H ενασχόλησή μας με την αξία της ταπεινότητας ,ξεκίνησε με την κοπή της βασιλόπιτας. Η μαθήτρια που κέρδισε το φλουρί, εξέφρασε ταπεινά την χαρά της και απλά  μας  έδειξε ότι το βρήκε. Η μεγαλύτερη  έκπληξη ήταν όταν της δόθηκε το δώρο που αντιστοιχούσε στο φλουρί –το οποίο  ήταν ένα βιβλίο-. Μας είπε πως δεν πειράζει κι αν δεν πάρει δώρο κι ότι  έχει  το φλουρί για ενθύμιο. Τόσο ταπεινά και τόσο όμορφα βιώσαμε όλοι μας την κοπή της βασιλόπιτας στην τάξη μας. Η ταπεινότητα μπροστά στα μάτια μας .Κι έτσι αρχίσαμε να μιλάμε για αυτή την αξία και πως τα παιδιά την αντιλαμβάνονται.

Η ταπεινότητα είναι μία πανέμορφη αρετή…!  Η ταπεινότητα μας οδηγεί να σκεφτούμε πριν δράσουμε… Να σκεφτούμε πριν μιλήσουμε… Μας βοηθά να διαχωρίζουμε και να ξεχωρίζουμε πότε είναι το εγώ μας που μιλά και μας οδηγεί και πότε εκδηλωνόμαστε μέσω της Αγάπης και της Ψυχής μας.                                                                                                                                                 Απ’ την τα­πεινότητα έρχεται η α­γά­πη, η υ­πο­μο­νή, η ελεημοσύνη. Πρέπει να σεβόμαστε τους άλλους ακόμα κι αν έχουν διαφορετικές γνώμες από εμάς ,σκεφτόμενοι ότι κι αυτές ίσως είναι σωστές.                                                                                                   Η  ταπεινότητα πάει με τον αυτοσεβασμό  και φυσικά σε σέβονται και οι άλλοι άνθρωποι όταν διαθέτεις αυτή την αρετή.  Αρχίσαμε   να αναφέρουμε παραδείγματα και με βιωματικό τρόπο να κατανοούν αυτή  την αξία.                                                       Ο Ιησούς Χριστός έδειξε μεταξύ άλλων την ταπεινότητά του ,πλένοντας τα πόδια των μαθητών του ,-όπως έκαναν οι υπηρέτες εκείνης της εποχής-, πριν καθίσουν στο Πασχαλινό τραπέζι.

Ένας που έχει ταπεινότητα ακούει τους συμμαθητές του νιώθοντας χαρά και περιμένει να μιλήσει  αφού σηκώσει το χέρι του. Κάποιος που δεν διαθέτει ταπεινότητα, θέλει να μιλάει ακατάπαυστα και δεν αφήνει τους συμμαθητές του να  πάρουν το λόγο. Αν ξέρεις τα όμορφα πράγματα που έχεις μέσα σου, τότε μπορείς να κρατήσεις τη δύναμή σου  μέσα σου.

Ταπεινός άνθρωπος είναι αυτός που ξέρει ότι κάποια οικογένεια είναι φτωχή και αφήνει έναν φάκελο με χρήματα έξω  από το σπίτι τους και φεύγει γρήγορα για να μην τον δουν . Αυτός όμως που δεν είναι ταπεινός, θα βοηθήσει      μεν την οικογένεια, αλλά θα το  διαδώσει και θα δείξει σε άλλους την πράξη του.

                    

Με άλλο παράδειγμα , αναφέραμε πως την στιγμή που βγαίνουμε διάλειμμα, υπάρχουν ανυπόμονα παιδιά ,που χωρίς ταπεινότητα , σπρώχνουν τους συμμαθητές τους για να βγουν αυτοί πρώτοι στην αυλή. Ενώ παιδιά με ταπεινότητα περιμένουν τη σειρά τους σχηματίζοντας τρενάκι ,σύμφωνα με τους κανόνες της τάξης και βγαίνουν τελευταίοι.

Φυσικά όλοι ξέρουμε  ότι είμαστε καλοί σε κάτι. Επίσης ξέρουμε ότι υπάρχουν και κάποιοι που είναι καλύτεροι από εμάς. Κι έτσι πήραν τα παιδιά μαρκαδόρους και χαρτί ,για να αποτυπώσουν   το που  θεωρούν πως είναι καλοί, αλλά να μην το καυχηθούν.

Η Βιβή και η Ρία είναι πολύ καλές στο χορό. Μια συμμαθήτριά  τους,  κοιτάζει και λέει  «Χορεύετε φανταστικά». Όμως  εκείνη που διαθέτει ταπεινότητα απάντησε πως  “είμαι καλή ,αλλά υπάρχουν κι άλλα κορίτσια που χορεύουν όπως εγώ”.

Αντίθετα ,η άλλη κοπέλα  απάντησε: «Το ξέρω, πως άλλη καλύτερη από μένα δεν υπάρχει»

  

Αναφέραμε πως  ο τόνος της φωνής όταν καυχιόμαστε είναι διαφορετικός από τον τόνο της φωνής που δείχνει ταπεινότητα . Ανέφεραν ήρωες που ήξεραν ,όπως ο Σπάιντερμαν ,Μπάτμαν και Σούπερμαν. Το ένα παιδί  είπε δυνατά και επιδεικτικά τη φράση «Μπορώ και πετάω, μπορώ και πηδάω πάνω από τους ουρανοξύστες, και όλοι με προσέχουν γιατί πάντα κάνω πράγματα να βοηθάω τους ανθρώπους. Δεν ξέρω πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς εμένα ».

Ο συμμαθητής του όμως  μίλησε  με χαμηλό  τόνο που έδειχνε αυτοσεβασμό και ταπεινότητα.
«Ξέρω ότι έχω την ικανότητα να πετάω από το ένα μέρος του κόσμου στο άλλο. Είναι σημαντικό να χρησιμοποιήσω τις ικανότητές μου για καλές πράξεις και όχι το κακό. Μου αρέσει που βοηθάω  τους ανθρώπους.»                                               ΄Ετσι συζητήσαμε με τα παιδιά για την διαφορά που υπήρχε στην φωνή των συμμαθητών τους και  ποιός τρόπος τους έκανε να νιώσουν καλύτερα.                                                                                                            Η αρετή της ταπείνωσης μοιάζει με την ομορφιά που χαρίζουν τα αγριολούλουδα του δάσους !   Ανθίζουν μόνα τους , χωρίς κανείς να τα προσέχει ,κι΄ όμως το άρωμά τους και η ομορφιά τους τα κάνει  ξεχωριστά !

Ένα όμορφο αρωματικό  αγριολούλουδο είναι και ο μενεξές .Ακούσαμε το  ομώνυμο καταπληκτικό  τραγούδι  .Τους άρεσε τόσο πολύ ,που ζητούσαν να το ακούσουν ξανά και ξανά.

Αναλύσαμε  τους στίχους και κατόπιν  ζωγράφισαν το ποίημα.

Διαβάσαμε ένα υπέροχο βιβλίο «Εσύ μεγάλος κι εγώ μικρός¨»

Ο μεγάλος είναι το λιοντάρι, ο βασιλιάς των ζώων. Ο μικρός είναι ένα ελεφαντάκι που έχει χάσει τους γονείς του και μεγαλώνει κοντά στο λιοντάρι. Οι δυο τους συνδέονται με μια τρυφερή σχέση ώσπου το ελεφαντάκι αναπτύσσεται και οι διαστάσεις του ξεπερνούν κατά πολύ εκείνες του λιονταριού. Το λιοντάρι αισθάνεται μειωμένο και διώχνει το ελεφαντάκι. Κάποια στιγμή μετά από χρόνια το ελεφαντάκι βλέπει να κοιμάται στο δρόμο το λιοντάρι . Το πλησιάζει και μαθαίνει πως έχει χάσει τα πάντα. Όμως  για το ελεφαντάκι θα είναι όπως παλιά , καθώς δεν ξεχνάει πως όταν ορφάνεψε  το λιοντάρι στάθηκε δίπλα του . Αφού το ζωγράφισαν τα παιδιά, κατόπιν το δραματοποίησαν.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

     

Συνεχίζουμε με παραδείγματα προκειμένου να καταλάβουμε περισσότερα για την αξία της ταπεινότητας.

Ο Άγγελος και Φίλιππος παίζουν μπάσκετ και πανηγυρίζουν με διαφορετικό τρόπο τον πόντο από το καλάθι και την επιτυχία της ομάδας τους. Ο ένας ζητωκραύγαζε και έλεγε πως είναι ο καλύτερος,, ενώ ο άλλος με ταπεινότητα ευχαρίστησε την ομάδα του για την βοήθειά τους ώστε να λειτουργήσουν αποτελεσματικά.

Ένα παιδί που έχει ταπεινότητα θα αναγνωρίσει την συμβολή της φίλης του στην κατασκευή με leggo , και δεν θα επωφεληθεί από την στιγμιαία απουσία του για να δείξει  πως είναι δικό της κατόρθωμα.

                                                                                             

Τα δύο κορίτσια κάνουν μια όμορφη κατασκευή. όμως η Βασιλική μόλις πήγε  παραπέρα η Έφη φώναξε:” Μα ποιά είμαι! Κοιτάξτε τι έφτιαξα!” Αντίθετα η Έφη με ειλικρίνεια είπε “Κοιτάξτε τι Φτιάξαμε με την Βασιλική!”

Πρέπει να λέμε πάντα την αλήθεια. Να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και να ζητάμε συγγνώμη.

Οι δυό φίλες συνεργάστηκαν κι έκαναν μια υπέροχη ζωγραφιά. Όταν   η Σοφία πήγε να βοηθήσει να τελειώσουν κάποιες  άλλες φίλες της  παζλ  με το οποίο δυσκολεύονταν, η Αθηνά έδειχνε την όμορφη ζωγραφιά, χωρίς να αναφέρει ότι συνεργάστηκε  με την Σοφία. Ενώ ταπεινότητα θα ήταν να πει την αλήθεια.

 

Η Σοφία όμως ,όταν θαύμασε η  Ίριδα την ζωγραφιά, έδειξε την Αθηνά λέγοντας, ότι ήταν αποτέλεσμα της συνεργασίας τους.

 

Η ταπεινότητα πάει με τον αυτοσεβασμό. Φτιάξαμε δύο φτερούγες. Μια για την ταπεινότητα και μια για τον αυτοσεβασμό και ενθαρρύνθηκαν να πουν λέξεις  που σκέφτονται να τις γράψουμε στις φτερούγες τις οποίες χρειαζόμαστε και τις δύο για να πετάξουμε στα σύννεφα της ευτυχίας.

Κατόπιν ζωγράφισαν τον εαυτό τους φορώντας τις φτερούγες  και μέσα σε αυτές έφτιαξαν  κάτι που δείχνει ταπεινότητα και αυτοσεβασμό

Διαβάσαμε την ιστορία του Τριβιζά   «Το πιο όμορφο κυκνάκι», όπου με την ταπεινότητά του και την ειλικρίνειά του το έβδομο κυκνάκι, δικαίως βρέθηκε στην λίμνη του παλατιού με το αλαβάστρινο συντριβάνι. Αφού έγινε αναδιήγηση της ιστορίας την απεικόνισαν ζωγραφικά.

Οι δε αγαπητοί γονείς  έδωσαν την δικιά τους ερμηνεία  στην αξία της ταπεινότητας

 

Θα παρακαλούσαμε τους γονείς των νηπίων ,να συμμετάσχουν και να απαντήσουν στο παρακάτω ερωτηματολόγιο. Ευχαριστούμε

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSff7PGUvqifFxeYe0HyoxRvY-y67wRKl1QC4VHQWyflfV9VCQ/viewform?usp=preview