαν όλα με τον χειρότερο τρόπο. Τι περιμέναμε; Να βρει τα λεφτά; Δεν είχαμε αγοράσει ρούχα για πορείες; Δεν θέλαμε να χάσουμε το αγαπημένο μας τηλεοπτικό πρόγραμμα; Τώρα, πάει το πουλάκι, πέταξε. Αργά θυμήθηκαν ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ, ΕΛΑ, ΦΥΓΕ κι όπως αλλιώς θέλουν να λέγονται, να κατέβουν στο δρόμο. Αυτό δεν είναι διαμαρτυρία, είναι κηδεία.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΥΡΙΟΧΟΣ
Μάι 09 2010
Αρχίζει η Μαθητιάδα
Μεγαλειώδης θα είναι η τελετή έναρξης με την οποία θα ανοίξει τις πύλες της η Θ’ Μαθητιάδα σήμερα στις 8 το βράδυ στο Δημοτικό Στάδιο της Πρώτης Σερρών. Έλληνες μαθητές από όλο τον κόσμο θα ξεκινήσουν το ταξίδι τους στον Κόσμο της Μαθητιάδας με την παρέλαση των αποστολών τους, στέλνοντας το μήνυμα της ζωντάνιας του ελληνικού πολιτισμού στην παγκόσμια κοινότητα σε όλα τα πλάτη της υφηλίου, ένα μήνυμα ελπίδας σε δύσκολους καιρούς. Τη Φλόγα της οργάνωσης θα ανάψει ο Ολυμπιονίκης Φραγκίσκος Αλβέρτης, ενώ την παρουσίαση της Tελετής θα κάνει ο μοναδικός στο είδος του Αλέξης Κωστάλας. Ιδιαίτερη θα είναι και η παρουσία μαθητών του Αριστοτελείου Εκπαιδευτηρίου, όπου με ένα εξαιρετικό τελετουργικό δρώμενο θα υποδεχθούν τους μαθητές που συμμετέχουν στη Θ’ Μαθητιάδα.
Η Θ’ Μαθητιάδα, που θα διεξαχθεί από τις 7 έως τις 12 Μαΐου, τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, καθώς και υπό τη στήριξη της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO, του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού, της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής, της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας ΑμεΑ, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Σερρών και του ΕΒΕ Σερρών και της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων.
Χορηγοί της φετινής διοργάνωσης είναι ο ΟΠΑΠ, η SAMSUNG, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, η MULTIRAMA, το ΑΥΡΑ Active Cup, ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού – υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Χορηγοί επικοινωνίας είναι η ΕΡΤ3 και οι εφημερίδες ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.
Μάι 09 2010
Η φρενήρης παραγωγή δεδομένων μας φέρνει στην εποχή των zetabytes!
Ο ρυθμός συνεχούς διόγκωσης των ψηφιακών πληροφοριών διεθνώς είναι τέτοιος, που μέσα στο 2010 η ανθρωπότητα θα δημιουργήσει στον πλανήτη μας 1,2 zetabytes δεδομένων (data).
Ένα zettabyte ισοδυναμεί με 1.000.000.000.000.000.000.000 bytes (ο αριθμός 1 ακολουθούμενος από 21 μηδενικά) ή με 1,2 εκατομμύρια petabytes ή με 1 τρισεκατομμύριο gigabytes. Ως το 2020 το ψηφιακό σύμπαν θα έχει διευρυνθεί στα 35 τρισεκατομμύρια gigabytes.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος αυτό, αν μπορούσε να δημιουργηθεί μία λίστα τραγουδιών συνολικού όγκου 1,2 zetabytes (αν υποτεθεί ότι το μέσο τραγούδι διαρκεί τέσσερα λεπτά, άρα 1 megabyte αντιστοιχεί σε ένα λεπτό), θα παιζόταν μέχρι το έτος 1902589529!
Η εκρηκτική αύξηση του ψηφιακού σύμπαντος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην “άνθηση” πολλών sites με βίντεο, όπως το YouTube και το facebook, ή με φωτογραφίες, όπως το Flickr, αλλά και στα τεράστια ψηφιακά δεδομένα που δημιουργεί πλέον η κινητή τηλεφωνία.
Παρά την οικονομική κρίση του 2009, ο όγκος των παγκόσμιων ψηφιακών πληροφοριών αυξήθηκε κατά 62% σε σχέση με το 2008, προσθέτοντας άλλα 800 δισεκατομμύρια gigabytes.
Η μελέτη, υπό τον τίτλο “Ψηφιακό σύμπαν”, προβλέπει ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία ο συνολικός όγκος ψηφιακών πληροφοριών διεθνώς θα αυξηθεί κατά 44 φορές. Μία στοίβα dvds που θα χωρούσε όλες αυτές τις πληροφορίες θα εκτεινόταν από τη Γη μέχρι τον Άρη!
Μάι 09 2010
Η γιορτή της Μάνας Η αναγνώριση αυτών που αγαπάμε και μας αγαπούν δεν είναι τόσο «ακριβή» και δύσκολη υπόθεση
Δεύτερη Κυριακή του Μάη σήμερα και οι περισσότερες χώρες του κόσμου γιορτάζουν εκείνη που μας έφερε στη ζωή, που μας έδωσε πνοή και αποτελεί το κέντρο του δικού μας κόσμου, αλλά και εμείς του δικού της.
Η ημέρα αυτή σκοπό έχει να τιμήσει την προσφορά της μητέρας στη ζωή, που μας προσφέρει ακούραστα την αγάπη της και τη βοήθεια της.
Η αναγνώριση αυτών που αγαπάμε και μας αγαπούν δεν είναι τόσο «ακριβή» και δύσκολη υπόθεση. Μερικές φορές η πιο απλή χειρονομία μπορεί να έχει μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα από ένα ακριβό δώρο. Λόγια παρηγοριάς, μια ζεστή αγκαλιά…
Η Γιορτή της Μητέρας, παγκόσμια γιορτή, έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Στην αρχαιότητα ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της, η Ρέα, σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και όλων των ολύμπιων θεών και που ήταν η θεά της γονιμότητας.
Τον 17ο αιώνα, η Γιορτή της Μητέρας, συναντάται στη Μεγάλη Βρετανία ως “Mothering Sunday”. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή της Παναγίας και όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.
Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907-1908 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.
Με το πέρασμα των χρόνων η Γιορτή της Μητέρας έχασε τον παραδοσιακό της χαρακτήρα και το νόημα με το οποίο ξεκίνησε. Και από μια γιορτή που καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η έννοια της μητρότητας μετατράπηκε σε μια εμπορική και διαφημιστική γιορτή, εξυπηρετώντας τα καταναλωτικά ένστικτα των ανθρώπων.
Έτσι τα συμβολικά λουλούδια των πρώτων χρόνων της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες, ενώ οι σύγχρονες επιταγές του μάρκετινγκ προωθούν τα τελευταία χρόνια και άλλα δώρα μικρής, αλλά και μεγαλύτερης χρηματικής αξίας.
Πολύτεκνες μητέρες εν δράσει
Με ανθοτάπητες και παιανισμούς της φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων στην Πλατεία Κλαυθμώνος γιορτάζεται, η Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας σε ένα ιδιαίτερο φεστιβάλ που διοργανώνει μια μοναδική οργάνωση στην Ελλάδα, αυτή των πολύτεκνων μητέρων.
Έχουν πάνω από τέσσερα παιδιά, στην πλειοψηφία τους ανώτατη μόρφωση και είναι εργαζόμενες, δραστήριες και πολύ δυναμικές διεκδικώντας μια άξια θέση κάτω από τον ήλιο. Είναι οι φοβερές πολύτεκνες μητέρες της Θεσσαλονίκης που, “αρματωμένες” με την ιδιότητά τους αυτή και τις ειδικές ανάγκες που την ορίζουν, ανασκουμπώθηκαν και έχτισαν την δική τους νησίδα πρόνοιας. Μια οργάνωση που την ονόμασαν “Μητέρας Έργον” και σαν να ήταν ένα από τα παιδιά τους άρχισαν να την μεγαλώνουν και να την εμπλουτίζουν με επιμονή και υπομονή.
Σήμερα αυτό το παιδί είναι 14 ετών, έχει 540 μέλη, πολλά έργα στο ενεργητικό του και πολλά να διδάξει, για τη θέληση που μπορεί να κινητοποιήσει φορείς, υπουργεία, δήμους, νομαρχίες και κονδύλια, για την αλληλεγγύη που μπορεί να τρυπώσει σε σπίτια για να μοιραστεί και να αγκαλιάσει κοινά προβλήματα και ανάγκες. Αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η συλλογικότητα, μια αξία που έχουμε ξεχάσει, μπορεί να γίνει βασικό εργαλείο για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
‘Ολα ξεκίνησαν στη Θεσσαλονίκη το 1996 όταν μια χούφτα από πολύτεκνες μητέρες, με επικεφαλής την Αικατερίνη Σιδηροπούλου, ίδρυσαν την ΜΚΟ “Μητέρας Έργον”, μια οργάνωση που θα μπορούσε με τη σύμπραξη των μελών του να διευκολύνει και να ενισχύσει την καθημερινότητα των πολύτεκνων οικογενειών μέσα από τους άξονες της εκπαίδευσης, της κοινωνικής φροντίδας και της ψυχολογικής και θεσμικής στήριξης.
Οικογενειακές κατασκηνώσεις, πρόγραμμα παιδαγωγικής υποστήριξης στο σπίτι, πρόγραμμα φύλαξης με δημιουργική απασχόληση των παιδιών, συμβουλευτική υποστήριξη για μητέρες και οικογένειες, φυσιοθεραπευτήριο, συνέδρια και ημερίδες, έρευνες και εκδόσεις, δράσεις εναρμόνισης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, φεστιβάλ “Μητέρα- Παιδεία- Οικογένεια”: Ένας ολόκληρος κορμός από παροχές για την πολύτεκνη οικογένεια που κτίστηκε αξιοθαύμαστα όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν μια στέρεα βάση για πολλές πολυπληθείς οικογένειες της Θεσσαλονίκης και τώρα πια όλης της Ελλάδας.
Η στέγη της οργάνωσης βρίσκεται σε διαμέρισμα σε ένα παλιό αρχοντικό στην οδό Αμύντα στην Θεσσαλονίκη, παλιό κληροδότημα της Ελευθερίας Στεργίου στον ναό του Αγίου Δημητρίου που παραχώρησε δωρεάν ο μητροπολίτης Άνθιμος. Εκεί βρίσκονται όλες οι “υπηρεσίες”. Ο χώρος φύλαξης όπου οι πολύτεκνες μητέρες μπορούν να αφήσουν τα παιδιά τους, ο χώρος μάθησης για την κατάρτιση και προετοιμασία σε θέματα εργασίας με παράλληλη λειτουργία δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά, ο χώρος για εβδομαδιαίες συνεδρίες συμβουλευτικής υποστήριξης αλλά και φυσιοθεραπευτήριο για διάγνωση, πρόληψη και θεραπεία εκφυλιστικών μυοσκελετικών παθήσεων που σχετίζονται με τις πολλές κυήσεις και την καθημερινή φροντίδα μιας μεγάλης οικογένειας.
Έξω από αυτό το άξιο θαυμασμού κέντρο η οργάνωση έχει αναπτύξει συνεργασίες με οργανισμούς και κλινικές για την αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών όπως η δυσλεξία, όπως και ένα πρόγραμμα διδακτικής στήριξης με την εθελοντική βοήθεια σπουδαστών στο σπίτι, αξιοποιώντας το δυναμικό των ΑΕΙ.
Αλλά οι γυναίκες της “Μητέρας Έργον” δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια και στο θέμα των διακοπών, καθώς αυτό ήταν από τα πρωταρχικά προβλήματα για μια πολυμελή οικογένεια. Σήμερα, μετά από χρόνια δουλειάς και την αρχική προσφορά εργασίας των ιδρυτικών μελών της οργάνωσης, κατάφεραν να εξασφαλίσουν για 170 οικογένεις κάθε χρόνο πέντε κατασκηνώσεις- σε Θάσο, Σάμο, Κέρκυρα, Αγ. Παρασκευή Λάρισας και Αγ. Ανδρέα Αττικής- όπου να μπορούν να συσπειρωθούν και να διασκεδάσουν όλοι μαζί για 10 μέρες.
Άθλοι που φαντάζουν ονειρικοί για μία κοινωνία όπως η ελληνική που συνήθως μένει στο “θα”, ξεκινά εύκολα μεγαλεπήβολα σχέδια αλλά και εύκολα τα εγκαταλείπει μέσα στη διάρκεια του χρόνου.
Και ο κατάλογος των δράσεων δεν σταματά εδώ. Άξιο λόγου είναι- εκτός από την διοργάνωση σχετικών συνεδρίων και ημερίδων-, η έκδοση εφημερίδας αλλά κυρίως η έκδοση ενός πολύτιμου βιβλίου, που διανέμεται δωρεάν, το “Μαθαίνω να προστατεύω τον εαυτό μου”, που επιμελήθηκε η αντιπρόεδρος της οργάνωσης και δημοσιογράφος Ευγενία Κατούφα, το οποίο εφοδιάζει τα παιδιά με τις απαραίτητες γνώσεις για αυτοπροστασία, όπως τα δικαιώματά του, την ασφαλή χρήση του διαδικτύου, τα ατυχήματα, τη σωστή διατροφή, την προστασία των δοντών, προτάσεις για ομαδικά αθλήματα κ.α.
Το “Μητέρας Έργον” δεν έμεινε έξω ούτε από το διαδίκτυο. Διαθέτει έναν ιστότοπο με πλήρη στοιχεία για τις δράσεις και τα προγράμματά του, τις προτάσεις και τις παροχές που μπορεί να προσφέρει για όσες οικογένειες δεν το γνωρίζουν ακόμη και θα έβρισαν ανακούφιση κοντά του.
Και τέλος το φεστιβάλ “Μητέρα- Παιδεία- Οικογένεια”. Ένας θεσμός τώρα πια από το 1997 που ιδρύθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Παγκόσμιας Ημέρας της Μητέρας. Φεστιβάλ που φιλοξενήθηκε επί σειρά ετών στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλους δήμους. Και φέτος κατεβαίνει και στην Αθήνα, στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Με έναν ανθοτάπητα που θα συνθέσουν μητέρες και παιδιά στέλνοντας μήνυμα ελπίδας για το ρόλο της μητέρας και τη σημασία της οικογένειας. Με θεατρικά μονόπρακτα από την καθημερινότητα της οικογένειας. Με διανομή ενημερωτικού υλικού και τέλος με ένα φόρουμ με θέμα “Η κατάρτιση της μητέρας στην Ευρώπη του 2010”. Εκδηλώσεις που δέχτηκε να βάλει υπό τη σκέπη του ο δήμος Αθηναίων, γιατί όπως δήλωσε ο δήμαρχος κ. Νικήτας Κακλαμάνης, “η ΜΚΟ “Μητέρας Έργον” γνωρίζει καλά τον τρόπο να παρέχει υψηλές υπηρεσίες, πολυεπίπεδη μέριμνα και να γαλουχεί την κοινωνία μας με τις αρχές καιτις αξίες της αγάπης και της συλλογικότητας που τόσο χρειάζεται”.
Μάι 08 2010
Με δέκα αλλαγές ψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο για την εκπαίδευση Πριμ στη μοριοδότηση
Διπλάσια μόρια θα λαμβάνουν οι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί κατά τον τρίτο χρόνο της υποχρεωτικής υπηρεσίας τους στο σχολείο του πρώτου τους διορισμού, προκειμένου να επιτυγχάνουν ταχύτερα τη μετάθεσή τους σε σχολείο της δικής τους επιλογής.
Σύμφωνα με Τα Νέα, οι εκπαιδευτικοί θα αποφασίσουν τις επόμενες ημέρες τη στάση τους. Πάντως, η ΟΛΜΕ, που έχει ήδη αποφασίσει να κηρύξει νέα 24ωρη ή 48ωρη απεργία σε συντονισμό με άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις κατά την ψήφιση του Ασφαλιστικού, έχει ήδη ανακοινώσει ότι αποσυνδέει τις κινητοποιήσεις από τις πανελλαδικές εξετάσεις που αρχίζουν την άλλη Παρασκευή.
Οι προσθήκες στο νομοσχέδιο
Οι δέκα αλλαγές και προσθήκες που ενσωματώθηκαν στο νομοσχέδιο είναι οι ακόλουθες:
1. Βελτιώνεται η μοριοδότηση των κοινωνικών κριτηρίων, που προστίθενται στους διαγωνισμούς ΑΣΕΠ για διορισμούς- προσλήψεις. Για τους πολύτεκνους εκπαιδευτικούς, η μοριοδότηση θα ανέρχεται πλέον σε 10 μονάδες, για τους εκπαιδευτικούς με αναπηρία σε 7 και για τους εκπαιδευτικούς-γονείς παιδιών με μόνιμη αναπηρία σε 5 μονάδες.
2. Βελτιώνεται η αξιολογική βάση του βαθμού του πτυχίου και υπολογίζεται σε μία μονάδα, για κάθε βαθμό πάνω από τη βάση του 5.
3. Ο τρίτος χρόνος υπηρεσίας του νεοδιόριστου εκπαιδευτικού μοριοδοτείται με διπλάσιες μονάδες, προκειμένου να πετύχει συντομότερα τη μετάθεσή του -μετά τα τρία χρόνια- σε σχολείο επιλογής του.
4. Η πρόσληψη αναπληρωτών στη Σιβιτανίδειο Σχολή και στα εκκλησιαστικά σχολεία θα γίνεται με αντικειμενικό και διάφανο τρόπο, και θα συνδέεται με τον ενιαίο πίνακα αναπληρωτών και ωρομισθίων του υπουργείου Παιδείας.
5. Για πρώτη φορά, στις κατηγορίες διορισμού κατά τη μεταβατική περίοδο εντάσσονται οι εκπαιδευτικοί γονείς τέκνων με ποσοστό αναπηρίας 67% και δωδεκάμηνη προϋπηρεσία.
6. Προγραμματίζεται η άμεση διεξαγωγή διαγωνισμού ΑΣΕΠ για την Ειδική Αγωγή, προκειμένου να μπει τέλος στην ομηρεία των κλάδων ΠΕ61 και ΠΕ71, τις θέσεις των οποίων επί 10 χρόνια καταλάμβαναν αναπληρωτές. Η κατάργηση των σεμιναρίων των 400 ωρών ως ειδικό τυπικό προσόν τίθεται σε άμεση εφαρμογή για τους κλάδους ΠΕ61, ΠΕ71.
7. Υλοποιείται το αίτημα των σχολικών συμβούλων για τη μοριοδότηση του 2ου διδακτορικού και του 2ου μεταπτυχιακού.
8. Τα πτυχία ΤΕΙ μοριοδοτούνται απολύτως ισότιμα με τα πτυχία πανεπιστημίων.
9. Οι διατάξεις για τις μεταθέσεις, όπως π.χ. υποχρέωση διετούς παραμονής, αφορούν τους εκπαιδευτικούς που θα υποβάλουν αιτήσεις το σχολικό έτος 2010-11. Η υπουργός Παιδείας δεσμεύτηκε ότι στο πλαίσιο αναθεώρησης του ΠΔ50 για τις μεταθέσεις, θα λάβει υπόψη τα αιτήματα σχετικά με τη συνυπηρέτηση των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων.
10. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί που απολύονται λόγω κλεισίματος ιδιωτικών σχολείων και έχουν εξαετή προϋπηρεσία, με τη δημοσίευση του νομοσχεδίου θα προσλαμβάνονται στο Δημόσιο.
Επίσης, το υπουργείο Παιδείας κατέστησε σαφές ότι στη διάρκεια της διετούς μεταβατικής περιόδου που προβλέπεται για την εφαρμογή του νέου νόμου, το θεσμικό πλαίσιο που αφορά τις διάφορες κοινωνικές κατηγορίες που αναφέρονται παραπάνω, ισχύει κανονικά.
Μάι 06 2010
«ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ»
Με τον πιο τραγικό τρόπο η Ελλάδα βρέθηκε ξανά χθες στο επίκεντρο της προσοχής της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Ο θάνατος τριών εργαζομένων πυροδότησε φόβους για την επικράτηση ανεξέλεγκτης βίας.Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα από εδώ και πέρα. Σίγουρα όμως χάθηκε η αθωότητα. Στο εξής κανείς δεν θα μπορεί να επικαλεστεί άγνοια για το πού μπορεί να οδηγήσουν τέτοιου είδους συμπεριφορές.Η φράση του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια ότι βρισκόμαστε στο χείλος της αβύσσου δυστυχώς δεν είναι πλέον υπερβολική. Οπως βέβαια και η υπενθύμιση- προς όλους, εντός και εκτός Βουλής ότι η Ιστορία θα μας κρίνει όλους.
Μάι 06 2010
Η ανεργία οδηγεί σε απώλεια του εαυτού
Πώς αντιδρούν τα περισσότερα άτομα αν, από τη μια μέρα στην άλλη, βρεθούν χωρίς εργασία; Οταν μάλιστα, για λόγους εντελώς άσχετους με τις εργασιακές τους ικανότητες, η απόλυσή τους συνεπάγεται την είσοδό τους σε ένα μακροχρόνιο και αδιέξοδο καθεστώς ανεργίας; Αραγε, πώς τα άτομα αυτά -αλλά και η κοινωνία στην οποία ανήκουν- επιχειρούν να «διαχειριστούν» και να «εκλογικεύσουν» την κατάσταση αποστέρησης του κοινωνικού τους ρόλου, που βιώνουν εξαιτίας της απώλειας ή της αδυναμίας εύρεσης εργασίας;
Οι συνήθεις κοινωνικοοικονομικές «εξηγήσεις», όσο ακριβείς κι αν φαίνονται, αφήνουν αναπάντητα αυτά τα καυτά ερωτήματα, και αυτό όχι από αδιαφορία αλλά από εγγενή αδυναμία: όταν επικεντρώνεται κανείς αποκλειστικά σε αφηρημένες οικονομικές παραμέτρους ή στις ανεξέλεγκτες διεθνείς χρηματοπιστωτικές εξελίξεις και στο πώς οι εξελίξεις αυτές επηρεάζουν τις τοπικές οικονομίες, δεν μπορεί παρά να παραβλέπει τις δραματικές συνέπειές τους στη ζωή των μεμονωμένων ατόμων. Σήμερα, παγκόσμια ημέρα εορτασμού της εργατικής τάξης, έχει κάποιο ενδιαφέρον να δούμε γιατί, σύμφωνα με πολλές επιστημονικές μελέτες, η αύξηση της ανεργίας αποτελεί μια μορφή κοινωνικής αυτοχειρίας.
Η καλπάζουσα ανεργία στον τόπο μας, αλλά και στις περισσότερες «αναπτυγμένες» κοινωνίες, είναι το προϊόν τής ολότελα ανορθολογικής επιλογής, κατά τη δεκαετία του 1970, να εναποθέσουμε το μέλλον των κοινωνιών μας στην άναρχη και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των αγορών.
Η πρόσφατη διεθνής οικονομική κρίση σε συνδυασμό με τις εγχώριες αδυναμίες διπλασίασαν την ανεργία στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τις συντηρητικές εκτιμήσεις του υπουργού Εργασίας Ανδρέα Λοβέρδου: «Η ανεργία τώρα βρίσκεται στο 12% και αν προσθέσουμε τους απασχολούμενους που δουλεύουν 2 ώρες την ημέρα, τον μήνα ή την εβδομάδα, το ποσοστό ξεπερνά το 18% αυτή τη στιγμή· μπορεί να έχουμε και 20-21% στο τέλος της χρονιάς».
Μάλιστα, με δεδομένη την παρατεταμένη οικονομική ύφεση, την επόμενη δεκαετία η επέκταση της μόνιμης ανεργίας σε ολοένα και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Και η προοπτική μιας παρατεταμένης κατάστασης ανεργίας δεν απειλεί μόνο τους νέους κάτω των 25 ετών αλλά και τους άνω των 40 έως 60 ετών μεσήλικες, οι οποίοι ενώ έχουν εργαστεί επί σειρά ετών, εν μια νυκτί βρίσκονται απολυμένοι, χωρίς καμιά δυνατότητα επανένταξης στον κόσμο της εργασίας.
Το παραλυτικό αίσθημα αποκλεισμού
Η πρώτη συνέπεια της απώλειας της εργασίας είναι προφανώς η στέρηση μιας σταθερής πηγής εισοδημάτων απαραίτητων για την επιβίωση. Ομως, η παρατεταμένη κατάσταση ανεργίας έχει και άλλες δραματικές επιπτώσεις στην κοινωνική και ατομική ζωή των ανέργων· επιπτώσεις που, σε αρκετές περιπτώσεις, είναι πολύ πιο επώδυνες και καταστροφικές από την έλλειψη χρημάτων.
Το γεγονός αυτό, μολονότι υποβαθμίζεται ή και παραβλέπεται συστηματικά από τις αρμόδιες αρχές, εντούτοις επιβεβαιώνεται από πλήθος ειδικών ερευνών. «Οι πρώτες μελέτες για τις κοινωνικές και ψυχολογικές συνέπειες της ανεργίας πραγματοποιήθηκαν κατά τον Μεσοπόλεμο και είχαν επικεντρωθεί αποκλειστικά στην απειλή της φτώχειας, και ειδικότερα στις πιο ακραίες περιπτώσεις φτώχειας. Ελάχιστη σημασία είχε δοθεί τότε στον ρόλο της εργασίας στη διαμόρφωση της προσωπικής ταυτότητας», υποστηρίζει ο Duncan Gallie, καθηγητής Κοινωνιολογίας στην Οξφόρδη και διεθνώς αναγνωρισμένη αυθεντία στη μελέτη των επιπτώσεων της ανεργίας στις δυτικές κοινωνίες.
Από τις έρευνες του Gallie σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης προκύπτει ότι όχι μόνο οι κοινωνικο-οικονομικές αλλά και οι ψυχολογικές πτυχές της μακροχρόνιας ανεργίας καθορίζουν την αδυναμία επανένταξης πολλών ατόμων στην παραγωγή. Τα άκρως ενδιαφέροντα συμπεράσματα αυτών των ερευνών δημοσιεύτηκαν, μάλιστα, στο βιβλίο «Resisting marginalization», που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Gallie.
Οι πρώτες σοβαρές μελέτες των ψυχολογικών επιπτώσεων της ανεργίας πραγματοποιήθηκαν το 1938 από τους Philip Eisenberg και Paul F. Lazarsfeld, οι οποίοι, αναλύοντας τις αντιδράσεις των ανέργων, αναγνώρισαν τρία τυπικά στάδια ή φάσεις.
Το πρώτο στάδιο χαρακτηρίζεται από την απόρριψη και τη συστηματική άρνηση της νέας κατάστασης: το άτομο αρνείται να αποδεχτεί ότι έχασε την εργασία του και ελπίζει ότι με κάποιο τρόπο θα επαναπροσληφθεί ή θα βρει άλλη καλύτερη εργασία. Ακολουθεί το στάδιο της απαισιοδοξίας και της ανησυχίας: ύστερα από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες εύρεσης εργασίας αρχίζει να συνειδητοποιεί τη δεινή κατάστασή του. Τότε, συνήθως έπειτα από εννιά μήνες ανεργίας, εισέρχεται στο στάδιο της απελπισίας και της κατάθλιψης: δεν βλέπει καμία διέξοδο ή προοπτική λύσης στο πρόβλημά του.
Εξάλλου, μετέπειτα έρευνες κοινωνικών ψυχολόγων έδειξαν ότι κάθε άνθρωπος τείνει να δημιουργεί μια εικόνα του εαυτού του ανάλογα με τους κοινωνικούς ρόλους που έχει αποδεχτεί και στη βάση αυτών των ρόλων διαμορφώνει τη σιγουριά που απαιτείται για τη «σωστή» κοινωνική ένταξή του. Επομένως, η απώλεια εργασίας επηρεάζει αρνητικά και τις δύο αυτές συμπληρωματικές διαστάσεις της ζωής μας: τόσο τον «πραγματικό» κοινωνικό μας ρόλο όσο και την «υποκειμενική» αυτοεκτίμησή μας.
Και ίσως γι’ αυτό οι περισσότεροι ειδικοί επιμένουν ότι το πιο ουσιαστικό σύμπτωμα της απώλειας εργασίας δεν είναι τόσο η έλλειψη χρημάτων όσο η απώλεια της αυτοεκτίμησης και του αυτοσεβασμού. Αυτή η διαβρωτική αίσθηση μιας «άχρηστης» και «επισφαλούς» ζωής στο περιθώριο της κοινωνίας οδηγεί τους ανέργους σε φαινομενικά απονενοημένες πράξεις, όπως το να περιφέρονται καθημερινά στον χώρο όπου εργάζονταν μέχρι πρόσφατα ή να συνεχίζουν να υπογράφουν στο βιβλίο παρουσιών της κλειστής εταιρείας (αυτό κάνουν καθημερινά οι άνεργοι των κλειστών Ναυπηγείων Σκαραμαγκά).
Η εσωτερίκευση αυτής της κατάστασης οδηγεί, κατά κανόνα, σε ενοχικά και αυτοευνουχιστικά αισθήματα που όχι μόνο καταστρέφουν κάθε προσπάθεια εξόδου από την «προσωπική» κρίση αλλά και εμποδίζουν την αναζήτηση εργασίας, ιδίως σε χαλεπούς οικονομικά καιρούς. Η αδράνεια και η ακινησία αποτελούν τα τυπικά γνωρίσματα μιας εσφαλμένης και ενοχικής «εσωτερίκευσης» του προβλήματος της ανεργίας ως προσωπικού προβλήματος των ανέργων που σχετίζεται, υποτίθεται, με κάποιες υποκειμενικές ελλείψεις ή αδυναμίες και όχι, όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα, με τα αντικειμενικά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που επιβάλλουν τη βαρβαρότητα της ανεργίας.
Χαρακτηριστική είναι η αντίδραση των «γιάπηδων» που απροσδόκητα χάνουν την περίοπτη μέχρι χθες κοινωνική τους θέση. Μάνατζερ, διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων και επιτυχημένοι ελεύθεροι επαγγελματίες αρνούνται συστηματικά να αποδεχτούν το γεγονός ότι, παρά τις μέχρι τότε φιλότιμες προσπάθειές τους, βρέθηκαν τελικά οι ίδιοι στη θέση των θυμάτων του συστήματος που με τόση ενεργητικότητα και πάθος είχαν υπηρετήσει. Ολα τα στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι η ανεργία στις υψηλές κοινωνικές τάξεις δεν γίνεται σχεδόν ποτέ αποδεκτή και τα άτομα αυτά αρνούνται ακόμη και να φανταστούν τη δυνατότητα να αλλάξουν εργασιακό καθεστώς ή να αναζητήσουν μιαν άλλη, κοινωνικά «υποδεέστερη» εργασία. Αντί να αντιδράσουν ενεργητικά πέφτουν σε κατάθλιψη, και όχι σπάνια οδηγούνται στην αυτοκτονία.
Το 1997 στην ταινία «The Full Monty» (στην αγγλική αργκό σημαίνει το πλήρες ξεγύμνωμα· στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον ατυχή τίτλο «Αντρες με τα όλα τους») ο σκηνοθέτης Peter Cattaneo παρουσίασε με εξαιρετική ευαισθησία τις αντιδράσεις των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων στην ανεργία: οι εργάτες, όσο κι αν απελπίζονταν για την καθημερινή τους επιβίωση, τελικά αντιστέκονταν στην κατάθλιψη. Αντίθετα, ο πρώην διευθυντής τους κατέφυγε σε μια ψευδαισθησιακή «λύση»: συνέχισε να βγαίνει κάθε πρωί από το σπίτι του άψογα ντυμένος, κρύβοντας ακόμη και από τη γυναίκα του το γεγονός ότι ήταν άνεργος.
Απ’ τη Σκύλλα στη Χάρυβδη
Αν, σύμφωνα με τη Βίβλο, η εργασία επιβάλλεται ως τιμωρία στην ανθρώπινη κατάσταση, στη μετανεωτερική κόλαση των αρχών του εικοστού πρώτου αιώνα η απώλεια της εργασίας βιώνεται ως η πλήρης απανθρωποποίηση των ανέργων. Παραδόξως, η «αλλοτριωτική» εργασία δημιουργούσε ανέκαθεν -και εξακολουθεί να δημιουργεί- ενεργούς κοινωνικούς δράστες και πολίτες. Η επιβεβλημένη σήμερα μαζική ανεργία φαίνεται, αντίθετα, να αλλοτριώνει από την ανθρώπινη κατάσταση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, καταδικάζοντάς τα σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση κοινωνικής ανασφάλειας.
Το πόσο παραλυτικό ή αυτοκαταστροφικό θα είναι το αίσθημα κοινωνικού αποκλεισμού που αισθάνεται ο άνεργος εξαρτάται από υποκειμενικούς αλλά κυρίως από κοινωνικούς παράγοντες: από την αλληλεγγύη και την αποτελεσματική υποστήριξη του κράτους πρόνοιας μέσα στο οποίο ζει. Σύμφωνα με τις έρευνες του Duncan Gallie, στις βόρειες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπου το κράτος πρόνοιας είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο, η περιθωριοποίηση και ο κοινωνικός αποκλεισμός των ανέργων βιώνεται διαφορετικά από ό,τι στις μεσογειακές χώρες του Νότου. Στον Βορρά η περιθωριοποίηση των ανέργων δεν οφείλεται τόσο στην έλλειψη ενός σταθερού μισθού (αφού τα επιδόματα ανεργίας τούς επιτρέπουν να ζουν αξιοπρεπώς) όσο στην απώλεια του κοινωνικού τους ρόλου και στο δυσάρεστο ενοχικό συναίσθημα ότι ζουν σε βάρος των άλλων. Στις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες, αντίθετα, τη στήριξη των ανέργων αναλαμβάνει το στενό οικογενειακό τους περιβάλλον. Ομως, η οικονομική δυσχέρεια των περισσότερων οικογενειών, σε συνδυασμό με την απουσία ενός στιβαρού κράτους πρόνοιας, καθιστά ανυπόφορη τη ζωή των ανέργων στον Νότο και τους εξωθεί σε πιο βίαιες ή αυτοκαταστροφικές αντιδράσεις.
Σε ανάλογα συμπεράσματα κατέληξαν και οι έρευνες του Ofer Sharon, εβραϊκής καταγωγής κοινωνιολόγου που σήμερα εργάζεται στο ΜΙΤ (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης στις ΗΠΑ). Ο Sharon μελέτησε τη συμπεριφορά 100 Αμερικανών και 100 Ισραηλιτών γιάπηδων που ξαφνικά βρέθηκαν στο δρόμο, ενώ μέχρι τότε εργάζονταν στον τομέα της βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας με χρυσούς μισθούς. Διαπίστωσε λοιπόν ότι «οι Ισραηλινοί μάνατζερ όταν δεν βρίσκουν εργασία τείνουν να αποδίδουν την ευθύνη στο κοινωνικό σύστημα και στους θεσμούς, ενώ οι Αμερικανοί κατηγορούν τον εαυτό τους. Συνεπώς οι πρώτοι αντιδρούν με μεγαλύτερο θυμό αλλά και με περισσότερη ενεργητικότητα, ενώ οι δεύτεροι τείνουν σταδιακά να χάνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Ουσιαστικά, οι Αμερικανοί θεωρούν ότι δεν βρίσκουν εργασία επειδή κάτι δεν πάει καλά με τους ίδιους».
Πάντως, τα μέχρι σήμερα διεθνή στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι κάθε αύξηση της ανεργίας κατά 3% συνοδεύεται όχι μόνο από αύξηση της φτώχειας και καταστροφή του κοινωνικού ιστού μιας χώρας αλλά, όπως είδαμε, επιβαρύνει σοβαρά την ψυχική και σωματική υγεία των ανέργων (καταθλιπτικά συμπτώματα, αύξηση των ισχαιμικών καρδιακών και εγκεφαλικών επεισοδίων, απόπειρες αυτοχειρίας). Τα αμέσως επόμενα χρόνια, λόγω της παρατεταμένης οικονομικής ύφεσης που έχει επιβληθεί στη χώρα μας, το πρόβλημα της ανεργίας θα αναδειχθεί σε ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά μας προβλήματα. Ενα τεράστιο πρόβλημα που, εφόσον είμαστε ανίκανοι να το επιλύσουμε ως κοινωνία, οφείλουμε, τουλάχιστον, να το διαχειριστούμε με μεγαλύτερη κοινωνική αλληλεγγύη απ’ ό,τι στο παρελθόν. *
Μαζική «ανδρεκτομή»: η αντιστροφή των κοινωνικών ρόλων
Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, το τελευταίο μεγάλο κύμα απολύσεων στην Ευρώπη έπληξε περισσότερο τους άνδρες παρά τις γυναίκες.
Πιθανόν επειδή, κατά μέσο όρο, οι γυναίκες επιβαρύνουν λιγότερο τις εταιρείες αφού καταλαμβάνουν σε αυτές ενδιάμεσες και συνήθως εκτελεστικές θέσεις εργασίας (με ανάλογους μισθούς).
Το γεγονός αυτό οδήγησε πολλά ζευγάρια σε αντιστροφή των παραδοσιακών κοινωνικών ρόλων: η γυναίκα εργάζεται και συντηρεί την οικογένεια ενώ ο άντρας μένει στο σπίτι και κρατά τα παιδιά!
Αν αυτό το φαινόμενο γενικευτεί, τότε η ανεργία των ανδρών εκτός από την απώλεια του κοινωνικού τους ρόλου θα επιφέρει, εκ των πραγμάτων, μια βαθύτατη κρίση ταυτότητας. Δεδομένων των σημερινών αναγκών και του υψηλού κόστους της ζωής, ο περιορισμός μιας οικογένειας σε έναν μόνο μισθό επιβάλλει σοβαρούς περιορισμούς στις οικογενειακές δαπάνες (π.χ. θα πάρουν τα παιδιά από το ιδιωτικό σχολείο, θα στερηθούν την οικιακή βοηθό που φροντίζει τα παιδιά και το σπίτι κ.ο.κ.). Ξαφνικά, ο άνδρας του σπιτιού εξαναγκάζεται να αναλάβει τη φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών, ενώ είναι εντελώς απροετοίμαστος για να το κάνει. Γεγονός που πολύ συχνά τον οδηγεί στην απελπισία, αφού όχι μόνο αρνείται να αποδεχτεί τη νέα του κατάσταση, λόγω της εκπαίδευσης και της ανδροκρατικής ανατροφής που έχει λάβει, αλλά και επειδή η ιδιαίτερα απαιτητική και χρονοβόρα ενασχόλησή του με τις οικιακές εργασίες και την ανατροφή των παιδιών του τού στερεί σχεδόν κάθε δυνατότητα -και οπωσδήποτε κάθε όρεξη- για να αναζητήσει μια νέα εργασία.
Και το χειρότερο, συχνά δεν μπορεί να στηριχτεί ούτε καν στην κατανόηση της γυναίκας του, η οποία αδυνατεί να κατανοήσει, πόσω μάλλον να αποδεχτεί, πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Η επιβεβλημένη «ανδρεκτομή» που συνεπάγεται η διεθνής οικονομική ύφεση ανατρέπει, από ό,τι φαίνεται, τους παραδοσιακούς, και ευρέως αποδεκτούς, διακριτούς ρόλους των δύο φύλων. Ο μεταμοντέρνος ερμαφροδιτισμός, που τείνει να επιβληθεί παντού στις δυτικές κοινωνίες, αποτελεί, άραγε, ένα εναλλακτικό, και εξίσου λειτουργικό, κοινωνικό μοντέλο για την αναδιευθέτηση των περίπλοκων σχέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα;
Μάι 06 2010
Οχι μόνο στα αγγλικά οι διευθύνσεις στο διαδίκτυο
Το πρώτο βήμα για την ουσιαστική διεθνοποίηση του διαδικτύου έκαναν σήμερα τα αραβικά κράτη, που μπορούν πλέον να χρησιμοποιούν την αραβική γλώσσα στα ονόματα των διαδικτυακών διευθύνσεων.
Η Διαδικτυακή Εταιρεία Ονοματοδοσίας και Αριθμοδότησης (Icann) ενεργοποίησε το μηχανισμό που επιτρέπει τους μη λατινικούς χαρακτήρες στις διευθύνσεις των ισοτόπων. Η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι οι πρώτες χώρες που έχουν πλέον κωδικούς στη γλώσσα τους ενώ θα ακολουθήσουν 20 ακόμα γλώσσες, μεταξύ των οποίων η ελληνική, η κινεζική, η ινδική και η κυριλλική.
Η ICANN σε ανακοίνωσή της επεσήμανε ότι τα νέα domain είναι “διαθέσιμα για χρήση τώρα” παρόλο που υπάρχει ακόμα αρκετή δουλειά που πρέπει να γίνει για να δουλέψουν σωστά για όλους.
Η διευθύντρια της Icann για τα διεθνοποιημένα domain names, Τίνα Νταμ, δήλωσε στο BBC News ότι αυτή είναι “η πιο σημαντική ημέρα” από την κυκλοφορία του διαδικτύου, προσθέτοντας ότι “είναι μια μεγάλη μέρα για το Icann, ακόμα περισσότερο για τις αραβικές χώρες”.
Ο πρόεδρος της Icann. Ροντ Μπέκστρομ χαρακτήρισε την αλλαγή “ιστορική”.
Ορισμένες χώρες, όπως η Κίνα και η Ταϊλάνδη, έχουν ήδη εφαρμόσει αλλαγές που επιτρέπουν στους χρήστες των χωρών τους να εισάγουν διευθύνσεις στις γλώσσες τους, όμως αυτές οι αλλαγές δεν έχουν γίνει διεθνώς αποδεκτές και δεν “δουλεύουν” απαραίτητα σε όλους τους υπολογιστές του κόσμου.
Σύμφωνα με τον Μπέκστρομ, οι αλλαγές θα οδηγήσουν στην δημιουργία νέων ευέλικτων domain, όπως .bank (για τράπεζες) ή .post (για ταχυδρομεία), αντί για την περιοριστική χρήση μόνο του .com. Παράλληλα, εκτίμησε ότι θα απαιτούνται πλέον η πληκτρολόγηση λιγότερων χαρακτήρων (60 έως 100 δισ. κτυπήματα πλήκτρων την μέρα παγκοσμίως), πράγμα καλό τόσο για τους χρήστες όσο και για τις εταιρίες που θα μπορούν να επικοινωνούν πιο άμεσα με τους πελάτες τους.
Η μη κερδοσκοπική εταιρία Icann, με έδρα την Καλιφόρνια, δημιουργήθηκε το 1998 από την αμερικανική κυβέρνηση για να εποπτεύει τη λειτουργία και ανάπτυξη του διαδικτύου. Φέτος το Σεπτέμβριο, μετά από πολύχρονες κριτικές και αντιδράσεις από άλλες κυβερνήσεις και φορείς, αποφασίστηκε το χαλάρωμα του ελέγχου της εταιρίας από τις ΗΠΑ και η αυτονόμηση και διεθνοποίησή της, από την 1η Οκτωβρίου 2009
Μάι 06 2010
Και όμως υπάρχει «αρσενικός εγκέφαλος»
Με το νέο της βιβλίο η αμερικανίδα ψυχίατρος Λούαν Μπριζεντάιν, η οποία είχε γίνει διάσημη διεθνώς με το μπεστ-σέλερ βιβλίο της «Ο θηλυκός εγκέφαλος», καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι άνδρες έχουν διαφορετική εγκεφαλική «καλωδίωση» από τις γυναίκες, γι’ αυτό σκέφτονται και νιώθουν διαφορετικά από αυτές.
Η συγγραφέας του βιβλίου Στο προηγούμενο βιβλίο της η Μπριζεντάιν υποστήριζε ότι οι γυναίκες έχουν διαφορετικά νευρωνικά κυκλώματα από τους άνδρες, τα οποία οδηγούν αναγκαστικά σε διαφορετικές συμπεριφορές. Τώρα “ξαναχτυπά” με το νέο βιβλίο της “Ο αρσενικός εγκέφαλος”, όπου ξαναπιάνει το ζήτημα από την άλλη όψη του νομίσματος, για να καταλήξει τελικά στο ίδιο συμπέρασμα.
Ήδη από το πρώτο της βιβλίο, που μεταφράστηκε και στην Ελλάδα το 2008 από τις εκδόσεις Λιβάνη ως “Το θηλυκό μυαλό: Όλα όσα πρέπει να ξέρει μια γυναίκα για…”, η Μπριζεντάιν είχε υποστηρίξει ότι υπάρχουν γενετικές και δομικές διαφορές στους εγκεφάλους των δύο φύλων.
Μεταξύ άλλων, ανέφερε -λανθασμένα- ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούν 20.000 λέξεις τη μέρα κατά μέσο όρο στην ομιλία τους έναντι μόλις των 7.000 των ανδρών, ότι οι άνδρες έχουν πιο επιφανειακά συναισθήματα σε σχέση με τις γυναίκες και ότι οι γυναίκες όταν γίνονται μαμάδες, συντονίζονται σε τέτοια εγκεφαλική “συχνότητα”, που στην κυριολεξία δεν έχουν μυαλό για τίποτε άλλο από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους, εκτός από το παιδί τους και μόνο (κάτι που δεν άρεσε καθόλου στις φεμινίστριες…).
Στο νέο βιβλίο της η Μπριζεντάιν συμπεραίνει ότι, μετά από μακρά εξελικτική πορεία, ο ανδρικός εγκέφαλος, “βουτηγμένος” (ή, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά με ορολογία μαγειρικής, “μαριναρισμένος”) μέσα στην τεστοστερόνη, ήδη από την όγδοη εβδομάδα της σύλληψής του παιδιού μέσα στην μήτρα, αποκτά ορισμένες εγγενείς ιδιότητες, που καθίστανται κατά κάποιο τρόπο αναπόφευκτες να εκδηλωθούν αργότερα: να λέει συστηματικά ψέματα (ιδίως στις γυναίκες για να κρύβει τις… ζαβολιές του), να παίρνει υπερβολικά ρίσκα (συχνά για να εντυπωσιάσει τις γυναίκες), να καταπιέζει σε μόνιμη βάση τα συναισθήματά του (για να μην φανεί… γυναίκα) κ.α.
Αν η τεστοστερόνη ήταν μπίρα, σύμφωνα με την αμερικανίδα ψυχίατρο, ένα εννιάχρονο αγόρι θα ήταν σαν να έπινε μισό λίτρο κάθε μέρα και μέχρι τα 15 του θα είχε φτάσει να πίνει το ισοδύναμο ενός γαλονιού (περίπου
Όλη αυτή η ορμονική πλημμυρίδα υποτίθεται ότι “πνίγει” την ικανότητα του εφήβου να “διαβάζει” τις εκφράσεις του προσώπου των γύρω του και να τους συναισθάνεται, ενώ παράλληλα αυξάνει υπερβολικά την υπερευαισθησία του απέναντι στην κριτική των άλλων, ενώ τον κάνει να βαριέται υπερβολικά, αν δεν κάνει κάτι που να περιέχει πολλή δράση (και, όχι σπάνια, βία).
Το βουτηγμένο στην τεστοστερόνη αρσενικό κέντρο ανταμοιβής του εγκεφάλου απαιτεί συνεχώς την ενεργοποίηση έντονων αισθήσεων και εμπειριών δράσης και μια κλασική διέξοδος είναι όλα αυτά τα (αποβλακωτικά και δυνητικά επικίνδυνα) βιντεοπαιγνίδια, στα οποία ο νέος “τη βρίσκει” να σκοτώνει όποιον περνάει από μπροστά του.
Αν πάλι ο νέος κοιμηθεί αμέσως μετά το σεξ, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού την συναισθηματική σύντροφό του, σύμφωνα με την Μπριζεντάιν, φταίει απλώς ένα είδος ναρκοληψίας που προκαλείται μόνο στους άνδρες, εξαιτίας της ξαφνικής “έκρηξης” της ορμόνης της απόλαυσης ωκυτοκίνης, η οποία απελευθερώνεται στον υποθάλαμο του εγκεφάλου μετά τον οργασμό.
Στις μεν γυναίκες, η ωκυτοκίνη προκαλεί την ανάγκη για κουβεντούλα και χάδια, όμως στους άνδρες (“για λόγους που δεν γνωρίζουμε ακόμα”, κατά την Μπριζεντάιν) επιδρά στο κέντρο ύπνου του εγκεφάλου και δρα σαν υπνωτικό χαπάκι.
Η Μπριζεντάιν, σύμφωνα με τους “Τάιμς του Λονδίνου”, είναι τακτική επισκέπτρια στα “τοκ-σόου” της αμερικανικής τηλεόρασης (και όχι μόνο), ασκώντας επιρροή στη διαμόρφωση της αμερικανικής κοινής γνώμης.
Όπως αναφέρει, βασίζει τα συμπεράσματά της για τις διαφορές στον εγκέφαλο των δύο φύλων, τόσο σε μια μεγάλη γκάμα επιστημονικών δεδομένων (σ.σ. καθώς και αναπόδεικτων θεωριών), όσο και στη δική της 25ετή κλινική εμπειρία.
Η αμερικανίδα ψυχίατρος, που δηλώνει φεμινίστρια, αλλά βρίσκεται σε κόντρα με πολλές φεμινίστριες, αναγκάστηκε σε επόμενη έκδοση του βιβλίου της “Θηλυκός εγκέφαλος” να απαλείψει τον αρχικό ισχυρισμό της ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούν πολύ περισσότερες λέξεις από τους άνδρες, όταν το έγκυρο περιοδικό “Nature” (που είχε δημοσιεύσει σχετική έρευνα) την κατηγόρησε ότι είχε παρανοήσει και παραποιήσει τα πορίσματα της δημοσιευμένης έρευνας.
Η Μπριζεντάιν (που η ίδια έχει έναν 20χρονο γιό) επιμένει πάντως ότι το νέο βιβλίο της θα βοηθήσει τις γυναίκες να δουν τον κόσμο μέσα από τα ανδρικά μάτια, ώστε να καταλάβουν καλύτερα τους συζύγους, τους εραστές και τα αγόρια τους.
“Όντας φεμινίστρια στη δεκαετία του ’90, θεωρούσα πράγματι τους άνδρες εχθρό. Εμείς οι γυναίκες βάλαμε ένα φίμωτρο εδώ και 30 χρόνια στους άνδρες και τους εμποδίσαμε να μιλάνε για την πραγματικότητά τους. Όμως το εκκρεμές πήγε πολύ μακριά και τώρα επανέρχεται… Αν ξεκινήσουμε με μια βαθύτερη κατανόηση του αρσενικού εγκεφάλου, μπορούμε να δημιουργήσουμε πιο ρεαλιστικές προσδοκίες για τα αγόρια και τους άνδρες”, όπως υποστηρίζει.