«Η μέρα που άνοιξε σαν δώρο»

Την πρώτη μέρα μετά τις διακοπές, το σχολείο έμοιαζε διαφορετικό. Όχι γιατί είχαν αλλάξει οι τοίχοι ή τα θρανία, αλλά γιατί όλοι κουβαλούσαν μέσα τους κάτι καινούργιο. Λίγη ξεκούραση, λίγες σκέψεις παραπάνω, ίσως και κάποιες υποσχέσεις που δεν είχαν ειπωθεί ακόμα δυνατά.

Η χρονιά άνοιγε μπροστά τους σαν ένα κουτί χωρίς ετικέτα. Κανείς δεν ήξερε ακριβώς τι είχε μέσα. Μπορούσε να κρύβει δυσκολίες, αλλά και μικρές νίκες. Μπορούσε να έχει αποτυχίες, αλλά και στιγμές που θα τις θυμούνται για καιρό. Το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν ήταν άδειο.

Κάθε παιδί κρατούσε ένα αόρατο κλειδί: τις επιλογές του. Τι θα προσπαθήσει περισσότερο; Ποιον θα στηρίξει; Πότε θα ζητήσει βοήθεια; Πότε θα τολμήσει να πει «μπορώ»;

Ο χρόνος δεν υποσχόταν να είναι εύκολος. Υποσχόταν όμως κάτι πιο σημαντικό: ευκαιρίες. Και αυτές δεν εμφανίζονται πάντα με θόρυβο. Συχνά έρχονται ήσυχα, σε μια προσπάθεια που δεν τα παρατάς, σε μια συγγνώμη που βρίσκει τον δρόμο της, σε ένα όνειρο που αποφασίζεις να κυνηγήσεις λίγο πιο σοβαρά.

Η νέα αρχή δεν είχε πυροτεχνήματα. Είχε κάτι καλύτερο: παιδιά έτοιμα να ξαναπροσπαθήσουν. Και αυτό ήταν αρκετό.