Μήνας: Μάιος 2026

Αγωγή

 Η διπλή τραγωδία με τα δυο 17χρονα κορίτσια δεν φεύγει εύκολα από τη σκέψη – και δεν πρέπει να φύγει χωρίς να μας προβληματίσει σοβαρά για το μεγάλο θέμα του πώς μεγαλώνουν τα παιδιά σήμερα. Ανάμεσα στα πολλά σχόλια που κυκλοφορούν (όχι όλα αξιόλογα) μεταφέρω ένα από κάποιον ΒΚ (Καθημερινή 16/5) που λέει κάποιες βασικές αλήθειες:

     «Όταν ήμουν εγώ παιδί, αν έκανα σκανταλιές στο σχολείο ήξερα ότι αυτό που θα αντιμετωπίσω από τούς γονείς μου στο σπίτι θα ήταν πολύ χειρότερο από την τιμωρία του δασκάλου. Υπήρχε πειθαρχία, υπήρχε σεβασμός, υπήρχαν συνέπειες για την παραβατική συμπεριφορά. Τώρα τα παιδιά μεγαλώνουν σε γυάλα, σε θερμοκοιτίδα. Τη χειρότερη συμπεριφορά να έχουν στο σχολείο, οι γονείς τους θεωρούν καθήκον τους να τα υπερασπιστούν. Μη στενοχωρηθούν, μην κλάψουν, μην τα προσβάλουν, μην πεινάσουν ούτε 10 λεπτά, μην αγχωθούν, μη δυσκολευτούν, μην αποτύχουν, μην κουραστούν, μην αναλάβουν ευθύνες, μην ενηλικιωθούν. Η ζωή και η κοινωνία τους οφείλουν τα πάντα, μόνο και μόνο γιατί γεννήθηκαν. Προσθέστε εδώ και την εικονική πραγματικότητα των κοινωνικών δικτύων. Όταν όμως ξαφνικά στα 18 έρθουν αντιμέτωπα με την πραγματική ζωή, συγκρούονται με τοίχο…

     Αυτό που κυριαρχεί στις ηλικίες των μετεφήβων — 20κάτι — είναι το μότο: “να μη ζοριστούμε, να περνάμε καλά”… Όσο ζούμε στο πατρικό μας και πέφτει το χαρτζιλίκι από γονείς και παππουδογιαγιάδες, μια χαρά είμαστε… Κλωτσάμε λίγο παρακάτω το τενεκεδάκι στο δρόμο, κι έχει ο Θεός…».

     Ανάλογα έχουμε γράψει στη σελίδα αυτή και παλαιότερα, και εννοείται ότι έχουν ευρύτερη εφαρμογή και δεν κρίνουν τα συγκεκριμένα θύματα. Κοντά σ’ αυτά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε τον ανάγκη για παρουσία δίπλα στα παιδιά καταρτισμένων και υπευθύνων γονέων, που θα βλέπουν τον γονεϊκό ρόλο της αγωγής ως τον πιο σημαντικό της ζωής τους και θα τον εκτελούν με αφοσίωση και ευσυνειδησία, και με ελπίδα και προσφυγή στην πρόνοια του Θεού που θα αναπληρώνει τα ελλείποντα.

Αναρτήθηκε από Α. Παπαγιάννης

https://antonispapagiannis.blogspot.com/

Οι απόψεις του ιστολογίου μας ενδέχεται να μη συμπίπτουν με το περιεχόμενο του παραπάνω άρθρου

Οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς

δεν είναι πολυτέλεια

του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου – Ειδικού Παιδαγωγού

Πολλές φορές θα χρειάστηκε να χαρακτηρίσουμε έναν συνάνθρωπό μας. Λέμε: «ο/η… έχει καλούς τρόπους συμπεριφοράς και είναι ευγενικός». Τον άνθρωπο αυτόν όλοι τον εκτιμούν, τον συμπαθούν και προσπαθούν να τον μιμηθούν.

Γονείς και καλοί τρόποι συμπεριφοράς

   Η διδασκαλία των καλών τρόπων συμπεριφοράς είναι θεμελιώδες καθήκον και υποχρέωση των γονέων πρώτα και κατόπιν του σχολείου. Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διδάξουν στα παιδιά τους ότι πρέπει να συμπεριφέρονται μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και γενικά στην κοινωνία με ευγένεια, δηλαδή να έχουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς. Η διδασκαλία της αρετής αυτής, λέγουν οι Ψυχολόγοι, πρέπει να αρχίζει από τη βρεφική ηλικία και πρέπει να τελειώνει (;) όταν ωριμάσουν τα παιδιά.

Από τις πρώτες μέρες της ζωής του, τα παιδιά παρατηρούν τους ενήλικες, έστω και ασυνείδητα, και καθώς μεγαλώνουν, υιοθετούν τα πρότυπα συμπεριφοράς τους, ορισμένα πρότυπα που βλέπουν στην οικογένεια. Μέχρι να γίνει ένα παιδί δύο ή τριών ετών, μπορούν οι γονείς να ακούσουν από αυτό να πει απλά «ευχαριστώ», «παρακαλώ» και «αντίο». Φυσικά, μιλάμε για παιδιά που μπορούν να μιλήσουν μέχρι αυτή την ηλικία.

Η πιο αποτελεσματική διδασκαλία των καλών τρόπων συμπεριφοράς είναι το παράδειγμα των γονέων. Αν οι γονείς χρησιμοποιούν ευγενικά λόγια στην καθημερινότητά τους, αν σκέφτονται τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους, τα παιδιά τους μαθαίνουν τους καλούς τρόπους αρκετά γρήγορα. Όταν μια τέτοια συμπεριφορά γίνεται αποδεκτή στην οικογένεια, το παιδί απλώς την υιοθετεί. Δυσκολίες προκύπτουν όταν οι ίδιοι οι γονείς ξεχνούν να δείξουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς, αν και απαιτούν καλούς τρόπους και τήρηση των καθιερωμένων οικογενειακών κανόνων από τα παιδιά τους. Για παράδειγμα, οι γονείς περιμένουν από τα παιδιά τους να πουν «ευχαριστώ» και «παρακαλώ» και να προσφερθούν να μοιραστούν, αλλά οι ίδιοι δεν το κάνουν πάντα.

Αργότερα στο καθήκον τους αυτό οι γονείς έχουν ως βοηθούς τους το σχολείο και άλλους παράγοντες που εμπλέκονται στη διαπαιδαγώγηση των νέων.

Περισσότερα

Αἴτημα γιά ἐπιστροφή στήν πειθαρχία στά σχολεῖα

Ἴσως τό ἀπροχώρητο τῆς γενικευμένης ἀσυδοσίας πού κυριαρχεῖ σήμερα στά σχολεῖα, ἀρχίζει νά δημιουργεῖ ἕνα διαρκῶς ὀγκούμενο αἴτημα ἐπιστροφῆς σέ κανόνες πειθαρχίας.

Πρόσφατα (14-3-2026) στήν ἐφημερίδα «Τό Βῆμα» (ἠλεκτρονική ἔκδοση) δημοσιεύθηκε ἀξιολογότατο ἄρθρο ἀπὸ τόν Πρόεδρο τῆς «Πανελλήνιας Ἐπιστημονικῆς Ἕνωσης Διευθυντῶν/-τριῶν Σχολικῶν Μονάδων Α/βάθμιας Ἐκπαίδευσης» κ. Τηλέμαχο Κουν­τούρη. Σ᾿ αὐτό μεταξύ ἄλλων διαλαμβάνονται καί τά ἑξῆς: «Ἴσως ἔχει φτάσει ἡ στιγμή νά εἰπωθεῖ μέ καθαρό τρόπο: Οἱ ἐκπαιδευτικοί πρέπει νά ξαναπάρουν τό σχολεῖο στά χέρια τους. Ὄχι γιά νά ἐπιβάλουν αὐταρχισμό, ἀλλά γιά νά ἐπαναφέρουν τήν ἰσορροπία πού ἔχει διαταραχθεῖ. Ἂς τό ποῦμε καθαρά:

Ἡ πειθαρχία στά σχολεῖα ἔχει σέ μεγάλο βαθμό καταρρεύσει. Ὅποιος βρίσκεται καθημερινά μέσα στίς σχολικές αἴθουσες, τό γνωρίζει καλά. Οἱ κανόνες ἀμφισβητοῦνται, τά ὅρια συχνά ἀγνοοῦνται καί ὁ σεβασμός πρός τόν ἐκπαιδευτικό δέν θεωρεῖται πλέον αὐτονόητος. Τό σχολεῖο ὅμως δέν εἶναι χῶρος ἀσυδοσίας. Εἶναι χῶρος μάθησης, ἀγωγῆς καί διαμόρφωσης χαρακτήρων. Καί γιά νά λειτουργήσει, χρειάζεται σαφεῖς κανόνες, ὅρια καί εὐθύνες. Ὅταν αὐτά ἀπουσιάζουν, τό σχολεῖο ἀποδυναμώνεται καί τελικά ζημιώνονται οἱ ἴδιοι οἱ μαθητές».

Περισσότερα