Πασχαλινές δημιουργίες με αγάπη και τραγούδι!

Στο πλαίσιο της Δράσης Ενεργού Πολίτη με τίτλο « Μια αγκαλιά και μια ιστορία από τον παππού και την γιαγιά», ξεκινήσαμε παρατηρώντας  σχετικούς πίνακες του Ιακωβίδη  και συζητώντας για το  τι απεικονίζουν ,ποιάς εποχής είναι   για τα χρώματα, τα ρούχα , αλλά και για τις εκφράσεις που έχουν τα πρόσωπά τους.         

Ο παππούς και η γιαγιά αποτελούν το θεμέλιο λίθο της οικογένειας και πολύτιμο κρίκο που συνδέει το παρόν με το παρελθόν. Μέσα από τις ιστορίες , τις εμπειρίες  και την αγάπη τους , μεταδίδουν στα παιδιά αξίες , παραδόσεις και σοφία ζωής.Διαβάσαμε την ιστορία<< Η καρδιά του παππού>>,την οποία αφού  πρώτα το αναδιηγήθηκαν και κάναμε ανάλυση της ιστορίας , στη συνέχεια ζωγράφισαν αυτό που τους είχε κάνει εντύπωση.

Κατόπιν τα νήπια μιλούν για τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους  με απώτερο σκοπό να αναγνωρίζουν και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους για αυτούς και να αναφέρουν πως νιώθουν όταν είναι κοντά τους και πως νιώθουν, όταν βρίσκονται μακριά τους .Παράλληλα  να  αναστοχαστούν τρόπους με τους οποίους θα περνούν ποιοτικό χρόνο μαζί τους .Έτσι μέσω των ιστοριών και των συζητήσεων επεξεργαστήκαμε αναλυτικά κάποια από τα συναισθήματα ,όπως χαρά, αγάπη ,ανυπομονησία, αγωνία. Στη συνέχεια  ζωγραφίζουν γιατί τους αγαπούν , μια ανάμνηση αξέχαστη μαζί τους, τι δραστηριότητες θέλουν να κάνουν με τους αγαπημένους τους.

Οργανώσαμε μια επίσκεψη στα ΚΑΠΗ Αργοστολίου. Γνωρίσαμε τους υπαλλήλους του ΚΑΠΗ ,οι οποίοι μας μίλησαν για τον ρόλο τους και τις δράσεις που κάνουν εκεί τα παιδιά έγιναν μικροί δημοσιογράφοι κι έκαναν ερωτήσεις , προκειμένου να μάθουν αν έχουν εγγόνια, πως ήταν τα σχολεία ,τα σπίτια, οι σκανταλιές ,οι δραστηριότητες ,τα παιχνίδια ,τα χρόνια που οι γιαγιάδες ήταν παιδιά σαν και αυτά.. Με πολύ μεγάλη χαρά,  οι γιαγιάδες απαντούσαν σε κάθε ερώτηση. Έδειξαν στα μικρούλια μας , παιχνίδια του χθες όπως ήταν τα πεντόβολα και το λάστιχο. Έφεραν τη σχολική ποδιά που φορούσαν όταν πήγαιναν σχολείο. Μάθαμε πολλά από την συζήτηση μαζί τους κι εντυπωσιαστήκαμε από το πλήθος των δραστηριοτήτων με τις οποίες ασχολούνται στην καθημερινή τους ζωή. Τα παιδιά απήγγειλαν μερικά ποιήματα και  τραγούδησαν τραγούδια σχετικά με τον παππού και την γιαγιά αποσπώντας το χειροκρότημά τους και φωτίζοντας τις καρδιές όλων.. Έκαναν  επί τόπου ζωγραφιές για να τους τις χαρίσουν.

Αντάλλαξαν λόγια ζεστά και αγκαλιές  με τα μικρούλια  και πριν μας αποχαιρετήσουν, μας πρόσφεραν όμορφα  γλυκά  κεράσματα δίνοντας υπόσχεση, να ξανασυναντηθούμε και για άλλες δράσεις. Πριν φύγουμε προσφέραμε μια τριανταφυλλιά, να την φυτέψουν στην αυλή του ΚΑΠΗ για να μας θυμούνται κι επίσης χαρίσαμε μια ομαδική εργασία με θέμα τον παππού και την γιαγιά.

Περάσαμε υπέροχα και νιώσαμε  την αγάπη και την θαλπωρή των γιαγιάδων .

Ευχαριστούμε πολύ τους υπαλλήλους  και μέλη του ΚΑΠΗ για την φιλοξενία και ιδίως την κυρία Αρβανιτάκη Ανθή που οργάνωσε την επίσκεψή μας και παραβρέθηκε κοντά μας, όπως και τις Κοινωνικούς Λειτουργούς κυρίες Παπαλεξάτου Ιωάννα και Μινέτου Νικολέτα. Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως τον πρόεδρο  του ΟΚΑΠ κύριο Λασκαράτο Γεώργιο που μας τίμησε με την παρουσία του. Ήταν μια δράση γεμάτη συγκίνηση , σύνδεση και αλληλεγγύη. Ένα μικρό μάθημα για τα παιδιά, πως ο ενεργός πολίτης ξεκινά από την τρυφερή ηλικία, όταν μαθαίνει να αγαπά, να σέβεται και να προσφέρει.

Όμως μέσα από αυτή την δράση γεννήθηκε η επιθυμία των παιδιών να καλέσουν στο δεύτερο σπίτι τους που είναι το σχολείο , τους δικούς τους παππούδες και γιαγιάδες.

Η φράση « Του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί»  έγινε η αφετηρία για να ετοιμάσουν με ενθουσιασμό κάρτα να την χαρίσουν σε αυτά τα αγαπημένα τους πρόσωπα  και να κατασκευάσουν μπρελόκ με την φωτογραφία τους από την μια και ζωγραφιά από την άλλη μεριά..

Η πολυπόθητη μέρα έφτασε και  το σχολείο μας γέμισε με χαμόγελα, ,γλυκές αναμνήσεις, συγκίνηση, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως η αγκαλιά του παππού και της γιαγιάς είναι ανεκτίμητη.

Τα νηπιάκια τραγούδησαν και είπαν λόγια αγάπης στους αγαπημένους τους, ενώ παππούδες και γιαγιάδες , με την σειρά τους μίλησαν για τα εγγόνια τους.

Στη συνέχεια επιδόθηκαν σε μια κοινή δράση φτιάχνοντας εγγόνια και γιαγιάδες, άλλοι πασχαλινά κουλουράκια, άλλοι Λαζαράκια, άλλοι κέικ .Όλα αυτά όταν ετοιμάστηκαν μπήκαν στο πασχαλινό καλάθι τους για να τα γευτούν στο σπίτι τους.  Ευχαριστούμε πολύ τις γιαγιάδες και τους παππούδες για την παρουσία τους  και την όμορφη δράση της παρασκευή γλυκισμάτων.

Και μετά από το ζύμωμα και το πλάσιμο στην τάξη μας ξεκουραστήκαμε με την αφήγηση παραμυθιού από μια αγαπημένη γιαγιά,κλείνοντας την εκδήλωση.

Και μια και το Πάσχα πλησίαζε σκεφτήκαμε να  κάνουμε άλλη μια δράση αγάπης και προσφοράς. Οργανώσαμε επίσκεψη στο Δημοτικό Γηροκομείο Αργοστολίου .

Εκεί η συγκίνηση περίσσεψε από μικρούς και μεγάλους. Μας υποδέχτηκε η  Πρόεδρος κυρία Άννα Ζαπάντη  με ενθουσιασμό. Μεγαλύτερο όμως ενθουσιασμό έδειξαν οι τρόφιμοι του γηροκομείου που δεν έκρυβαν τη χαρά τους. Τα παιδιά είπαν τραγουδάκια και απήγγειλαν ένα υπέροχο ποίημα σε αυτούς τους ανθρώπους  που απέσπασε το ζεστό τους χειροκρότημα. .Στη συνέχεια παιδιά και ηλικιωμένοι τραγούδησαν ένα διαχρονικό τραγούδι όπως είναι το «φεγγαράκι». Δείχνοντας έμπρακτα την αξία της προσφοράς και της αγάπης χάρισαν τα παιδιά    μικρά δωράκια ,αγκαλιές και χαμόγελα στους ηλικιωμένους , καθώς και μια ομαδική κατασκευή για να κρεμαστεί σε κάποιο σημείο του κτηρίου.

Προσφέρθηκαν στα νηπιάκια πολλά  γλυκά κεράσματα  και χυμοί.

Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Ζαπάντη για την φιλοξενία και για την ευκαιρία που μας έδωσε  να έχουμε αυτή την μοναδική εμπειρία μέσα από την οποία τα παιδιά έμαθαν να επικοινωνούν καλύτερα με τους ηλικιωμένους, να δείχνουν σεβασμό και αγάπη, ενώ μοιράστηκαν στιγμές που γεφυρώνουν το παρόν με το παρελθόν.

Η ειρήνη αποτελεί ένα από τα βασικότερα αγαθά στην ζωή του ανθρώπου. Από αυτή πηγάζει η ψυχική ηρεμία και η ευτυχία ,από τη στιγμή που υπάρχουν καλύτερες συνθήκες ζωής και έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να απολαύσουμε πληθώρα αγαθών. Μέσα από την ειρήνη καλλιεργούνται αξίες όπως είναι η αγάπη, ο εθελοντισμός, η αλληλεγγύη , ο αλληλοσεβασμός.

Στο νηπιαγωγείο μας, η αξία της ειρήνης αποτελεί μια καθημερινή εμπειρία που καλλιεργείται μέσα από το παιχνίδι, τη συζήτηση, τη συνεργασία και τη δημιουργική έκφραση. Οι ζωγραφιές των παιδιών, γεμάτες χρώματα, σύμβολα και ιστορίες, γίνονται ένας καθρέφτης της σκέψης και της καρδιάς τους. Σε αυτές βλέπουμε έναν κόσμο φωτεινό, όπου κυριαρχούν η αγάπη, η φιλία, η χαρά και η ασφάλεια. Ζητήσαμε να μας  πουν  κι έπειτα να ζωγραφίσουν τι πιστεύουν πως είναι η ειρήνη.

Η συζήτηση συνεχίστηκε για να μας πουν τι σημαίνει να έχουμε έναν ειρηνικό κόσμο. Κι αφού έδωσαν τις απαντήσεις , τους ζητήθηκε να κλείσουν τα μάτια και να φανταστούν το δικό τους  ειρηνικό κόσμο. Αφού το καθένα παρουσίασε στην ολομέλεια αυτό που φαντάστηκε ,στη συνέχεια το αποτύπωσαν ζωγραφικά.

Και μιας που γιορτάζαμε την Παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού, αναρωτηθήκαμε τι είδους τάξη θα θέλαμε. Ειρηνική ή μια τάξη γεμάτη από συγκρούσεις; Φυσικά απάντησαν ειρηνική. Άρα θα πρέπει διαρκώς να προσπαθούμε για να μην φύγει ποτέ η ειρήνη από την τάξη μας. Έτσι εντοπίσαμε με λέξεις  τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε ένα συγκρουσιακό και σε ένα ειρηνικό κόσμο.(αγάπη-κακία, ευτυχία-δυστυχία, χαρά-κλάμα, σεβασμός -ασέβεια, αγκαλιά-σπρώξιμο, φιλία-έχθρα κά). Διαβάσαμε  τα πολύ όμορφα βιβλία : “Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε ” και  “Τα χεράκια δεν χτυπάνε , τα χεράκια αγαπάνε”.

Τα χέρια μας είναι φτιαγμένα για ωραία πράγματα που μας οδηγούν στην ειρήνη:

να ζωγραφίζουμε, να σηκώνουμε χέρι για να μιλήσουμε, να κατασκευάζουμε, να αγκαλιάζουμε, να ζυμώνουμε, να βάφουμε, να κρατάμε την μπάλα, να στέλνουμε φιλάκια, να κάνουμε καρδούλες, να γράφουμε, να χαιρετάμε……..

Κάναμε και μια ομαδική κατασκευή λόγω της ημέρας

Διαβάσαμε την ιστορία ” Η νεράιδα της ειρήνης ” του Γ. Δεληγιάννη-Αναστασιάδη και τα παιδιά την αναδιηγήθηκαν.

Ακούσαμε και χορέψαμε το τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου “Ειρήνη”

Πως νιώθουμε όταν οι άλλοι χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να μας βλάψουν;(άσχημα πολύ) Τα παιδιά μας είπαν πως αισθάνθηκαν κάποια στιγμή που είχαν μαλώσει με κάποιον (φίλο τους, αδερφό τους) και με ποιον τρόπο συνεργάστηκαν και βρήκαν λύση. Όταν επικοινωνούμε και μιλάμε μεταξύ μας καταλαβαίνουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον και μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα που υπάρχει. Τρεις ερωτήσεις είναι πολύ σημαντικές όταν υπάρχει πρόβλημα για να  επικρατήσει ειρήνη:

1)Πως νιώθεις;   2) Τι δεν θέλεις να κάνει ο άλλος που σε ενοχλεί; 3) Τι θέλεις να κάνει ο άλλος αντί να σε χτυπάει;

Το κορίτσι μας έχει μια πολύ όμορφη κούκλα και αντί η συμμαθήτριά της να της ζητήσει ευγενικά  να της τη δώσει να παίξει λίγο, την τραβάει βίαια ,προκαλώντας το θυμό στην ιδιοκτήτρια της κούκλας. Μια άλλη συμμαθήτριά τους  όμως, ζήτησε να παίξουν μαζί όμορφα και ειρηνικά. Με την σωστή επικοινωνία ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.

Και συνεχίσαμε με την θεματική της 25ης Μαρτίου 1821 όπου τα παιδιά έμαθαν για τα δρώμενα εκείνης της εποχής και τα γεγονότα του πολέμου.  Δυστυχώς τα ανθρώπινα χέρια χρησιμοποιήθηκαν, για να κατασκευάσουν τα όπλα του πολέμου και κάποιοι τα χρησιμοποιούν αρκετές φορές για να μας βλάψουν. Φυσικά αυτό δεν αρέσει σε κανέναν. Όλοι προτιμούν την ειρήνη. Τα μικρούλια μας ζωγράφισαν  όλα μαζί πως είναι η γειτονιά της ειρήνης.

Διαβάσαμε το παραμύθι “Το κανόνι της ειρήνης και προχώρησαν σε μια ομαδική κατασκευή αφίσας.

Μέσα από τις δημιουργίες τους, τα παιδιά αποτυπώνουν τόσο την ομορφιά της ειρηνικής συνύπαρξης όσο και την ανάγκη να ξεπεραστούν οι δυσκολίες και οι συγκρούσεις. Οι αντιθέσεις που εμφανίζονται σε κάποιες εικόνες μάς δίνουν την ευκαιρία να συζητήσουμε τι σημαίνει πόλεμος και τι ειρήνη, τι μας στενοχωρεί και τι μας κάνει να νιώθουμε καλά. Έτσι, η μάθηση γίνεται ουσιαστική και βαθιά βιωματική.

Η ειρήνη, όπως την αντιλαμβάνονται τα παιδιά, είναι το να ακούμε ο ένας τον άλλον, να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα, να ζητάμε συγγνώμη, να συγχωρούμε και να συνεργαζόμαστε. Είναι η ικανότητα να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με λόγια και όχι με συγκρούσεις, να βρίσκουμε λύσεις μέσα από τον διάλογο και να χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης. Ως εκπαιδευτικοί, ενθαρρύνουμε τα παιδιά να γίνουν μικροί «πρεσβευτές» της ειρήνης, ενισχύοντας την ενσυναίσθηση, την αλληλεγγύη και την υπευθυνότητα. Μέσα από ομαδικές δραστηριότητες, παιχνίδια ρόλων και καλλιτεχνικές δημιουργίες, τα παιδιά μαθαίνουν ότι οι πράξεις τους έχουν δύναμη και μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Κάθε ζωγραφιά είναι ένα μήνυμα ελπίδας. Μας θυμίζει πως η ειρήνη δεν είναι κάτι μακρινό ή αφηρημένο, αλλά μια στάση ζωής που ξεκινά από τα πιο μικρά και απλά πράγματα της καθημερινότητάς μας.

Ζωγραφίζουν  ομαδικά το δέντρο του πολέμου και το δέντρο της ειρήνης , όπως το αντιλαμβάνονται.

Τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι ο πόλεμος φέρνει πόνο στους ανθρώπους και ότι η ειρήνη είναι η αξία που προστατεύει τη ζωή, τη χαρά και τη συνύπαρξη. Έτσι, μέσα από τη σύγκριση και την κατανόηση, ενδυναμώνεται ακόμη περισσότερο η σημασία της ειρήνης. Τα παιδιά μαθαίνουν ότι ακόμα και οι μικρές τους πράξεις —μια καλή κουβέντα, μια συγγνώμη, μια αγκαλιά— είναι βήματα μακριά από τη σύγκρουση και πιο κοντά σε έναν κόσμο γεμάτο αγάπη και αρμονία.

Η ειρήνη δεν είναι μόνο η απουσία πολέμου αλλά είναι μια ήρεμη και χαλαρή κατάσταση του νου. Είναι να μπορείς να κάνεις θετικές σκέψεις να έχεις αγνά συναισθήματα. Ξεκινάει από μέσα μας. Είναι η εσωτερική γαλήνη που μας δίνει χαρά ελπίδα αισιοδοξία. Τα νηπιάκια μας, μας είπαν που και πότε νιώθουν ειρηνικά γαλήνια και ήρεμα και κατόπιν ζωγράφισαν.

Οι αγαπητοί γονείς μας βοήθησαν μιλώντας κι εκείνοι για την αξία της ειρήνης στα παιδιά τους κι έκαναν μαζί ένα φύλλο εργασίας.

Με οδηγό τη φαντασία και την αγνότητα των παιδιών, συνεχίζουμε όλοι μαζί να ονειρευόμαστε και να δημιουργούμε έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο φωτεινό και πιο ειρηνικό.