Δημοσιευμένο στην κατηγορία Δ' Τάξη, Εκδηλώσεις

« Μια μέρα με τους Διασώστες»

Ένα χειμωνιάτικο πρωινό μας ανακοίνωσαν ότι στο σχολείο θα έρθει η ομάδα διάσωσης, να μας ενημερώσει για το σεισμό και πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε σε μία ανάλογη περίπτωση.
Συγκεντρωθήκαμε όλες οι τάξεις στην αίθουσα εκδηλώσεων για να παρακολουθήσουμε ένα βίντεο με κινούμενα σχέδια για το σεισμό. Η γη αποτελείται από διαφορετικά στρώματα: τον πυρήνα, το μανδύα και το φλοιό. Ο σεισμός γίνεται στο φλοιό της.
Το τραγούδι του σεισμού το τραγουδήσαμε όλοι μαζί.
«Σεισμός, σεισμός
γίνεται χαμός
έλα φιλαράκο μη σε πιάνει πανικός.

Σεισμός σεισμός
τρέμει όλη η γη
άκου φιλαράκο να τη βγάλεις καθαρή»
Στη συνέχεια είδαμε τι θα κάνουμε αν μας «επισκεφτεί ο σεισμός στο σχολείο ή στο σπίτι μας. Μάθαμε τα χρήσιμα τηλέφωνα 166 ΕΚΑΒ, 199 Πυροσβεστική, 100 ΕΛ.ΑΣ.
Μας εντυπωσίασε ιδιαίτερα η φωτογραφία με ένα δρόμο που είχε κοπεί στη μέση. Ήταν ένα άσχημο αποτέλεσμα του σεισμού.
Όταν τελείωσε η προβολή, οι διασώστες πρόθυμα απάντησαν στις απορίες μας, πήγαμε στις τάξεις μας για να κάνουμε την «άσκηση σεισμού». Χτύπησε το κουδούνι, μπήκαμε προσεκτικά κάτω από τα θρανία, με μεγάλη προσοχή βγήκαμε από την τάξη και συγκεντρωθήκαμε στο προαύλιο.
Η άσκηση πέτυχε! Πιστεύουμε ότι προετοιμαστήκαμε αρκετά να αντιμετωπίσουμε μία άσχημη κατάσταση. Βέβαια όλοι ευχόμαστε να μη μ ας τύχει ποτέ.

Δ ΤΆΞΗ

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ε΄Τάξη, Εισαγωγή

Σχεδόν έτοιμο το καινούριο κτίριο του σχολείου μας!!!

Επίσκεψη στo νέο σχολείο

Eνα πρωινό, ο διευθυντής μας ανακοίνωσε πως την τελευταία ώρα θα επισκεπτόμασταν το καινούριο σχολείο. Όταν χτύπησε το κουδούνι μας φώναξαν να μπούμε σε σειρές και ξεκινήσαμε. Φτάσαμε γρήγορα και είδαμε τους μαστόρους να το φτιάχνουν . Αμέσως χαλάσαμε τις γραμμές και εξερευνήσαμε το χώρο.

Το νέο σχολείο μας είναι πολύ μεγάλο και πολύ όμορφο. Είναι διώροφο με υπόγειο, έχει ασανσέρ , πάρα πολλές αίθουσες καταπληκτική θέα, κουζίνα , γραφείο δασκάλων, τουαλέτες και βεράντα με κιόσκι. Έχει μια σχετικά ευρύχωρη αυλή στην οποία θα βάλουν μπασκέτες .
Το καινούριο σχολείο ακόμη και μισοφτιαγμένο φαίνεται πολύ όμορφο και ασφαλές. Κλείνουμε τα μάτια και φανταζόμαστε τις τάξεις βαμμένες με όμορφα χρώματα, τους διαδρόμους φωτεινούς και χρωματιστούς, την αυλή γεμάτη σκιερά δέντρα. Μέσα στο κτίριο μπήκαν πρώτα οι δάσκαλοι και στην συνέχεια οι τρεις μεγαλύτερες τάξεις. Ενώ οι τρεις μικρότερες ξεχύθηκαν στις αίθουσες του ισογείου. Οι δάσκαλοι δεν μας αφήσαν να ανέβουμε στον επάνω όροφο γιατί πίστευαν ότι ήταν επικίνδυνο. Αφού τελείωσε η ξενάγηση μας στο καινούριο σχολείο βγήκαμε έξω και απολαύσαμε την υπέροχη θέα. Κοιτώντας από τα παράθυρα και την αυλή του αντικρίζεις την πόλη να απλώνεται στα πόδια σου
Νιώθουμε χαρούμενοι που επισκεφτήκαμε το καινούριο σχολείο και μας αρέσει γιατί όταν μετακομίσουμε σε αυτό για πρώτη φορά θα κάνουμε μάθημα σε διώροφο σχολείο. Αλήθεια πόσα παιδιά έχουν την ευκαιρία να μετακομίσουν με το σχολείο τους; Είμαστε λυπημένοι γιατί θα πάμε εκεί μόνο για έναν χρόνο. Βλέπετε είμαστε στην Ε΄Δημοτικού πια. Δεν πειράζει όμως θα την χαρούμε με όλη μας την καρδιά! Το νέο σχολείο μας άρεσε πολύ όμως θα θέλαμε μεγαλύτερη αυλή για να παίζουμε. Χαιρόμαστε πάρα πολύ που θα μπούμε εμείς και άλλες τάξεις, σε ένα καινούριο περιβάλλον . Όλα τα παιδιά να έχουν καλή πρόοδο στο καινούριο σχολείο.

Οι μαθητές της Ε΄ τάξης

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Α' Τάξη, Β' Τάξη, Γ' Τάξη, Δ' Τάξη, Ε΄Τάξη, Εισαγωγή, ΣΤ' Τάξη

Ένα δώρο για όλα τα παιδιά από το ΕΚΕΒΙ

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου δημιούργησε έναν δικτυακό κόμβο στον οποίο

μπορούμε  να ακούσουμε την αφήγηση μιας ιστορίας ενώ θα ξεφυλλίζουμε, ταυτόχρονα, το εικονικό βιβλίο.  (Επιλέγουμε: Να σου πω μια ιστορία)

πατώντας πάνω στην παρακάτω διεύθυνση η επικολλώντας τη στο google :

http://www.mikrosanagnostis.gr/

μπαίνουμε σε μια χρωματιστή σελίδα με κρυμμένες ιστορίες. Μπορούμε να τις διαβάσουμε όλες και ….. να ταξιδέψουμε με την φαντασία μας.

μπαίνουμε σε μια χρωματιστή σελίδα με κρυμμένες ιστορίες. Μπορούμε να τις διαβάσουμε όλες και ….. να ταξιδέψουμε με την φαντασία μας.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ε΄Τάξη

ΜΙΝΙ-ΟΝΕΙΡΟ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΜΕ ….ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Μια φανταστική ιστορία από την Χριστίνα Μπαρμπουδάκη μαθήτρια Ε΄τάξης

Μέχρι που μπορεί να φτάσει η φαντασία σας; Ή μάλλον πόσο τρελά όνειρα

βλέπετε; Αυτή η ιστορία δεν έχει να κάνει με τίποτα από τα δύο! Έχει να κάνει με κάτι εντελώς διαφορετικό θα έλεγα!

–Χρόνια πολλά σε όλους! Καλά Χριστούγεννα! Είπε το πρωί των Χριστουγέννων η μαμά. –Ξυπνήστε γρήγορα πρέπει να φύγουμε.

–Μα μαμά που θα πάμε; είπα εγώ.

–Στο τσίρκο για μαϊμούδες! είπε ο αδερφός μου και εγώ πειράχτηκα πολύ και έτσι του απάντησα:

–Α ναι και η μαϊμού μάλλον θα είσαι εσύ σωστά; τότε η μαμά μας χώρισε και μας είπε να πάμε να ντυθούμε γιατί θα πηγαίναμε να ψωνίσουμε παιχνίδια για τα Χριστούγεννα.

Φόρεσα το κόκκινο-καφέ φόρεμα μου και την παχιά μου γούνα μετά αρκουδάκια. Κούμπωσα τις μπορντό μπότες μου και φύγαμε.

Το κατάστημα με τα παιχνίδια ήταν μεγάλο και μας πήρα ώρα να διαλέξουμε τι θέλουμε. Ο αδερφός μου πήρε ένα τηλεκατευθυνόμενο αμαξάκι, η αδερφή μου πήρε ένα λούτρινο ταρανδάκι αλλά εγώ προτίμησα την Μίνι που διαφημίζουν στη τηλεόραση. Είχε αγκαλιά ένα μαξιλαράκι και όταν κοιμόσουν τα βράδια ή τα μεσημέρια κοιμόνταν και αυτή μαζί σου. Όπως κάθε Χριστούγεννα το βράδυ θα είχαμε καλεσμένους. Θα έρχονταν: ο νονός με την νονά, η γιαγιά με τον παππού, η θεία με τον θείο και άλλοι πολλοί.

Το καλύτερο όμως ήταν ότι θα έρχονταν η θεία Μαρία με τον θείο Άγγελο και την γιαγιά την Βαγγελίτσα. Η μαμά θα έπειθε την θεία να κοιμηθεί εδώ το βράδυ όπως κάθε χρόνο και όλα θα ήταν μαγικά. Είχαν έρθει όλοι μα πουθενά ο θείος η θεία και η γιαγιά.

–Μα πού είναι γιατί δεν ήρθαν; είπα μισοκλαμένη. Καθόμουν πάνω στο στο κρεβάτι μου. Είχα κλειστά τα φώτα και απ ΄έξω έλαμπε το φωτεινό αστέρι με τα χρυσά λαμπάκια. Στην αγκαλιά μου είχα την Μίνι. Ήταν τόσο μαλακή και ζεστή έτσι σκέφτηκα αντί για μαξιλάρι να πάρω αυτή! Ξαφνικά δεν ξέρω πάγωσα! Ποιος ήταν; Ποιος μου μιλούσε;

–Ποιος είσαι και τι θέλεις; Ρώτησα.

–Εγώ είμαι! ,είπε η Μίνι, μα γιατί σου φαίνεται παράξενο; Γιατί τρομάζεις; Στα όνειρα όλα συμβαίνουν!

–Ναι καλά! Οι άνθρωποι δεν βλέπουν τέτοια όνειρα! Η φαντασία μου είναι γιατί από την στεναχώρια μου φαντάζομαι πως μιλάω με μια κούκλα!

–Ωραία για να δούμε ποιος έχει δίκιο, πιάσε το χέρι μου και πες “Φαντασία ή όνειρο;” Της έπιασα το χέρι και έκανα ό,τι μου είπε. Τότε εμφανίστηκε μπροστά μας ένας πολύχρωμος σωλήνας που έδειχνε εμένα να κοιμάμαι στο κρεβάτι.

–Χρόνια πολλά σε όλους! Καλά Χριστούγεννα! Μα αυτή δεν ήταν η φωνή της μαμάς. Ήταν της θείας Μαρίας. Σκούντηξα την αδερφή μου έπειτα τον αδερφό μου και πήγαμε όλοι μαζί στο σαλόνι. Φάγαμε την μπουγάτσα που είχε φέρει η θεία από τον φούρνο της γειτονιάς και φύγαμε για το κατάστημα με τα παιχνίδια. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό για δώρο ήταν η Μίνι!

Μέχρι που μπορεί να φτάσει η φαντασία σας ή μάλλον πόσο τρελά όνειρα βλέπετε; Αυτή η ιστορία δεν έχει να κάνει με τίποτα από τα δύο, με κάτι εντελώς διαφορετικό θα έλεγα.

Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ε΄Τάξη

Φτιάχνοντας ιστορίες φανταστικές!!!

Ο Πινόκιο στο παραμυθοχωριό…

Μια ιστορία από τις μαθήτριες της Ε΄τάξης Μαίρη Μαρτίου, Δήμητρα Καλαφατάκη, Πόπη Σταματέλου, Ισμήνη Σολδάτου.

Μια ηλιόλουστη μέρα εγώ και οι φίλοι μου αποφασίσαμε να πάμε έναν περίπατο στο δάσος. Εκεί που περπατούσαμε ξαφνικά ένα λαγουδάκι ξεπετάχτηκε πίσω από ένα δέντρο. Εμείς το ακολουθήσαμε να δουμε που πήγαινε.

Κάποια στιγμή το λαγουδάκι έστριψε και χώθηκε σε έναν θάμνο. Μπήκαμε κι εμείς μέσα. Άξαφνα εμφανίστηκε μπροστά μας ένα ξύλινο ανθρωπάκι. Ήταν ο γνωστός Πινόκιο. Φορούσε έναν κόκκινο σκούφο στο κεφάλι, μια κίτρινη μπλούζα ένα μπλε παντελόνι και άσπρα παπουτσάκια στα πόδια. Μας πήρε απ’ το χέρι και μας οδήγησε σε μια παράξενη χώρα. Παραμυθοχώρα ήταν το όνομά της.

Μόλις αντικρίσαμε τη χώρα του παραμυθιού μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Παντού γύρω μας υπήρχαν διάφορα γλυκά. Ο ουρανός της ήταν ρόζ. Τα σύννεφα ήταν από μαλλί της γριάς, τα σπίτια της σοκολατένια και τα σιντριβάνια της ήταν γεμάτα  από σιρόπι σοκολάτας. Παντού υπήρχαν ήρωες από παραμύθια που μας χαιρετούσαν χαμογελαστοί. Η Χιονάτη, τα τρία γουρουνάκια, η πεντάμορφη, οι επτά νάνοι, ο Πήτερ Παν, και ένα σωρό άλλοι. Όλα ήταν υπέροχα!!!

Η Παραμυθοχώρα, όπως μας εξήγησε ο Πινόκιο ήταν χωρισμένη σε χωριά. Κάθε χωριό είναι ξεχωριστό και το όνομά του είναι αυτό που δείχνει από τι είναι φτιαγμένο. Υπάρχει το γλειφιτζούροχωριό, το σοκολατένιο χωριό, το καραμελένιο χωριό και το μπισκοτοχωριό.

Περπατούσαμε περπατούσαμε και κοιτούσαμε έκπληκτοι όλα αυτά τα φανταστικά γύρω μας ώσπου ο Πινόκιο είπε: «Εδώ είμαστε» Πού αναρωτηθήκαμε όλοι; Μα στο γλειφιτζουροχωριό είπε, και μας έδειξε ένα πάρκο γεμάτο με γλειφιτζουρόδεντρα. Στα δεξιά του πάρκου υπήρχε μια λιμνούλα από πορτοκαλάδα.

Δοκιμάστε μας είπε ότι τραβάει η ψυχή σας. Τρέξαμε και φάγαμε από δυο τρια γλειφιτζούρια ο καθένας ήπιαμε και πορτοκαλάδα από τη λίμνη και μετά καθίσαμε κοντά του. Ήταν πολύ σκεπτικός και αυτό μας έκανε να τον ρωτήσουμε τι συμβαίνει.

Πήρε το πιο σοβαρό του ύφος και μας είπε το τρομερό μυστικό που τον βασάνιζε. Οι κακοί ήρωες των παραμυθιών είπε το έσκασαν από τη φυλακή της παραμυθοχώρας που τους είχαν κλείσει και ετοίμαζαν κάτι τρομερό. Πρέπει να τους ανακαλύψουμε, είπε πριν πραγματοποιήσουν τα φοβερά σχέδιά τους. Του είπαμε να μη στενοχωριέται και ότι εμείς θα τον βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε.

Όταν νύχτωσε ο Πινόκιο μας πήγε πίσω στο δάσος. Συμφωνήσαμε να μας περιμένει στο θάμνο το πρωί για να οργανώσουμε την επιχείρηση εναντίον των κακών της παραμυθοχώρας. Τον καληνυχτίσαμε και πήραμε το δρόμο για τα σπίτια μας.

Τη επόμενη μέρα όλη η παρέα ήταν εκεί στο σημείο συνάντησης. Ο Πινόκιο δεν άργησε να φανεί. Μας πήρε για άλλη μια φορά απ’ το χέρι και μας οδήγησε στην παραμυθοχώρα. Μόλις φτάσαμε καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το ροζ χρώμα του ουρανού είχε χαθεί και τα σύννεφα από μαλλί της γριάς έσταζαν ζάχαρη. Μια ζαχαρένια βροχή έπεφτε παντού και κολλούσε πάνω σου σαν τσίχλα. Σκοτεινιά παντού τριγύρω. Μια μυρωδιά μούχλας απλώνονταν παντού από τα μουχλιασμένα γλυκά της παραμυθοχώρας και τα σοκολατένια σπίτια έλιωναν σιγά σιγά  σχηματίζοντας σοκολατένια ρυάκια.

«Τι συμβαίνει εδώ;», τον ρωτήσαμε κι αυτός έβαλε αμέσως τα κλάματα. «Μας κύρηξαν πόλεμο!!!! Έφεραν το φόβο!!! Εξαφάνισαν τις ελπίδες μας!!» είπε. Δεν αργήσαμε να καταλάβουμε ότι μιλούσε για τους κακούς. Αμέσως του ζητήσαμε να μας πάει σπίτι του, στον μπαμπά του τον Τζεπέτο. Μόλις φτάσαμε του ζητήσαμε 50 ξύλινα σπαθιά.

Το βράδυ μαζί με τον Πινόκιο και αρκετούς ήρωες των παραμυθιών που ήθελαν να βοηθήσουν πήραμε το δρόμο για το κρησφύγετο των κακών.

Φτάσαμε και με χίλιες δυο προφυλάξεις καταφέραμε να πλησιάσουμε. Καταφέραμε και πιάσαμε τους δύο φύλακες που πρόσεχαν το κρησφύγετο και τους ρίξαμε σε ένα κλουβί. Στη συνέχεια μπήκαμε αθόρυβα μέσα και πιάσαμε όλους τους κακούς, μόνο ένας μας ξέφυγε ο κακός λύκος από την ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας. Όμως και αυτός τελικά πιάστηκε από τον Πινόκιο κοιμισμένος στο κρεβάτι του γιατί νύσταζε από το πολύ φαϊ.

Μας ομολόγησαν το φρικτό σχέδιό τους και μας οδήγησαν στο αρχηγείο τους. Από εκεί με μαγικούς σωλήνες έστελναν ζεστό αέρα πάνω απ’ την παραμυθοχώρα που έλιωνε τα γλυκά και μαύρο καπνό που σκοτείνιαζε το ροζ  χρώμα του ουρανού.

Όταν κλείστηκαν τα μηχανήματα που προκαλούσαν την καταστροφή όλα έγιναν όπως πριν στην Παραμυθοχώρα. Οι κακοί μπήκαν ξανά στη φυλακή και το τοπίο έγινε μαγευτικό. Ο Πινόκιο και όλοι οι κάτοικοι της παραμυθοχώρας μας ευχαρίστησαν δίνοντας μας το Ζαχαρένιο Κλειδί της Πόλης. Τους χαιρετήσαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Είχαμε να διηγηθούμε πολλά σους γονείς μας!!!!


Δημοσιευμένο στην κατηγορία Εισαγωγή

Ο Γενάρης…. ο τρανός!!!

Τον Ιανουάριο ο λαός τον λέει με πολλά ονόματα, που τα περισσότερα αναφέρονται στις ιδιότητές του. Ο Γενάρης λέγεται  Γεννολοητής, παρετυμολογικά, γιατί τότε γεννοβολούν τα κοπάδια. Γατομήνας επειδή σ’ αυτόν ζευγαρώνουν οι γάτες. Κρυαρίτης (στη Μάνη) για το τσουχτερό του κρύο.
Λέγεται Μεσοχείμωνας γιατί είναι μεσαίος από τους τρεις μήνες του χειμώνα. Κρυαρώτης γιατί κάνει πολύ κρύο. Αλλες ονομασίες είναι Κλαδευτής, γιατί το μήνα αυτό κλαδεύουν.
Ακόμα τον Ιανουάριο τον ονομάζουν Τρανό, Πρωτάρη, Μεγάλο μήνα ή Μεγαλομήνα, επειδή είναι ο 1ος μήνας του έτους που έχει 31 μέρες και οι νύχτες του είναι μεγάλες, όπως λέει και το τραγούδι: «Νάταν οι μέρες του Μαγιού κι οι νύχτες του Γενάρη» . Τέλος λέγεται Καλαντάρης ή Καλαντέρης απ’ τα Κάλαντα που τραγουδούν τα παιδιά την Πρωτοχρονιά και τα Φώτα. Γελαστός για τις Αλκυονίδες ημέρες του.
Στην αρχαία εποχή, στη μέση του σημερινού μας Γενάρη άρχιζε ο ιερός μήνας της Ηρας, ο Γαμηλιών. Η Ηρα, εκτός από βασίλισσα τ’ ουρανού και των Θεών, ήταν προστάτιδα του γάμου και της οικογένειας. Γι’ αυτό τον μήνα αυτό οι αρχαίοι έκαναν τους πιο πολλούς γάμους, απ’ όπου πήρε και το όνομά του. Συνήθιζαν δε κάθε χρόνο, στις 27 του Γαμιλίωνα με την Πανσέληνο, να κάνουν θυσίες και εισφορές, που τις έλεγαν «Γαμήλιες».
Ακούστε και ένα τραγούδι για τον Γενάρη.
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Εισαγωγή

Σήμερα τα Φώτα και οι φωτισμοί…….

Οι καλικάντζαροι είναι μια παλιά παράδοση στην πατρίδα μας.
Και σε κάθε τόπο, και πιο πολύ στα χωριά, υπάρχουν χίλιοι θρύλοι
και έθιμα γύρο από αυτούς.
Εμφανίζονται κάθε Χριστούγεννα. Μερικοί λένε ότι είναι πνεύματα,
άλλα καλά και άλλα κακά. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι παράξενα όντα,
μαλλιαρά και ότι τρυπώνουν στα σπίτια από τις καμινάδες.
Τις νύκτες πηγαίνουν και κλέβουν τα φαγητά που βρίσκουν
και πιο πολύ τα σύκα γιατί τους αρέσουν πολύ.
Όταν τελειώσουν το φαγητό τους αρχίζουν να χορεύουν.

Όλοι οι χωρικοί, όταν πλησιάζει βράδυ,
φοβούνται να ξεμυτίσουν από το σπίτι τους, προπάντων τα μικρά παιδιά,
ως ότου έρθει η γιορτή των Φώτων, που ρίχνουν το σταυρό
και οι καλικάντζαροι εξαφανίζονται.
Τότε πάνε και ζούνε κάτω από τη γη.
Και εμφανίζονται πάλι τα άλλα Χριστούγεννα.
Σε πολλά χωριά ρίχνουνε αναμμένα κάρβουνα στα πηγάδια,
για να μην μαγαρίσουν οι καλικάντζαροι.

Δεν μπορώ να σας εξηγήσω καλύτερα, τι είναι ένας Καλικάντζαρος.
Νομίζω πως μπόρεσα να σας δώσω να καταλάβετε περίπου τι είναι.

Σε άλλους είναι συμπαθητικοί και σε άλλους αντιπαθητικοί.
Θα ήθελα πολύ να έβλεπα ένα Καλικάντζαρο, αλλά νομίζω πως
δεν θα το κατορθώσω. Απλούστατα : γιατί δεν υπάρχουν

«Καλικάντζαροι» (Πανελλαδική κοινή ονομασία), και κατά τόπους:
«Καρκάτζια», «Καλκατζόνια» ή «Καλκατζάνια», «Καλκάνια»,
«Καλιτσάντεροι», «Καρκάντζαροι», «Σκαλικαντζέρια», «Σκαντζάρια»,
«Σκαλαπούνταροι», «Τζόγιες», «Λυκοκάντζαροι» και «Κωλοβελόνηδες»,
καθώς και τα θηλυκού γένους:
«Καλικαντζαρού», «Καλικαντζαρίνες», «Καλοκυράδες», «Βερβελούδες» κ.ά.

Πασίγνωστη είναι η δοξασία που όταν οι καλικάντζαροι φεύγουν
(κατέρχονται στη γη) κατά τον αγιασμό των σπιτιών που φωνάζουν :
«Φεύγετε να φεύγωμε
τι έρχεται ο τρελόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του.

Ας τους αποχαιρετίσουμε σήμερα μαζί με τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Καλή Χρονιά και ευτυχισμένο το 2013 απ΄τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς του σχολείου μας