Στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 8 Μαΐου η εκδήλωση με τίτλο «Ακόμα ένα Παραμύθι» που συνδιοργανώθηκε από το 13ο Δημοτικό Σχολείο Ρόδου και το 1ο Δημοτικό Σχολείο Ασγούρου. Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στο έργο του σκηνοθέτη, συγγραφέα, στιχουργού και συνθέτη Ανδρέα Θωμόπουλου, ο οποίος, μετά από πρόσκληση των σχολείων, ταξίδεψε από την Αθήνα και τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση.
Στη σκηνή του θεάτρου συνέπραξαν πάνω από 110 μαθητές των δύο σχολείων που συγκίνησαν τους θεατές με την κοινή τους δημιουργία. Στο φουαγιέ του θεάτρου από νωρίς εκτίθονταν εικαστικά έργα των μαθητών βασισμένα σε τραγούδια του Α. Θωμόπουλου, ενώ μέρος της παράστασης αποτέλεσε θεατρικό δρώμενο βασισμένο στους στίχους του τραγουδιού «Ακόμα ένα Παραμύθι».
Στο μουσικό κομμάτι της εκδήλωσης οι μαθητές των σχολείων τραγούδησαν παλιά και νέα τραγούδια, όλα σε στίχους του Ανδρέα Θωμόπουλου. Τα περισσότερα τραγούδια που παρουσιάστηκαν ήταν μελοποιημένα από τον ίδιο τον κ. Θωμόπουλο και εκτείνονταν σε όλη του τη μουσική διαδρομή, από το 1971 μέχρι σήμερα. Μάλιστα, οι μαθητές τραγούδησαν σε πρώτη εκτέλεση τραγούδι που γράφτηκε από τον κ. Α. Θωμόπουλο τους τελευταίους μήνες. Ιδιαίτερο τόνο έδωσαν στην εκδήλωση τέσσερα τραγούδια σε στίχους του κ. Θωμόπουλου και μουσική του Μυτιληνιού μαέστρου και συνθέτη κ.Νίκου Τσιριγώτη. Πρόκειται για παραμυθένια τραγούδια που ταξίδεψαν μικρούς και μεγάλους με όχημα το όνειρο και την ελπίδα. Ξεχωριστή στιγμή της εκδήλωσης αποτέλεσε η παρουσία του Ανδρέα Θωμόπουλου στη σκηνή, ο οποίος μίλησε στο κοινό με αφορμή τις ερωτήσεις που είχαν προετοιμάσει οι μαθητές των σχολείων.
Η ανατροφοδότηση που έχουμε τόσο από τους συμμετέχοντες όσο και από το κοινό ξεπέρασε κάθε παιδαγωγική και μουσική προσδοκία μας. Η συγκίνηση, η χαρά, ο ενθουσιασμός και η υπερηφάνια περιγράφουν στο ελάχιστο την κυρίαρχη ατμόσφαιρα στον χώρο. Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένες μόνο δηλώσεις των μαθητών αλλά και του κοινού:
« Ήρθα κουρασμένη και έφυγα γαλήνια, με γεμάτη την ψυχή και χαρούμενη» (Γ. Μ., Διευθύντρια δημοτικού σχολείου νήσου Ρόδου)
«Όλο το βράδυ συζητούσαμε στο σπίτι για το πώς βάζουμε μόνοι μας αδιέξοδα σε προβλήματα που δεν υπάρχουν» (αφορμή το τραγούδι «Ίσως»). (Μ. Γ. επισκέπτης)
«Ένιωσα ότι ήμουν σε επαγγελματική παράσταση. Θαύμασα τη συνεργασία των παιδιών….πώς ενθάρρυναν το ένα το άλλο ακόμη και εάν δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους» (Π. Ζ. Εκπαιδευτικός)
« Τα παιδιά τραγουδούσαν σαν επαγγελματίες και όχι απλά για να τα πουν. Φαινόταν πόσο τα ένιωθαν…(Ε. Λ. μητέρα μαθήτριας)
Μαθητές των σχολείων :
« Είχα νιώσει πολλά συναισθήματα. Χαρά από τη στιγμή που πήγα μέχρι τη στιγμή που έφυγα. Άγχος για το πώς θα πούμε τα τραγούδια…Τέλος ικανοποίηση….»
«Εγώ νιώθω πολ΄θ ενθουσιασμένος γιατί είπαμε ένα τραγούδι που δεν είχε ξανακουστεί…..Θα το ξαναζούσα από την αρχή.»
«… περιμέναμε τους μαθητές του 13ου Δ.Σ. να τελειώσουν, τους χειροκροτούσαμε, μετά μας χειροκροτούσαν και αυτοί».
«Ο κύριος Θωμόπουλος συγκινήθηκε, έκλαιγε όλη την ώρα. Όταν τον είδα να κλαίει, συγκινήθηκα και εγώ πολύ.»
« Όταν τελειώσαμε τα πρώτα τραγούδια βγήκαμε έξω και τα παιδιά του 13ου σχολείου μας ενθάρρυναν. Αυτό κάναμε και εμείς όταν τελείωσαν αυτοί»
«Το συναίσθημα, καθώς έβλεπα τον κο Θωμόπουλο, ήταν μεγάλος ενθουσιασμός. Δεν πιστεύω ότι τραγουδούσαμε και ο συνθέτης μας έβλεπε και τραγουδούσε και αυτός. Η περηφάνεια που μας έδωσε να πούμε εμείς το τραγούδι του για πρώτη φορά ήταν απίστευτη.»
«Εκεί που τραγουδούσαμε έψαξα με τα μάτια μου τον κο Θωμόπουλο στο κοινό. Και τότε προς μεγάλη μου έκπληξη τον είδα να κλαίει! Πραγματικά έκλαιγε σαν μικρό παιδί. Για μένα αυτός ήταν ο μεγαλύτερος έπαινος που θα μπορούσε να μας δοθεί».
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την επίδοση αναμνηστικού στον καλλιτέχνη από τους δυο Συλλόγους Γονέων & Κηδεμόνων των σχολείων.
