ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ

Candido Portinari, Aquiloni che volano, 1941

Να, οι χαρταετοί! Αυτό είναι ένα πρωινό
που δεν έχει σχολείο. Βγήκαμε έξω σε μια ομάδα
μέσα από τους φράχτες με βάτα και πικραλίδες.
Και να, λικνίζεται, λικνίζεται, χτυπάει, αναπηδά,
σηκώνεται, πιάνει τον άνεμο· να, αργά
εν μέσω μιας μεγάλης κραυγής από τα παιδιά, σηκώνεται.
Σηκώνεται· και κλέβει το νήμα από το χέρι,
σαν ένα λουλούδι που φεύγει στο λεπτό του
μίσχο, και πάει να ανθίσει ξανά μακριά.

GIOVANNI PASCOLI

AMI (XX) Markt in Griechenland

1. Δεν είναι οι λύπες ενήλικες;

Andrea Zanzotto (1921 – 2011)

Roberto Fontana (Milano 1844 – 1907)

Όταν κανείς δεν το περιμένει πια,
ένας ψυχρός ήλιος, πιο πολύτιμος από παλιό χρυσό,
επιστρέφει, κάθε πρωί,
για να βρει τα κίτρινα φύλλα ακακίας
που ακόμα βρέχουν στα περβάζια των παραθύρων,
τα ξερά φύλλα των πλατάνων
που ο άνεμος σέρνει κατά μήκος των λεωφόρων

Vincenzo Cardarelli 

AINA LARSSON

Η Ελλάδα είναι ένα καλό μέρος
για να κοιτάξεις το φεγγάρι, έτσι δεν είναι;
Μπορείς να διαβάσεις στο φως του φεγγαριού
Μπορείς να διαβάσεις στη βεράντα
Μπορείς να δεις ένα πρόσωπο
Όπως το έβλεπες όταν ήσουν μικρός

Υπήρχε καλό φως τότε
Λάμπες και κεριά
και αυτές οι μικρές φλόγες
που επέπλεαν σ’ ένα φελλό σε ελαιόλαδο

Leonard Norman Cohen (Sept 1934 – Nov 2016) 

Breuer, Florian (Berlin 1916-1994)

Κοίτα, το στάχυ έχει μεστώσει
και το δρεπάνι είναι στη χούφτα
ο καλός ήλιος του Ιουνίου
κάνει τον μόχθο εύθυμο.

(M. Moretti)

TROUSSELLE Jean

Orazione nell’orto (Giovanni Bellini)

Η σάρκα είναι κουρασμένη.
Οι άντρες δεν ξενυχτούν μαζί μου.
Εσείς μεγάλα δέντρα
που πάντα μιλάτε στον άνεμο,
εσείς νυκτόβια πουλιά
που δεν κοιμάστε,
νύχτα που αγκαλιάζειςκαθετί,
ξενυχτήστε μαζί μου,
μη με αφήσετε.
Μη με αφήνετε μόνο με την καρδιά μου.

Elena Bono (1921-2014)

φωτίζομαι / με απεραντοσύνη

φωτίζω τον εαυτό μου / με απεραντοσύνη
Giuseppe Ungaretti

ANDRE DZIERZYNSKI (POLISH B.1936), Τοπίο στο Αργος

Ο Απρίλιος είναι μια υπόσχεση που ο Μάϊος είναι υποχρεωμένος να τηρήσει και το ξέρουμε».

 Harold  Glen Borland (May 14, 1900 – February 22, 1978)

Δημήτρης Μυταράς. Ρήγας Φεραίος. 1987

Ο σκοπός όπου απ’ αρχής κόσμου οι άνθρωποι συμμαζώχτηκαν από τα δάση την πρώτη φορά, δια να κατοικήσουν όλοι μαζί κτίζοντας χώρες και πόλεις, ήταν για να αλληλοβοηθιούνται και να ζούνε ευτυχισμένοι, και όχι να αλληλοτρώγονται ή να ρουφά το αίμα τους ένας.

Ρήγας Βελεστινλής (Φεραίος)–Τα Δίκαια του Ανθρώπου.

Επόμενη σελίδα: »