Nat's belongings

Ξέρω ότι με τον χριστουγεννιάτικο ταχυδρομικό φόρτο το γράμμα αυτό θα το λάβεις ύστερα από αρκετές ημέρες. Η ευφορία που με γεμίζει αυτή τη στιγμή δεν θα έχει χαθεί – ακριβώς ως τότε, θα έχει γίνει πάντως παρελθόν, Παρ’ ολα αυτά θέλω να σ’ το γράψω, να μοιραστώ έτσι μαζί σου την εξαίσια αίσθηση που στο εξής θα κουβαλάω μέσα μου. Μια αίσθηση αθανασίας που σ’ τη χρωστάω.

18.12.1995
Θ. Βαλτινός, Ημερολόγιο 1836-2011

Το κείμενο αυτό γράφτηκε -σχεδόν απνευστί- την επομένη της απώλειας του Νικήτα Παρίση.
Δεν έχει άμεση σχέση μ΄εκείνον αλλά καθρεφτίζει αυτό που θα έκανε κι ο ίδιος. Θα συνέχιζε να παράγει.
Στη μνήμη του, λοιπόν, αλλά κυρίως στο παράδειγμά του.

Τα σκοτεινά χρόνια, σκην. Milo Rau

Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

Εθνικό Θέατρο-Σκηνή Rex, 25-26/7/2016

Αναδημοσίευση από το Φρέαρ.

Να φυσήξει ένας δυνατός αέρας !
Να σαρώσει την ώχρα
Γέμισε λεκέδες ο ουρανός.
Νικήτας Παρίσης

Ικαρία, 19/7/2016

Αξιοπρεπής, χωρίς τη φθορά του γήρατος ή της αρρώστιας, ευχαριστημένος για την επερχόμενη έκδοση των ποιημάτων του, χαρούμενος για τις καθημερινές ηλεκτρονικές του συνομιλίες με φίλους, ο αγαπημένος δάσκαλος Νικήτας Παρίσης έφυγε από κοντά μας ξαφνικά.

Πολλοί θα πουν, πρώτα φιλόλογος κι έπειτα συγγραφέας. Εμείς λέμε δάσκαλος, με όλη τη γενναιοδωρία που διατρέχει αυτή τη λέξη όπως ενσαρκωνόταν στο πρόσωπο και τη στάση του.

Γιατί μέσα από το συγγραφικό του έργο, επιστημονικό και λογοτεχνικό, δίδασκε κάθε αναγνώστη, μας εκπαίδευε στη σοβαρή έρευνα, την προσεκτική ερμηνεία και τη δική του λεπταίσθητη γραφή, ακόμα και στα επιπολής κινούμενα κοινωνικά δίκτυα.

Γιατί διδασκαλία στην ακρίβεια και την καθαρότητα ήταν και η αναζήτηση της τέλειας λέξης που θα εξέφραζε επακριβώς την ολοκληρωμένη του σκέψη.

Γι’ αυτό, όσοι δουλέψαμε μαζί του, όσοι τον συναναστρεφόμασταν τακτικά ξαναβαφτιζόμασταν στην αφοσίωσή του στη γλώσσα και τη λογοτεχνία. Και αναζητούσαμε όλο και συχνότερα αυτή την επαφή, που στο εξής θα μας λείπει.

Νομοτελειακά, δάσκαλε.

Αναδημοσίευση από το Φρέαρ.