ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Elsa Haensgen-Dingkuhn (Flensburg 1898 – 1991) “Φυγή στην Αίγυπτο”

Η γέννηση του Χριστού, γίνεται σε ένα περιβάλλον (φάτνη) υποβαθμισμένο, άρα και κάτω από άθλιες σχεδόν κοινωνικές συνθήκες. Μετά από λίγο γίνεται πρόσφυγας, εξαιτίας του κινδύνου από την εξουσία της εποχής, που είναι ο  Βασιλιάς Ηρώδης. Από τη Βηθλεέμ η Παναγία και ο Ιωσήφ τον πηγαίνουν σε μια άγνωστη χώρα, την Αίγυπτο. Η Παναγία, πάνω στο γαϊδουράκι, έχοντας στην αγκαλιά της τον Χριστό ξεκινά το μακρύ δρόμο της προσφυγιάς, ένα ταξίδι για την σωτήρια του παιδιού της. Σε ξένο και άγνωστο μέρος για την ίδια και πολύ περισσότερο σε ένα λαό που από ανέκαθεν στην ιστορία ήταν εχθρικά κείμενος προς τον λαό του Ισραήλ. Προσπαθεί να αποφύγει τους κινδύνους μιας πολιτικής εξουσίας, που εν τέλει διατάσσει μιας παράλογη σφαγή των βρεφών και των νηπίων. Τελικά το Θείο Βρέφος, η Παναγία και ο Ιωσήφ, ως πρόσφυγες, βρίσκουν προστασία στον εχθρικό λαό. Σε αυτό το πλαίσιο η καλή αγγελία, ότι τελικά οι πρόσφυγες βρίσκουν κατάλυμα στην Αίγυπτο, δεν αποτελεί μόνο ένα μέρος της ευαγγελικής διήγησης, αλλά συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια του Χριστού και της Παναγίας και το καταφύγιο που έδωσε η χώρα αυτή.
Η μεταφορά όλων αυτών ως μηνύματος στις σημερινές ημέρες είναι εξαιρετικά επίκαιρη και χρήσιμη.

Στο μουσείο αυτό, στα σπαράγματα των μαρμάρων, των φθαρμένων μορφών, των λίθων που νοητά ακόμα σηκώνουν τα βάρη των ναών, μπορεί να βρει κάθε φορά ο άνθρωπος την αρχή του ως όντος με καθαρή σκέψη, με χαρακτήρα που αντιμάχεται το απάνθρωπο όπως οι Λάπηθες τους Κενταύρους, με αίσθηση του ωραίου και να βρίσκει μια άκρη σε ένα δρόμο ιερό σαν αυτό της πομπής των Παναθηναίων αλλά και μια διάσταση διονυσιακή, όπως υπονοεί στην άκρη του αετώματος ο ίδιος ο Διόνυσος. Κι όλα τούτα να θωρούνται ζωντανά, γιατί όπως γράφει ο Byron :

Πρέπει τάχα να κλαίμε μεγαλεία χαμένα,
και ντροπή να μας βάφει αντίς αίμα, σαν πρώτα;
Όχι, όχι! Ακούγω τις ψυχές απ’ τον Άδη
σαν ποτάμι που τρέχει μακρινά, να φωνάζουν:
«Ένας μόνο ας σαλέψει ζωντανός, και κοπάδι
απ’ τη γης αποκάτου λεβεντιά ξεκινούμε.
Είναι αυτοί που κοιμούνται· εμείς ακόμα σ’ ακούμε!»

Francesco Chiesa (Sagno, 5 luglio 1871 – Lugano, 10 giugno 1973)

Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να κάνουμε κάθε μέρα:
πλύσιμο, μελέτη, παιχνίδι
προετοιμασία του τραπεζιού,
το μεσημέρι.

Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να κάνουμε τη νύχτα:
Κλείσιμο των ματιών, ύπνος,
όνειρα να ονειρευτούμε,
αυτιά για να ακούμε.

Υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να κάνουμε ποτέ,
ούτε μέρα ούτε νύχτα
ούτε στη θάλασσα ούτε στην ξηρά:
για παράδειγμα, Ο ΠΟΛΕΜΟΣ.

Gianni Rodari

Günther Uecker* Lichtscheibe, 1967, καρφιά σε ξύλο

Όλοι έχουν το δικό τους τρόπο να νιώθουν καλά, να μεθάνε την ψυχή τους και να μπορούν να πιστέψουν ότι μπορούν να καλλιεργήσουν ένα όνειρο στην , κάποιες φορές τρομακτική, ξηρή γη. Ακόμα και αν κάποια στιγμή χάσουν το μυαλό τους προς την απληστία και την υπεροψία, υπάρχει η δυνατότητα η αγάπη να αλλάξει την ύπαρξη τους. Πιθανά αρκεί να φέρουν στο μυαλό τους το χαμόγελο των γονιών τους όταν τους μεγάλωναν. Πιθανά αρκεί να σκεφτούν πόσα πράγματα κάνουν αλλά και χάνουν σε μια στιγμή. Αρκεί να σκεφτούν πόσοι φίλοι τους φωνάζουν. Πόσοι τους απαντούν και τι κάνανε μαζί για να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο, σε μια πορεία που αισθάνονται κάθε συγκίνηση στην κυκλική τους διαδρομή με τα πόδια στη γη και τα μάτια στον ουρανό. Κι αν στην διαδρομή αυτή περπατούν παράλληλα και άλλα πόδια ακόμα καλύτερα. Κι αν ένα ζευγάρι πόδια ακολουθεί τη δική τους διαδρομή πιο καλύτερα. Μια διαδρομή χωρίς απαραίτητα τελικό στόχο. Μια διαδρομή για την απόλαυση του ίδιου του ταξιδιού. Είναι βέβαιο ότι η αγάπη προς τον κόσμο κάποιες φορές θα στρέφεται προς το μίσος και πάλι ξανά θα επιστρέφει στην αγάπη. Δεν είναι κάτι προς φόβο. Είναι μια άλλη προοπτική μέσα στην περίπλοκη ισορροπία του ελεύθερου ανθρώπου.

« Προηγούμενη Σελίδα — Επόμενη σελίδα: »