ΣΤΟΛΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΑΣ
ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ
ΧΟΡΟΥΣ !!!
Καρναβάλι…μια λέξη ταυτόσημη με στιγμές χαράς, γλεντιού, μασκαρέματος και ξέφρενους ήχους που σε ξεσηκώνουν. Χιλιάδες ”χρωματιστά ποτάμια” πλημμυρίζουν τους δρόμους και τις πλατείες και αμέτρητες μάσκες και στολές. Μικροί και μεγάλοι μασκαράδες, καρναβαλιστές ή επισκέπτες χορεύουν και ξεφαντώνουν με αρχηγό τον Βασιλιά Καρνάβαλο. Ένας βασιλιάς, που στο τέλος συνήθως παραδίδεται στις φλόγες, σημαίνοντας τη λήξη της πιο κεφάτης
γιορτής του χρόνου.
Τι λέτε; Ξεκινάμε τη ”βόλτα” μας στους ήρωες του καρναβαλιού;
Για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Αρλεκίνο ας διαβάσουμε το πιο όμορφο παραμύθι της Αποκριάς…
Μια φορά κι έναν καιρό στην πόλη με τις γόνδολες, τη Βενετία, ζούσε ένα φτωχό παιδάκι, ο Αρλεκίνος… Τις μέρες της Αποκριάς, στη Βενετία γιορτάζουν το καρναβάλι με
παρελάσεις και γιορτές.
Όλοι ντύνονται μασκαράδες και κρυμμένοι πίσω από τις μάσκες τους γλεντάνε μέχρι το πρωί.
Ο μικρός Αρλεκίνος, κάθε απόγευμα, καθόταν στο παράθυρο, έβλεπε τους γελαστούς μασκαράδες που περνούσαν παρέες, παρέες κάτω από το σπίτι του και μερικές φορές ένα δάκρυ κυλούσε στο μαγουλάκι του.
Θυμόταν πώς ντυνόταν κι αυτός μασκαράς μαζί με τον πατέρα του και τη μητέρα του και κάνανε βόλτες στην πλατεία το Αγίου Μάρκου με τα περιστέρια. Τώρα πια όλα ήταν διαφορετικά!
Ο πατέρας είχε πεθάνει και η καημένη η μητέρα του με μεγάλη δυσκολία κατάφερνε να πληρώνει τα έξοδά τους. Σκούπιζε, λοιπόν, τα δάκρυα του και χαιρετούσε τους γελαστούς μασκαράδες που του φώναζαν να κατέβει μαζί τους στο γλέντι.
Η μαμά του είδε το κρυφό δάκρυ του Αρλεκίνου και ανέβηκε στη σοφίτα αποφασισμένη να βρει κάτι, έστω κι ένα παλιό ρούχο, για να μασκαρέψει το λυπημένο παιδί της.
Κάτι μικρά κουρελάκια από υφάσματα της έδωσαν την ιδέα ! Τα μάζεψε όλα, πήρε τα ραφτικά της και δούλεψε μέχρι το πρωί. Ένωσε τα μικρά κομματάκια, έκανε ένα μεγάλο πολύχρωμο πανί και μ’ αυτό έραψε μια φανταχτερή στολή, που άλλη δεν είχε ξαναγίνει!
Ξύπνησε χαρούμενη το Αρλεκίνο και τον έντυσε με τη στολή. Φούντωσε τα κατσαρά καστανά μαλλάκια του παιδιού και, σαν τελευταία πινελιά, άνοιξε δυο τρύπες με το ψαλίδι της σε μια μαύρη βελούδινη λωρίδα και την έδεσε στα μάτια του παιδιού για μάσκα! Το αποτέλεσμα ήταν θαυμάσιο!
Ευτυχισμένος ο Αρλεκίνος, έδωσε ένα σκαστό φιλί στη μανούλα του και έτρεξε στην πλατεία.
Τα πυροτεχνήματα έλαμπαν στον ουρανό και τα παιδιά μάζευαν καραμέλες και σοκολάτες που πετούσαν οι άρχοντες από τα μπαλκόνια.
Όταν έφτασε στην πλατεία ο Αρλεκίνος, όλοι θαύμαζαν τη φορεσιά του, κι εκείνος χαρούμενος άρχισε να χορεύει χωρίς να φανερώνει ποιος είναι.
Ποιος είσαι; τον ρωτούσαν πολλοί. Είσαι από τη Βενετία; Που αγόρασες αυτή τη θαυμάσια στολή;
Ο Αρλεκίνος χαμογελούσε και κρατούσε καλά φυλαγμένο το μυστικό του, ώσπου μια κοπελίτσα του άρπαξε τη μάσκα.
Είναι ο Αρλεκίνος ! φώναξαν κάποιοι ξένοι. Αυτός είναι ο βασιλιάς του καρνάβαλου, φώναξαν όλοι μαζί και του πρόσφεραν φρούτα και γλυκά χορεύοντας χαρούμενοι γύρω του.
Ο Αρλεκίνος χόρεψε ξέφρενα όλη νύχτα και το πρωί γύρισε στο σπίτι του φορτωμένος με γλυκά.
Ένας χρόνος πέρασε. Την επόμενη χρονιά, μόλις πλησίαζε η Αποκριά, όλοι έτρεξαν στη μητέρα του Αρλεκίνου και πλήρωναν όσο- όσο για να ράψουν μια πολύχρωμη φορεσιά αρλεκίνου.
ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΜΑΣ ΑΡΛΕΚΙΝΟΙ , ΚΛΟΟΥΝ
ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ
Γινόμαστε σεφ/ψηστες και φτιάχνουμε σουβλάκια με πλαστελίνη και μεγάλη μαστοριά
Γενίτσαροι και Μπούλες. Το αποκριάτικο έθιμο της Νάουσας που ξεκίνησε ως μνημόσυνο μετά από παιδομάζωμα …
Το έθιμο Γενίτσαροι και Μπούλες είναι ένα παραδοσιακό δρώμενο στη Νάουσα την περίοδο της αποκριάς. Το έθιμο αυτό , χρονολογείται στον 18ο αιώνα, ενώ οι ρίζες του ανιχνεύονται σε γιορτές στην αρχαία Ελλάδα, σχετικές με τον θεό Διόνυσο. Ο ζουρνάς και το νταούλι, συνοδεύει τους χορευτές σε κάθε τους βήμα, καθώς χορεύουν στους δρόμους της Νάουσας .
Την Κυριακή της Αποκριάς,
- Το πρωί γίνεται το ντύσιμο του Γενίτσαρου και το μάζεμα του μπουλουκιού
- Πριν το μεσημέρι, μαζεύονται στο δημαρχείο για να χορέψουν και να πάρουν την άδεια του δημάρχου για να χορέψουν στην πόλη
- Συνεχίζουν με χορό στους δρόμους και
- Το απόγευμα γίνεται το βγάλσιμο του προσώπου (μάσκας)
Γενίτσαρος ή Γιανίτσαρος: φορά φουστανέλα με 400 φύλλα, φαρδομάνικο πουκάμισο (κοντέλα), γιλέκο με ασημικά, ζωνάρι στη μέση, βουδέτες στα πόδια, κρατά την πάλα του (σπαθί) και ασφαλώς την κέρινη μάσκα-πρόσωπο με μουστάκι.
Μπούλα: άντρας ντυμένος με φαρδιά φουστάνια και άλλα ρούχα από την παράδοση της Νάουσας, που μαζεύει χρήματα για την ενίσχυση του αγώνα κατά του κατακτητή. Το κεφάλι είναι στολισμένο με λουλούδια και φοράει την κέρινη μάσκα-πρόσωπο αλλά χωρίς μουστάκι. Ζουρνάδες και νταούλια συνοδεύουν τα μπουλούκια των μεταμφιεσμένων (στην ουρά της πομπής) καθώς χορεύουν από γειτονιά σε γειτονιά στους δρόμους της Νάουσας.
Δημιουργήσαμε τις μάσκες του Γενίτσαρου και της Μπούλας στο νηπιαγωγείο μας και ζωγραφίσαμε το έθιμο. Στη συνέχεια φορέσαμε τις παραδοσιακές στολές και τις μάσκες και αναπαραστήσαμε το έθιμο
ρ
ΕΤΟΙΜΟΙ Γενίτσαροι και Μπούλες.
https://youtu.be/rYGGBrqI3B0
Ο Χαρταετός της Καθαράς Δευτέρας: Ένα Έθιμο Χαράς και Συμβολισμού
Το πέταγμα του χαρταετού την Καθαρά Δευτέρα είναι ένα από τα πιο αγαπημένα και συμβολικά έθιμα της ελληνικής παράδοσης. Μικροί και μεγάλοι βγαίνουν σε ανοιχτούς χώρους, λόφους και παραλίες, για να αφήσουν τον χαρταετό τους να ανέβει ψηλά στον ουρανό, σηματοδοτώντας την έναρξη της Σαρακοστής με αισιοδοξία και χαρά.
Ο χαρταετός συμβολίζει την πνευματική ανύψωση και την ελευθερία, ενώ η διαδικασία της κατασκευής και του πετάγματός του καλλιεργεί τη συνεργασία, τη δημιουργικότητα και την επαφή με τη φύση.
Το έθιμο συνοδεύεται από παραδοσιακά σαρακοστιανά εδέσματα και όμορφες οικογενειακές στιγμές, κρατώντας ζωντανή μια παράδοση που περνά από γενιά σε γενιά.
