Ο κρόκος,

το χρυσάφι της ελληνικής γης όπως αποκαλείται,

συγκαταλέγεται στα πιο πολύτιμα μπαχαρικά των αρχαίων πολιτισμών,

για το άρωμα, το χρώμα

και τις φαρμακευτικές του ιδιότητες.

Οι κάτοικοι της περιοχής φυτεύουν τον κρόκο κάθε καλοκαίρι

και όταν φθάσει το φθινόπωρο αφαιρούν με το χέρι τα πολύτιμα στίγματα του πανέμορφου λουλουδιού

και τα αποξηραίνουν προσεκτικά για να γίνουν τα βαθυκόκκινα λεπτά νήματα.

Μικρό κροκοχώραφο στην αυλή του 17ου Νηπιαγωγείου

Οι πληροφορίες είναι από την σελίδα του Αναγκαστικού Συνεταιρισμού Κροκοπαραγωγών Κοζάνης