Στην Ελλάδα, όταν κάποιος έχει μια ιδέα, ή ένα όνειρο όπως θα ‘λεγαν κάποιοι, από αυτές που αλλάζουν έστω και μερικές μοίρες ό,τι κατεστημένο, πρέπει να είναι πολλαπλά προσεκτικός.
Γιατί η κακοδαιμονία έχει ποικίλους τρόπους.
Δύο δρόμοι λοιπόν ανοίγονται αν αποφασίσει κανείς να κάνει το βήμα:
Α) Κάποιος υφαρπάζει την ιδέα και την οικειοποιείται, πλην -αυταπόδεικτα- δεν είναι σε θέση να την υποστηρίξει γιατί δεν κατέχει το αντικείμενο, ειδάλλως θα την ‘χε σκεφτεί και από μόνος του. Έτσι, η ιδέα ευτελίζεται και φυλλορροεί με το πέρασμα του χρόνου. Γιατί δεν αρκεί να υπάρχει το χρήμα για να ‘χει μια δράση επιτυχία. Προϋποτίθεται υγιής, και όχι μυωπική, «όραση».
Β) Το φυσικό πρόσωπο την έχει κατοχυρώσει πριν ο επίδοξος αποπειραθεί να την αρπάξει (πάγια συνθήκη αυτό) και ξεκινά αγώνα να την υλοποιήσει, πολύ κουραστικό, με συνεχή προσκόμματα και επιχειρήματα, κατά το σύνηθες, ενάντια στην κοινή λογική, μέχρι να τον/την κάνουν να τα παρατήσει για να αναφωνήσουν μετά «Σ΄το είχαμε πει ότι είναι ανεδαφικά αυτά που πρότεινες». Και σφίγγει ο κλοιός των ‘αρπακτικών’. (Κρίμα η μεταφορά στον κόσμο αυτών των χρήσιμων και συμπαθών πτηνών. Γιατί τα άλλα «αρπακτικά» ούτε χρήσιμα είναι, πολλώ δε μάλλον συμπαθή.)
Στην πρώτη περίπτωση, η ιδέα μπορεί να βρεθεί να υλοποιείται από άλλο φορέα, φαινομενικά άσχετο με τον πνευματικό της ‘γονιό’. Κάπου υπάρχει η διαρροή. Κάποιος δεν εργάστηκε και τόσο σιωπηλά τελικά. Μάλλον η ιδέα έγινε θύμα ανταλλαγής «υπηρεσιών». (Σου δίνω αυτό, μου εξασφαλίζεις εκείνο σε επαπειλούμενους χαλεπούς καιρούς.) Ο εμπνευστής της, σταθερά έξω από το σχήμα. Όταν τους επισημάνει τη λογοκλοπή, το επιχείρημα είναι «Μα όταν έλεγα ‘εγώ’, εννοούσα ‘εμείς’. Δεν είναι αυτονόητο;». (Αυτό εισέπραξα στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν. Τότε ήταν που αποφάσισα να συντάξω το Μανιφέστο του Αυτονόητου. Μετά, εφθάρη η λέξη από την πολιτική της χρήση, κι έτσι είπα να περιμένω λίγο να κατακαθίσει η σκόνη και να επανέλθω με καθαρό μυαλό σε διαυγές τοπίο.)
Στη δεύτερη περίπτωση, πρέπει να είσαι οπλισμένος με άπειρη υπομονή, διάθεση να αγωνιστείς και καλό/-ή δικηγόρο, που θα σε πιστεύει και δε θα είναι έτοιμος να δώσει το πνευματικό σου ‘τέκνο’ για παράνομη υιοθεσία κι εσένα στα αζήτητα. (Έχω να σας συστήσω την καλύτερη.) Βέβαια, ουδείς αλώβητος από αυτή τη μάχη. Ουδείς, εγγυημένα.
Η επιλογή έχει να κάνει με τις αντοχές του καθενός, το πείσμα και τους πιθανούς υποστηρικτές του. Το ότι αυτή η πρακτική αποτελεί συνθήκη ικανή να ανακόψει κάθε αισιόδοξη προσπάθεια, σχεδόν αποκαρδιώνει όποιον αναφέρεται στο μέλλον αυτής της χώρας και στην ποιότητα των κατοίκων της. (Δε μιλώ καν για «πολίτες» όπως βλέπετε. Θα εκτεινόταν σε μήκος το κείμενο, κάτι που κρίνω άκαιρο τη δεδομένη στιγμή.)
Ο πολυθρύλητος σεβασμός στην πνευματική ιδιοκτησία και στον πνευματικό κόπο κρίνεται αποκλειστικά από το αποτέλεσμα.
Σαν τις εκλογές.
Δεν έχει σημασία τι θα σου υποσχεθούν πριν.
Γι’ αυτά που θα σου πάρουν μετά ν’ ανησυχείς.
Από πριν.
