
Παλιά, στην προ Covid εποχή, οι μαθητές λειτουργούσαν μία φορά την εβδομάδα το κυλικείο μας και με αφορμή αυτό, κάθε δύο μήνες σχεδόν, διοργανώναμε τα μαθητικά μας συμβούλια. Εκπαιδευτικοί και μαθητές μαζί, ισότιμα, συζητούσαμε, διαφωνούσαμε, συμφωνούσαμε, προτείναμε, επιλέγαμε, αποφασίζαμε για κάτι που αφορούσε την καθημερινότητά μας: για το σχολείο μας.
Και μετά ήρθε η πανδημία, ήρθαν και τα μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας, σταμάτησε το κυλικείο, σταμάτησαν και τα μαθητικά συμβούλια. Και με έναν τρόπο ακατανόητο, αυτό το “μαζί” που είχαμε παλιότερα, άρχισε να σπάει σε κομματάκια, να χωρίζεται σε τάξεις, να κάνει χωριστά διαλείμματα, να μην γνωρίζεται με άλλα παιδιά…
Σχολείο χωρίς “μαζί” δε γίνεται, όμως. Κι έτσι σήμερα, έγινε το πρώτο μαθητικό συμβούλιο μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο. Στο προαύλιο, οι τέσσερις τελευταίες τάξεις, όλοι οι εκπαιδευτικοί σχεδόν, συντονιστές για τη συζήτησησ προσφέρθηκαν αρκετοί , κρατήσαμε πρακτικά, πολλά πολλά τα θέματα, ωραίες ιδέες κι ακόμα πιο ωραίες και πιο σημαντικές οι επιθυμίες κι οι ανάγκες των παιδιών, το δικό τους το βλέμμα: θέλουμε ρομποτική και πηλό, τι γίνεται με την ανακύκλωση, αθλητικό εξοπλισμό που θα βρούμε, έχουμε χρήματα, καμιά εκδρομή θα πάμε, τι είναι το Erasmus;
Ήταν μια ωραία μέρα σήμερα! Ήταν ωραία με λόγο!