Πρόσφατα άρθρα

Kατηγορίες

Ετικέτες

fiction function Ανέκδοτο Αστείο Ατεκνία Αφήγηση Βιβλιοδεσία Γλωσσολογία Δημιουργική Γραφή Δημοτικό τραγούδι Διήγημα Εξαρτήσεις Ευτράπελη διήγηση Ζωγραφική Θρησκεία Μετάφραση Μεταξοκαλλιέργεια Μικροδιήγημα Μουσικά όργανα Μουσική Μυθιστόρημα Οικεία βιώματα Παιχνίδι Παραδοσιακά επαγγέλματα Παραλλαγή Παραμύθι Παροιμία Παροιμιόμυθος Ποίηση Σχέση πιστού-Αγίου Χάρος Χαϊκού ποίηση Χορός ακληρήματα ευκληρήματα θέατρο λογοτεχνία μεταβολές παράδοση-θρύλος σατιρική ποίηση τραγούδι

Πρόσφατα σχόλια

visitors – επισκέπτες

Flag Counter

Στο μπλε χαρτί – ποίημα του Βασίλη Γεργατσούλη

13 Οκτωβρίου 2021 από και με ετικέτα ,

Ευχαριστώ πολύ την Αγγελική Καραπάνου και το “Έννεπε μούσα” για την ανάρτηση του ποιήματός μου “Στο μπλε χαρτί”. Μπορείτε να το διαβάσετε στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

https://ennepe-moussa.gr/%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AE%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD/%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5-%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AF-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82?fbclid=IwAR3yWWQt1-i1RSUuiC6VS2HAQNkXr4iZf3KE-bF3XPvXLpHFVBGotXEsg0w

Στο μπλε χαρτί-ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗΣ

Μ’ αρέσει τα ποιήματά μου
πάνω στο μπλε χαρτί της θάλασσας να γράφω,
ν’ αφήνω απαλά τους στίχους μου
στη ράχη των κυμάτων την παλλόμενη
να μεταφέρουν με τις σκέψεις μου μαζί
γεύση αλμύρας και αύρας άρωμα.
Μα τελευταία τις λέξεις μου στριμώχνουν
κάτι πορτοκαλιά σωσίβια που επιπλέουν
δίπλα σε ναυαγίων υπολείμματα.
Κραυγές πνιγμένων αναδύονται
και κλέβουν τη φωνή των ποιημάτων μου
κι έτσι, βουβά και λυπημένα, πνίγονται
και αυτά χωρίς σωσίβιο, την ώρα
που οι άπληστοι «ναυαγοσώστες»
μετρούν σκυμμένοι πόσο χρήμα σώριασαν
απ’ τις ζωές που άφησαν και χάθηκαν.

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 19 Σχόλια »

Αρχαία σκουριά – ποίημα του Βασίλη Γεργατσούλη

13 Οκτωβρίου 2021 από και με ετικέτα ,

Ευχαριστώ πολύ την Αγγελική Καραπάνου και το “Έννεπε μούσα” για την ανάρτηση του ποιήματός μου “Αρχαία σκουριά”. Μπορείτε να το διαβάσετε στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

https://ennepe-moussa.gr/%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AE%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AC-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82?fbclid=IwAR0WbFVlzR-fIQajWS5eqVO8ITsL2n_rBP1Nh70LrKBQ0KBS5dYFzVucC_k

 

Αρχαία σκουριά – ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗΣ

Ποια μοίρα αλλόκοτη άραγε μας έσπειρε
στην πιο μαρτυρική γωνιά της οικουμένης,
να κλείνουμε στου νου τον ανεμόμυλο
πληγές και θησαυρούς μιας χώρας ξακουσμένης;

Γλύπτες αθάνατοι μάς σκάβουν το κορμί…
η Πέτρα, ο Ήλιος και του κύματος η Αλμύρα.
Και με λιωμένο τ’ ανεμόδαρτο σκαρί
δραματουργούς και Προμηθείς μας στέφει η Μοίρα.

Εδώ δε γράφτηκε η ιστορία σε χαρτί,
με το μελάνι και μ’ αθάνατη γραφίδα.
Η κάθε πέτρα ιστορία ζωντανή
κι όλο πεθαίνει και ανασταίνεται η ελπίδα.

Εδώ ο Πόλεμος σ’ ένα άπονο γουδί
με το γουδόχερό του αιώνες μάς λαβώνει.
Εδώ ξυπνούν οι αναμνήσεις τις νυχτιές,
ο τόπος βράζει, αχνίζει η πέτρα και στοιχειώνει.

Θαρρείς, σηκώνονται τη νύχτα οι Κομνηνοί,
ξυπνά κι ο Αλέξανδρος στη Γη των Μακεδόνων.
Πού πήγαν άραγε βασίλεια ξακουστά;
Ποια γη τα χώνεψε στο διάβα των αιώνων;

Ίχνη ανεξίτηλα στου χρόνου τη φθορά,
αρχαία σκουριά, που μας τιμά και μας ματώνει.
Τρόπαια, αγάλματα, κοσμήματα, αμφορείς,
άλλα στη γη κι άλλα στον νου που δε μερώνει.

Ποια μοίρα αλλόκοτη άραγε μας έσπειρε
στην πιο μαρτυρική γωνιά της οικουμένης,
να κλείνουμε στου νου τον ανεμόμυλο
πληγές και θησαυρούς μιας χώρας ξακουσμένης;

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 19 Σχόλια »

Θάλασσα – ποίημα του Βασίλη Γεργατσούλη

27 Σεπτεμβρίου 2021 από και με ετικέτα , ,

Ευχαριστώ πολύ την Αγγελική Καραπάνου και το “Έννεπε Μούσα” για την προβολή του βραβευμένου ποιήματός μου “Θάλασσα”.

Θάλασσα

 

Βαθιά στα σπλάχνα τ’ ακριβά σου

πλαστήκανε ετούτοι οι τόποι

και βγήκανε στον μπλε καμβά σου

νησιά, στεριές, βουνά και ανθρώποι.

 

Μέσα στα κύματα π’ αφρίζουν

ανδρώνονται με μιας τ’ αγόρια

κι οργώνουν, σπέρνουν και θερίζουν

τον μπλε σου κάμπο με βαπόρια.

 

Για τον γαλάζιο σου τον θρόνο

λόγο κακό ποιος να τολμήσει;

Μια τρικυμία φτάνει μόνο

την ύβρη του να τιμωρήσει.

 

Σε λάτρεψαν ως Ποσειδώνα

θαλασσομάχοι και ψαράδες.

αθάνατη στον ρου του αιώνα,

γεμάτη φως και συμπληγάδες.

 

Σκύβει ο ουρανός και σε φλερτάρει,

μακριά, στ’ ορίζοντα τα βάθη

και συ του δίνεις για να πάρει

γαλάζιο χρώμα, φως και πάθη.

 

Είσαι η μοίρα αυτού του τόπου.

Καλή; Κακή; Ποιος να σε κρίνει;

Φτωχά τα λόγια του ανθρώπου

μπροστά στην απεραντοσύνη.

https://ennepe-moussa.gr/%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AE%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BD/%CE%B8%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82?fbclid=IwAR2ve0irinTkqrMdSmUe84n_pRe6Sxtl3KLMX4PQjSmWamKy5oWJPdloC5M

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ | 19 Σχόλια »

Εφτάψυχο όνειρο – Ποίημα του Βασίλη Γεργατσούλη

19 Σεπτεμβρίου 2021 από και με ετικέτα , ,

Ευχαριστώ πολύ την Αγγελική Καραπάνου και το “Έννεπε Μούσα” για την προβολή του βραβευμένου ποιήματός μου “Εφτάψυχο όνειρο”.

 

Εφτάψυχο όνειρο – Βασίλης Γεργατσούλης

 

Πόσες φορές γεννήθηκαν και πέθαναν,

εφτάψυχα σαν γάτες τα όνειρά μου.

στους δίσεκτους καιρούς συνήθως έχανα,

μα πάντα κάτι αυξάνει στον τουρβά μου.

 

Πόσες φορές δεν είπα: «Πάει! Τέλειωσε!

Στερεύει κι ο αγέρας που με τρέφει!».

Μα… εφτάψυχο το όνειρο θεμέλιωσε

καινούριο αέρα, φως, νερό και σκέπη.

 

Πόσες φορές ο δόλιος τραμπαλίστηκα

στα χείλη ενός γκρεμού θανατηφόρου!

Μα… πάλι δυνατός ξαναγεννήθηκα

βαθιά μέσα στο φύτρο κάποιου σπόρου!

 

Έπαινος στον 34ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Στον ίδιο διαγωνισμό έλαβα το Γ΄ Βραβείο μυθιστορήματος με το μυθιστόρημά μου «Μακαρόνια με μακαρόνια».

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ | 19 Σχόλια »

Στου δειλινού τη σβήση – Ποίημα του Βασίλη Γεργατσούλη

19 Σεπτεμβρίου 2021 από και με ετικέτα , ,

Ευχαριστώ πολύ την Αγγελική Καραπάνου και το “Έννεπε Μούσα” για την προβολή του βραβευμένου ποιήματός μου – μουσικού στίχου “Στου δειλινού τη σβήση”. Διαβάστε το στον σύνδεσμο που ακολουθεί:
ΣΤΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ ΤΗ ΣΒΗΣΗ (Βασίλης Γεργατσούλης)
Συλλογισμένος στέκομαι
στου λιμανιού την άκρη
κι η θάλασσα στα πόδια μου
φουρτουνιασμένο δάκρυ.
.
Πάνω στα βράχια πέφτουνε
τα κύματα και σπάνε.
Εικόνες από τα παλιά
που πέρασαν και πάνε.
.
Refrain:
Και ’γω ’μαι γκρίζο βότσαλο,
που το παιδεύει η αρμύρα,
στ’ ακροθαλάσσι το πικρό,
που με ’χει τάξει η Μοίρα.
.
Ο ήλιος βάφει πορφυρή
τ’ ορίζοντα την άκρη.
Σμίγει το αίμα τ’ ουρανού,
με του πελάου το δάκρυ.
.
Η ελπίδα μου σκοινοβατεί
στου δειλινού τη σβήση
κι η νύχτα, αινιγματική,
φτάνει γοργά στη φύση.
.
Refrain:
Και ’γω ’μαι γκρίζο βότσαλο,
που το παιδεύει η αρμύρα,
στ’ ακροθαλάσσι το πικρό,
που με ’χει τάξει η Μοίρα.

.

Α΄ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό ΕΠΟΚ.

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ | 19 Σχόλια »

Δεν υπήρξα – Ποίημα του Βασίλη Γεργατσούλη

19 Σεπτεμβρίου 2021 από και με ετικέτα ,

Ευχαριστώ πολύ την Αγγελική Καραπάνου και το “Έννεπε Μούσα” για την προβολή του βραβευμένου ποιήματός μου “Δεν υπήρξα”. Διαβάστε το στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

 

Δεν υπήρξα – Βασίλης Γεργατσούλης

 

Δεν ξέρω αν πέρασα απ’ εδώ

τίποτα ο τόπος δε θυμίζει από μένα

ίχνη δεν άφησα στη γη

ούτε πατημασιές στο χώμα

ακόμα και το πεύκο, που στον ίσκιο του αναπαύτηκα

κάνει πως δε με ξέρει

κείνη την ώρα, λέει, έπαιζε κρυφτούλι με τον άνεμο

και δε με πρόσεξε, δε μ’ είδε.

 

Αυτό που με τρομάζει είναι που θα ψάχνουν μάταια

του μέλλοντος οι αρχαιολόγοι

κάποια απόδειξη της ύπαρξής μου

κι αν δε βρούνε

τότε εύκολα θα πουν πως δε γεννήθηκα

πως δεν υπήρξα εγώ

κι έτσι θα μπει η υπόθεσή μου στο αρχείο.

 

Πώς άφησα να ξοδευτεί τόση ζωή

που μου δωρίστηκε απλόχερα, με υποσχέσεις

πως είχα τόσα να προσφέρω εγώ στον κόσμο;

Πώς άφησα να ξεχαστώ μονάχος

στου πουθενά τον καφενέ

αθέατος απ’ τους θαμώνες του τους άλλους;

Πώς άφησα να αναλωθώ

σε ένα τίποτα, σε μιαν αφαίρεση;

 

Β΄ Βραβείο στον 6ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού 2017.

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 19 Σχόλια »

ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ “ΠΕΝΤΕ ΚΡΑΥΓΕΣ”

14 Ιουνίου 2021 από και με ετικέτα , , ,

Είναι όμορφο να βλέπεις τι εντύπωση κάνει το λογοτεχνικό σου έργο σε αναγνώστες. Παραθέτω την άποψη-κρίση της Άννας Καραγιάννη, όπως την ανάρτησε στο fb:
Βασίλης Γεργατσούλης, «Πέντε κραυγές (μυθιστόρημα)» από τις εκδόσεις 24 Γράμματα:
Άλλο ένα υπέροχο μυθιστόρημα από τον συγγραφέα του βιβλίου «Μακαρόνια με μακαρόνια», Βασίλη Γεργατσούλη. Μια ιστορία βγαλμένη μέσα από τη ζωή, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα που ζωντανεύει μπροστά μας μέσα από τις εξαιρετικές αφηγήσεις και το ξεχωριστό ύφος και τρόπο γραφής του συγγραφέα. Ένα μυθιστόρημα που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, που συγκινεί, αγγίζει την ψυχή, προβληματίζει και παράλληλα διδάσκει ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν πρέπει να χάνει την ελπίδα του και να λυγίζει μπροστά στις αντιξοότητες της ζωής, αλλά με σύμμαχο την αγάπη να ελπίζει, να αγωνίζεται και να προχωράει.
Πέντε μέλη μιας οικογένειας αγωνίζονται να επιβιώσουν έχοντας να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται από έναν αλκοολικό πατέρα. Ο καθένας επηρεάζεται και αντιμετωπίζει τη νοσηρή αυτή κατάσταση με το δικό του τρόπο, άλλοτε ευεργετικό και άλλοτε καταστροφικό. Κι όταν φαίνεται ότι όλα πια έχουν χαθεί, η ελπίδα χαμογελάει ξανά για να τους δώσει δύναμη και κουράγιο να μαζέψουν ό,τι έχει απομείνει και να προχωρήσουν.
Πολλά συγχαρητήρια και ένα μεγάλο ευχαριστώ στο συγγραφέα, λαογράφο και εκπαιδευτικό Βασίλη Γεργατσούλη για τα συναισθήματα που μας ξυπνάει και τις γνώσεις που μας προσφέρει μέσα από όλο το συγγραφικό του έργο.
Τα μυθιστορήματα «Πέντε κραυγές» και «Μακαρόνια με μακαρόνια» του Βασίλη Γεργατσούλη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις 24 Γράμματα. Μπορείτε να τα παραγγείλετε και τηλεφωνικά στο 2106127074.
Εγώ νιώθω τυχερή που τα διάβασα!
Η προσέγγιση της Μαίρης Βαβουράκη:
“Λένε πως όταν σε μια οικογένεια είναι ένας άρρωστος, νοσούν όλοι” γράφει ο Βασίλης Γεργατσούλης και δεν έχει άδικο.
Έτσι, όταν βλέπεις ολόκληρη την οικογένειά να οδεύει στην καταστροφή εξαιτίας της ασθένειας του ενός, σπεύδεις να καταδικάσεις τον νοσούντα που δεν προσπαθεί ν αναλάβει τις ευθύνες του, αρνούμενος το πάθος του.
Αν όμως παρακολουθήσεις πιο στενά την ζωή της οικογένειας μπορεί και να καταλάβεις πως δε φταίει αποκλειστικά ο άρρωστος για τον κατήφορο της
Δεν είναι λίγες οι φορές που τα μέλη μιας τέτοιας οικογένειας κρεμούν τις αδυναμίες τους πάνω στο άτομο που νοσεί και ξεμπερδεύουν απεκδυόμενοι τις προσωπικές τους ευθύνες.
Τον πόνεσα τον Μηνά. Εκείνος είχε έρθει κατά λάθος σ αυτόν τον κόσμο κι επειδή δεν τον άντεχε, έπλαθε με τη φαντασία του άλλους κόσμους, περισσότερους οικείους.
Προορισμός του ήταν να γίνει κάτι άλλο από αυτό που έγινε. Ήρθε για να γίνει συγγραφέας ας πούμε κι όχι πατέρας.
Γνώρισε όμως τη Ματίνα, η οποία για να γλιτώσει από τα δική της μοίρα, πίεσε το Μηνά να βγει από το δρόμο του και τον προσγείωσε σ έναν κόσμο όπου αφενός έπρεπε διαρκώς ν απολογείται για τις αδυναμίες κ τις επιλογές του και να κατακρίνεται για τις ιστορίες του κι αφετέρου ν αναλαμβάνει την ευθύνη των πτώσεων όλης της οικογένειας.
Εκείνος ήξερε πως δεν έπρεπε να κάνει οικογένεια, μα όπως όλοι οι αδύναμοι άνθρωποι δεν μπόρεσε να πει όχι στην κοπέλα που αγαπούσε κι αυτό ήταν το μόνο και μεγάλο του λάθος.
Δεν ξέρω, μπορεί να κάνω κι εγώ λάθος, μα τον πόνεσα πολύ τον Μηνά.
Πολύ ωραίο βιβλίο
Συγχαρητήρια Βασίλη.

 

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 19 Σχόλια »

ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΜΟΥ

31 Μαΐου 2021 από και με ετικέτα , , , , , ,

Βασίλης Γεργατσούλης, «Μακαρόνια με… μακαρόνια» (μυθιστόρημα), εκδόσεις 24 Γράμματα.
Σε όλα τα βιβλιοπωλεία
Μπορείτε, ακόμα, να τα παραγγείλετε και τηλεφωνικά 210 612 70 74,
αντικαταβολή, κούριερ, παράδοση την επόμενη εργάσιμη
ΔΩΡΕΑΝ ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ
του ιδίου από τις εκδ. 24γράμματα «Πέντε κραυγές» https://24grammata.com/product/00573/
Είναι όμορφο να βλέπεις τι εντύπωση κάνει το λογοτεχνικό σου έργο σε αναγνώστες. Παραθέτω μερικές απόψεις-κρίσεις:
Το σχόλιο της Ντόρας Παπαγεωργίου:
Λίγο τα σχόλια στο οπισθόφυλλο (….τι σόι παραμύθια γράφετε στα βιβλία σας οι λαογράφοι; Τα βιβλία είναι νεκρά πράγματα. Η αφήγηση θέλει τζάκι και παρέα. Θέλει ζωντανούς ανθρώπους να καβγαδίζουν και να φιλιώνουν….), λίγο η περιέργεια από τον τόσο ιδιαίτερο τίτλο, καθώς και το εξαιρετικό σχόλια της Μαίρης Βαβουράκη, με οδήγησαν να πάρω στα χέρια μου το βιβλίο του εκλεκτού δάσκαλου, συγγραφέα και φίλου Βασίλη Γεργατσούλη. Και από την πρώτη ήδη σελίδα ήρθε η έκπληξη. Το διάβασα απνευστί. Ολοζώντανο κείμενο (βοηθά και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση), πλουσιότατο λεξιλόγιο, πρωτότυπο περιεχόμενο, εξαιρετική ηθογράφηση των χαρακτήρων, θεατρικότητα. Διδάκτωρ λαογραφίας εξάλλου και ο ίδιος ο συγγραφέας, εύστοχα κινείται σε γνώριμα εδάφη από τη δική του προσωπική έρευνα και ενασχόληση και μας μυεί στα άδυτα της επιστήμης του και στους προβληματισμούς που ενίοτε αυτή γεννά.
Ένας ολόκληρος κόσμος, μακριά από το δικό μας αφιλόξενο αστικό περιβάλλον ξεδιπλώνεται στις σελίδες του βιβλίου. Η ηρωίδα, η Μελπομένη ( …γλυκό όνομα, έχει και μέλι στην αρχή του…. ) είναι μια χαρακτηριστική αγράμματη μεν, -αλλά όχι αμόρφωτη όπως χαρακτηριστικά η ίδια δηλώνει,- γυναίκα ενός χωριού που η φήμη της ως πολυλογού, πιο γρήγορα ταξιδεύει από την γλώσσα της. Αυτή, της κουβαλά στο σπίτι, δύο λαογράφους που αναζητούν παλιές ιστορίες και παραμύθια για να τα καταγράψουν.
– Θα μου πείτε ένα παραμύθι, κυρία Μελπομένη;
– Όταν υπάρχει η ζωή, τι τα θες τα παραμύθια γιε μου;
Κάπως έτσι αρχίζουν να ξεδιπλώνονται ιστορίες. Παραμύθια και πραγματικότητα, φαντασία και λογική, αλήθειες και ψέματα, μισές κι ολόκληρες ιστορίες, όλα μπλέκονται σε ένα κουβάρι δυσεπίλυτων προβληματισμών. Επιστρατεύεται αυτό το αστείρευτο και πηγαίο χιούμορ της Μελπομένης, προκειμένου να αναδειχθεί η σημασία του παραμυθιού για τα ανθρώπινα, η δύναμή του στον αντίποδα της ανθρώπινης αδυναμίας. Γιατί μπορείς να καταγράψεις μια συνομιλία στο μαγνητόφωνο. Όμως αυτή την άμορφη και διάχυτη αίσθηση της ατμόσφαιρας, την γκριμάτσα, το τρεμούλιασμα της φωνής, τον ψυχισμό του συνομιλητή, πώς να τα χωρέσεις σε σελίδες; Κι αν τα χωρέσεις, τότε τα έχεις σκοτώσει. Γιατί παύουν να είναι ζωντανά. Να ζυμώνονται, να αλλάζουν, να ταξιδεύουν.
– Παραμύθια δεν θέλατε; Παραμύθια θα σας πω. Αλλά με τους δικούς μου όρους, δηλώνει η Μελπομένη.
Αν και η ίδια ζει μια συμβατική ζωή στο χωριό, η φαντασία της και τα ερεθίσματα του χώρου, την οδηγούν σε μια άφοβη σύνδεση με το εξωλογικό και εντέλει επιλέγει να κινείται απελευθερωτικά και έξω από παραδεδομένες αντιλήψεις.
Και το τέλος; Ανατρεπτικό, λυτρωτικό, σοφό και ταυτόχρονα …τόσο γευστικό όσο ένα τραπέζι με μακαρόνια, με μακαρόνια, με… μακαρόνια.
ΥΓ.: Κάποιοι λέτε πως είστε μεγάλοι για παραμύθια, μα…. παραδεχτείτε το. Όλοι ψάχνετε το παραμύθι σας.
Βασίλη συγχαρητήρια! Ευχαριστώ για την απόλαυση που μου έδωσαν τα μακαρόνια με μακαρόνια σου.
Το σχόλιο της Μαίρης Βαβουράκη:
Ο μονόλογος της τρισχαριτωμένης κυρίας Μελπομένης διαβάζεται μονορούφι. Αν και είναι ανάλαφρος και διασκεδαστικός, έχει , ωστόσο, πολλά ενδιαφέροντα σημεία για να σταθείς, να προβληματιστείς να επανεκτιμήσεις καταστάσεις, να δεις τα πράγματα κι από μια άλλη σκοπιά ή και να συνειδητοποιήσεις κάποια πράγματα που γνώριζες , μα είχες προσπεράσει χωρίς να τα σκεφτείς.
Η κυρία Μελπομένη εκπροσωπεί τις παλιές γυναίκες που ήξεραν να λένε παραμύθια, που αν και αγράμματες γνώριζαν απ έξω κι ανακατωτά τα άγραφα τις παράδοσης, που χωρίς να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες μελετούσαν από το σπίτι τους, τους χαρακτήρες των ανθρώπων και τις εκφάνσεις της ζωή κι είχαν πάντα κάτι σοφό να πουν γι αυτά ,που έπλεκαν δαντέλες καθισμένες στα πεζούλια της γειτονιάς παρέα με τις γειτόνισσες…
Παρ όλο , όμως που εκπροσωπεί την παραδοσιακή γυναίκα η πολυλογού και καθ’ όλα συμπαθέστατη ηρωίδα παρουσιάζει και μια βασική διαφορά απ αυτήν. Απεχθάνεται το τετριμμένο παραδοσιακό στοιχείο, Θεωρεί βαρετη την ακριβή επανάληψη ενώ αγαπά το εύπλαστο, το εξελίξιμο, το διαφορετικό. Σέβεται και αγαπά την παράδοση χωρίς να προσκολλάται σ αυτή. Τολμά με τα παραμύθια της να την πάρει από το χέρι και να την περπατήσει σε δρόμους περισσότερο μοντέρνους προσαρμόζοντας την στη σύγχρονη εποχή και κάνοντας το παραμύθι πιο προσιτό στους σημερινούς νέους. Όλα αυτά τα καταφέρνει χωρίς να προκαλέσει σε κανέναν δυσφορία εκτός ίσως από τον κύριο Τρύφωνα Ψαχνογυρευόπουλο, αλλά και σ αυτόν μόνο για λίγο.????
Αν λοιπόν δεν ήταν αγράμματη – διότι μορφωμένη είναι όπως δηλώνει η ίδια κι εμείς συμφωνούμε μαζί της- θα μπορούσε με τα γραπτά της ίσως, όπως ” δίνει κλώτσο στην ανέμη να γυρίσει , παραμύθι ν αρχινήσει” , να δώσει κλωτσιά και σ αυτόν τον κόσμο να κάνει ένα βήμα παρακάτω…
(Δεν ξέρω αν ο συγγραφέας συμφωνεί μαζί μου , μα εγώ έτσι τη σχεδίασα στο νου μου την αξιαγάπητη κυρία Μέλπω)
Αγαπώ την κυρία Μελπομένη, γιατί μ έκανε να διαβάζω 141 σελίδες μ ενα μόνιμο χαμόγελο, γιατί θυμήθηκα τη γιαγιά μου κ την κυρία Ευσεβία με τις δαντέλες τους και τ αστεία τους κι εμένα να τους κρατάω τις κλωστές να τυλίγουν τα κουβάρια και γιατί σε κάποιο σημείο τα λόγια της μου έφεραν στο νου τα λόγια μιας πολύ αγαπημένης μου καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο, της Λίτσας Χατζοπούλου που μας έλεγε: ” Διαβάστε Ό, τι σοβαρό θέλετε μέχρι τα 30. Από τα 30 και μετά μόνο Μίκυ Μάους και Ποπάυ”
Πολύ αγαπάμε κυρία Μελπομένη!????❤
Το σχόλιο της Άννας Καραγιάννη:
Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα για τη λαϊκή λογοτεχνία με κωμικό χαρακτήρα που κερδίζει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή. Ο τρόπος γραφής και αφήγησης, τα κωμικά στοιχεία που περιέχει και το ύφος του, κατορθώνουν να ευθυμήσουν τον αναγνώστη, να τον κάνουν να γελάσει, αλλά παράλληλα να τον ενημερώσουν για τη λαϊκή παράδοση και να τον προβληματίσουν.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα!!!
Παραθέτω το κείμενο της Νίκης Σκουτέρη για το μυθιστόρημα “Μακαρόνια με… μακαρόνια” του Βασίλη Γεργατσούλη, εκδόσεις 24 Γράμματα:
Ως λαογραφία ορίζεται εκείνη η επιστήμη που ασχολείται με όλες τις εκφάνσεις του λαϊκού πολιτισμού. Εξετάζει, καταγράφει και ταξινομεί όλα όσα ένας λαός κατά παράδοση λέγει, ενεργεί και πράττει σε συλλογικό επίπεδο ψυχικής και κοινωνικής ζωής του λαού σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο και συνεπώς ποικίλει. Κατηγορίες, τις οποίες θα μπορούσε κανείς να διακρίνει ως αντικείμενο έρευνας της λαογραφικής επιστήμης στον πνευματικό βίο αποτελούν και τα παραμύθια. (Πληροφορίες από Bικιπαίδεια)
Για να τα μελετήσει όμως ως μέθοδο χρησιμοποιεί μικρές ομάδες ανθρώπων, τις εξετάζει στο φυσικό τους περιβάλλον. Οι λαογραφικές αφηγήσεις είναι λεπτομερειακές διότι από εκεί αντιλαμβανόμαστε την τοπική ιστορία αλλά κι ερμηνευτικές διότι έτσι κατανοούμε την συμπεριφορά μιας κοινωνίας κυρίως σε τοπικό επίπεδο.
Για να καταγραφεί στην περίπτωσή μας ένα παραμύθι ο λαογράφος οφείλει να αναζητήσει ένα τοπικό ή και ξεχασμένο παραμύθι, να το καταγράψει με οπτικοακουστικό υλικό και με ημερολογιακές καταχωρήσεις. Φυσικά πρέπει να αναζητηθούν οι πηγές και οι παλαιότερες αναφορές σε ένα συγκεκριμένο παραμύθι που αναζητά ο λαογράφος με ευρήματα από το παρελθόν ώστε να ταξινομηθούν σε συλλογές και οπτικοακουστικού υλικού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μαρτυρία.
Η αναφορά αυτή στην λαογραφική επιστήμη, στην τεχνική της και στη μεθοδολογία της κρίνω ότι είναι απαραίτητη διότι μόνο έτσι θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τις εξελίξεις και τα γεγονότα που σηματοδοτούν το μυθιστόρημα «Μακαρόνια με … μακαρόνια» του λαογράφου, εκπαιδευτικού και συγγραφέα Βασίλη Γεργατσούλη των εκδόσεων 24 γράμματα. Στο μυθιστόρημα κυριαρχεί έντονα το χιούμορ και η ανάγνωση κυλά φυσικά και αβίαστα με έντονη την περιέργεια για την εξέλιξη της υπόθεσης.
Η ιστορία ξεκινά με έναν λαογράφο που πηγαίνει σε ένα χωριό για να καταγράψει παραμύθια από μια αγράμματη ηλικιωμένη αφηγήτρια που η ίδια όμως θεωρεί τον εαυτό της πιο έξυπνη από τον επιστήμονα. Άθελά της και λόγω της απλότητάς της θα σύρει τον λαογράφο σε κωμικοτραγικές περιπέτειες προσπαθώντας να υπερασπιστεί όρκους προς τον σύζυγό της και τα παραμύθια που η γιαγιά της την μύησε σε αυτά. Ο κ. Γεργατσούλης μας προβληματίζει ευχάριστα και μας κάνει να γελάσουμε στο βιβλίο του, περνώντας ευχάριστα τον χρόνο ανάγνωσής μας. Η ηρωίδα , η κ. Μελπομένη είναι μια χωριάτισσα πολυλογού, όπως την αποκαλούν οι συντοπίτες της. Πεισματάρα, ισχυρογνώμων, απρόβλεπτη, εύστροφη, σταράτη στο λόγο της, ευτυχισμένη από τη ζωή της, περήφανη και αγράμματη κατορθώνει να διδάξει τους δύο λαογράφους ότι ένα λαϊκό παραμύθι αποτελείται από «μακαρόνια με …μακαρόνια». Ο κ. Γεργατσούλης μας εισάγει στον τόπο και τον χρόνο αλλά και στον χαρακτήρα των ανθρώπων. Η γραφή του χαρακτηρίζεται από ρεαλισμό ενώ έντονη είναι και η ηθικότητα των ηρώων του. Ο συγγραφέας χειρίζεται την εξέλιξη της ιστορίας με δεξιοτεχνία λόγω και των γνώσεών του. Παραστατικές εικόνες , εκφραστικά μέσα , αποφθεγματικό ύφος, λαογραφικά στοιχεία , κωμικές καταστάσεις ολοκληρώνουν το εξαιρετικό αυτό μυθιστόρημα.
Ένα βιβλίο που αξίζει να βρίσκεται σε κάθε σπίτι και μόνο ευχάριστες εντυπώσεις και χαμόγελα θα προσφέρει. Σημαντικό είναι να αναφέρω ότι το μυθιστόρημα βραβεύτηκε στον 34ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Π.Ε.Λ.
Εύχομαι να αγαπηθεί και να ταξιδέψει παντού!
©Νίκη Σκουτέρη, 19/08/2021

Κατηγορία ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 19 Σχόλια »

ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ

25 Μαΐου 2021 από και με ετικέτα , , ,

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΩΝ ΝΕΩΝ
ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ
Μπορείτε να ακούσετε την εισήγησή μου, για αφηγήσεις που σχετίζονται με την επανάσταση του 1821 στα Δωδεκάνησα, στον παρακάτω σύνδεσμο (από το 52:05 έως 1:32:00 λεπτό): https://www.youtube.com/watch?v=tnm4LBoDQZ4…

Κατηγορία ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ | 19 Σχόλια »

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ Β. ΓΕΡΓΑΤΣΟΥΛΗ

3 Απριλίου 2021 από και με ετικέτα , ,

Φώτιος Μυλωνάς, Τα ψαράκια που ήθελαν να ζουν ελεύθερα, Νίκαια 2021.

Επιμέλεια: Βασίλης Γεργατσούλης & Φώτιος Μυλωνάς

Εικονογράφηση: Βασίλης Γεργατσούλης

Καλοτάξιδο, φίλε Φώτη!

Δείτε το βιβλίο στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

https://ekpaideutikovima.blogspot.com/2020/12/10-1.html

Κατηγορία ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ - ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ, ΠΑΡΑΜΥΘΙ - ΑΦΗΓΗΣΗ | 19 Σχόλια »

« Παλιότερα άρθρα Επόμενα άρθρα»