Κατηγορία: Γ’ τάξη Σελίδα 4 από 8

Στο μάθημα της Ιστορίας ήρθαμε σε επαφή με τον Κυκλαδικό Πολιτισμό και την τέχνη των Κυκλαδιτών και εντυπωσιαστήκαμε από την απλότητα και την απαράμιλλη ομορφιά των κυκλαδικών ειδωλίων και αγγείων που δημιουργήθηκαν πέντε χιλιάδες χρόνια πριν.  Μικρά Αγαλματάκια από πέτρα που παριστάνουν εγκυμονούσες γυναικείες μορφές, μουσικούς και γλετζέδες, τηγανόσχημα και βιολόσχημα μυστηριώδη αντικείμενα και πανέμορφα πήλινα αγγεία αποτέλεσαν έμπνευση για μας. Δοκιμάσουμε, λοιπόν, να μιμηθούμε τους αρχαίους εκείνους καλλιτέχνες χρησιμοποιώντας, όχι πέτρα και πηλό όπως εκείνοι, αλλά τις πλαστελίνες μας. Βάλαμε τα δυνατά μας, προσπαθήσαμε, δυσκολευτήκαμε, αποτύχαμε, ξαναδοκιμάσαμε, αλληλοβοηθηθήκαμε και τελικά τα καταφέραμε. Το σίγουρο είναι πως το απολαύσαμε, αλλά ταυτόχρονα, κατανοήσαμε πόσο δύσκολα φτιάχνονται αυτά τα έργα, αν και δείχνουν απλά.

“Ο Μάης με τα στεφάνια, ο αστεφάνωτος” έχει τίτλο ένα υπέροχο κείμενο της Αγγελικής Βαρελά που βρίσκεται στο βιβλίο της Γλώσσας και υμνεί τις χάρες χάρες του τελευταίου μήνα της άνοιξης. Ένα στεφάνι για τον Μάη φτιάξαμε κι εμείς για να τιμήσουμε τον Καλομηνά, τον Κερασάρη, τον Πεντεφά (έτσι τον λένε στην Κύπρο, επειδή οι μέρες του έχουν μεγάλη διάρκεια και οι άνθρωποι πεινάνε και ξαναπεινάνε και τρώνε πέντε φορές την ημέρα πέντε-φας). 

Να έχουμε έναν όμορφο, πολύχρωμο και μοσχοβολιστό μήνα!

Τα κάλαντα του Λαζάρου συνηθίζονται σε πολλά μέρη της χώρας μας και το Σάββατο του Λαζάρου οι δρόμοι πολλών χωριών και πόλεων της Ελλάδας γεμίζουν με “λαζαρίνες”, και λαζαρούδια” που κρατώντας το στολισμένο καλαθάκι τους -και, σε ορισμένες περιπτώσεις, κι ένα ομοίωμα Λαζάρου- περνάνε από πόρτα σε πόρτα και τραγουδούν διάφορα “λαζαριάτικα” άσματα που αναφέρονται στην Ανάσταση του φίλου του Χριστού Λαζάρου και στην ιστορία που τη συνοδεύει. Οι νοικοκυρές και οι νοικοκύρηδες φιλεύουν τα παιδιά καλούδια και χρήματα.

Στην τάξη μας γνωρίσαμε αυτό το έθιμο και μάθαμε διάφορες εκδοχές των καλάντων του Λαζάρου -αν και στον τόπο μας δε συνηθίζονται. Μερικά παιδιά προθυμοποιήθηκαν κι έφτιαξαν το  ομοίωμα του Λαζάρου, πήραν το στολισμένο καλαθάκι τους και όλα μαζί  τραγούδησαν τα κάλαντα του Λαζάρου σε όλες τις τάξεις του σχολείου μας. Οι μελωδικές φωνούλες τους πλημμύρισαν τον χώρο και το καλαθάκι τους γέμισε με καρύδια,γλυκίσματα και αυγά.  ” Καλή Ανάσταση!” και “Καλό Πάσχα!“

“Όποιος Λάζαρο δεν πλάσει  ψωμί δε θα χορτάσει.” Αυτή η φράση λέγεται σε κάποια μέρη της Ελλάδας και δείχνει τη μεγάλη σημασία που έχει για τον απλό λαό η γιορτή της Ανάστασης  του Λαζάρου. Αυτή τη ρήση και αυτή την παράδοση ακολουθήσαμε κι εμείς και σήμερα, παραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου, και φτιάξαμε στην τάξη μας νηστίσιμα, γλυκά, μυρωδάτα, αφράτα, νόστιμα λαζαράκια.

Η τάξη και το σχολείο μοσχοβόλησαν, μοσχοβόλησαν κι οι καρδιές μας. Γιατί τι άλλο είναι οι γιορτές από μοσχοβολιές κι αγάπη; 

Χρόνια πολλά!

Στα θεματική ενότητα των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων “Δημιουργώ-καινοτομώ” και στην υποενότητα της Αγωγής σταδιοδρομίας-Γνωριμία με τα επαγγέλματα, επιλέξαμε να μελετήσουμε το επάγγελμα του φούρναρη και της φουρνάρισσας. Σε αυτό το πλαίσιο, αλλά και σε συνδυασμό με την ενότητα της Γλώσσας “Του κόσμου το ψωμί“οργανώσαμε και πραγματοποιήσαμε εκπαιδευτική επίσκεψη στον  παραδοσιακό φούρνο με ξύλα “Βόσσος” στο Σαρακηνάδο. Εκεί με την πολύτιμη βοήθεια της κυρίας Μαρίας, της φουρνάρισσας, παρακολουθήσαμε όλα τα στάδια της παραγωγής του χωριάτικου ψωμιού  και μάθαμε για τις δυσκολίες αλλά και για τα ωραία του σημαντικού αυτού επαγγέλματος. Ευχαριστούμε θερμά την κυρία Μαρία, τον κύριο Σπύρο και τον γιο τους Χρήστο για τις γνώσεις και τις εμπειρίες που μοιράστηκαν μαζί μας καθώς και για  την απαράμιλλη φιλοξενία τους.

Στην είσοδο του φούρνου

Παρακολουθούμε το ζύμωμα του ψωμιού στο ζυμωτήριο

Ο Χρήστος ανάβει τον μεγάλο ξυλόφουρνο

Το ζυμάρι πλάθεται σε καρβέλια που τοποθετούνται στην πινακωτή μέχρι να φουσκώσουν

Η κυρία Μαρία καθαρίζει τον φούρνο…

…ετοιμάζει το ψωμί για φούρνισμα…

… και … τζουμ-ταρατζούμ… το ξεφουρνίζει ροδοκόκκινο και μυρωδάτο

Μπροστά από τον γεμάτο πάγκο με τα καλούδια που ετοίμασε για μας η κυρία Μαρία

Τον πολυμήχανο Οδυσσέα μιμήθηκαν τα τριτάκια μας και με τη βοήθεια των γονιών τους κατασκεύασαν με απλά υλικά (κομμένα κλαδιά, ξυλάκια από σουβλάκια, γλωσσοπίεστρα, καλαμάκια κ.α. ) μια σχεδία σε μικρογραφία. Την έφεραν στην τάξη και δοκιμάσαμε σε μια λεκάνη με νερό το αξιόπλοο της κατασκευής. Διαπιστώσαμε ότι η σχεδία, λόγω σχήματος και υλικού, εύκολα επιπλέει και δε βουλιάζει  (ακόμα και όταν δημιουργούσαμε ταραχή στο νερό αυτή παρέμενε αβύθιστη). 

Στην ενότητα της Γλώσσας  “Μικρομαγειρέματα” μαθαίνουμε την Προστακτική Ενεστώτα και Αορίστου ενεργητικής φωνής των ρημάτων και τα χρονικά και τροπικά επιρρήματα  μέσα από συνταγές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής. Μία από τις συνταγές του βιβλίου μας ήταν οι τρουφομπαλίτσες και δε αφήσαμε ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία. Φέραμε στην τάξη τα υλικά της συνταγής και ακολουθήσαμε πιστά τις οδηγίες εκτέλεσης. Τελικά, ακόμα κι αν δε μάθουμε καλά τα γραμματικά φαινόμενα της ενότητας, τουλάχιστον  θα ξέρουμε να φτιάχνουμε τρουφομπαλίτσες!

     21η  Μαρτίου: εαρινή ισημερία και γιορτάζουμε  τον ερχομό της άνοιξης και των μικρών αγγελιοφόρων της, των χελιδονιών,  τη νίκη του φωτός έναντι του σκότους. Τα παιδιά της Γ΄τάξης τίμησαν τη μέρα αυτή τραγουδώντας τα χελιδονίσματα ή αλλιώς κάλαντα της άνοιξης, ένα έθιμο που χάνεται στα βάθη της ιστορίας και της παράδοσης. Τα κορίτσια φορούσαν  λουλουδένια στεφάνια στα μαλλιά και τα αγόρια κρατούσαν χάρτινα ομοιώματα χελιδονιών και όλα μαζί με τις γλυκές φωνούλες τους και τη συνοδεία του δασκάλου της Μουσικής, στην είσοδο του σχολείου, μπροστά σε όλους τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές τους σκόρπισαν ευχές και χαρούμενες μελωδίες.

 Η ημέρα αυτή, όμως, έχει καθιερωθεί και ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και η Ισαβέλλα με την Ηλέκτρα απήγγειλαν δυο ποιήματα που έγραψαν οι ίδιες με θέμα την άνοιξη.

Ένα αποκριάτικο έθιμο που διαδραματίζεται, κυρίως, στη Μακεδονία και στην Ήπειρο ζωντανέψαμε φέτος στην τάξη μας. Πρόκειται για το έθιμο του “χάσκα” που που γίνεται το βράδυ της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς. Το έθιμο έχει πάρει το όνομά του από το ρήμα “χάσκω” που σημαίνει μένω πολλή ώρα με ανοιχτό το στόμα. Ένα καλοβρασμένο και ξεφλουδισμένο αβγό δένεται στην άκρη μιας κλωστής και το μεγαλύτερο σε ηλικία άτομο της οικογένειας ή της παρέας το κουνάει σαν εκκρεμές μπροστά από το πρόσωπο του εκάστοτε “χάσκα”, ο οποίος προσπαθεί χρησιμοποιώντας μόνο το ανοιχτό στόμα του να το πιάσει. Το  αβγό γλιστράει και χτυπιέται στο πρόσωπο του “χάσκα” προκαλώντας το γέλιο στην ομήγυρη. Σε πολλές περιπτώσεις όταν ο “χάσκας πιάσει το αβγό λέει: Με αβγό κλείνω απόψε το στόμα μου, με αβγό θα το ξανανοίξω το βράδυ της Ανάστασης, αφού κατά την περίοδο της Σαρακοστής που ακολουθεί το αβγό είναι από της μη επιτρεπόμενες τροφές.

Τα υλικά, λοιπόν, είναι απλά: καλοβρασμένα αβγά (που με προθυμία μας έφερε η Ανδριανή) και μια κλωστή. Η συνταγή πανεύκολη: κέφι και διάθεση. Το αποτέλεσμα βέβαιο: γέλιο και χαρά!  Καλή Σαρακοστή!

Στο μάθημα των Εικαστικών μιλήσαμε για τα περιγράμματα, είδαμε έργα  με έμφαση στο περίγραμμα και γνωρίσαμε καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν το περίγραμμα ως  βασικό μορφικό στοιχείο στα έργα τους (Κάλντερ, Πικάσο, Γκραγκ). Έπειτα δημιουργήσαμε τα δικά μας περιγράμματα σε δύο διαστάσεις (χαρτόνι και κλωστή) και τρισδιάστατα με σύρμα και καλώδιο.