Ένας απρόσμενος επισκέπτης στο σχολείο μας, ο Πετρής το μικρό χελιδονάκι έφερε το μήνυμα του ερχομού της Άνοιξης, μοιράστηκε μαζί μας την περιπέτεια που έζησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής στην Ελλάδα και κάλεσε τα παιδιά να πάρουν μέρος σε μία όμορφη ανοιξιάτικη γιορτή, παίζοντας, τραγουδώντας τα χελιδονίσματα, καταγράφοντας με τον δικό τους τρόπο τη διαδρομή του ταξιδιού και δημιουργώντας χελιδονοφωλίτσες για να φιλοξενηθούν τα νεογέννητα χελιδονάκια.
Ο Φλόγας εμφανίζεται και πάλι στην τάξη μας. Αυτή τη φορά έχει οργανώσει μια φάρσα σε εμάς!!! Ο πονηρούλης, πήρε αντικείμενα από την τάξη μας και τα πάγωσε!!! Πώς θα τα πάρουμε πίσω; Οι μαθητές αναφέρουν πως πρέπει να λιώσουμε τον πάγο, ώστε να απελευθερώσουμε τα παιχνίδια που μας πήρε.
Τα μέλη των 5 ομάδων ξαναπιάνουν δουλειά. Συσκέπτονται και αποφασίζουν πως θα λιώσει γρηγορότερα ο πάγος, ώστε να γίνει νερό.
Οι απαντήσεις τους καταγράφονται και πάλι στην ψηφιακή εφαρμογή bubbl.us.
Ελέγχουμε το πείραμά μας και διαπιστώνουμε πως ο πάγος έλιωσε πιο γρήγορα πάνω στο καλοριφέρ. Προβληματιζόμαστε γιατί μπορεί να συνέβη αυτό.
Στην τάξη μας περιμένει ένα γράμμα. Η κυρία Σαρακοστή μας παρακινεί να ανοίξουμε το μαγικό κουτί της τάξης και να ανακαλύψουμε την καινούργια αξία την “Ενσυναίσθηση”.
Διαβάζουμε το παραμύθι “Τα παπούτσια των άλλων” και συζητάμε για την αλληλοκατανόηση. Πώς μπορούμε να καταλάβουμε πώς νιώθουν οι άλλοι;
Παίζουμε ένα παιχνίδι. Με τη βοήθεια της μασκότ της τάξης, του Βατραχούλη, παρατηρούμε εικόνες παιδιών και “μπαίνουμε στα παπούτσια τους” προσπαθώντας από τις εκφράσεις τους να κατανοήσουμε πως νιώθουν και γιατί.
Στη συνέχεια, ακούμε μουσικά κομμάτια. Εκφράζουμε πως νιώθουμε ακούγοντας τα. Κινούμαστε στο χώρο της τάξης ανάλογα με το συναίσθημα που μας βγάζει κάθε μουσικό κομμάτι (χαρούμενοι, λυπημένοι, θυμωμένοι).
Τέλος, κάθε μαθητής διαλέγει μια πορτοκαλί κάρτα. Σε κάθε κάρτα είναι γραμμένο και από ένα συναίσθημα. Οι μαθητές αποτυπώνουν στο πρόσωπό τους το συναίσθημα που επέλεξαν και οι συμμαθητές τους προσπαθούν να κατανοήσουν τι νιώθουν και γιατί.
Τρίτη Παρασκευή και η κυρά Σαρακοστή, στο σημείωμά της, μας αναφέρει πως η τρίτη αξία με την οποία θα ασχοληθούμε είναι η ενσυναίσθηση. Μια βαλίτσα στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας μάς περίμενε με όλα όσα θα χρειαζόμασταν για να την κατανοήσουμε.
Ανοίξαμε τη βαλίτσα και, με μεγάλη έκπληξη, ανακαλύψαμε τέσσερα ζευγάρια παπούτσια και ένα μονό, ένα βιβλίο με τίτλο «Τα παπούτσια των άλλων», φύλλα εργασίας και πέντε φωτογραφίες. Αρχικά, διαβάσαμε το βιβλίο, το οποίο μας βοήθησε να κατανοήσουμε τι σημαίνει αυτή η φράση και πόσο σημαντικό είναι να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, ώστε να αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματά του.
Στη συνέχεια, παρατηρήσαμε τα παπούτσια και κάναμε υποθέσεις για το σε ποιον μπορεί να ανήκουν. Έπειτα, εξετάσαμε τις φωτογραφίες και διαπιστώσαμε ότι απεικόνιζαν τους κατόχους των παπουτσιών, ενώ στο πίσω μέρος καθεμιάς υπήρχε η ιστορία τους, μέσα από την οποία μας συστήνονταν.
Οι παντόφλες ανήκαν στον μικρό Ομάρ, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα του λόγω πολέμου. Οι παντόφλες του παππού Αντώνη, που βρίσκεται μόνος του στο νοσοκομείο. Οι μπότες της μαμάς Βικτωρίας, που είναι δασκάλα και μητέρα τριών παιδιών. Τα παπουτσάκια μπαλέτου της Μελίτας, που αγαπά τον χορό αλλά αντιμετωπίζει την κοροϊδία και την απόρριψη από κάποιες συμμαθήτριές της. Και τέλος, το ένα αθλητικό παπούτσι του Νίκου, που έχασε το πόδι του λόγω σοβαρής ασθένειας, αλλά κατάφερε να γίνει παραολυμπιονίκης ποδηλασίας.
Στη συνέχεια, τα παιδιά «μπήκαν στα παπούτσια» των ανθρώπων αυτών και προσπάθησαν να φανταστούν πώς νιώθει ο καθένας, τι μπορεί να ονειρεύεται και τι θα μπορούσαν τα ίδια να κάνουν για να τον βοηθήσουν.
Τέλος, κάθε ομάδα επέλεξε ένα ζευγάρι παπουτσιών και, σε φύλλο εργασίας, αποτύπωσε τις σκέψεις της, μπαίνοντας στα «παπούτσια του άλλου».
Βρισκόμαστε στα μέσα του Χειμώνα και την τάξη μας επισκέπτεται ένας πιγκουίνος όχι και τόσο τέλειος. Διαβάζουμε την ιστορία, ενώ με χαρά υποδεχόμαστε στην τάξη μας τον Πιγκουίνο της ιστορίας. Έχει μαζί του 5 ποτήρια με νερό και μία αποστολή: να βρούμε τρόπο να παγώσουμε το νερό όσο πιο γρήγορα γίνεται γιατί χωρίς τον πάγο ο Πιγκουίνος μας δεν θα αντέξει!
Οι 5 ομάδες συσκέπτονται και αποφασίζουν σε ποιο σημείο θα αφήσουν το ποτήρι με το νερό ώστε να παγώσει.
Καταγράφουμε τις απαντήσεις των παιδιών στο ψηφιακό εργαλείο bubbl.us στον υπολογιστή της τάξης.
Ελέγχουμε μετά από λίγες ώρες τα ποτήρια με το νερό και παρατηρούμε ποιο πάγωσε. Γιατί στην κατάψυξη πάγωσε πιο γρήγορα το νερό; Οι μαθητές προβληματίζονται.
Με αφορμή την Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας γνωρίσαμε στην τάξη μια πολύ θαρραλέα γυναίκα: τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Μιλήσαμε για μια γυναίκα που αγαπούσε τη θάλασσα και την πατρίδα της και που, πάνω απ’ όλα, δεν φοβόταν να αγωνιστεί για όσα πίστευε.
Διαβάσαμε την ιστορία της μέσα από το βιβλίο «Μπουμπουλίνα» και ταξιδέψαμε πίσω στον χρόνο. Παρατηρώντας τη χρονογραμμή, διαπιστώσαμε ότι η Μπουμπουλίνα έζησε στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και συνέβαλε με θάρρος και αποφασιστικότητα στον αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας.
Μέσα από τη ζωή και την προσφορά της, τα παιδιά κατανόησαν ότι η γενναιότητα και η δύναμη της καρδιάς δεν εξαρτώνται από το αν κάποιος είναι άντρας ή γυναίκα. Η καρδιά μπορεί να είναι γενναία σε όλους. Η Μπουμπουλίνα αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα θάρρους και αποφασιστικότητας.
Στη συνέχεια, τα παιδιά ζωγράφισαν τη μορφή της ηρωίδας. Τέλος, σε ένα φύλλο εργασίας, κάθε παιδί ζωγράφισε μια γυναίκα που θαυμάζει και παρουσίασε τον λόγο για τον οποίο την επέλεξε.
Μέσα από την ιστορία του βιβλίου της Γιολάντα Τσορώνη-Γεωργιάδη «Λευκή και μαύρη σοκολάτα» τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη σημασία της αποδοχής και της φιλίας. Αναπαράγοντας το πείραμα με τα χρώματα που έκανε η δασκάλα της Λευκής και της Σάρας, τις οποίες οι συμμαθητές της τις αποκαλούσαν το φως και το σκοτάδι, τα παιδιά παρατηρούν ότι και το άσπρο και το μαύρο χρώμα κρύβουν μέσα τους χρώματα πολλά.
Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας τέμπερες διαφορετικών χρωμάτων δημιούργησαν ένα ουράνιο τόξο, ένα χρωματιστό γεφυράκι που ενώνει το Εγώ και το Εσύ με το Εμείς.
Με αφορμή την 6η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, το “Μαζί για το Παιδί” ετοίμασε ένα “Βίντεο για τον Σχολικό Εκφοβισμό. Ο στόχος είναι η ενημέρωση για την Γραμμή 11525 του Μαζί για το Παιδί, στην οποία μπορούν να καλούν δωρεάν γονείς, εκπαιδευτικοί και έφηβοι που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα.
Το Μαζί για το Παιδί λειτουργεί επιπλέον Συμβουλευτικό Κέντρο με το οποίο διοργανώνονται διαδικτυακά ψυχο-εκπαιδευτικά σεμινάρια με διαφορετικές θεματικές ενότητες που απασχολούν γονείς και εκπαιδευτικούς. Για να ενημερώνεστε μπορείτε να εγγραφείτε στο σύνδεσμο που ακολουθεί: https://forms.gle/49GTWZ7nqNE3PjE18
Περισσότερες λεπτομέρειες για την υπηρεσία μπορείτε να δείτε εδώ: https://mazigiatopaidi.gr/grammi-115-25-symvouleftiko-kentro/
«Εμείς σας ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη ευκαιρία που μας δώσατε. Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μάθουν τι σημαίνει ενσυναίσθηση και να στείλουν λίγη αγάπη και ελπίδα στους ασθενείς που περνούν μια δύσκολη περίοδο. Με μια μικρή πράξη καλοσύνης μάθαμε όλοι πόσο σημαντικό είναι να νοιαζόμαστε για τους άλλους και να τους χαρίζουμε ένα χαμόγελο.» 🌼🙂
Ένα βίντεο με τίτλο «Γύρω γύρω μήλα και στη μέση πορτοκάλι» και το βιβλίο «Το αόρατο αγόρι» αποτέλεσαν την αφορμή για να ασχοληθούμε με το θέμα του σχολικού εκφοβισμού. Μέσα από τη συζήτηση κατανοήσαμε ότι κανένα παιδί δεν αξίζει να νιώθει αόρατο ή μόνο. Όλοι αξίζουμε αγάπη, αποδοχή και χαμόγελα. Καταλήξαμε πως το “σιρόπι” κατά της βίας είναι τα λόγια και οι πράξεις αγάπης και καλοσύνης· μικρές πράξεις που δεν κοστίζουν τίποτα, αλλά μπορούν να κάνουν μεγάλα θαύματα.
Ποιος θεωρείται πραγματικά ήρωας και γενναίος; Εκείνος που έχει μυϊκή δύναμη, προκαλεί φόβο και απειλεί τους άλλους ή εκείνος που απλώνει το χέρι του για να βοηθήσει όποιον το χρειάζεται, μιλάει ευγενικά και κάνει πράξεις καλοσύνης;
Την απάντηση στο ερώτημά μας μάς έδωσε το βιβλίο «Ο Βελονιάς και ο Καρφίτσας». Μέσα από την ανάγνωση και τη συζήτηση που ακολούθησε, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ο αληθινός ήρωας είναι αυτός που δείχνει καλοσύνη, βοηθά τους άλλους και φέρεται με σεβασμό.
Έτσι, αποφασίσαμε πως κι εμείς θέλουμε να είμαστε «ήρωες της καλοσύνης». Στη συνέχεια, δημιουργήσαμε μια κατασκευή, απεικονίζοντας τον εαυτό μας ως σούπερ ήρωα της καλοσύνης.
Παρακολουθήσαμε την ιστορία του Όλιβερ Μπάτον, ενός αγοριού που δεν του άρεσαν οι συνηθισμένες δραστηριότητες που αρέσουν σε ένα αγόρι και όλοι τον κατέκριναν για αυτό. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που τα παιδιά γύρω του κατανόησαν πως είμαστε διαφορετικοί και μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα. Στη συνέχεια, αναπαριστούμε την ιστορία μέσα από το κουκλοθέατρο και γνωρίζουμε τα βήματα αντιμετώπισης του σχολικού εκφοβισμού.
Δημιουργούμε έναν χρωματιστό κήπο με τις παλάμες μας και διαδίδουμε το μήνυμα κατά του σχολικού εκφοβισμού.
Ιδέα: Sofia Baltzi
Με αφόρμηση την ιστορία που δημιουργήθηκε από τη Νηπιαγωγό Ελένη Ξένη Τσούση, σε συνεργασία με τους μαθητές του 2ου νηπιαγωγείου Κερατσινίου ¨Μίλα μικρή καμήλα” τα παιδιά κλήθηκαν να εργαστούν ομαδικά, να αναπαράγουν, με τη χρήση διαφόρων υλικών το σύνθημα που έγραψαν και διακόσμησαν οι ήρωες της ιστορίας “ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ”, μεταφέροντας το μήνυμα ότι δεν είναι αστείο να πληγώνουμε και να φοβίζουμε τους άλλους.
