BOUGUEREAU William-Adolphe. (1825-1905)

Θα φύγω από αυτόν τον τάφο
σαν ένας άγγελος ποδοπατημένος από ένα όνειρο,
αλλά θα βρω τα σύνορα του λόγου μου.
Αντίο σταύρωση,
δεν υπήρξε ποτέ τίποτα μέσα μου:
είμαι απλώς ένας αναστημένος άνθρωπος.

Alda Merini (1931-2009)

Tiziano, La sepoltura di Cristo, 1559

Ο ποιητής φτάνει εκεί
και μετά ξαναγυρίζει  στο φως
με τα τραγούδια του
και τους διασκορπίζει.
Από αυτό το ποίημα
κρατάω
εκείνο το τίποτα
του ανεξάντλητου μυστικού.

Giuseppe Ungaretti  (8 Φεβ 1888 – 1 Ιουν 1970)

 Diego Velazquez (1599-1660)

Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρην ομπόλια,
για να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει…
Ξεφαντώνουν τ’ αηδόνια στα γύρω περβόλια,
λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβόλια.

Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου,
Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις.
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Από τη “μάνα του Χριστού” Κώστας Βάρναλης (Πύργος Βουλγαρίας 1884 – Αθήνα 1974)

Duccio di Buoninsegna (1255- 1318)

Μεγάλη Τετάρτη
Τετάρτη των τεφρών και των παθών
ο θάνατος δεν έχει παρελθόν.
Τετάρτη των ψυχών και των αγγέλων
ο θάνατος δεν έχει ούτε μέλλον.

Του σύμπαντος ηχεί το εκκρεμές
ξυπνήστε ν’ αποδώσουμε τιμές.
Φανήκαν οι ουράνιοι στρατηλάτες
σα σκοτεινού Ρουβίκωνα Γαλάτες.

Της γης αναθαρρήσαν οι πληγές.
Πότε θ’ ανάψει ο ήλιος πυρκαγιές
να κάψουν το παλάτι του Ηρώδη
και τ’ άνθος του κακού να γίνει ρόδι.

(Νίκος Γκάτσος)

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (El Greco), “Μαρία Μαγδαληνή η Μετανοούσα”, 1576, Μουσείο Καλών Τεχνών, Βουδαπέστη.

Τον αγάπησα τόσο, που έπαψα να τον λυπάμαι: ο έρωτάς μου θέριευε αυτή την απόγνωση, που αυτή και μόνο, τον έκανε Θεό. …. Στην αίθουσα των Χαμένων Βημάτων, όταν ο Πιλάτος μάς άφησε να εκλέξουμε ανάμεσα σ’ ένα λωποδύτη και τον Θεό, σαν όλους τους άλλους φώναξα Βαραββάν. Τον είδα να πλαγιάζει πάνω στο κατακόρυφο κρεβάτι του αιώνιου γάμου του: παραστάθηκα στο τρομερό δέσιμο των σκοινιών, στο φιλί του σφουγγαριού που ήταν ακόμη ποτισμένο από μια θαλασσινή πίκρα, στο λόγχισμα του στρατιώτη που πάσχιζε να τρυπήσει την καρδιά αυτού του θείου βρυκόλακα από φόβο μήπως ξανασηκωθεί και βυζάξει όλο το μέλλον. Το’νιωσα να σπαρταράει πάνω απ’ το μέτωπό μου αυτό το γλυκό γεράκι το παλουκωμένο στην πύλη των Χρόνων. Ένα αγέρι νέκρας έγλειφε τον ουρανό, λαφρύ σαν πέπλο. Ο κόσμος έγερνε προς το μέρος της νύχτας, παρασυρμένος από το βάρος του σταυρού. Ο χλωμός καπετάνιος κρεμότανε από τα ξάρτια του τρικάταρτου που καταποντιζόταν.

Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, «Μαρία Μαγδαληνή ή Η Σωτηρία»

Giotto “Η Μαρία αλείφει με άρωμα τα πόδια του Ιησού”

Οι πλατείες γεμάτες μνημειώδη αγάλματα με φιλοσόφους, συγγραφείς. Μας θυμίζουν την πνευματική παραγωγή των ανθρώπων. Συνήθως παρουσιάζονται όπως ήταν στα τελευταία χρόνια της ζωής τους. Και όμως για να φτιαχτούν αυτά τα μεγάλα έργα η ενέργειας της νιότης τους ήταν καθοριστική. Απουσιάζει λοιπόν ένα κομμάτι της ζωής τους καθοριστικό της πορείας τους αλλά οι θεατές καθησυχάζονται ότι στη διάρκεια του ανελέητου χρόνου και ευρισκόμενοι στη δεύτερη πράξη της ζωής τους, δεν έχασαν αυτό που είχαν δημιουργήσει ή κατακτήσει στην πρώτη. Βέβαια απέναντι σε όλους αυτούς στέκει ο Σκεπτόμενος του Rodin, επιδεικνύοντας την ακμή του και τη σκέψη του.

« Προηγούμενη Σελίδα — Επόμενη σελίδα: »