“Μάνα, η γλυκύτερη λέξη στον κόσμο…”
Στα 6 μου : Η μαμά ξέρει τα πάντα!
Στα 8 μου: Η μαμά ξέρει πολλά.
Στα 12 μου: Η μαμά δεν τα ξέρει όλα.
Στα 14 μου: Η μαμά δεν ξέρει τίποτα!
Στα 16 μου: Ποια μαμά;
Στα 18 μου: Η μαμά έχει μείνει πίσω…
Στα 25 μου: Ίσως ξέρει η μαμά…
Στα 35 μου: Πριν αποφασίσω, ας ρωτήσω τη μαμά.
Στα 45 μου: Τι να πιστεύει η μαμά;
Στα 75 μου: Αχ και να ζούσε η μαμά μου να τη ρωτούσα…!
Και μια πολύ συγκινητική ιστορία…
|
Τα ρήματα τα διακρίνουμε σε:
|
|
Τα Μεταβατικά ρήματα τα διακρίνουμε σε:
|
Εξασκούμαι λύνοντας τις παρακάτω ασκήσεις:
Τι ρήμα είναι: μεταβατικό, αμετάβατο ή συνδετικό;
1. άμεσο και έμμεσο αντικείμενο
2. άμεσο και έμμεσο αντικείμενο
3. άμεσο και έμμεσο αντικείμενο
4. άμεσο και έμμεσο αντικείμενο
Υποκείμενο και Αντικείμενο του ρήματος
Ποικιλία ασκήσεων για εμπέδωση
Σήμερα δεν θα κάνουμε ένα συνηθισμένο μάθημα. Θα μιλήσουμε για τη μνήμη. Στις 27 Ιανουαρίου θυμόμαστε εκατομμύρια ανθρώπους που χάθηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όχι επειδή έκαναν κάτι λάθος, αλλά επειδή κάποιοι τους θεώρησαν “διαφορετικούς”, επειδή ήταν Εβραίοι.
Θα δούμε την ιστορία της Άννας Φρανκ. Ήταν ένα παιδί σχεδόν στην ηλικία σας. Δεν ήταν ηρωίδα, ούτε ήξερε ότι θα γίνει σύμβολο. Έγραφε απλώς για όσα ένιωθε. Στο τέλος, θα φτιάξουμε όλοι μαζί μια αφίσα. Όχι για το παρελθόν, αλλά για το μέλλον.
Λίγα λόγια για τους Εβραίους
Οι Εβραίοι είναι άνθρωποι που ανήκουν σε έναν λαό και μια θρησκεία. Όπως υπάρχουν Έλληνες που είναι χριστιανοί, έτσι υπάρχουν και Εβραίοι που έχουν τη δική τους ιστορία, τη δική τους παράδοση και θρησκεία τον Ιουδαϊσμό.
Ζουν σε πολλές χώρες του κόσμου, αλλά και στην Ελλάδα ζουν και ζούσαν Εβραίοι για εκατοντάδες χρόνια, όπως και στη Λάρισα.
Μιλούν ελληνικά, πηγαίνουν στα ίδια σχολεία και είναι μέρος της κοινωνίας μας τότε και τώρα. Είναι έμποροι, τεχνίτες, γιατροί, δάσκαλοι, μιλούν ελληνικά ζουν στις ίδιες γειτονιές με τους άλλους Έλληνες.
Οι Εβραίοι δεν είναι “διαφορετικοί άνθρωποι”. Είναι άνθρωποι σαν όλους τους άλλους. Όμως στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ναζί τους κυνήγησαν όχι για κάτι που έκαναν, αλλά για το ποιοι ήταν. Οι Ναζί πίστευαν λανθασμένα ότι κάποιοι άνθρωποι ήταν «κατώτεροι» και υπεύθυνοι για όλες τις συμφορές του κόσμου. Γι’ αυτό κυνήγησαν τους Εβραίους μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι. Αυτός ο διωγμός ονομάζεται Ολοκαύτωμα.
Για πολλούς αιώνες οι Εβραίοι δεν είχαν δικό τους κράτος ως λαός. Ζούσαν σκορπισμένοι σε πολλές χώρες (αυτό λέγεται διασπορά) και σε κάθε χώρα που έμεναν ήταν πολίτες αυτής της χώρας (π.χ. Έλληνες Εβραίοι). Αυτό σημαίνει ότι ένας Εβραίος της Λάρισας ήταν Έλληνας πολίτης ,απλώς είχε εβραϊκή θρησκεία και καταγωγή.
Το κράτος του Ισραήλ δημιουργήθηκε πολύ αργότερα, το 1948, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό έγινε λίγα χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, όταν εκατομμύρια Εβραίοι είχαν σκοτωθεί και όσοι επέζησαν δεν είχαν πια πατρίδα ή ασφάλεια.
Πριν το 1948, δεν υπήρχε κράτος που να λέγεται Ισραήλ. Στην περιοχή ζούσαν Άραβες (κυρίως Παλαιστίνιοι) και Εβραίοι.
Το 1948 ο ΟΗΕ πρότεινε να δημιουργηθούν δύο κράτη: ένα εβραϊκό (Ισραήλ) και ένα αραβικό (Παλαιστινιακό).
Το Ισραήλ ιδρύθηκε, όμως το παλαιστινιακό κράτος δεν δημιουργήθηκε τότε και από εκεί ξεκίνησαν συγκρούσεις που συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
Ίσως να νομίζουμε ότι όσα είδαμε με την Άννα Φρανκ συνέβησαν πολύ μακριά. Όμως και η Λάρισα είχε εβραϊκή κοινότητα για πολλούς αιώνες. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, Εβραίοι συμπολίτες μας συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πολλοί από αυτούς δεν γύρισαν ποτέ. Αυτό σημαίνει ότι η μνήμη δεν αφορά μόνο την ιστορία ανθρώπων σε όλους τόπους, αλλά και την ιστορία της ίδιας μας της πόλης. Θυμόμαστε, λοιπόν, για να σεβόμαστε τον άνθρωπο, όπου κι αν ζει, όποιος κι αν είναι.
Η διάσωση των Εβραίων της Λάρισας (Μάρτιος 1944)
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι Ναζί καταδίωξαν και εξόντωσαν σχεδόν όλους τους Εβραίους σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, οι Σέρρες ή η Ξάνθη, χάθηκε πάνω από το 90% των Εβραίων κατοίκων.
Στη Θεσσαλία όμως συνέβη κάτι διαφορετικό. Στη Λάρισα, από τους 2.120 Εβραίους κατοίκους, χάθηκαν περίπου 310, ενώ οι υπόλοιποι διασώθηκαν. Παρόμοια ήταν η εικόνα και στον Βόλο και στα Τρίκαλα. Αυτό δεν έγινε τυχαία.
Οι Εβραίοι της Θεσσαλίας σώθηκαν γιατί οι σχέσεις Ελλήνων και Εβραίων ήταν πολύ καλές. Ζούσαν μαζί, ήταν φίλοι, συμμαθητές και γείτονες. Δεν υπήρχαν έντονες διακρίσεις. Επιπλέον η Αντίσταση ήταν πολύ οργανωμένη και πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, ακόμη και Εβραίοι. Επίσης η γεωγραφία βοήθησε. Κοντά στις πόλεις υπήρχαν βουνά και χωριά που ελέγχονταν από την Αντίσταση, όπου μπορούσαν να κρυφτούν.
Τον Μάρτιο του 1944, οι Γερμανοί ετοίμαζαν τη σύλληψη των Εβραίων της Λάρισας. Όμως οι σιδηροδρομικοί κατάλαβαν τι ερχόταν και ειδοποίησαν την Αντίσταση. Μέσα σε λίγες ώρες οργανώθηκε η φυγάδευση. Οι Εβραίοι έφυγαν τη νύχτα, σε μικρές ομάδες. Περπατούσαν από στενά της πόλης και μεταφέρονταν με κάρα σε χωριά, όπως η Τερψιθέα. Τους βοήθησαν γείτονες, χωρικοί και μέλη της Αντίστασης. Κανείς δεν τους πρόδωσε. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στη συνοικία των Εβραίων, βρήκαν μόνο λίγους ηλικιωμένους και άρρωστους . Αυτοί συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης δηλαδή στρατόπεδα θανάτου.
Όταν οι Γερμανοί έφυγαν από τη Λάρισα τον Οκτώβριο του 1944, οι Εβραίοι επέστρεψαν στα σπίτια τους. Τα σπίτια τους ήταν άθικτα. Οι γείτονες τα είχαν προστατέψει. Έλληνες και Εβραίοι γιόρτασαν μαζί την Ελευθερία, με τραγούδια και χαρά.
Η Άννα Φρανκ έγραψε το Ημερολόγιό της για να μη χαθεί η φωνή της. Εμείς σήμερα θυμόμαστε για να μη χαθούν ξανά άνθρωποι.»
Σας αρέσουν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια; Στη δική μας τάξη μας αρέσουν πολύ! Γι αυτό και επινοήσαμε φανταστικά παιχνίδια και τα σχεδιάσαμε ομαδικά! Σας παρουσιάζουμε τους ήρωες, την αποστολή τους, τα εμπόδια που συναντούν, τα εφόδια που διαθέτουν, τον τρόπο που υπερπηδούν τα εμπόδια, πώς εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους και πώς τερματίζει το παιχνίδι.
Ισιδώρα-Δανάη-Δήμητρα
 |
 |
 |
Ζωγραφένια-Άννα
 |
 |
 |
Σουμέλα-Ιωάννα-Μαρία-Θεοδώρα
 |
 |
 |
Γιώργος Π.-Θοδωρής-Θάνος
 |
 |
 |
Δημήτρης-Λουκάς
 |
 |
Σωκράτης-Γιώργος Ν.-Αντώνης-Αποστόλης
 |
Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά!
O πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι, έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Aφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού, των αγίων, το δικό του και της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών σταμάτησε, σαν να θυμήθηκε κάτι.
– Ξεχάσαμε, είπε, το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε να ‘ρθει ύστερ’ από τους αγίους. Aς είναι όμως. Θα το κόψω τώρα κι ύστερα θ’ αρχίσω τα κομμάτια των παιδιών. Πρώτα ο φτωχός.
– Tου φτωχού.
Kαθώς τραβούσε όμως το κομμάτι του φτωχού, το χρυσό φλουρί κύλησε στο τραπεζομάντιλο. Tο κόψιμο της πίτας σταμάτησε. Kοιτάζαμε ο ένας τον άλλο κι ο πατέρας όλους μας.
H καημένη η μητέρα! Tο είχε καημό να πέσει σ’ εμένα.
– Oύτε του φτωχού είναι, είπε ο πατέρας μου, ούτε του Πέτρου. Tο σωστό σωστό. Tο φλουρί μοιράστηκε. Ήταν ανάμεσα στα δυο κομμάτια. Kαθώς τα χώρισα με το μαχαίρι, έπεσε κάτω. Tο μισό λοιπόν είναι του φτωχού, το μισό του Πέτρου.
Tι θα γίνει; συλλογιζόμαστε κι εμείς.
Kαι μου την έδωσε.
– Kαλορίζικη! Kαι του χρόνου παιδί μου! Eίσαι ευχαριστημένος; Ήμουν και με το παραπάνω.
Γελούσαμε όλοι με την παράξενη τύχη μου. T’ άλλα παιδιά με πείραζαν: «O σύντροφος του φτωχού». Mονάχα ο πατέρας μου δε γελούσε. Eκείνος με τράβηξε κοντά του, με φίλησε και μου είπε:
– Mπράβο σου! Eίσαι καλό παιδί.
Έτρεξα στην πόρτα με τη μισή λίρα. Ήταν ένας γέρος φτωχός, με κάτασπρη γενειάδα, γερτός από τα χρόνια, και τρέμοντας από το κρύο μουρμούριζε ευχές.
– Πάρε, παππού, του είπα.
O γέρος το έφερε κοντά στα μάτια του για να το κοιτάξει καλύτερα. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως κρατούσε χρυσάφι στα χέρια του – τον καιρό εκείνο που όλοι έδιναν στους φτωχούς δίλεπτα και μονόλεπτα.
– Tι είναι αυτό, παιδάκι μου; με ρώτησε.
O καημένος δεν ήθελε να το πιστέψει.
Tου εξήγησα με τι τρόπο είχαμε μοιραστεί το φλουρί της βασιλόπιτας. O γέρος έτρεμε από τη χαρά του. Σήκωσε ψηλά τα μάτια και είπε:
Mου έδωσε την ευχή του, σήκωσε πάλι ψηλά κατά τον ουρανό τα μάτια και κατέβηκε με το ραβδί του τη σκάλα.
Έτσι τέλειωσε η ιστορία του φλουριού της βασιλόπιτας εκείνη τη χρονιά. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Μα από τότε, όσες φορές δίνω μια βοήθεια σ’ ένα φτωχό, συλλογίζομαι: Τάχα εγώ μοιράζω τα λεφτά μου με το φτωχό ή ο φτωχός μοιράζεται τα λεφτά του μ’ εμένα; Αυτό δεν μπορούσα να καταλάβω ούτε τότε, που μοίρασα με τον παλιό ζητιάνο το φλουρί της βασιλόπιτας.
| Παύλος Νιρβάνας | Το φλουρί του φτωχού |
Αυτόχθονες είναι λαοί ή φυλές που κατοικούν στο τόπο που γεννήθηκαν και δεν έχουν έρθει από άλλη περιοχή. Λέγονται και ιθαγενείς. Οι Ευρωπαίοι εξερευνητές προσπαθώντας να ανακαλύψουν νέους τόπους, πρώτες ύλες και νέες πηγές πλούτου ήρθαν σε επαφή με τους ιθαγενείς της Αμερικής, Αφρικής, και Αυστραλίας. Δε σεβάστηκαν τον πολιτισμό και τις συνήθειές τους, έκλεψαν τον πλούτο και τη γη τους και τους φέρθηκαν με υπερβολική σκληρότητα. Αποτέλεσμα ήταν οι περισσότεροι αυτόχθονες να χάσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα και οι πληθυσμοί τους να συρρικνωθούν.
Στις μέρες μας μόνο λίγοι έχουν απομείνει. Αυτόχθονες λαοί και φυλές υπάρχουν σε διάφορα μέρη της Γης.
Στην Αμερική οι Ινδιάνοι (Απάτσι, Σιού, Τσερόκι κ.α.)
Στην Ασία οι Μογγόλοι και οι Βεδουίνοι.
Στις βόρειες πολικές περιοχές οι Εσκιμώοι ,οι Λάπωνες και οι Σαάμι.
Στην Ωκεανία: οι Αβοριγίνες στην Αυστραλία, οι Παπούα στη Νέα Γουινέα και οι Μαορί στη Νέα Ζηλανδία.
Στην Αφρική οι Μασάι, οι Μπαντού ,οι Πυγμαίοι, οι Βερβερίνοι, οι Τουαρέγκ, οι Βουσμάνοι.
|
|
21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ του 1967
Στην Ελλάδα μια ομάδα στρατιωτικών (χούντα), με την απειλή των όπλων αρπάζουν την εξουσία της χώρας μας.
Συλλαμβάνουν τον τότε πρωθυπουργό, τους υπουργούς και χιλιάδες πολίτες και τους φυλακίζουν.
Η χούντα πια κυβερνά στην Ελλάδα και αποφασίζει για οτιδήποτε χωρίς να ρωτά τον ελληνικό λαό.
Όποιος μιλάει ή έστω σκέφτεται ελεύθερα, βασανίζεται, φυλακίζεται, εξευτελίζεται. Τη θέση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ παίρνει η δικτατορία.
 |
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ του 1973.
Έχουν περάσει 6 ½ ακριβώς χρόνια από τον Απρίλη του 1967.
Χρόνια σκλαβιάς και βασανιστηρίων που όπλισαν το λαό με θάρρος και μαχητικότητα.
Τώρα όμως τίποτε δεν μπορεί να τους συγκρατήσει. Ούτε δακρυγόνα, ούτε βασανισμοί, ούτε συλλήψεις.
Ένα καινούριο ΟΧΙ ακούγεται για τους φασίστες και τους δολοφόνους και μια νέα ελπίδα γεννιέται για μια πολιτεία με ανθρώπινο πρόσωπο, με Δημοκρατία.
Έφτασε η αρχή του τέλους!
Οι ημέρες που ακολουθούν είναι τραγικές, συγκλονιστικές, ορόσημο μιας καινούριας ζωής.
 |
14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973
Οι φοιτητές συνεδριάζουν και αποφασίζουν αποχή από τα μαθήματα και παραμονή στο χώρο του Πολυτεχνείου.
Η αυλή γεμίζει από παιδιά αποφασισμένα να μιλήσουν και να παλέψουν ανοιχτά για τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Συνθήματα όπως: «Κάτω η χούντα!», «Δεν περνάει ο φασισμός!», ακούγονται παντού.
Συνθήματα: Ηχητικά ντοκουμέντα
 |
ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ η 15η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Η οργάνωση των φοιτητών γίνεται τελειότερη. Ομάδες μοιράζουν προκηρύξεις, ενημερώνουν, ξεσηκώνουν τον ελληνικό λαό.
Οι φωνές των φοιτητών έχουν απλωθεί σε όλη την Αθήνα. Αρχίζουν όλοι να φωνάζουν μαζί τους:
Λαέ, λαέ ή τώρα ή ποτέ!» «Δεν περνάει ο φασισμός!»
Αυτά που μέχρι τώρα τα ψιθύριζαν, τώρα τα βροντοφωνάζουν:
«Κάτω η Δικτατορία!» «Ζήτω η Δημοκρατία!»
Στη γύρω περιοχή για πρώτη φορά στις 15 Νοεμβρίου ακούγεται ο ραδιοφωνικός σταθμός των φοιτητών.
 |
«Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Εδώ Πολυτεχνείο».
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Με μάτια άυπνα, γεμάτα αγωνία οι φοιτητές βρίσκονται σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα, στα παράθυρα του Πολυτεχνείου βροντοφωνάζουν τα συνθήματά τους.
 |
Εφτά η ώρα το βράδυ αρχίζουν οι συμπλοκές. Οι δρόμοι γεμίζουν κυνηγημένους, ματωμένους, πληγωμένους. Οι τραυματίες μεταφέρονται. Ο σταθμός καλεί ασθενοφόρα και γιατρούς. Οι φοιτητές από τις αίθουσες κατεβαίνουν στο προαύλιο.
Ένας πυροβολισμός πέφτει απάνω στα κουρασμένα, αλλά αλύγιστα κορμιά τους.
 |
«Είμαστε αδέρφια», φωνάζουν στους φαντάρους των τανκ.
Οι φαντάροι μένουν ανέκφραστοι, σίγουρα δεν θέλουν να προχωρήσουν. Εκτελούν όμως διαταγές.
Οι φοιτητές ψύχραιμοι ελπίζουν πως δε θα τους χτυπήσουν.
«Είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι».
Ξαφνικά όμως χωρίς προειδοποίηση ένα τανκ συντρίβει την πόρτα και όσους βρίσκονται πίσω από αυτήν.
 |
17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ σαν σήμερα ακριβώς
Μιλούμε όλοι σήμερα για το Πολυτεχνείο και είναι παρήγορο αυτό, το ότι εξακολουθούμε να τιμούμε εκείνους που έδωσαν τον αγώνα τους για κάτι ανώτερο: για την ελευθερία, για τη δημοκρατία, για την ισοπολιτεία, για την αξιοκρατία, για την εθνική μας υπερηφάνεια.
Η τιμή τους πρέπει να είναι καθημερινή στο χώρο που ζούμε και εργαζόμαστε.
Γιατί το Πολυτεχνείο πέρα απ’ ότι υπήρξε η αρχή της πτώσης της Δικτατορίας ήταν και η αφετηρία αγώνων για κοινωνικές αλλαγές.
Αν το Πολυτεχνείο ζει –και θα ζει πάντα στη μνήμη μας- είναι γιατί υπήρξε μια κορυφαία στιγμή των αγώνων αυτού του λαού.
 |
Μια στιγμή που οι απλοί άνθρωποι και κυρίως οι φοιτητές της εποχής σε μια αυθόρμητη και ατόφια λαϊκή εκδήλωση, πήραν στα χέρια τους την υπόθεση της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Αξιοπρέπειας και προκάλεσαν έτσι ανοιχτά και με λεβεντιά τη χούντα, τον τύπο, τη διεθνή κοινή γνώμη και το θάνατο.
Γιατί ακόμα κάθε 17 Νοεμβρίου, ο Έλληνας παίρνει μια ένεση ανθρωπισμού και εθνικής περηφάνιας.
Γιατί τα νιάτα ξέρουν να υπερασπίζονται «αυτό το χώμα που είναι δικό τους και δικό μας».
Γιατί το νιώθουνε περισσότερο δικό τους και δικό μας, όταν η ζωή τραβάει την ανηφόρα.
 |
Ζήτω η Δημοκρατία !
Μια πρωτότυπη προσέγγιση στα γεγονότα του ’73. Μέσα από τα µάτια μιας γάτας «περνά» η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην ταινία.
