Feed
Άρθρα
Σχόλια

Γέφυρα των Τερζήδων, Γιάκοβα, 18ος αιώνας

Πηγή: A Balkan tale

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

«ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ ΚΡΙΤΙΚΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»

Το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Ιστορική Έρευνα, Διδακτική και Νέες Τεχνολογίες» του Ιονίου Πανεπιστημίου, η επιστημονική ένωση «Νέα Παιδεία» και η ΕΡΤ προκηρύσσουν Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ιστορικού Ντοκιμαντέρ με θέμα «Προσεγγίζουμε κριτικά το παρελθόν».

Ο διαγωνισμός αφορά τους μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου, της Α, Β΄ και Γ΄ Γενικού και Εσπερινού  Λυκείου και ΕΠΑΛ, καθώς και τους μαθητές των Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας.

Θεματικό πεδίο του διαγωνισμού είναι η Νεότερη και Σύγχρονη Ελληνική και Ευρωπαϊκή  Ιστορία.

ΠΛΑΙΣΙΟ – ΣΤΟΧΟΙ

Το ιστορικό ντοκιμαντέρ παρουσιάζει πληροφορίες σχετικά με ένα γεγονός, πρόσωπο, τόπο ή ιδέα από το παρελθόν μέσα από μια παρουσίαση συγκεκριμένου χρόνου που παρουσιάζει έγγραφα, εικόνες, φωτογραφίες, και πραγματικές σκηνές από το προς μελέτη  θέμα.

Στο πλαίσιο της βιωματικότητας, της διαθεματικότητας και της ομαδοσυνεργατικής μάθησης, που προβλέπονται και από το ισχύον Αναλυτικό Πρόγραμμα για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η ομαδική δημιουργία ενός ιστορικού ντοκιμαντέρ βοηθά τους μαθητές να προσεγγίσουν κριτικά το ιστορικό γεγονός και την αφήγησή του εντάσσοντάς το ταυτόχρονα στην ευρύτερη ιστορική περίοδο της Νεότερης ή Σύγχρονης Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Ιστορίας.

Με την αξιοποίηση κάποιων από τα σημαντικότερα αρχεία οπτικοακουστικού υλικού, από όπου θα αντλήσουν το υλικό της εργασίας τους, οι μαθητές θα εξοικειωθούν με την έρευνα στα ποικίλα ιστορικά (έντυπα και ηλεκτρονικά) αρχεία, θα κατανοήσουν και θα ερμηνεύσουν το ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο μιας περιόδου, με τις βασικές πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές αλλά και ατομικές- ανθρώπινες παραμέτρους του, καθώς και τις ποικίλες ιδιαιτερότητες των ιστορικών συνθηκών και της συμπεριφοράς των προσώπων.

Κατά τη διάρκεια τελικής φάσης της δημιουργίας, οι μαθητές θα έλθουν σε επαφή με την τέχνη του κινηματογράφου (σενάριο, ντεκουπάζ, πλάνα, μουσική επένδυση, αφήγηση, μοντάζ) και θα προβληματιστούν για τη σχέση της κινηματογραφικής δημιουργίας και της Ιστορίας. Επίσης, θα εκφράσουν δημιουργικά καλλιτεχνικές τάσεις και να ανακαλύψουν αντίστοιχα ενδιαφέροντα.

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΣ

  1. Το μαθητικό ντοκιμαντέρ θα έχει θέμα προσδιορισμένο με σαφήνεια και ενταγμένο σε χρονικό πλαίσιο.
  2. Θα έχει διάρκεια 10’ το ανώτερο.
  3. Θα σταλεί σε μορφή αρχείου avi ή mp4.
  4. Στους τίτλους τέλους πρέπει να αναγράφονται όλοι οι συντελεστές, καθώς και οι πηγές από τις οποίες αντλήθηκε το σύνολο του υλικού.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι διοργανωτές του διαγωνισμού δηλώνουν ότι:

  1. Θα παράσχουν επιστημονική βοήθεια με ειδική βιβλιογραφία και  βασικές πηγές άντλησης κινηματογραφικού υλικού. Η σχετική ανακοίνωση έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του περιοδικού www.neapaideia-glossa.gr και ανανεώνεται συνεχώς.
  2. Δε θα παράσχουν τεχνική βοήθεια. Για το μοντάζ μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να χρησιμοποιήσουν το πρόγραμμα Movie Maker, στο οποίο έχουν δωρεάν πρόσβαση από τη σουίτα Windows Essentials.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Το υλικό θα πρέπει να σταλεί σε dvd μαζί με τη φόρμα συμμετοχής στη διεύθυνση: ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, Χαριλάου Τρικούπη 31, 10681 Αθήνα, με ημερομηνία ταχυδρομείου το αργότερο 29 Μαρτίου 2013.

Υλικό που θα ταχυδρομηθεί μετά από την παραπάνω ημερομηνία δε θα γίνει δεκτό στο διαγωνισμό.

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ

Τα μαθητικά ντοκιμαντέρ θα κριθούν από κριτική επιτροπή ειδικών, που θα εποπτεύεται από ειδική επιστημονική επιτροπή, η οποία θα αποτελείται από:

1. την κ. Χριστίνα Κουλούρη, Καθηγήτρια Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

2. τον κ. Νίκο Καραπιδάκη, Καθηγητή του Ιονίου Πανεπιστημίου, Πρόεδρο της Εφορείας των Γενικών Αρχείων του Κράτους

3. τον κ. Γιώργο Κόκκινο, Καθηγητή Ιστορίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

4. τον κ. Φώτο Λαμπρινό, σκηνοθέτη ιστορικών ντοκιμαντέρ, συγγραφέα

Την Επιστημονική Επιτροπή θα συντονίζει ο κ. Κώστας Αγγελάκος, Επίκουρος Καθηγητής Παιδαγωγικών στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Διευθυντής του περιοδικού ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ.

Την ειδική κριτική επιτροπή που θα αποτελείται από ιστορικούς, ανθρώπους του κινηματογράφου και εκπαιδευτικούς, θα συντονίζει η κ. Νατάσα Μερκούρη, φιλόλογος, μέλος του ΔΣ  και επιστημονική συνεργάτις της ΝΕΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.

Η ΕΡΤ θα δημιουργήσει τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό τρέιλερ, το οποίο θα προβάλλει το διαγωνισμό μέχρι και την 29η Μαρτίου 2013 και θα αναρτήσει τα βραβευμένα ντοκιμαντέρ στον ιστότοπό της για διάστημα έξι μηνών.

ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΝΟΜΗΣ

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η τελετή απονομής των βραβείων θα γίνει στην Αθήνα το Σάββατο, 11 Μαΐου 2013, στο Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος.

Θα δοθούν τρία βραβεία και δύο έπαινοι, τα οποία θα συνοδεύονται από ειδικό δίπλωμα και αναμνηστικά δώρα των χορηγών/δωροθετών του διαγωνισμού.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης θα περιλαμβάνει χαιρετισμούς από τους διοργανωτές, την απονομή των βραβείων και των επαίνων, και την προβολή των βραβευμένων ντοκιμαντέρ.

Mε την ευγενική χορηγία του Ιδρύματος “Μιχάλης Κακογιάννης”, των εκδόσεων Μεταίχμιο και του Studio Wayfarer.

ARTiT

ARTiT: Κριτική και δημιουργική μάθηση μέσα από την αισθητική εμπειρία

Ελλάδα, Σουηδία, Δανία, Ρουμανία

Το πρόγραμμα ARTiT: Develpoment of Innovative Methods of training the trainers ολοκληρώθηκε το 2012. Συμμετείχαν φορείς από τέσσερις χώρες. Συγκεκριμένα η Επιστημονική Ένωση Εκπαίδευσης Ενηλίκων και το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο από την Ελλάδα, τα Roskilde University και VUCFYN Ringen Glamsbjerg από τη Δανία, το Pitesti University από τη Ρουμανία και το Arbetarnas Bildningsforbund (Workers’ Educational Association) από τη Σουηδία. Τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν πρόσφατα σε ημερίδα και το υλικό συγκεντρώθηκε στη σχετική έκδοση την οποία  θα βρείτε στην ιστοσελίδα του προγράμματος. Πιλοτικές εφαρμογές άρχισαν στην Ελλάδα το 2009 σε Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, πανεπιστημιακά τμήματα, επιχειρήσεις, προγράμματα Εκπαίδευσης Εκπαιδευτικών, θεραπευτικές κοινότητες και ΙΕΚ. Σήμερα η μέθοδος εφαρμόζεται σε φορείς της Δανίας, Ρουμανίας και Σουηδίας, στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Μακεδονίας και Πατρών, σε ΣΔΕ, στο ΚΕΘΕΑ, καθώς και στα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των Δήμων.

Δύο στοιχεία του προγράμματος μού κέντρισαν, προσωπικά, το ενδιαφέρον: η ένταξη έργων τέχνης στην καθημερινή διδακτική πρακτική και η ανατροπή στερεοτυπικών αντιλήψεων μέσα από την παρατήρηση και το σχολιασμό τους. Το πρόγραμμα υπηρετεί και άλλους στόχους βέβαια, όπως να ενδυναμώσει τη γνώση, τις δεξιότητες και τη στάση των εκπαιδευτών σε ό,τι αφορά στην αξιοποίηση έργων τέχνης στη μαθησιακή διαδικασία, να φέρει όσο περισσότερους εκπαιδευτές και εκπαιδευόμενους σε επαφή με ποικίλα έργα τέχνης και να καλλιεργήσει τη συστηματική επεξεργασία τους, αυτό που ονομάζεται Αισθητική Εμπειρία, μέσα από συγκεκριμένη μεθοδολογία συνοδευόμενη από εκπαιδευτικό υλικό.

Η Μετασχηματίζουσα Μάθηση μέσα από την Αισθητική Εμπειρία είναι η μέθοδος που διατυπώθηκε από τον Αλ. Κόκκο, συντονιστή του προγράμματος, και πάνω στην οποία στηρίζεται η συγκεκριμένη πρόταση. Η θεωρία του Perkins για τις φάσεις της επεξεργασίας των συμβόλων σε ένα έργο τέχνης και η τοποθέτηση του P. Freire για την ολιστική παρατήρηση και την «αποκωδικοποίηση» από τους εκπαιδευόμενους υποθεμάτων που θίγει ένα έργο τέχνης πλαισιώνουν την παραπάνω μέθοδο. Η συναισθηματική, η πνευματική και η κριτική προσέγγιση και ερμηνεία ενός έργου τέχνης το καθιστούν πλέον προσβάσιμο σε όλους. Η πρόσληψη της Τέχνης δεν είναι αποκλειστικά αντικείμενο μελέτης των ειδικών.

Το πρόγραμμα προτείνει ένα μοντέλο εργασίας με παραλλαγές. Στη γραμμική του μορφή έχει ως εξής: Στο πρώτο στάδιο προσδιορίζεται η ανάγκη επεξεργασίας ενός θέματος. Στο δεύτερο, οι εκπαιδευόμενοι απαντούν γραπτά σε ανοιχτές ερωτήσεις, οπότε γίνεται μια πρώτη καταγραφή του προβληματισμού. Στο τρίτο, γίνεται από κοινού η επιλογή των υποθεμάτων και διατυπώνονται οι πρώτες κριτικές ερωτήσεις σε υπόθεμα που επιλέγεται. Στο τέταρτο, γίνεται η επιλογή των έργων τέχνης από όλες τις μορφές (εικαστικά, κινηματογράφος, θέατρο, λογοτεχνία, μουσική), μέσα από τα οποία θα προσεγγιστεί το υπόθεμα. Στο πέμπτο, γίνεται η επεξεργασία του έργου: ο εκπαιδευτής παρωθεί τους εκπαιδευόμενους να εκφράσουν τις παραδοχές τους σχετικά με το υπόθεμα συσχετίζοντάς τες με τις κριτικές ερωτήσεις που έχουν ήδη διατυπωθεί, και εξετάζονται αλληλένδετα νοήματα που απορρέουν από το έργο τέχνης. Το ARTiT προτείνει συγκεκριμένους τρόπους για την επεξεργασία σε αυτό το στάδιο. Στο έκτο, καταγράφονται οι σκέψεις του πέμπτου σταδίου και συγκρίνονται με αυτές του δεύτερου.

Η ίδια διαδικασία μπορεί να συνεχιστεί για τα υπόλοιπα υποθέματα ή να προσαρμοστεί ανάλογα με το διδακτικό χρόνο που διαθέτει ο εκπαιδευτικός για την ενότητα που θα διδάξει ή ανάλογα με το βαθμό εξοικείωσης που αποκτά κατά την υλοποίηση της διδακτικής αυτής πρότασης. Η εμπειρία τόσο η δική του όσο και αυτή των μαθητών καθορίζει και τον περισσότερο ή λιγότερο κατευθυνόμενο χαρακτήρα της προσέγγισης. Για παράδειγμα, μπορεί ο εκπαιδευτής/εκπαιδευτικός να προτείνει το θέμα ή να το συναποφασίσει με τους εκπαιδευόμενους/μαθητές, να επιλέξει ο ίδιος τα έργα τέχνης ή να δώσει τα κριτήρια ώστε να αναζητήσουν οι μαθητές τα πλέον κατάλληλα, να ξεκινήσει εναλλακτικά από το τρίτο στάδιο κ.ο.κ. Όποια πορεία και αν επιλέξει, η ενεργός συμμετοχή των εκπαιδευομένων/μαθητών είναι όχι μόνο το ζητούμενο αλλά και κύρια παράμετρος της εφαρμογής του προγράμματος.

Ι. Μπέργκμαν, Η σιωπή

Ήδη έχουν δοθεί απαντήσεις στις πιο συχνές ερωτήσεις. Ναι, η μέθοδος ARTiT μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα αντικείμενα, ακόμα και τα τεχνικής φύσης, όπως η χρήση υπολογιστών. Όχι, η μέθοδος δεν αποπροσανατολίζει το μάθημα αν ο εκπαιδευτής/εκπαιδευτικός καθιστά συνεχώς εμφανή τη σύνδεση των νοημάτων που προκύπτουν από την επεξεργασία του έργου τέχνης με την ενότητα του διδάσκει. Όχι, δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς ειδικός σε θέματα Τέχνης. Η προσέγγιση γίνεται στη βάση της κοινής λογικής ανάλογα με τα συναισθήματα που προκαλεί στους εκπαιδευόμενους/μαθητές. Όχι, η μέθοδος δε στοχεύει να αντικαταστήσει άλλες μεθόδους. Μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά. Προτείνεται γιατί βοηθά όλους τους συμμετέχοντες να ερευνήσουν, να γίνουν πιο δημιουργικοί, να αμφισβητήσουν στερεότυπα και κυρίαρχες κουλτούρες.

Εξίσου σημαντικό επίτευγμα είναι ότι η  ανάπτυξη του κριτικού στοχασμού έρχεται μέσα από την επαφή με την Τέχνη και τον πολιτισμό, χώροι που, δυστυχώς, εκ προοιμίου αντιμετωπίζονται ως «άβατον» από πολλούς.

Λεπτομερή περιγραφή της μεθοδολογίας του προγράμματος και τα επιμέρους στάδια της εφαρμογής του θα βρείτε στην ιστοσελίδα του ARTiΤ (The ARTiT methodology is ready). Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στην ελληνική ομάδα στα adulteduc2@gmail.com και adulteduc@adulteduc.gr.

ΧΡΗΣΙΜΟ ΥΛΙΚΟ
ARTiT methodology http://artit.eu/en/

Επιστημονική Ένωση Εκπαίδευσης Ενηλίκων: www.adulteduc.gr (Κείμενα-βιβλιογραφία, μεθοδολογικά εργαλεία)

Κείμενα σχετικά με την εκπαίδευση ενηλίκων : www.alexiskokkos.gr

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

«Αφιέρωμα στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα ARTiT: Ανάπτυξη καινοτόμων μεθόδων στην εκπαίδευση εκπαιδευτών», Εκπαίδευση Ενηλίκων, τεύχος 25 (Ιαν-Απρίλιος 2012).

Κόκκος, Α. (2011), Εκπαίδευση μέσα από τις τέχνες, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα.

Βεργίδης, Δ., Κόκκος, Α. (επιμ.) (2010), Εκπαίδευση ενηλίκων: Διεθνείς προσεγγίσεις και ελληνικές διαδρομές, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα.

Kokkos Alex. (2010), “Transformative Learning Through Aesthetic Experience, Towards a Comprehensive Method”, Journal of Transformative Education, vol. 8, no. 3, 155-177.

Φ. Τριφό, Τα 400 χτυπήματα

Μέρες που είναι, ας αναλογιστούμε τις αρχές μας (ή το έλλειμμά τους) κι ας μην προστρέξουμε αμέσως στις θρησκείες για σωτηρία.

«Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,
κλείνεις έξω απʼ την πόρτα σου
έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο

T. Λειβαδίτης

Με την ευχή να έχετε δίπλα σας τους ανθρώπους που αγαπάτε.

Ας είμαστε ευτυχισμένοι το 2013.

Ή, τέλος πάντων, όσο κρατά μια ευτυχία.


Στις 18 Μαΐου 2012 βρέθηκα στο χώρο τέχνης Βρυσάκι, στην Πλάκα, για να παρακολουθήσω την παρουσίαση ενός ευρωπαϊκού προγράμματος για την προφορική αφήγηση της ιστορίας και την εκπαίδευση από την Ελληνική Τράπεζα Αναμνήσεων. Η ερώτηση στο έντυπο της αίτησης «Ποιο είναι το κίνητρό σας για τη συμμετοχή στο σεμινάριο;», η εξασθένιση της συλλογικής μνήμης και η στροφή της κοινωνίας προς τα ακροδεξιά, εντός και εκτός θεσμών, με προέτρεπαν κατά κάποιο τρόπο να μάθω πώς μπορεί κανείς να συμβάλει στην ενεργό καταγραφή της ανεπίσημης ιστορίας. Έπειτα, ήταν και η επωνυμία του φορέα: Memoro-Ελληνική Τράπεζα Αναμνήσεων, μια τράπεζα που διασώζει ό,τι πολυτιμότερο, τα ατομικά βιώματα μιας γενιάς, ενός λαού, και κυρίως, δεν καταρρακώνει η ανακεφαλαιοποίησή της.

Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα είχε τίτλο «Οι αναμνήσεις μου – Η ιστορία μας: ενεργός ευρωπαϊκή μνήμη». Το 2012 έχει χαρακτηριστεί ως Ευρωπαϊκό Έτος Ενεργού Γήρανσης και Αλληλεγγύης των Γενεών. Σε αυτό το πλαίσιο ζητούμενο του προγράμματος είναι η διατήρηση της μνήμης της Ευρώπης ενάντια στο φασισμό, το ναζισμό και το σταλινισμό, υπέρ της δημοκρατίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέσα από τις προσωπικές μαρτυρίες των ανθρώπων. Με έκπληξη είδα ότι στην καταγραφή προφορικών αφηγήσεων μπορούσαν να συμμετάσχουν και μαθητές με τρόπο απλό: συνέντευξη με μια κάμερα ή ένα κινητό. Η παρουσία των ανθρώπων του Memoro σε κάθε βήμα της διαδικασίας καταγραφής διασφάλιζε ότι θα τηρούνταν οι προδιαγραφές που έπρεπε να πληρεί μια επιτυχημένη συνέντευξη (ολοκληρωμένες και σαφείς ερωτήσεις, κλίμα αμεσότητας και οικειότητας κ.α.). Έτσι, η «συνομιλία» ανάμεσα σε δύο γενιές γινόταν σε ιστορική βάση.

Ομολογώ ότι δε γνώριζα πως το πρόγραμμα είχε ήδη υλοποιηθεί με μαθητές, άρα θα είχα άμεση ανατροφοδότηση. Η Χρυσή Βιδαλάκη, εκπαιδευτικός στο 2ο ΓΕΛ Ηλιούπολης, έφερε το Memoro στο σχολείο της στο μάθημα των Ερευνητικών Εργασιών. Συγκέντρωσε με τους μαθητές της Α’ Λυκείου προφορικές μαρτυρίες με θέματα τον πόλεμο, τη μετανάστευση, τη διαφορετικότητα, την παρουσία δυναμικών γυναικών και τον εθελοντισμό. Η επίμονη προσπάθεια από μέρους της βρήκε ανταπόκριση από τους μαθητές παρά τους αρχικούς δισταγμούς. Οι ηλικιωμένοι των ΚΑΠΗ απέκτησαν νέο ακροατήριο, γεγονός που έδινε άλλη αξία στις αναμνήσεις τους. Το ζεύγος Γκολέμα μίλησε για τα «πέτρινα» χρόνια. Ο παππούς και η γιαγιά έγιναν η ματιά των νέων προς το παρελθόν. Το σχολείο ανοίχτηκε στην κοινότητα, ανέδειξε με τη δράση του την τοπική μνήμη και ενδυνάμωσε τις σχέσεις ανάμεσα στις γενιές.

Η ενθουσιώδης και συγκινητική παρουσίαση της κ. Βιδαλάκη και οι εντυπώσεις των μαθητών, έτσι όπως προβλήθηκαν σε βίντεο εκείνο το απόγευμα στο Βρυσάκι, θύμισαν σε όλους εμάς που παρακολουθήσαμε την εκδήλωση ότι η βιωματική προσέγγιση, το συναίσθημα και ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας δεν αποπροσανατολίζουν από το ιστορικό γεγονός. Αντίθετα, εμβαθύνοντας σε αυτό το συμπληρώνουν, το εμπλουτίζουν με την ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας. Η Ιστορία είναι επιστήμη. Η ιστορία του καθενός, όμως, είναι ζωή. Και στη ζωή χρειάζεται κανείς οδηγό. Η φράση ενός από τους μαθητές που συμμετείχαν νομίζω πως συνοψίζει την ουσία και την αξία της δράσης: «Σήμερα, λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως μάθαμε αρκετά πράγματα τα οποία θα μας βοηθούν πλέον να αντιμετωπίζουμε τη ζωή…».

Είναι αφόρητα στερεοτυπικό να κλείνει ένα κείμενο με ευχολόγια, γι’ αυτό και θα τελειώσω με μια προτροπή: Όχι μόνο να συνεχιστεί και φέτος το πρόγραμμα στο ίδιο σχολείο, με άλλες θεματικές, αλλά και να υλοποιηθεί σε άλλα σχολεία αν θέλουμε να διασωθεί με κάποιο τρόπο η ιστορική μνήμη και να ενισχυθεί η ιστορική γνώση, απαραίτητο «εργαλείο» για να επιβιώσει συνειδησιακά κανείς σε ένα περιβάλλον όπου η μνήμη διαστρεβλώνεται στον άξονα του πολιτικώς ορθού.

Πλήρη παρουσίαση του προγράμματος μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της Νέας Παιδείας http://www.neapaideia-glossa.gr/143.htm


…με οδηγό τα σκίτσα.

Το αφιέρωμα της Εφημερίδας των Συντακτών στο Educartoon.

Νησίδες, 1 Δεκεμβρίου 2012

Ευχαριστούμε.

ΥΣΤ. Ναι, είμαι κι εγώ εκεί.

Εξώφυλλο

Αφιέρωμα

© Μιχάλης Κουντούρης

Αθήνα, 14 Νοεμβρίου 2012, στο debate με θέμα «Στην Ελλάδα είμαστε ρατσιστές» τα ποσοστά μετά το τέλος της εκδήλωσης διαμορφώθηκαν ως εξής: 70% υπέρ, 20% κατά, 10% ουδέτερο. «Οι Έλληνες είναι ρατσιστές γιατί κανένας δεν τους έμαθε να μην είναι. Και όλοι οι λαοί είναι ρατσιστές, όταν δεν τους μάθει κανείς να μην είναι» δια στόματος Γ. Βαλλιανάτου.

Η απομόνωση φράσεων ενισχύει την αποσπασματικότητα της αντίληψής μας για τη σύγχρονη πραγματικότητα. Το γνωρίζω. Η άποψη, όμως, που ακούστηκε στην εκδήλωση της Intelligence2 Greece στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών πριν κάποιες μέρες αλλά και η συνειδητοποίησή της είναι ανάγκη να υπογραμμιστούν γιατί καλούνται να σηματοδοτήσουν τη στροφή στην πολιτική της τυπικής εκπαίδευσης και να διατρέξουν την  πρακτική μας και στην άτυπη εκπαίδευση.

Οι ομιλητές της εκδήλωσης, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που υποστήριζαν την αντι-θέση, έδειχναν, εκτός από την ανεπαρκή πολιτεία και τη χωλή δημοκρατία, και προς μια κοινωνία απαίδευτη, κλειστο/-φοβική, αμνήμονα, περιχαρακωμένη, μια κοινωνία των ιδιωτών. Εκεί, ανθούν περιστατικά ρατσιστικής συμπεριφοράς, ακόμα και θεσμικής. Στον ευρύτερο χώρο της εκπαίδευσης μας έχουν ήδη γίνει γνωστά. Οι αναλύσεις συνήθως κινούνται επιπολής, μέχρι εκεί που καλύπτει η τουριστική φωτογραφική απεικόνιση. Ελλειμματική η χαρτογράφηση των βαθύτερων αιτιών -χρειάζεται γενναίο βλέμμα να ανατρέξεις στις απαρχές του νεοελληνικού κράτους, στα συντάγματα, στην πρώτη νομοθεσία για την εκπαίδευση, στη «Μεταρρύθμιση που δεν έγινε». Περιθώριο αναμονής και λοιπών θεωρητικών αναλύσεων, στην εκπαίδευση τουλάχιστον, δεν υπάρχει.

Ο Κ. Παπαϊωάννου έχει πολύ εύστοχα επισημάνει ότι η εγκληματική δράση νεοναζιστικών ομάδων μόνο θεσμικά μπορεί να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της ισχύουσας νομοθεσίας. Παραθέτω αποσπάσματα από το άρθρο του «Θεσμική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής: Σαν συνδικάτο του εγκλήματος» στην Εφημερίδα των Συντακτών: «Σημαίνει συστηματική ποινική αντιμετώπιση των πράξεών του σε τέτοιο βαθμό που να μην αντέχεται, ατομικά και συλλογικά, η ενεργός ένταξη στην οργάνωση. […] Σημαίνει επιβολή ποινών σε φυσικούς αυτουργούς και κυρίως τεκμηρίωση της ευθύνης των ηθικών αυτουργών που ως ηγετική ομάδα ή πρόσωπα σχεδιάζουν. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν διωκτικούς και δικαστικούς μηχανισμούς αδιάβρωτους στον ναζιστικό ιό. Εκεί αρχίζουν τα πολύ δύσκολα». Σαφέστατη η συγκεκριμένη δυσκολία.

Τις αδιαφανείς δυσκολίες, όμως, πώς τις διαχειρίζεται κανείς; Ο ενδυματολογικός κώδικας είναι απόλυτα αναγνωρίσιμος -και προβλέψιμος βέβαια- ως μέρος των ναζιστικών συμβόλων. Το «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» ή το «Αίσχος, βέβηλοι» της Επιδαύρου, ακόμα και το αίτημα δημιουργίας μιας Αρχής Προστασίας του Αρχαίου Δράματος το 2005 (!) πού θα τα κατατάσσαμε; Κάπου μεταξύ ταυτότητας, ατομικής και εθνικής, και εθνοκεντρισμού. Κάποιο είδος φόβου ανακλούν, που τον κοιμίζουμε -οξύμωρο- με κραυγές.  Έτσι, όχι μόνο δεν ενεργοποιήσαμε την αφύπνισή μας, αλλά και υποτιμήσαμε την αποτελεσματικότητα των φορέων του ναζισμού. «A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.» Και τα τείχη μάς πολιορκούν, δε μας προστατεύουν.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να ανασκευάζουμε λαχανιάζοντας κάθε ναζιστική πρόκληση σαν να μην είμαστε σε θέση να αρθρώσουμε ακέραιο λόγο. Οι εκπαιδευτικοί οφείλουμε να ξεκινήσουμε νέο διάλογο, να ορίσουμε άλλη εγκύκλια παιδεία, που θα έρθει σε ρήξη με κάθε στρεβλό αυταρχισμό που τείνει να πάρει μορφή κανονικότητας. Προσωπικά, σε τρεις λέξεις ουσιαστικές θα επιμείνω: μνήμη, γνώση, κρίση. Τα τελευταία δύο χρόνια έχω ασχοληθεί με καινοτόμες δράσεις στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση σε χώρες του εξωτερικού κυρίως αλλά στην Ελλάδα. Προτείνω στους αναγνώστες εκπαιδευτικούς δύο από αυτές γιατί διαλέγονται με τα σημερινά μας βιώματα.

Το Memoro-Ελληνική Τράπεζα Αναμνήσεων υλοποιεί ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα με τίτλο «Οι αναμνήσεις μου – Η ιστορία μας: ενεργός ευρωπαϊκή μνήμη». Ζητούμενο του προγράμματος είναι η διατήρηση της μνήμης της Ευρώπης μέσα από τις προσωπικές μαρτυρίες των ανθρώπων. Όπως αναφέρεται στο σχετικό υλικό «[…] έχει στόχο την κατανόηση των βασικών αξιών της ΕΕ, όπως η ελευθερία, η δημοκρατία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσα από τη μνήμη της καταπάτησής του από το ναζισμό, το φασισμό και το σταλινισμό στην Ευρώπη». Η ανταλλαγή και η καταγραφή αναμνήσεων των Ελλήνων και των Ιταλών είναι η βάση για μια ουσιαστική «συνομιλία», μέσα από την ατομική προφορική ιστορική αφήγηση, των γενεών, μια πολυτροπική αφήγηση που λειτουργεί, με την πολλαπλότητά της, συμπληρωματικά προς την «επίσημη» ιστορία. Σημαντική είναι η ενεργή συμμετοχή των ηλικιωμένων ως αφηγητών και των νέων ως καταγραφέων της μνήμης ή εξερευνητών αναμνήσεων. Επικοινωνήστε με τους συντονιστές στο email info@bankofmemories.gr, για να σας βοηθήσουν να εφαρμόσετε το πρόγραμμα στο σχολείο σας, στη γειτονιά σας ή σε όποια άλλη ομάδα θέλει να μοιραστεί τις αναμνήσεις της.

Το πρόγραμμα ARTiT, που υλοποιήθηκε σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες, με συντονισμό στην Ελλάδα από την Επιστημονική Ένωση Εκπαίδευσης Ενηλίκων, προσφέρει μια ολοκληρωμένη εκπαιδευτική πρόταση (μεθοδολογία και εκπαιδευτικά εργαλεία) για εκείνους που θέλουν να αξιοποιήσουν ενεργά τις τέχνες στη διδακτική τους καθημερινότητα. Οι βάσεις της μεθόδου συνοψίζονται στον τίτλο «Κριτική και δημιουργική μάθηση μέσα από την αισθητική εμπειρία». Ζωγραφικοί πίνακες, κινηματογραφικές ταινίες, λογοτεχνικά, μουσικά και θεατρικά έργα χρησιμοποιούνται για να προσεγγίσουν οι μαθητές θέματα όπως οι σχέσεις των φύλων, η διαπολιτισμικότητα, καθώς και ό,τι έχει σχέση με την ιδιότητα του πολίτη και τη ζωή στη σύγχρονη κοινωνία. Ας μη βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε την Τέχνη πολυτέλεια. Ένας από τους βασικούς στόχους του προγράμματος είναι η ανατροπή κάθε στερεοτυπικής αντίληψης για όσα μας περιβάλλουν, για όσα έχουμε διδαχθεί, μέσα από την παρατήρηση και το σχολιασμό των έργων τέχνης. Η αρχή της μετασχηματίζουσας μάθησης και ο εκδημοκρατισμός είναι τα στοιχήματα και για τους εκπαιδευτές και για τους εκπαιδευόμενους. Απευθυνθείτε στην ελληνική ομάδα στο email adulteduc2@gmail.com και ζητήστε πρόσβαση στο υλικό που συγκεντρώθηκε από την πρώτη υλοποίηση του προγράμματος.

Η επαγρύπνηση είναι αναγκαία συνθήκη της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Το ίδιο και ο διάλογος που γίνεται σε κοινά αποδεκτή βάση, όχι αυτή του μίσους. Όταν η μία πλευρά ουρλιάζει, για ποιο λόγο να εισέλθει κανείς στο διάλογο; Για να δείξει ότι δε φοβάται ή για να κρύψει ότι φοβάται; Ματαιοπονία ό,τι και αν ισχύει, γιατί μάλλον πρέπει να προηγηθεί η αυτοκριτική. Θα ήταν -σκέφτομαι- προτιμότερη η μεθοδική δράση μαζί με την ευαίσθητη ματιά αν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί, δηλαδή να εκπαιδεύσουμε πολίτες που ξέρουν να διαφωνούν με καλαισθησία. Είναι ένας τρόπος να πετύχουμε κι εμείς το «ανεπαισθήτως».

Η Ν. Μερκούρη εργάζεται ως φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Παρουσίαση της δουλειάς του Memoro-Ελληνική Τράπεζα αναμνήσεων θα βρείτε στο τεύχος 143 του περιοδικού Νέα Παιδεία (www.neapaideiaglossa.gr). Το πρόγραμμα ARTiT θα παρουσιαστεί στο τεύχος 144.

Το ΑΡΘΡΟ δημοσιεύεται στο ένθετο “Παιδεία και Κοινωνία” της κυριακάτικης Αυγής, 25/11/2012, σελ. 9-10.


Είμαι κι άτυχη. Απεργούν οι Δήμοι.

Θα αυτοδικήσω.

Άμεσα.

« Πιο πρόσφατα Άρθρα - Παλιότερα Άρθρα »

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων