Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει ότι…

Μαρία Φραγκιαδάκη

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει δικαιολογώ όλες του τις συμπεριφορές.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει σφυρίζω αδιάφορα μπροστά στα προβλήματα που γεννούν οι κακές συμπεριφορές του.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει του δίνω λευκή επιταγή να δρα ανεξέλεγκτα, άκριτα, και υπεροπτικά επαναπαυμένο ότι ο γονέας θα είναι πάντα εκεί για να το ξελασπώσει ή για να αναλάβει αυτός τις ευθύνες που αναλογούν σε αυτό.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει του κάνω όλα τα χατίρια και συνεχώς το καλομαθαίνω, το κακομαθαίνω, το νταντεύω.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει ότι το ποτίζω με την απολύτως εσφαλμένη και παραπλανητική εντύπωση ότι μπορεί να έχει πάντα όλα όσα θέλει στη ζωή του, όποτε τα θέλει και για όποιον λόγο τα θέλει.

Δεν σημαίνει του ανοίγω με υπομονή, προσπάθεια και προσωπική ψυχική φθορά όλους τους δρόμους της ζωής για να τους περπατήσει ενώ αυτό τους απαξιώνει και τους υποτιμά θεωρώντας τους δεδομένους

Δεν σημαίνει περπατάω εγώ αντί για το παιδί μου τους δρόμους που έχω ανοίξει γι’ αυτό, μπερδεύοντας τη βοήθεια που οφείλω να του προσφέρω με τον ευνουχισμό της δικής του οφειλόμενης προσπάθειας.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει ότι ποινικοποιώ τις ποινές που θα πρέπει να έχει αν δεν εφαρμόζει συγκεκριμένους οικογενειακούς και κοινωνικούς κανόνες γιατί «είναι παιδί το πουλάκι μου».

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει βάζω απέναντι ή στήνω στον τοίχο – χαρακτηρίζοντας συλλήβδην ως αντιπάλους – όσους προσπαθούν να το νουθετήσουν ή να το κριτικάρουν γόνιμα και με ευγένεια.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει ότι εμπιστεύομαι τυφλά την κρίση του, σιωπώ αδιάφορα στα λάθη του, βαφτίζω τις ενοχές ή τις τύψεις μου ως ανεκτικότητα.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει μόνο του μαθαίνω να ζει με ψηλά το κεφάλι στη ζωή αλλά επίσης, του μαθαίνω να ρίχνει τα μούτρα του και να ζητάει ταπεινά συγγνώμη όταν φταίει, διορθώνοντας μετέπειτα τη στάση ζωής και τη συμπεριφορά του.

proskynitis

https://aktines.blogspot.com/2024/09/blog-post_417.html#more

Οι απόψεις του ιστολογίου μας ενδέχεται να μη συμπίπτουν με το περιεχόμενο του παραπάνω άρθρου

Αντίθετα στο ρεύμα

Σουλτάνα Τσιάρα – Λιάπτση

Ἡ ἐφηβεία εἶναι ἡ πιό ὄμορφη ἡλικία τῆς νιότης, κι ὅμως ἐμεῖς οἱ γονεῖς τή βιώνουμε σάν πρόβλημα πού μᾶς βάζει σέ ἀγωνία, μᾶς πληγώνει πολλές φορές καί μᾶς γεμίζει ἐρωτηματικά: Καλά, ἐμεῖς δέν περάσαμε ἐφηβεία; Κι ὅμως… καί τούς γονεῖς μας ἀκούγαμε καί ἀπό νωρίς μαζευόμασταν στά σπίτια μας. Τώρα ὅμως λέξη δέν τολμοῦμε νά ποῦμε καί δές πῶς μᾶς ἀπαντοῦν. Ὅσο γιά τίς ὧρες πού γυρίζουν στό σπίτι μετά ἀπό μία νυχτερινή διασκέδαση… ὅλο τό βράδυ σέ ἀγωνία γιά νά ὑποδεχτοῦμε τόν/τήν κανακάρη/κανακάρισσα, πού χωρίς ἄλλη κουβέντα θά πέσει νά κοιμηθεῖ ὥς τό μεσημέρι. Ποῦ διάλογος, ποῦ ἐπικοινωνία μαζί τους;
   Κι ὅμως, ἡ ἐφηβεία εἶναι ἡ ἡλικία κατά τήν ὁποία τό παιδί μας ἑτοιμάζεται νά μπεῖ στό στίβο τῆς ζωῆς, νά ἀνεξαρτητοποιηθεῖ καί νά ἀναλάβει στά δικά του χέρια τό τιμόνι τῆς πορείας του. Γι᾿ αὐτό εἶναι ὄμορφη ἡλικία. Εἶναι ὄμορφη, ὅταν τό παιδί μας ξέρει νά τή ζῆ, ὅταν ξέρει νά ἐνεργεῖ ὄχι σά μέλος μιᾶς «ἀγέλης», ἀλλά ὅταν ἔχει ὁράματα, θέτει στόχους καί ἀγωνίζεται νά τούς ὑλοποιήσει. Κι ἄς μήν ξεχνᾶμε… τό παιδί μας δέν ἔφτασε ἀπό τό πουθενά στό στάδιο αὐτό. Ἐμεῖς οἱ μητέρες ἐννιά ὁλόκληρους μῆνες τό κυοφορήσαμε, καί εἶναι γνωστό ὅτι τό ἔμβρυο δέχεται τά πρῶτα ἐρεθίσματα ἀπό τή στιγμή τῆς σύλληψής του. Ἀργότερα, μέ τήν ἔνταξή του στήν οἰκογένεια τό παιδί ἀναλαμβάνει ρόλους πού ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τοῦ ἀναθέτουμε. Γίνεται τόσο ὑπεύθυνο ἤ ἀνεύθυνο ὅσο ἐμεῖς τοῦ ἐπιτρέπουμε. Ἀλίμονο, ἄν τό παιδί μας μάθει, ἀπό τήν κούνια του ἀκόμη, ὅτι ὅλοι καί ὅλα στρέφονται γύρω ἀπό αὐτό καί ὅσο εἶναι μικρό ὅλα τοῦ ἐπιτρέπονται· «παιδί εἶναι, δέ βαριέσαι, ὅταν μεγαλώσει θά μάθει…». Μπορεῖ ὁ γεωργός νά πεῖ γιά τό σπόρο πού σπέρνει στό χῶμα «δέ βαριέσαι, σποράκος εἶναι… ὅταν μεγαλώσει θά φροντίσω νά δώσει καλούς καρπούς»; Πόσο ἀργά θά εἶναι τότε… Τό παιδί μας ἀπό μικρό θά μάθει τί τοῦ ἐπιτρέπεται καί τί ὄχι. Ἀπό μικρό χρειάζεται προστατευτικά μέτρα γιά νά ὀρθοποδήσει στή ζωή, καί ὅσο θά μεγαλώνει τόσο λιγότερα θά γίνονται. Ὅταν δέν ἀφήνουμε τό παιδί μας νά κυκλοφορήσει μόνο του σέ δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, χωρίς τή λήψη τῶν ἀπαραίτητων προστατευτικῶν μέτρων, πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν πάρουμε ἀνάλογα μέτρα, ὅταν ἀρχίζει νά διασχίζει τόν ταχίστης κυκλοφορίας δρόμο τῆς ζωῆς;

Περισσότερα

Το αλφαβητάρι των αξιών  

Μεγαλώνετε. Σιγά σιγά κάνετε όνειρα, θέτετε στόχους και προσπαθείτε να τους πραγματοποιήσετε. Οι γνώσεις όμως δεν είναι ποτέ αρκετές αν δε στηρίζονται σε βάσεις στέρεες, σε αξίες.

Το παρακάτω μικρό αλφαβητάρι περιγράφει τα θεμέλια στα οποία μπορούμε να βασιστούμε, για να γίνουμε Άνθρωποι με Α κεφαλαίο.

Της Βικτωρίας Πρεκατέ (διασκευή)

Εκπαιδευτικός και ψυχολόγος

Ακρόαση

• Εκτιμώ την αξία της σιωπής και της ακρόασης. Δε χρειάζεται να λέω πολλά, αρκεί αυτά που λέω να έχουν ουσία.
• Ακούω τους άλλους με προσοχή. Δεν τους διακόπτω ούτε και σκέφτομαι τι θα πω μετά. Ενδιαφέρομαι ειλικρινά να μάθω την πραγματικότητά τους.
• Ακούω και τα μηνύματα του εαυτού μου, τα συναισθήματά μου, το σώμα μου.

Αποδοχή

• Αποδέχομαι τους άλλους. Δεν τους κατακρίνω, γιατί ποτέ δεν έχω όλα τα δεδομένα.
• Επιλέγω να βλέπω σε αυτούς το καλό. Δεν υιοθετώ κατακρίσεις ή κουτσομπολιά για ένα πρόσωπο. Περιμένω να το γνωρίσω ο ίδιος.
• Όταν υπάρχει κάτι αρνητικό, δεν κριτικάρω το άτομο αλλά την πράξη του. Θυμάμαι πάντοτε ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
• Μια αρνητική πράξη στο παρελθόν δε χαρακτηρίζει κάποιον ούτε στο σύνολό του ούτε για πάντα.
• Προσέχω τις λέξεις που χρησιμοποιώ. Αν δεν έχω να πω κάτι καλό για κάποιον, καλύτερα να μην πω τίποτα!
• Προσπαθώ να βλέπω τα κοινά με τους άλλους παρά τις διαφορές μας.
• Δεν κρίνω, για να μην κριθώ.

Περισσότερα

Η ευθύνη των γονέων για την κοινωνική ή αντικοινωνική δράση των παιδιών τους

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

Ο λανθασμένος τρόπος που αντιμετωπίζουν οι γονείς τα προβλήματα που συνήθως εμφανίζουν τα παιδιά τους, ήδη από την παιδική ηλικία, φαίνεται να είναι μία από τις βασικές αιτίες, που δημιουργεί, συντηρεί και αυξάνει την αντικοινωνική, βίαιη και επιθετική τους συμπεριφορά.

Αυτό σημαίνει, όχι πως οι γονείς δεν αγαπούν τα παιδιά τους και δεν πασχίζουν γι’ αυτά, αλλά ότι δεν ενδιαφέρονται με τον σωστό τρόπο και δεν διαθέτουν τον αναγκαίο χρόνο, για να βρίσκονται δίπλα τους, όταν, όσο και όπως αυτά τους χρειάζονται.

Μερικά από τα συνήθη κενά που μπορεί να παρατηρήσει κάποιος σε μια πλημμελή  φροντίδα των γονέων, που πιθανόν να δημιουργούν συνθήκες, παρεκτροπής σε αντικοινωνικότητα και επιθετικότητα των παιδιών είναι τα παρακάτω:

Δεν τα εξοπλίζουν από μικρά με αρετές και με τη διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο δίκαιο και στο άδικο.

Δεν παρατηρούν και δεν λαμβάνουν υπόψη τις μεταβολές που εμφανίζουν στη συμπεριφορά τους, οι οποίες οφείλονται στις μεγάλες ψυχικές αλλά και σωματικές αλλαγές, που βιώνουν, ιδίως,  κατά την περίοδο της εφηβείας τους.  Έτσι, αντί να συμπαραστέκονται, με αγάπη, υπομονή και κατανόηση στα παιδιά τους, βοηθώντας τα να ξεπεράσουν αυτήν την προσωρινή δύσκολη φάση της ζωής τους, με ελάχιστες απώλειες, τι κάνουν;

Περισσότερα

Κοινωνική αγωγή

Α. Παπαγιάννης,ιατρός

Πρωθυπουργός και υπουργός παιδείας ανακοίνωσαν χθες από τη Θεσσαλονίκη το ‘Εθνικό σχέδιο κατά της σχολικής βίας’, με στόχο την καταπολέμηση φαινομένων όπως ο εκφοβισμός μεταξύ εφήβων. Μετά από πενήντα χρόνια ασυδοσίας και ατιμωρησίας στα σχολεία, τα προβλεπόμενα μέτρα, που περιλαμβάνουν και την επαναφορά κάποιων ποινών για τους παραβάτες μαθητές, αποτελούν θετικά βήματα, τουλάχιστον επί χάρτου. Απομένει βέβαια να δούμε πώς θα εφαρμοσθούν, ώστε να αλλάξει το άσχημο κλίμα που κυριαρχεί στην ειδησεογραφία κάθε τόσο, και να μην έχουν την τύχη της… πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν, μια και η προϊούσα ηλικία μας κάνει νοσταλγικούς. Η δασκάλα που έχει μείνει στη μνήμη και την καρδιά μου ήταν η κυρία Μαρία. Μας παρέλαβε στην Τρίτη Δημοτικού, συνέχισε μαζί μας και στην Τετάρτη και σε ένα μέρος της Πέμπτης. Στο τότε αναγνωστικό της Τρίτης πρωταγωνιστές ήταν ο Κωστάκης και η Ελενίτσα. Μια από τις χαρακτηριστικές φράσεις που απηύθυνε ο πατέρας στον Κωστάκη σε κάποιο κεφάλαιο ήταν: «Τι να τα κάνουμε, παιδί μου, τα γράμματα όταν λείπει η καλή συμπεριφορά;» Από το στόμα της κυρίας Μαρίας πολλές φορές ακούσαμε να επαναλαμβάνεται η παιδαγωγική αυτή παρατήρηση όποτε προέκυπτε κάποιο πρόβλημα είτε με συγκεκριμένο συμμαθητή μας είτε με τη διαγωγή ολόκληρης της τάξης. Η ποινή, αν χρειαζόταν, ερχόταν μετά την ευγενική αυτή υπενθύμιση.

Περισσότερα

Διαταραχή της Σχολικής φοβίας – άρνησης

Του κ. Γεωργίου Θ Μηλίτση, διδασκάλου – Ειδικού Παιδαγωγού

   Πολλά παιδιά, ὄχι μόνον στήν ἀρχή τῆς σχολικῆς χρονιᾶς ἀλλά καί κατά τήν διάρκεια αὐτῆς δέν θέλουν νά πᾶνε στό σχολεῖο.  ̉Αντιδροῦνε, ὄχι μόνον, ὅταν εἶναι ἡ ὥρα γιά τό σχολεῖο ἀλλά κι ἀπό τό βράδυ. Τά παιδιά αὐτά παρουσιάζουν διάφορα ὄχι φυσιολογικά σωματικά συμπτώματα, μέ ἕνα καί μοναδικό στόχο, νά μήν πᾶνε τήν ἄλλη ἡμέρα στό σχολεῖο. Τά συμπτώμτα αὐτά πολλοί Ψυχολογοι καί Παιδαγωγοί τά ὀνόμασαν σχολική φοβία. ῎Αλλοι ἐπιστήμονες τά ὀνομάζουν σχολική ἄρνηση.

Τί ὀνομάζουμε σχολική φοβία – ἀρνηση

῾Ορισμός τί εἶναι «σχολική φοβία – ἄρνηση» δέν ἔχει δοθεῖ ἀκόμα ἀπό τούς εἰδικούς. ῾Ο ὅρος αὐτός χρησιμοποιήθηκε γιά πρώτη φορά τό 1941 γιά νά προσδιορίσει τά παιδιά πού  δέν θέλουν νά πᾶνε στό σχολεῖο, ἐπειδή ἡ φοίτηση τά προκαλεῖ συναισθηματική δυσφορία, πανικό καί ἄγχος. 

Οἱ ειδικοί σημειώνουν: ἡ σχολική φοβία – ἄρνηση ἀνήκει στήν κατηγορία τῶν ἀγχωδῶν διαταραχῶν καί ὄχι τῶν διαταραχῶν συμπεριφορᾶς, δηλαδή τό παιδί δέν θέλει νά πάει στό σχολεῖο, ἐπειδή βιώνει πραγματικό φόβο. Πολλές φορές δέν εἶναι τόσο ὁ φόβος τοῦ σχολείου, ὅσο ὁ φόβος τοῦ νά φύγει ἀπό τό σπίτι του.

Θά πρέπει νά σημειώσουμε ὅτι ὑπάρχουν δύο κατηγορίες παιδιῶν πού ἀρνοῦνται νά πάνε στό σχολεῖο. Στήν πρώτη κατηγορία ἀνήκουν τά παιδιά πού τά ἀρέσει τό σκασιαρχεῖο. Οἱ μαθητές αὐτοί δέν ἔχουν ἄγχος γιά τό σχολεῖο, ἀπλά δέν θέλουν νά εἶναι ἐκεῖ. Προσπαθοῦν νά κρύψουν τήν ἀπουσία τους ἀπό τούς γονεῖς τους καί δέν ἐνδιαφέρονται γιά τίς διάφορες σχολικές ἐργασίες πού δίνουν στό σχολεῖο ἤ γιά τή μόρφωσή τους. Μπορεῖ νά ἐμφανίσουν καί ἀντικοινωνικές συμπεριφορές, ὅπως κλοπή σέ καταστήματα, λένε ψέματα, μπορεῖ νά καταφύγουν στά ναρκωτικά ἤ στό ἀλκοόλ κ.λπ.

Σε αντίθεση, στά παιδιά πού ἔχουν σχολική φοβία – ἄρνηση, παρατηροῦμε ἄλλα συμπτώματα, τά ὁποία ἐκδηλώνονται μόνον, ὅταν πάει τό παιδί στό σχολεῖο. ῎Αν, ὅμως, οἱ γονεῖς ἔχουν τίς δυνατότητες νά τοῦ ἐξασφαλίσουν ἐκπαίδευση στό σπίτι, τότε δέν ἔχει κανένα σύμπτωμα.

Περισσότερα

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Ελένη Καρακωνσταντάκη (Ψυχολόγος)      

Το τέλος της σχολικής περιόδου σηματοδοτεί την έναρξη μιας εποχής πιο χαλαρών ρυθμών για όλη την οικογένεια: οι υποχρεώσεις των παιδιών μειώνονται και μαζί τους και τα δρομολόγια των γονιών ενώ υποχωρεί και η ένταση που προκαλεί η προσπάθεια οργάνωσης του καθημερινού οικογενειακού προγράμματος και της μελέτης των μαθητών.

Η περίοδος των θερινών διακοπών δίνει την ευκαιρία στις οικογένειες να περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί και να δοκιμάσουν νέες εμπειρίες. Η μεγάλη διαφοροποίηση του καθημερινού προγράμματος ωστόσο επιφέρει κάποιες πρακτικές δυσκολίες και διλλήματα.

Οι γονείς αναζητούν τρόπους να απασχολήσουν τα παιδιά ευχάριστα αλλά και δημιουργικά τις ώρες που εκείνοι εργάζονται ενώ είναι απαιτητικές και οι ώρες που περνούν μαζί στο σπίτι ή έξω. Ποιοι χώροι είναι κατάλληλοι για τη φιλοξενία των παιδιών; Είναι επικίνδυνο τα παιδιά να μένουν μόνα στο σπίτι; Είναι η οικογένεια έτοιμη για έναν μίνι – αποχωρισμό ενόψει μιας θερινής κατασκήνωσης; Πόσες ώρες μπορούν να περνούν τα παιδιά μπροστά στις οθόνες τώρα που δεν έχουν διάβασμα; Πρέπει να κάνουν μαθήματα κι επαναλήψεις το καλοκαίρι; Οι γονείς έχουν να πάρουν σημαντικές αποφάσεις.

Περισσότερα

Ο,ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙΑΤΙΚΟ,

ΣΑΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΝΑ ΤΟ ΦΥΛΑΞΕΙΣ

Ό,τι έχεις μέσα σου παιδιάτικο

Σαν θησαυρό να το φυλάξεις

Τους λογισμούς, τους πόθους σου άλλαξε,

Μα αυτό ποτέ να μην αλλάξεις.

Όποτε της ζωής τα ψεύτικα

κι άσχημα σφίγγουν την καρδιά σου,

μες σ’ ό,τι φύλαξες παιδιάτικο

θα βρίσκεις την παρηγοριά σου.

Κι όταν χλωμοφυλλιάσει η όψη σου

Και στα μαλλιά σου πέσουν χιόνια,

Μόνο ό,τι φύλαξες παιδιάτικο

Θα μείνει απείραχτο απ’ τα χρόνια.

Γ. Δροσίνης

https://proskynitis.blogspot.com/2020/02/blog-post_911.html

ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Κασσιανή Μαδεμλή

Το άγχος είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση που παρουσιάζεται όταν αισθανόμαστε ότι απειλούμαστε ή όταν πρέπει να ανταποκριθούμε σε μια απαιτητική κατάσταση. Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη από απαιτήσεις επαγγελματικές, κοινωνικές, συναισθηματικές καθώς και προσωπικές που σχετίζονται με την δική μας ικανοποίηση, την αυτοπεποίθηση και την εικόνα που και εμείς οι ίδιοι έχουμε για τον εαυτό μας.

Το άγχος μπορεί να λειτουργεί ως κίνητρο για την επίτευξη κάποιου στόχου, σημαντικού για τη ζωή μας. Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη από μικρούς και μεγάλους στόχους τους οποίους επιθυμούμε και προσπαθούμε να επιτύχουμε. Για τους μαθητές και τους γονείς οι εξετάσεις είναι δοκιμασία που εμπεριέχει:

• την προσπάθεια της προηγούμενης χρονιάς
• την μαθησιακή ικανότητα του μαθητή
• την ικανότητα να αναpοκριθεί στην διαχείριση του όγκου της ύλης και την απόδoσή της
• τον ανταγωνισμό με τους άλλους μαθητές.

Η κυρία Μαδεμλή γράφει στο efiveia.gr πως τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον δυο δεκαετίες, έχουμε αποδώσει στις σχολικές εξετάσεις και κυρίως τις πανελλαδικές, που είναι συνδεδεμένες με την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την επαγγελματική κατεύθυνση, μεγάλη σημασία για τη ζωή, την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του ίδιου του μαθητή. Η επιτυχία στις εξετάσεις υπερεπενδύεται συναισθηματικά και συχνά συγκεντρώνει πολλά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του μαθητή.

Ο ίδιος ο μαθητής έρχεται αντιμέτωπος με τις δικές του προσδοκίες , τους δικούς του στόχους, τις δικές του αντοχές αλλά και τις προσδοκίες και επιθυμίες των γονιών, της οικογένειας και των καθηγητών. Κι όλα αυτά πρέπει να ενταχθούν σ’ ένα πλαίσιο στερεότυπο όπως διαμορφώνεται από τις κοινωνικό – οικονομικές συνθήκες.

Το άγχος των εξετάσεων εξαρτάται από την προσωπικότητα του μαθητή, τη σημασία που έχουν για τον ίδιο και την οικογένειά του, την προετοιμασία που έχει κάνει το προηγούμενο διάστημα.

Ποια είναι τα συμπτώματα του άγχους:

• σε σωματικό επίπεδο: πονοκέφαλοι, δύσπνοια, δυσκολίες ύπνου, αίσθημα κόπωσης.
• Σε ψυχολογικό επίπεδο: δυσκολία στην συγκέντρωση, υπερδιέγερση, αίσθηση αποτυχίας, ευερεθιστότητα
• σε συμπεριφορικό επίπεδο: εριστική ή επιθετική συμπεριφορά, απόσυρση, διαταραχές πρόσληψης τροφής.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό που είναι συνυφασμένο με το άγχος είναι ο χρόνος, η σωστή διαχείριση του χρόνου. Το άγχος μειώνεται όταν υπάρχει ένας καλός προγραμματισμός, οργάνωση και καταμερισμός του χρόνου. Με την έννοια καλός προγραμματισμός εννοούμε  την οργάνωση του χρόνου σε σχέση με τις ικανότητες συγκέντρωσης που έχουμε αλλά και την κόπωση που επέρχεται. Συχνά καταστρώνοντας ένα πρόγραμμα υπερεκτιμούμε τις δυνάμεις μας και θεωρούμε ότι σε λίγο χρόνο μπορούμε να διαβάσουμε περισσότερη ύλη. Η καλή προετοιμασία τον προηγούμενο χρόνο ανεβάζει την αυτοπεποίθηση του μαθητή, που είναι βασικό προσόν για την επιτυχία στις εξετάσεις.

Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων αυτό που βοηθά είναι το “ποιοτικό” διάβασμα και όχι το “ποσοτικό”, ο χρόνος χαλάρωσης και ηρεμίας, ο καλός ύπνος. Στην εξεταστική περίοδο σημαντική είναι η στάση των γονιών, οι οποίοι θα πρέπει να ελέγξουν το δικό τους άγχος, που πολλές φορές είναι πιο έντονο από των παιδιών, να μην συζητούν για το θέμα των εξετάσεων αλλά για άλλα θέματα, να  μην είναι ελεγκτικοί αλλά υποστηρικτικοί προς τα παιδιά.

Το πιο σημαντικό είναι ότι οι εξετάσεις δεν είναι η τελευταία ευκαιρία που έχουμε στη ζωή μας. Είναι ένας σημαντικός σταθμός αλλά όχι ο πιο καθοριστικός. Καλή επιτυχία.

https://efiveia.gr/to-agxos-ton-eksetaseon/

Οι απόψεις του ιστολογίου μας ενδέχεται να μη συμπίπτουν με το περιεχόμενο του παραπάνω άρθρου