Με τη βουλευτή Ηρακλείου κα Βαγγελιώ Σχοιναράκη είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε στο χώρο της Βιβλιοθήκης του σχολείου μας, υποβάλλοντάς της κάποιες ερωτήσεις για την προσωπική της ζωή αλλά και για δημόσια ζωή του τόπου μας. Κυρίως, βέβαια, μας ενδιέφερε η γνώμη της για τα εκπαιδευτικά θέματα – προβλήματα, οπότε και προσπαθήσαμε να της αποσπάσουμε όσο το δυνατό περισσότερες απόψεις της και θέσεις της: για τις εισαγωγικές εξετάσεις, για το «ήθος» των Πανεπιστημιακών σχολών, για την παραπαιδεία κι ένα σωρό άλλα. Η συζήτηση μαζί της κύλησε σε πολύ φιλικό κλίμα, για την αλήθεια νιώσαμε σαν να τη γνωρίζαμε από καιρό, μια και η ίδια προφανώς ως εκπαιδευτικός ξέρει πώς να συμπεριφερθεί σε μαθητές. Αυτό δε σήμαινε ότι απλοποίησε το λόγο ή τα επιχειρήματά της, απεναντίας ήταν ειλικρινής, ουσιαστική και πολύ ακριβής. Όσο για μας, χωρίς να μας ενδιαφέρουν οι κομματικές τοποθετήσεις του συνομιλητή μας, ήμαστε, και απ’ ότι μας δήλωσε και η ίδια το πετύχαμε, εύστοχοι στις ερωτήσεις μας, παρόλο που η συζήτηση μαζί της ήταν και …η πρώτη μας συνέντευξη. Αλλά, όπως συνηθίζει και ο Λάλας στο «Βήμα» της Κυριακής, σας αφήνουμε να την απολαύσετε… -Κυρία Σχοιναράκη, πείτε μας πώς αποφασίσατε ν’ ασχοληθείτε με τα πολιτικά;-Είμαι δασκάλα εδώ και 20 χρόνια, αλλά από τότε που σπούδαζα στην Ακαδημία, αγωνιζόμουν και τότε για την καλύτερη εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Συμμετείχα σ’ αυτό και δεν είχα αρκεστεί μόνο στη Σχολή μου. Δεν πήγαινα στη Σχολή, λοιπόν, μόνο για καφέ και ποτό. Υπήρχαν βέβαια και αυτά στο πρόγραμμα μου, γιατί δεν γίνεται να συνεχίζει κανείς αν δεν χαλαρώνει κάποιες στιγμές. Με το που τέλειωσα, έπρεπε να διοριστώ ως αναπληρώτρια. Οι αναπληρωτές τότε ήταν σε μια δεύτερη μοίρα σε σχέση με τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούσαν ως μόνιμοι. Και πάλι συνέχισα να αγωνίζομαι. Με το που διορίστηκα μόνιμη και εγώ και ο σύζυγος μου, γιατί είναι και αυτός εκπαιδευτικός, πάλι δεν αποστασιοποιήθηκα από τα κοινά. Ήμαστε και είμαστε ενεργοί πολίτες, οπότε ήρθε φυσιολογικά η επιλογή μου να πολιτευτώ. Κάποια στιγμή, λοιπόν, μπήκα στην εκλογή της αιρετής αυτοδιοίκησης. Το 1997 μάλιστα πέρασα σε επίπεδο πανελλαδικό με την εκλογή μου ως αντιπροέδρου των εκπαιδευτικών και το 2000 συμμετείχα στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ.-Ρέα: Πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα να είναι μητέρα, σύζυγος και συγχρόνως βουλευτής;-Το πιο σημαντικό κομμάτι στην ανθρώπινη ζωή είναι η σωστή διαχείριση του χρόνου όπως έτσι είναι και η διαχείριση των χρημάτων. Αν δεν κάνεις καλή διαχείριση του χρόνου, δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Πρέπει, λοιπόν, να διαχειριζόμαστε σωστά το χρόνο μας και ταυτόχρονα να υπάρχει μια άτυπη συμφωνία μεταξύ των μελών της οικογένειας ως προς την κατανόηση που θα πρέπει να δείχνει ο ένας στον άλλο. Είναι αναγκαίο να υπάρχει στήριξη των μελών, όπως και αλληλοσεβασμός. Έτσι θα τα καταφέρεις πάρα πολύ καλά.-Ρέα: Κατάργηση Πανελληνίων.-Αμέσως, μπήκατε στο φλέγον θέμα…Ένα σύστημα για να αλλάξει, δε θα πρέπει να αλλάζει αποσπασματικά. Δείτε λίγο κάτι. Ακόμα κι ένα σπίτι για να αλλάξει, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τις βάσεις του. Θα πρέπει να υπάρχει συνολική αλλαγή για να έχει αντίκτυπο η πρόθεση μας να βελτιώσουμε κάτι. Στη συγκεκριμένη, λοιπόν, περίπτωση, έγινε μια αλλαγή μέσα σ’ ένα συνολικό σχεδιασμό, η οποία όμως δε φέρνει το αποτέλεσμα που όλοι ή καλύτερα εσείς θέλετε. Δηλαδή το να καταργήσεις τις Πανελλαδικές εξετάσεις της Β΄ Λυκείου, μπορεί να ηχεί ωραία προσωρινά στ’ αυτιά του μαθητή ή του γονέα, στη συνέχεια όμως όταν εξετάσεις διεξοδικά το θέμα, βλέπεις ότι ορθώνεται ξανά ένα τοίχος που καλείται να το ξεπεράσεις. Δεν αναβαθμίζεται η εκπαίδευση, δεν αλλάζει προς τα θετικά κατεύθυνση το εκπαιδευτικό σύστημα, αν καταργήσουμε τις εξετάσεις. Θα πρέπει να υπάρχει μια συνολική αλλαγή, ένα όραμα για το πώς θέλουμε να είναι το Λύκειο και το σύστημα για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο.«Σήμερα…το Λύκειο …..ως προθάλαμος του Πανεπιστημίου» Κατ’ αρχήν, το Λύκειο για μένα χρειάζεται ούτως ώστε να συμβάλλει στη διαμόρφωση ολοκληρωμένης προσωπικότητας του μαθητή καθώς και στην απόκτηση απαραίτητων γνώσεων. Σήμερα, όμως λειτουργεί ως προθάλαμος του Πανεπιστημίου. Οι μαθητές τα δίνουν όλα μόνο για να γράψουν καλά στις εξετάσεις και όχι για να αξιοποιήσουν τις γνώσεις που τους δίνει το Λύκειο για να συνθέσουν την ολοκληρωμένη τους προσωπικότητα. Μ’ αυτήν την έννοια θεωρώ πρόχειρη την κατάργηση των εξετάσεων. Από την εμπειρία επίσης που είχα εγώ στα δικά μου παιδιά που έζησαν το παλιό σύστημα είδα ότι οι εξετάσεις αυτές αφού δεν έπαιζαν και ρόλο στον τελικό βαθμό ήταν τελικά μία προετοιμασία για το μεγάλο βήμα των εξετάσεων στη Γ’ Λυκείου. Ήταν ένα βάπτισμα ένα πρώτο μπόλιασμα.-Νίκος: Αυτή η βαθμοθηρία δεν εντείνεται με την απόφαση για βάση το 10 στην εισαγωγή σε ΤΕΙ και ΑΕΙ;-Ναι. Και μου δίνεις την ευκαιρία να πω πως το να κόβεις μ’ ένα μαχαίρι τα παιδιά στη μέση και να λες από το 10 και πάνω είστε ο περιούσιος μαθητικός πληθυσμός και οι υπόλοιποι πρέπει να πάτε στον Καιάδα, δεν είναι σωστό. Θα πρέπει αντίθετα να προβληματιζόμαστε για το τι είναι αυτό που φταίει και δεν μπόρεσαν κάποια παιδιά να φτάσουν το 10. Γιατί τα παιδιά σήμερα δεν είναι και βλάκες να πεις ότι αντιμετωπίζουν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Άρα λοιπόν κάτι φταίει. Τι φταίει λοιπόν για να το διορθώσουμε και να μπορέσουν όλα τα παιδιά να γράψουν από 10 και πάνω; Για μένα αυτό είναι το μεγάλο θέμα και όχι να διαχωρίσουμε τα παιδιά.-Ρέα: Θα κλείσουν Τ.Ε.Ι;-Ναι αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα ειδικά αν αναλογισθεί κανείς πως πολλά τμήματα των Τ.Ε.Ι λειτουργούν σε ποσοστό άνω του 50% με παιδιά που έχουν γενική βαθμολογία κάτω από 10. Έτσι ένα άλλο πρόβλημα που προκύπτει είναι τι δυναμική εξέλιξη μπορούν να έχουν αυτά τα παιδιά. Γι’ αυτό ανέφερα προηγουμένως ότι το ζήτημα είναι να δούμε όλοι τι φταίει και κάποια παιδιά δε ξεπέρασαν το 10. Κι ακόμα γιατί να είναι η βάση το 10 και να μην είναι το 7 και το 8 ή να μη βρεθεί κάποιος άλλος τρόπος. Για παράδειγμα, αν το βασικό μάθημα της κατεύθυνσης του μαθητή είναι τα μαθηματικά, να φροντίζει να πάρει πάνω από το 10 στο συγκεκριμένο μάθημα και φυσικά στην ελληνική γλώσσα (αυτό είναι αυτονόητο). Αλλά γιατί θα πρέπει να γράψει και πολύ καλά στην Ιστορία, αφού αυτός θα πάει σε μία κατεύθυνση που δεν του χρειάζεται τόσο; «Στην εκπαίδευση όταν σχεδιάζεις ερασιτεχνικά το πρόβλημα θα το βρεις μετά από μερικά χρόνια μπροστά σου»Με αυτή την έννοια θεωρώ πως όλα αυτά γίνανε με προχειρότητα και ο σχεδιασμός έπρεπε να είναι συνολικός για την αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος από το θεμέλιο που είναι το νηπιαγωγείο, μέχρι και την εισαγωγή σε σχολές. Κι άλλωστε ποιος ρυθμίζει τέτοιες αλλαγές; Ποιος είναι εκείνος ο professor; Γιατί οφείλω, παιδιά, να σας πω ότι σε μας ως βουλευτές, γιατί εμείς ψηφίσαμε εμείς κουβεντιάσαμε αυτή την αλλαγή του συστήματος, δεν ήρθε κανένας επιστημονικός φορέας όπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, που είναι ο αρμόδιος φορέας και σύμβουλος της κάθε πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας να μας τεκμηριώσει γιατί πρέπει να αλλάξει η παρούσα κατάσταση και να λειτουργεί ως βάση το 10 ή να αφαιρεθούν κάποια μαθήματα. Δεν υπήρχε δηλ. καμιά επιστημονική στήριξη αυτής της διαδικασίας. Έτσι λοιπόν και η κυμαινόμενη βάση την οποία προβλέπω θα μας φέρει ξαφνικά η σημερινή ηγεσία, πάλι γίνεται με προχειρότητα. Διαφαίνεται λοιπόν ένας ερασιτεχνισμός. Και στην εκπαίδευση όταν σχεδιάζεις ερασιτεχνικά το πρόβλημα θα το βρεις μετά από μερικά χρόνια μπροστά σου. Αλλά τότε θα είναι δύσκολο να διορθώσεις την κατάσταση.-Ρέα: Γιατί να μην υπάρχει ένας σταθερός φορέας που να αντιπροσωπεύει όλα τα κόμματα και να ρυθμίζει αυτόν τον τόσο σπουδαίο τομέα που λέγεται εκπαίδευση;-Είναι απόλυτα σωστό και λογικό αυτό που λες καθώς πολλές φορές παρατηρούμε ακόμα και στην ίδια κυβέρνηση, πως αλλαγή υπουργού συνεπάγεται αλλαγή σε σημαντικά σημεία του εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτό δημιουργεί προβλήματα σοβαρά και μ’ αυτήν την έννοια επειδή το ζήτημα της παιδείας είναι εθνικό θέμα, πρέπει να υπάρξει μια διακομματική συμφωνία. Έτσι θα πετύχουμε συν-απόφαση σε σημαντικά ζητήματα, κάτι απαραίτητο, γιατί δεν μπορεί ο καθένας να αυτοσχεδιάζει με βάση το προσωπικό του όραμα. Θέλω να πιστεύω το επόμενο διάστημα θα μπορέσουμε ως κόμματα να το πετύχουμε, ίσως με το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, γιατί το ξεκίνημα έγινε τον Ιανουάριο του 2005 όπου ο σημερινός πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλ ο Γιώργος Παπανδρέου, στο ξεκίνημα του για να δείξουν τη σοβαρότητα και το πόσο σημαντικό είναι αυτό το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, το «αγκάλιασαν». Στη συνέχεια, όμως, η σημερινή κυβέρνηση έχοντας τη διαχείριση λειτουργίας αυτού του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, κατάφερε να διώξει όλους τους συμμετέχοντας, τους εκπαιδευτικούς δηλ. τη Διδασκαλική Ομοσπονδία την ΟΛΜΕ, τα Επιμελητήρια που συμμετείχαν, όλους τους φορείς και βεβαίως μετά απ’ αυτό έφυγαν και τα κόμματα, γιατί διαπίστωναν ότι υπήρχε μια σκοπιμότητα. Πολλές φορές έφερναν εκπαιδευτικές Νομοθεσίες στη Βουλή και μετά τις έφερναν για συζήτηση στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας. Δεν μπορεί να γίνεται αυτό, το Υπουργείο Παιδείας πρέπει να χαράζει την πολιτική και να έρχεται στη συνέχεια στη Βουλή.-Νίκος: Ποια η γνώμη σας για το σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό;-Ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι όντως ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο και έχει μεγάλη σημασία πώς ακριβώς προσανατολίζουμε τα παιδιά. Όμως πολύ σημαντική είναι και η θέση της οικογένειας. Πολλές φορές οι γονείς προκειμένου να ικανοποιήσουν τον προσωπικό τους εγωισμό κατευθύνουν τα παιδιά τους σε επαγγέλματα με κύρος και υψηλό εισόδημα, που στην ουσία μπορεί να μην τα ευχαριστούν. Είναι πολύ σημαντικό επομένως η σωστή επιλογή επαγγέλματος και στη συνέχεια όταν βγουν αυτά τα παιδιά στην αγορά εργασίας τι επιλογές θα κάνουν.…να προσαρμόζουν τον αριθμό των φοιτητών που θα πάρουν ανάλογα και με τις ανάγκες που υπάρχουν στην αγορά εργασίας… Το θέμα σύνδεση σχολείου και αγοράς εργασίας είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα με την έννοια ότι οι σχολικές μονάδες δεν πρέπει να είναι κλειστές σε ότι συμβαίνει στην κοινωνία. Τα παιδιά πρέπει να μπολιάζονται και να προετοιμάζονται με το τι συμβαίνει στην κοινωνία της εκπαίδευσης και οι έχοντες τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό πρέπει να προσαρμόζουν τον αριθμό των φοιτητών που θα πάρουν ανάλογα και με τις ανάγκες που υπάρχουν στην αγορά εργασίας. Πολλές φορές είναι άσχημα να λες ότι θα προσαρμόσεις το τι πολίτη θα διαμορφώσεις με το τι θέλει η αγορά εργασίας αλλά το τι κατεύθυνση επαγγελματική θα δώσεις στα παιδιά ανάλογα με τις ανάγκες της εποχής και του μέλλοντος γιατί πρέπει να διαβλέπεις και στο μέλλον.-Ρέα: Πώς κρίνετε το βαθμολογικό σύστημα;-Κοιτάξτε να δείτε. Άνθρωποι είμαστε όλοι μας και οι Καθηγητές που βαθμολογούν. Έτσι λοιπόν υπάρχει μια υποκειμενικότητα στη βαθμολογία. Τα παιδιά αδικούνται από αυτό. Οι μεγάλες αποκλίσεις αυτό τουλάχιστον δείχνουν. Είναι ένα θέμα που δεν ξέρω πώς θα μπορούσε αλλιώς να λυθεί. Επίσης οι αναβαθμολογήσεις και πάλι πολλές φορές έχουν και εκείνες μεγάλες αποκλίσεις και αδικούνται παιδιά. Ξέρω περίπτωση παιδιών, όπου έπρεπε να έχουν τη βάση, ας πούμε σ’ ένα μάθημα που η συγκεκριμένη σχολή τα αγγλικά κ.λ.π και με τη διαφορά της βαθμολογίας ανάμεσα στον Α και Β βαθμολογητή και στον Γ που ήρθε έχασε για 0,1 εκατοστό την σχολή που ήθελε. Διορθώνοντας γραπτά παιδιών θα πρέπει να λαμβάνεις πολλά υπόψη σου εκείνες τις στιγμές. Δεν έχω διορθώσει ποτέ γραπτά και δεν ξέρω αλλά φαντάζομαι ότι ο κάθε εκπαιδευτικός θα πρέπει να διορθώνει γραπτά με πλήρη διαύγεια.«… τα Πανεπιστήμια πρέπει να δίνουν λόγο στην κοινωνία…»-Ρέα: Ακούγονται πολύ συχνά σε δελτία ειδήσεων ότι πολλές φορές φοιτητές βρίσκονται σε μεταπτυχιακό επίπεδο χωρίς καν να έχουν πτυχίο. Ουσιαστικά δεν ξέρουμε και εμείς οι ίδιοι σε τι χώρους πάμε να μπούμε. Τελικά, πόσο υγιείς είναι αυτοί οι χώροι;-Είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα αυτό. Εάν αφήνεται ο καθένας από τα παιδιά που φοιτούν στις σχολές να τον διαχειρίζονται οι μεγαλύτεροι που είναι ήδη φοιτητές εκεί ή κάποιοι άλλοι που θεωρητικά έχουν περισσότερες γνώσεις και δεν λειτουργεί, όπως λέγαμε στην αρχή, ο ίδιος ως ενεργός πολίτης έχοντας ενημέρωση, άρα να αποφασίζει με βάση την ολόπλευρη ενημέρωση που θα έχει, τότε έχομε αρνητικά φαινόμενα. Βέβαια πολλές φορές αυτά μεγαλοποιούνται και στην πράξη όμως το πιο σημαντικό από όλα είναι το εξής. Επειδή όλη αυτή η αρνητική εικόνα που βγαίνει από τα Πανεπιστήμια μας κάνει όλους πολύ επιφυλακτικούς και τα νέα παιδιά εσάς δηλ. που είστε υποψήφιοι σας απογοητεύει, πρέπει να δούμε πώς μέσω της κοινωνικής λογοδοσίας όλοι αυτοί οι θεσμοί που μπορεί να έχουν την αυτονομία, τα Πανεπιστήμια, αλλά δεν έχουν όμως και δεν είναι και ανεξέλεγκτα, πρέπει να δίνουν λόγο στην κοινωνία.«Να διαχειρίζεστε εσείς τους εαυτούς σας»Αυτή λοιπόν η κοινωνική λογοδοσία επιβάλλεται να γίνεται και από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και βεβαίως και από τους μετέχοντες φοιτητές να υπάρχει μια σωστή λειτουργία των φοιτητών ως ενεργών πολιτών. Να μην αφήνουν δηλ. τίποτε στην τύχη, να μην αφήνουν κανένα να τους διαχειρίζεται, όταν μπαίνουν μέσα, αλλά να είναι οι ίδιοι ενεργοί και να λειτουργούν με βάση την ενημέρωση που θα φροντίζουν να παίρνουν. Πολύ σημαντικό αυτό… Ακούμε τους αιώνιους φοιτητές. Φαντάζομαι τους έχετε ακούσει, οι οποίοι διάβαζα προχθές σε μια εφημερίδα, είναι κάποιος φοιτητής σ’ ένα πανεπιστήμιο από το 1992 και έχουμε σήμερα 2005. Είναι φοιτητής αυτός ακόμα; Για ποιο λόγο; Αυτός είναι λέει ο άνθρωπος που ορίζει ποιος ανεβαίνει Πρύτανης ποιος κατεβαίνει. Αυτά τα διάβασα προχθές στις εφημερίδες και όντως έχετε απόλυτο δίκιο ότι δημιουργούν μια αρνητική εικόνα σε όλους εμάς που παρακολουθούμε απέξω όλα αυτά. Δε θα πρέπει να αφήνετε τίποτα στην τύχη δηλ. όσο θα είστε φοιτητές να διαχειρίζεστε εσείς τους εαυτούς σας. Εσείς θα έχετε την δική σας άποψη και γνώμη με σοβαρότητα και από κει και μετά εάν υπάρχει μια τέτοια λειτουργία από όλα τα μέλη της φοιτητικής κοινότητας να είστε σίγουροι ότι τέτοια άτομα δε θα βρίσκουν χώρο να σταθούν.-Νίκος: Μήπως δεν πρέπει να υπάρχουν κόμματα στους χώρους της εκπαίδευσης;-Κατ’ αρχήν τα κόμματα είναι θεσμοί της Δημοκρατίας. Ενισχύουν την Δημοκρατία. Έτσι λοιπόν δεν μπορούμε να μιλήσουμε ότι δε θα πρέπει να υπάρχουν κόμματα. Εγώ τουλάχιστον το πιστεύω ακράδαντα Από κει και μετά όμως εμείς οι ίδιοι είμαστε που μετέχομε και δημιουργούμε πολλές φορές και τα προβλήματα. Πολλές φορές υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι τη δική τους προσωπική λειτουργία τη βαφτίζουν λειτουργία της παράταξης τους ή του κόμματος τους, ενώ είναι καθαρά προσωπική τους λειτουργία, με βάση το δικό τους προσωπικό συμφέρον. Γιατί και εκείνοι οι αιώνιοι φοιτητές ή και κάποιοι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης τη δική τους προσωπική λειτουργία βαφτίζουν προσωπική λειτουργία των παρατάξεων ή των κομμάτων. Με αυτήν την έννοια μίλησα προηγουμένως για ενεργό συμμετοχή των φοιτητών υπεύθυνη πρώτον και δεύτερον να υπάρχει κοινωνική λογοδοσία. Σ’ αυτήν την περίπτωση κανένας δε θα μπορεί να παρεκτρέπεται-Ρέα: Κάτι άλλο τώρα. Ποια η γνώμη σας για την Παραπαιδεία; Συμμετέχουμε σε έναν αγώνα με πολύ άγχος και πολλά χρήματα…-Έδωσες τη σωστή λέξη, το άγχος που έχουμε όλοι μας, γονείς και μαθητές, για να μπουν τα παιδιά μας στα Πανεπιστήμια κ.λ.π. Αυτό το άγχος ειδικά σε μας τους γονείς είναι πολυδιάστατο και λόγω των πολλών υποχρεώσεων μας, αφού είμαστε λίγο χρόνο κοντά στα παιδιά μας. Έχομε, όμως, αποκτήσει μια νοοτροπία, είμαι και εγώ γονιός. Τα έχω περάσει και εγώ αυτά. Θεωρούμε κατ’ αρχήν ότι όσο πιο πολλά διαθέσουμε για το παιδί μας, τόσο πιο καλά. Έχομε κάνει την υποχρέωση μας απέναντι του. Λάθος μεγάλο. Ποιοτικό πρέπει να είναι ό,τι του προσφέρουμε. Δεύτερον είναι το εξής. Μέσα σ’ αυτό τον πόλεμο της βαθμολαγνίας που δημιουργείται, ενισχύουμε τα παιδιά με την παραπαιδεία. Με την παραπαιδεία που αδειάζει όμως το πορτοφόλι της ελληνικής οικογένειας, γιατί δεν είναι κι όλοι οι γονείς της ίδιας οικονομικής ευχέρειας για να αντέχουν όλες αυτές τις καταστάσεις. Με αυτή την έννοια δημιουργήθηκαν την προηγούμενη πενταετία και λειτούργησαν δύο θεσμοί. Η ενισχυτική διδασκαλία στο Γυμνάσιο και η πρόσθετη διδακτική στήριξη στο Λύκειο. Πάρα πολλά σχολεία και εδώ του Ηρακλείου ακολούθησαν τους θεσμούς αυτούς. Εγώ τουλάχιστον που παρακολουθούσα, διαπίστωσα ότι οι εκπαιδευτικοί που δίδασκαν είχαν μεράκι και ήθελαν να πετύχουν αυτοί οι δύο θεσμοί. Γιατί μη νομίζετε, οι εκπαιδευτικοί στο Δημόσιο σχολείο που έχω περάσει κι εγώ 20 χρόνια απ’ αυτό, θέλουν πραγματικά να υπάρξει αναβάθμιση αυτής της εκπαίδευσης και ότι γίνεται να γίνεται μέσα στην τάξη, γιατί θέλουν να δουν τη Δημόσια εκπαίδευση να είναι πολλά βήματα μπροστά, αφού και οι ίδιοι προσφέρουν μέσα σ’ αυτό. Σίγουρα σε κάθε κανόνα υπάρχουν και εξαιρέσεις, είναι όμως πολύ μικρός ο κανόνας των εξαιρέσεων. Εάν υποστηριχθούν αυτοί οι δύο θεσμοί, ενισχυτική διδασκαλία και πρόσθετη διδακτική στήριξη στο Λύκειο, τότε, αν θέλετε, ενισχύουν το μαθητή και δεν επιβαρύνουν την ελληνική οικογένεια. Δυστυχώς τα δύο τελευταία χρόνια αν παρακολουθήσετε στατιστικά στοιχεία, δεν κρατάω αυτή την στιγμή μαζί μου, αλλά είχα από τις απαντήσεις που μου έδωσε το Υπουργείο Παιδείας υπήρξε μια κατακόρυφη μείωση και του αριθμού των μαθητών που συμμετέχουν σ’ αυτούς τους δύο θεσμούς και των τμημάτων που δημιουργήθηκαν και των καθηγητών, γιατί αμέσως δε διέθεσε η πολιτεία τα χρήματα που έπρεπε να διαθέτει γι’ αυτούς τους δύο σημαντικούς θεσμούς. Έτσι λοιπόν επέστρεψαν τα παιδιά στην παραπαιδεία ξανά και οι γονείς.«…Καταλήψεις; Το τελευταίο όπλο ενός αγώνα…»-Νίκος: Ακούσατε για τις καταλήψεις για το …ζαμπόν;-Δε θέλω να πιστεύω ότι η κατάληψη λειτουργεί έτσι σήμερα. Πολλές φορές μπορούμε να δώσουμε μια άλλη διάσταση στις λέξεις. Σ’ ότι αφορά τις καταλήψεις τις τελευταίες βέβαια οφείλω να πω ότι δε κουβέντιασα με μαθητές και έτσι δεν ξέρω αν πραγματικά αυτό και μόνο το ζαμπόν ήταν το αίτημα ή υπήρχαν κι άλλα αιτήματα, τα οποία ενίσχυσαν αυτήν την κινητοποίηση και απλά δόθηκε η διάσταση στα μέσα ενημέρωσης μόνο μέσω του… ζαμπόν. Θεωρώ όμως ότι τα Σχολεία στο Ηράκλειο έχουν σημαντικά προβλήματα. Όπως είναι το θέμα της σχολικής στέγης. Ένα τεράστιο θέμα το οποίο είχε πάρει μία δυναμική για λύση τα τελευταία όμως χρόνια βάλτωσε δυστυχώς, γιατί πάλι οι χρηματοδοτήσεις είναι πολύ μικρές. Αυτό είναι σημαντικό. Και μ’ αυτή την έννοια οι καταλήψεις έχουν και ένα περιεχόμενο δυναμικότητας. Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να έχουν και προχειρότητα και οφείλω όμως, παιδιά, να σας πω και κάτι άλλο. Η κατάληψη για τους μαθητές είτε Γυμνασίου είτε Λυκείου, οι απεργίες για τους εκπαιδευτικούς ή για οποιεσδήποτε άλλες ομάδες εργαζομένων είναι θα έλεγα το τελευταίο όπλο ενός αγώνα. Αυτό λοιπόν το όπλο που είναι το πιο σημαντικό το τελευταίο σου όπλο δε θα το αναλώνεις ποτέ σε ασήμαντες διεκδικήσεις γιατί στο τέλος το εξαϋλώνεις και το αλλοιώνεις, του αλλοιώνεις την δυναμική του.- Νίκος: Πώς λύνονται τελικά τα προβλήματα στην εκπαίδευση;-Ένα πολύ μεγάλο θέμα είναι η διαβούλευση με τις ομάδες των εργαζομένων, με πληθυσμούς. Η διαβούλευση για τα θέματα της εκπαίδευσης είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα και θα πρέπει να ριζωθεί μέσα στη ζωή όλων μας, διότι ξέρετε ένα πράγμα, όταν υπάρχει διαβούλευση, ο διάλογος όσο έντονος κι αν είναι αυτός και όσες δυνατές συγκρούσεις κι αν έχει μέσα εξαιτίας των διαφορετικών απόψεων, διαμορφώνει προτάσεις στο τέλος, γιατί υπάρχει μια σύνθεση στο τέλος που στην υλοποίηση τους γίνονται αποδεκτές απ’ όλους, γιατί έχουν διαμορφωθεί απόψεις από όλους. Γι’ αυτό η κοινωνική διαβούλευση είναι πολύ σημαντικό. Για μένα λοιπόν κοινωνική διαβούλευση και κοινωνική λογοδοσία είναι δύο πολύ σημαντικά ζητήματα που πρέπει πλέον να τα βάλλουμε μέσα στη λειτουργία μας.-Ρέα: Μια τελευταία ερώτηση: πριν λίγες μέρες διάβασα σ’ ένα έντυπο ότι κατά την ομιλία των παιδιών στην Βουλή των Εφήβων τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και η Υπουργός Παιδείας αποκοιμήθηκαν. Είχαν και φωτογραφίες.-Εκεί δεν μπορώ ν’ απαντήσω εγώ γιατί δεν ήμουν εκεί όμως δώσατε την απάντηση εσείς. Σαφώς πρέπει ν’ ακούγονται τα παιδιά και με αυτή την έννοια σε ότι τουλάχιστον με αφορά οφείλω να σας πω ότι είμαι στη διάθεση σας, όποτε θέλετε, να κουβεντιάζομε ζητήματα και θέματα που έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση, εξειδικευμένα θέματα που σας απασχολούν , π.χ. κι έχουν να κάνουν με την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο με βάση έτσι όπως την ζείτε και με βάση τις εικόνες που έχετε πώς θα πρέπει να είναι.-Σας ευχαριστούμε πολύ που είχατε την καλοσύνη να αφιερώσετε σχεδόν δύο ώρες, για να μας μιλήσετε, με αλήθεια, σαφήνεια και ελπίδα για να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας.-Εγώ σας ευχαριστώ, παιδιά, που μου δώσατε την ευκαιρία να μπω και πάλι σε σχολείο, να δω νέους ανθρώπους και να πάρω μαζί μου τις απόψεις και τις παρατηρήσεις σας. Σε κάθε διάλογο κερδίζουν όλοι.
Για τα τρέχοντα, ελάτε απ' τη σελίδα μας στο Facebook