ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Luis Orozco “δειλινό”

FEDERICO GARCIA LORCA “Αύγουστος”

Απέναντι στο φως σ’ ένα ηλιοβασίλεμα
ροδακινί και ζαχαρένιο.

Και ο ήλιος μέσα στο σκότος του δειλινού,
σαν το κουκούτσι στο φρούτο.

Το καλαμπόκι κρατάει στο ακέραιο
τα σκληρά και κίτρινα σπόρια του.
Αύγουστος.

Τα παιδιά τρώνε
σκούρο ψωμί και γευστικό φεγγάρι.

WENTSCHER D. J., JULIUS   : ΑΙΓΙΝΑ

ΙΟΥΝΙΟΣ

Οι μαθητές στα σχολικά θρανία
δεν μιλάν πιά.
Ο δάσκαλος ανοίγει τα γραπτά τους
και γράφει τους βαθμούς σε κουτάκια…

«Κύριε, σας παρακαλώ,
μη μου βάλετε τέσσερα στο γραπτό μου.
Θα χάσω το ποδήλατό μου.
Αν μου κάνετε τη χάρη
θα σας το δώσω να κάνετε μερικές βόλτες.

(βασισμένο σε ένα ποίημα του Gianni Rondari)

Ο Μάης ξυπνά τις φωλιές, ξυπνά τις καρδιές.
Γεννά τις τσουκνίδες και τα λουλούδια,
τα φίδια και το αηδόνι.
Τα παιδάκια τιτιβίζουν στη γη,
τα πουλιά στον ουρανό,
οι γυναίκες έχουν στα μαλλιά τους
τριαντάφυλλα, στα μάτια ο ήλιος.
Ανάμεσα σε ανθισμένους λόφους, λιβάδια
και βουνά, όλα είναι μπλεγμένα μεταξύ τους.
Ο ουρανός τραγουδάει, βλασταίνει
και αγαπά το νερό και τη γη.

G. Carducci

Winifred Nicholson (British 1893-1981)

Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες·
τούτες τις πέτρες τις εσήκωσα όσο βάσταξα
τούτες τις πέτρες τις αγάπησα όσο βάσταξα
τούτες τις πέτρες, τη μοίρα μου.

Γιώργος Σεφέρης

Η εξέλιξη της Πολιτισμού στην Πελοπόννησο σε μια ματιά. Από την άκρη της Αργολίδας, στο Φράχθι, μέχρι το ανάκτορο στην κορφή της ακρόπολης των Μυκηνών και έπειτα με το βλέμμα στον κάμπο και το Ηραίο. Και έπειτα τα κάστρα της Βενετιάς και το τζαμί του Αργους και χωρίς να φαίνονται, αλλά ν’ ακούγονται οι πατημασιές των αγωνιστών της Επανάστασης. Τούτος ο τόπος τάχει όλα. Και χρόνια τώρα του παίρνουν και δεν τελειώνουν. Και τώρα εδώ στην είσοδο του χώρου με τα κομμένα πεύκα, κόκκινα στο μέσα τους σαν πορφυρός χιτώνας κρυμμένος χρόνια, να αισθάνεσαι ότι πάλι τώρα κάτι αφαιρείται. Κάτι αποσπάται βίαια από ένα τόπο για να πεταχτεί ως επικίνδυνο πυρκαγιάς. Ένα δέντρο που για πολλά χρόνια μίλησε με τις μεγάλες πέτρες και τα λόγια τους τάκανε πευκοβελόνες που καρφώνονταν στο δέρμα των καλοκαιρινών επισκεπτών, μαζί με τη δροσιά του καυτού μεσημεριού.

Οι πέτρες μιλάνε. Τα δέντρα μιλάνε. Ερήμην μας. Αλλά αφήνουν τον ψίθυρο και τον παλμό τους στον αέρα. Το βράδυ αυτός μεταφράζεται από τους γρύλους. «Κι αν χάθηκε ο κόσμος έμεινε πίσω ένα ωραίο ερείπιο. Σαν έφυγαν οι άνθρωποι έμεινε πίσω μια τεράστια χειρονομία τους.»

Και όσο ένας θρήνος της Κλυταιμνήστρας και έπειτα ένας ρόγχος μετά από φόνο θα στοιχειώνει ακόμα τον σύγχρονο μύθο, και όσο εμείς από την κορφή της ακρόπολης θα πασχίζουμε με δούμε την ακρόπολη του Πριάμου, απέναντι στο Αιγαίο, σαν τσακωμένοι κληρονόμοι μιας αδελφικής περιουσίας, θάχει νόημα να περπατάμε πάνω στα μεγάλα αυτά λιθάρια.

Lucien MATHELIN (1905-1981)

Ξαφνιασμένα, μέσα από τις καινούργιες φωλιές,
στις παλιές στέγες
κοιτάζουν τα πουλάκια,
βγάζοντας τσιριχτές κραυγές,
καθώς πέφτει  η αναμενόμενη
βροχή στα μισά του Απρίλη.
Εσύ πίσω από τη τζαμαρία,
του κάτω παράθυρου
πώς τα κοιτάς και γελάς.
Είναι σύννεφο που περνά. !!

Luigi Pirandello (1867 – 1936)

Luigi Bechi (1830-1919)

Τα παιδιά είναι σαν τους χαρταετούς. Έρχεται η μέρα που σηκώνονται και πρέπει να τους μάθεις να πετούν, κρατώντας τους με αυτή τη λεπτή κλωστή που ξετυλίγεται από τα χέρια σου. Μπορεί να πέσουν στο έδαφος πολλές φορές και θα πρέπει να τα επισκευάσετε και να τα σηκώσετε ξανά στον άνεμο. Θα ζητούν όλο και περισσότερη σπάγκο και για κάθε μέτρο που ξετυλίγεται από τα χέρια σας, η καρδιά σας θα γεμίζει χαρά και λύπη. Καθώς ο χαρταετός θα απομακρύνεται, θα νιώσετε ότι το νήμα που σας ενώνει μαζί του αργά ή γρήγορα θα σπάσει και θα τον δείτε να πετά ελεύθερο και μόνος στον ουρανό της ζωής. Εκείνη τη στιγμή θα συνειδητοποιήσετε ότι έχετε εκπληρώσει το καθήκον σας ως γονιός και θα εύχεστε ο άνεμος να είναι πάντα ευνοϊκός.

(Romano Battaglia)

Alexander Jamieson (1873 – 1937) ΝΑΥΠΛΙΟ

ΒΡΑΔΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ   του Umberto Saba

Το φεγγάρι ανατέλλει. Στη λεωφόρο είναι ακόμα
μέρα, ένα βράδυ που πέφτει γρήγορα.
Η αδιάφορη νεολαία σε παρέες,
στρίβει σε φτωχούς προορισμούς.
Και είναι η σκέψη
του θανάτου που τελικά σε βοηθάει να ζήσεις.

Dimitri Papageorgiou  (1928-2016)

Συλλογίστηκα από το φεγγάρι, ή σχεδόν από εκεί,
τον σεμνό πλανήτη που περιέχει
φιλοσοφία, θεολογία, πολιτική,
πορνογραφία, λογοτεχνία, επιστήμες,
φανερές ή απόκρυφες. Οι άνθρωποι είναι επίσης μέσα,
και εγώ ανάμεσά τους. Και όλα είναι πολύ περίεργα.
Σε λίγες ώρες θα είναι νύχτα και ο χρόνος
θα τελειώσει ανάμεσα σε εκρήξεις αφρωδών κρασιών
και κροτίδων. Ίσως εν μέσω βομβών ή χειρότερα,
αλλά όχι εδώ που βρίσκομαι. Αν πεθάνει κάποιος
κανείς δεν νοιάζεται όσο είναι
άγνωστος και μακρινός.

Eugenio Montale (1896-1981)

« Προηγούμενη Σελίδα — Επόμενη σελίδα: »