ΠΕΙΡΑγΜΑΤΑ

Βασισμένο στη συγκλονιστική αληθινή ιστορία της Έλεν Κέλερ και της Άννυ Σάλιβαν, «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» (1959) μπορεί να θεωρηθεί μια «θεατρική βιογραφία». Η Έλεν Κέλερ σε ηλικία 19 μηνών χάνει τις δυο πολυτιμότερες αισθήσεις της: την ακοή και την όρασή της και από τότε βυθίζεται σ΄ έναν κόσμο σκοτεινό, ξένο και μοναχικό. Η υπερβολική αγάπη των γονιών της γρήγορα παίρνει διαστάσεις οίκτου και θλίψης, επιδεινώνοντας έτσι την κατάστασή της. Όταν έρχεται η Άννυ Σάλιβαν ως δασκάλα βρίσκει ένα μικρό, ατίθασο αγρίμι. Όντας η ίδια πρώην τυφλή αμέσως καταλαβαίνει την ανάγκη της μικρής Έλεν να συνειδητοποιήσει τη σύνδεση αντικειμένων – λέξεων.
Η Άννυ Σάλιβαν, λοιπόν, αποτελεί το σύμβολο της θέλησης, της επιμονής και της υπομονής, που σε συνδυασμό με την τεράστια εσωτερική της δύναμη προσφέρει στην Έλεν νόημα στη ζωή της. Κι αν το θεατρικό έργο περιορίζεται στα γεγονότα έως τη στιγμή που η μικρή Έλεν πρόφερε την πρώτη της λέξη, η ιστορία της δεν σταματά εκεί. Η ίδια κατάφερε να αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Cambridge, υπήρξε εξαιρετικά παραγωγική συγγραφέας και υπέρμαχος του δικαιώματος της γυναικείας ψήφου, των εργατικών δικαιωμάτων και του σοσιαλισμού, ένα μοναδικό σύμβολο αυταπάρνησης, αφού, όπως η ίδια είχε πει: «όταν μια πόρτα στη ζωή κλείνει, μια άλλη ανοίγει. Ευτυχισμένος θα είναι ο άνθρωπος που δε θα σταθεί να κλαίει μπροστά στην κλειστή πόρτα, αλλά θα ψάξει να βρει την ανοιχτή και να ευτυχήσει».
Το ρόλο της δασκάλας, της Άννυ Σάλιβαν, υποδύεται η Πέγκυ Τρικαλιώτη, η οποία με λιτότητα και βαθιά συγκίνηση αποτύπωσε την επίπονη και επίμονη προσπάθειά της να ανοίξει σ΄ ένα παιδί που βρίσκεται στο σκοτάδι την πόρτα προς το φως. Η μικρή Δήμητρα Δουμένη με εκπληκτική και ανέλπιστη φυσικότητα μετατρέπεται στο αγρίμι Έλεν Κέλερ, που σταδιακά αφήνεται στην αγάπη της Άννυ Σάλιβαν. Ο Θωμάς Κινδύνης και η Γεωργία Μαυρογιώργη υποδύονται ικανοποιητικά το απελπισμένο ζευγάρι Κέλερ. Η σκηνοθεσία του Γιάννη Διαμαντόπουλου είναι η κατάλληλη για να μας εισαγάγει στο δράμα του μικρού κοριτσιού και στο στοίχημα της δασκάλας του. Πραγματικά, σε σκηνή κορυφαίας, κατά τη γνώμη μας, δραματικότητας αναδεικνύεται η τελευταία, όπου η μικρή Έλεν προφέρει την ΠΡΩΤΗ λέξη (ΝΕ-ΡΟ) που θα σηματοδοτήσει μια νέα αρχή.

Άλλη μια μέρα χαμμένη στην πλάνη
Τίποτα δε δίνει νόημα πια
Νοσταλγώ και πάλι τα όνειρα μου
Ακόμα περιμένω μιαν άλλη ζωή
Όνειρα που έκανα για μένα
Θυσίες που ποτέ μου δεν κατάλαβα
‘’Πώς να καταλάβεις’’με ρωτάς
΄΄Αφού φως στο παρελθόν ποτέ δεν ‘αναψες’’
και τώρα λοιπόν τα μάτια ανοίγω
καινούρια αρχή να κάνω
απ’το πείσμα παραλύω
τα πάντα υπομένω για άλλη μια φορά
την πόρτα ανοίγω να μπουν στην καρδιά
μα πάλι γυρνώ στα περασμένα
ξυπνώ εγωισμούς,καημούς και παραμύθια
ξεχνώ τις παλιές,καλές αναμνήσεις
και βάζω φωτιά σαυτά που θέλω να ζήσω
μα παλι εδώ μονη,πολιορκημενη
τα μάτια στους τοίχους γυρνάω
ένα κενό μέσα μου
μια φωνή,δυνατή ακούω και τρέχω….

Στις μέρες μας ακούμε από παντού για παγκοσμιοποίηση, πολυπολιτισμικότητα και ανοιχτά σύνορα. Τα χαρακτηριστικά της παγκοσμιοποίησης εμφανίζονται σε ποικίλους τομείς. Ένας από αυτούς έχει να κάνει και με τη διαφοροποίηση που παρατηρείται στο γλωσσικό μας κώδικα. Έτσι όχι σπάνια παρατηρείται το φαινόμενο του γλωσσικού ρατσισμού. Όλοι είμαστε πρόθυμοι να δεχτούμε τους άλλους, όποιοι κι αν είναι, όπως κι αν είναι, ό,τι κι αν πιστεύουν ή μιλάνε. Στην πορεία όμως φαίνεται ότι μάλλον δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι. Συχνά μάλιστα δεν είμαστε έτοιμοι ούτε της διπλανής πόλης τους ανθρώπους να δεχτούμε. Εξετάζουμε προσεκτικά πώς μιλά και γρήγορα βγάζουμε τα συμπεράσματά μας:

αυτός έχει κρητική προφορά
Άρα είναι κρητικός.
Οι κρητικοί είναι ψεύτες
Άρα: αυτός είναι ψεύτης

Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο κάποιος μιλάει, παρέχει απλώς κάποια δείγματα κοινωνικής φύσης και σε καμιά περίπτωση ασφαλή δεδομένα για το χαρακτήρα του. Ως επί το πλείστον, ο τρόπος ομιλίας κάποιου δε θα πρέπει να χρωματίζεται ούτε θετικά ούτε αρνητικά. Αντίθετα, πολλές φορές στη διάρκεια μιας συζήτησης, οι διάφοροι συνδαιτυμόνες ίσως αντιμετωπίσουν δυσκολίες στον τρόπο επικοινωνίας που αναπτύσσεται. Σαν αποτέλεσμα δημιουργείται δυσφορία και ο διάλογος δεν μπορεί να αναπτυχθεί ομαλά. Η αλήθεια μένει απροσπέλαστη και δεν επιτυγχάνονται οι αρχικοί στόχοι.

Σε ποιο βαθμό όμως επηρεάζονται τα θύματα του γλωσσικού ρατσισμού από τέτοιου είδους συμπεριφορές; Λόγω αυτών των αρνητικών προκαταλήψεων μπορεί κάποιος να οδηγηθεί σε γλωσσική «ανασφάλεια», να θεωρεί ότι δε μιλάει καλά αφού δεν είναι αποδεκτός και έτσι να εγκαταλείψει τη μητρική του γλώσσα και να προσαρμοστεί τελείως στη γλώσσα που γίνεται αποδεκτή από το κοινωνικό σύνολο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν εγκαταλείπει μόνο τη γλώσσα του αλλά και την οικογένειά του, τους φίλους του, την ιδιαίτερη πατρίδα του, τις παραδόσεις του. Εγκαταλείποντας τον ιδιαίτερο χρωματισμό της διαλέκτου του, φράσεις ολόκληρες ιδιωματικές, τελικά εγκαταλείπει στοιχεία του χαρακτήρα του.

Είναι όμως τόσο καταλυτικός ο φορέας αυτής της μορφής ρατσισμού;
Ο γλωσσικός ρατσισμός δεν έχει όρια. Υπάρχουν διάφορες μορφές εκδήλωσης που οδηγούν σε μία γενικότερη αποστροφή. Κάθε παιδί-θύμα αυτής της μορφής περιθωριοποίησης προσλαμβάνει τις διάφορες νύξεις και σχόλια με τον δικό του τρόπο. Όταν μάλιστα πρόκειται για μικρά παιδιά, αν το σχολείο και η οικογένεια δεν τα στηρίξει, τότε οι συμμαθητές τους εύκολα θα τους κολλήσουν μια ετικέτα που θα τα συνοδεύει για πολλά χρόνια: «ήρθε από το χωριό, γι αυτό μιλάει έτσι»: είναι τα πιο συνήθη σχόλια που ακούγονται.

Παιδιά …φαναριών, παιδιά …του πεζοδρομίου, παιδιά χωρίς γονείς…

Όμως υπάρχουν και περιπτώσεις παιδιών που έχουν στιγματιστεί από τις πράξεις των μεγάλων. Παιδιά που έχουν βιαστεί, που έχουν εξαναγκαστεί να δουλεύουν αντί να μορφώνονται, που έχουν αδικηθεί, που έχουν τρομοκρατηθεί και φοβισμένα καλούνται να συμμετάσχουν σε μια κοινωνία που υποκριτικά τα αγκαλιάζει, αφού προηγουμένως τα έχει στιγματίσει. Τα παιδιά αυτά νιώθουν έναν άλλο ρατσισμό όχι εξαιτίας της γλώσσας τους, αλλά εξαιτίας του στιγματισμού τους. Γι’ αυτά δεν υπάρχουν δικαιώματα ούτε αγάπη ούτε αγκαλιά. Κρατούν το στόμα τους κλειστό και υπομένουν πάνω τους βάρβαρες πράξεις. Εγκαταλείπουν το σχολείο, δε γελούν όπως εμείς, δε μεγαλώνουν όπως εμείς. Στερούνται αυτά που καθένας μας θεωρεί αυτονόητα. Ο αριθμός τους φαίνεται να αυξάνει καθημερινά, καθώς είναι πολλοί αυτοί που θέλουν πάνω τους ή μέσα τους να αποτυπώσουν όλη την αρρωστημένη φύση τους. Πού μπορούν να απευθυνθούν;

Ρωτήσαμε και μας είπαν για διάφορους φορείς, ανάμεσα στους οποίους καταθέτουμε λίγα για το σύλλογο ‘το χαμόγελο του παιδιού’, ιδρυμένο μόνο για ένα σκοπό: την παροχή αγάπης και φροντίδας των παιδιών που έχουν την ανάγκη μας. Αυτά τα αφανή θύματα που είναι η πιο θλιβερή εικόνα της σημερινής κοινωνίας. Ζητήσαμε από έναν Ψυχολόγο του Συλλόγου, τον κ. Στέφανο Αλεβίζο, να μας δώσει κάποιες πληροφορίες για τις δραστηριότητές του. Μας συγκίνησε ο λόγος για τον οποίο κλήθηκαν ειδικοί επιστήμονες να ιδρύσουν και να στελεχώσουν αυτό το φορέα. Είναι γραμμένος στο κείμενο του μικρού Ανδρέα. Ο κ. Αλεβίζος μας μίλησε με πολύ πόνο αλλά και αποφασιστικότητα για το έργο που καθημερινά επιτελείται στους χώρους του Συλλόγου. Δεν είναι και μικρό πράγμα παιδιά Ελληνάκια, Αλβανάκια, Κινεζάκια να παίζουν μαζί, να παλεύουν να διώξουν από μέσα τους τον κακό λόγο που άκουσαν, την κακή πράξη που δέχτηκαν, το κρύο, τη δίψα και την πείνα που έζησαν. «Χωρίς κοινή γλώσσα να τα ενώνει, τα βλέπουμε να αγκαλιάζονται, να γελούν, να παίζουν, να τραγουδούν και να χορεύουν όλα μαζί, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο» μας είπε ο κ. Αλεβίζος κι αυτό είναι σίγουρα η καλύτερη αμοιβή τους.

Εμείς που ζούμε μέσα στη σιγουριά της καθημερινότητας, στη ζεστή αγκαλιά του σπιτιού μας νομίζουμε ότι αυτά τα απλά πράγματα που λέγονται στέγη, γονείς, φαί και σχολείο είναι για όλους. Μια ματιά στους γύρω μας αρκεί για να εκτιμήσουμε ό,τι απλόχερα μας δίδεται και να γίνουμε λιγότερο αντικοινωνικοί, ρατσιστές και μισάνθρωποι.

Στο πλαίσιο λοιπόν της εκπαιδευτικής μας εκδρομής στο ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες είχαμε τη μοναδική ευκαιρία να επισκεφτούμε μια άλλη πόλη της Ευρώπης και να παρατηρήσουμε διαφορές σε σχέση με τη χώρα μας. Κάνοντας βόλτες λοιπόν στην πόλη επικεντρωθήκαμε σε ένα μεγάλο μέρος της, τα πάρκα. Σε σύγκριση με την Ελλάδα, τα πάρκα τόσο στις Βρυξέλλες όσο και στο Παρίσι είναι μέρη στα οποία καθένας ανεξαρτήτως ηλικίας μπορεί να αξιοποιήσει ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο του.

Κατ’ αρχάς, όσα πάρκα επισκεφθήκαμε ήταν καθαρά και περιποιημένα μέρη στα οποία δεν φοβάσαι να κυκλοφορήσεις, και αυτό γιατί η πολιτεία έχει  μεριμνήσει  για την καλύτερη δυνατή τους κατάσταση, φροντίζοντας για την απουσία αδέσποτων ζώων, τα οποία είναι φορείς ασθενειών και μερικές φορές επιθετικά και επικίνδυνα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε βέβαια και την απουσία των σκουπιδιών από τους χώρους πρασίνου κάτι που σημαίνει πως και για αυτό έχει μεριμνήσει η πολιτεία τόσο για λόγους αισθητικής όσο και για την αποφυγή εστιών μόλυνσης, ένα καθήκον που δυστυχώς παραμελείται στα ελληνικά πάρκα, πως ακριβώς συμβαίνει με τα αδέσποτα ζώα.

Το τσιμέντο ήταν περιορισμένο και κυριαρχούσε το γρασίδι, η πυκνή βλάστηση και η μεγάλη ποικιλία σε είδη δέντρων και λουλουδιών. Επίσης, διέθεταν κατασκευές τόσο για την μεγαλύτερη ευχαρίστηση των πολιτών όσο και για τη λειτουργικότητα του πάρκου, όπως για παράδειγμα ειδικά κιόσκια για ανάπαυση και πολλά παγκάκια, καθώς  και ειδικούς  χώρους όπου όταν το επέτρεπε ο καιρός γινόντουσαν διάφορα θεατρικά δρώμενα προς αναψυχή των θαμώνων των πάρκων.

Επιπλέον, το κεφάλαιο «αισθητική» ήταν  πολύ προσεγμένο από την πολιτεία. Μεγάλα σιντριβάνια, αγάλματα και κατασκευές συνέθεταν ένα πολύ ενδιαφέρον τοπίο. Τέλος,  το μεγάλο μέγεθος  των πάρκων έδινε τη δυνατότητα στους πολίτες για άσκηση και περίπατο. Οι φωτογραφίες που τραβήξαμε κατά την διάρκεια των περιπάτων μας θα μπορέσουν πιστεύουμε να σας δώσουν και σας την ευκαιρία να εντοπίσετε τις διαφορές και να κάνετε την σύγκριση.

Η αύξηση της χοληστερόλης στο αίμα αποτελεί την σημαντικότερη αιτία της στεφανιαίας νόσου, δηλαδή της στηθάγχης και του εμφράγματος. Η υπερχοληστερο-λαιμία μαζί με το κάπνισμα, την υπέρταση και το ζαχαροδιαβήτη αποτελούν τους 4 μεγαλύτερους παράγοντες κινδύνου για τη στεφανιαία νόσο.(Είναι οι 4 δήμοι της καρδιάς). Η χοληστερόλη εναποτίθεται στα τοιχώματα των αγγείων, ιδίως των στεφανιαίων αγγείων της καρδιάς, σχηματίζοντας την αθηρωματική πλάκα, με συνέπεια :

• την ελάττωση του εύρους των αρτηριών
• τη μείωση της παροχής αίματος στο μυϊκό ιστό της καρδιάς και
• το σχηματισμό θρόμβων και αποφράξεων των στεφανιαίων αγγείων, με αποτέλεσμα την εκδήλωση εμφράγματος του μυοκαρδίου

Η χοληστερίνη είναι ένα απολύτως απαραίτητο λιπίδιο για τον οργανισμό και αποτελεί στοιχείο της κάθε κυτταρικής μεμβράνης. Ένα μεγάλο μέρος της παράγεται από τον ίδιο τον οργανισμό, στο συκώτι. Αλλά επιπλέον, προσλαμβάνουμε χοληστερόλη και από ορισμένα τρόφιμα, όπως τα αυγά, το κρέας, τα γαλακτοκομικά προϊόντα (παρακάτω φαίνονται πιο αναλυτικά). Επίσης, η χοληστερίνη προσλαμβάνεται μέσω των τροφών αλλά και συνθέτεται στον οργανισμό. Στον οργανισμό ενώνεται με λιποπρωτεΐνες και σχηματίζει διάφορες ενώσεις. Με βάση αυτό διακρίνεται σε ‘καλή’(HDL= υψηλής πυκνότητας σε λιποπρωτεΐνες) και σε ‘κακή’(LDL= χαμηλής πυκνότητας σε λιποπρωτεΐνες). Οι λιποπρωτεΐνες, με τις οποίες είναι ενωμένη η χοληστερίνη, καθορίζουν την επίδραση της στα αγγεία. Όσο υψηλότερα είναι τα επίπεδα της ‘κακής’ ( LDL) χοληστερίνης, τόσο μεγαλύτεροι είναι και οι καρδιαγγειακοί κίνδυνοι. Αν η τιμή της LDL είναι πάνω από 140-150 και η τιμή της HDL μικρότερη από 45 τότε, άσχετα από το ολικό επίπεδο χοληστερίνης, απαιτείται ειδική διατροφική αγωγή με χαμηλά ποσοστά ζωικών τροφών, χοληστερίνης και γενικά λιπών και παράλληλα αύξηση της λήψης φυτικών ινών. Φυσιολογικό επίπεδο συνολικής χοληστερίνης : κάτω από 200.

Επίπεδο HDL: πάνω από 35.

Επίπεδο LDL: κάτω από 130.

• Η μαγειρική παρασκευή να είναι απλή, χωρίς τσιγάρισμα και τηγάνισμα.

• Προτιμήστε ελαιόλαδο, αλλά όχι σε υπερβολική ποσότητα.

Επίσης, η αύξηση του βάρους κυρίως στα άτομα με πολύ λίπος στην περιοχή της κοιλιάς, προκαλεί την αύξηση της LDL και τη μείωση της HDL. Και τέλος πρόσφατες έρευνες από το University College του Λονδίνου, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι άνθρωποι που υποφέρουν από άγχος έχουν αυξημένες πιθανότητες να υποφέρουν και από χοληστερίνη και συνεπώς από καρδιαγγειακά νοσήματα. Διότι το άγχος αυξάνει τη χοληστερίνη επειδή το στρες κάνει το σώμα να παράγει περισσότερη ενέργεια στη μορφή γλυκόζης και λιπαρών οξέων. Για να μεταφερθούν στο σώμα οι ουσίες αυτές, μέσω των ιστών, χρειάζονται την LDL, κάτι που σημαίνει αύξηση της ‘κακής’ χοληστερίνης (LDL).

• Αν είστε υπέρβαροι ,πρέπει να χάσετε βάρος.
• Αν καπνίζετε, σταματήστε.
• Ξεκινήστε γυμναστική.
• Ελαττώστε την κατανάλωση κορεσμένων λιπών και αντικαταστήστε τα με μη κορεσμένα. Για βοήθεια, απευθυνθείτε σε κάποιον διαιτολόγο
• Μειώστε την κατανάλωση αλκοόλ.
• Αυξήστε την ποσότητα φυτικών ινών στη διατροφή σας όπως  η βρώμη, τα φασόλια και τα φρούτα.
• Ελέγχετε συχνά τα επίπεδα χοληστερινής και ζητείστε τη βοήθεια του γιατρού σας για τη συχνότητα των εξετάσεων.

Η χοληστερόλη στο αίμα μπορεί να μειωθεί με σωματική άσκηση και με περιορισμό της κατανάλωσης λιπαρών ουσιών ζωικής προέλευσης. Εκείνο που είναι σημαντικό να γνωρίζουμε είναι ότι υπάρχουν τρόφιμα που είναι σε θέση να μειώνουν ουσιαστικά τη χοληστερόλη στο αίμα.  Η προσεκτική επιλογή τροφίμων μπορεί να συμβάλλει μαζί με άλλα μέτρα. Ο στόχος μας είναι εντός των φυσιολογικών ορίων χοληστερόλης αίματος, να έχουμε χαμηλά επίπεδα κακής χοληστερόλης LDL και υψηλά επίπεδα καλής χοληστερόλης HDL.

Τα υψηλά επίπεδα κακής χοληστερόλης αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Το αλεύρι βρώμης μειώνει την κακή χοληστερόλη. Ο λόγος είναι ότι είναι πλούσιο σε διαλυτές φυσικές ίνες. Οι ίνες αυτές στο έντερο δεσμεύουν τη χοληστερόλη που υπάρχει στη χολή που εκκρίνεται στο πεπτικό σύστημα. Η δέσμευση της χοληστερόλης από τις φυσικές ίνες δεν επιτρέπει την απορρόφηση της από το έντερο.

Συνοπτικά, λοιπόν, βλέπουμε ότι οι ακόλουθες κατηγορίες τροφίμων μπορούν να μας βοηθούν στην αποτελεσματική μείωση της χοληστερόλης αίματος:

1. αλεύρι και πίτουρο βρώμης

2.φασόλια, λαχανάκια των Βρυξελλών, μήλα, αχλάδια, δαμάσκηνα

3. κριθάρι, ψύλλιο

4. πρωτεϊνη της σόγιας

5. καρύδια, αμύγδαλα

6. τρόφιμα εμπλουτισμένα σε φυτικές στερόλες (μαργαρίνη, χυμός πορτοκαλιού και  αλλά)

Τελειώνοντας θέλουμε να επαναλάβουμε ότι η προσπάθεια για τη μείωση της χοληστερόλης στο αίμα έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

• Είναι μακροχρόνια.
• Περιλαμβάνει περιορισμό της κατανάλωσης λιπαρών ζωικής προέλευσης.
• Περιλαμβάνει τακτική σωματική άσκηση.
• Στηρίζεται σε επιλογή τροφίμων και φαγητών που μειώνουν την κακή χοληστερόλη αίματος.
• Βασίζεται στην παρακολούθηση από το γιατρό που θα αποφασίσει πότε είναι αναγκαίο να χορηγηθούν φάρμακα όπως οι στατίνες.

Αξίζει τον κόπο να δώσουμε προσοχή και να εφαρμόζουμε τις βασικές αυτές αρχές. Μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής μας

παρατείνοντας παράλληλα τη διάρκειά της.

Είμαι ελεύθερη να σκέφτομαι,

Μα δεν είμαι απλώς ελεύθερη να σκέφτομαι, είμαι ελεύθερη και να νιώθω,

Όχι δεν είναι μόνο αυτά, είμαι ελεύθερη και να ονειρεύομαι, τα πιο μαγικά κομμάτια της ύπαρξής μου.

Μα υπάρχει κάτι ακόμη πιο μαγικό , αυτή μου την ελευθερία δεν μπορεί ποτέ και κανείς να μου την στερήσει, γιατί είναι μονάχα δικιά μου για πάντα, γιατί μέσα σε αυτό τον κόσμο δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να είναι πραγματικά δικό μου, μόνο εγώ,

Τίποτα άλλο δεν μου ανήκει, μονάχα ο εαυτός μου.

Η δική μου μοναδική περιουσία είναι οι σκέψεις μου,

Είναι τα συναισθήματά μου, είναι τα όνειρα μου,

και αυτή είναι η μεγαλύτερη περιουσία που θα μπορούσα ποτέ να έχω.

Τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα είναι ένα πρόβλημα που αγγίζει όλους μας και ιδιαίτερα τους νέους. Η σωστή και έγκυρη πληροφόρησή μας γύρω από αυτό το θέμα είναι ο μόνος τρόπος προφύλαξης ή αντιμετώπισης του.

Τα Σ..Μ.Ν. είναι ένα σοβαρό πρόβλημα δημόσιας υγείας που έχει επιταθεί τα τελευταία χρόνια λόγω της εύκολης μετακίνησης των πληθυσμών και του σύγχρονου τρόπου ζωής. Σήμερα, τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα φτάνουν σε αριθμό τα 18-20. Τα κυριότερα είναι:

• Η σύφιλη
• Η βλεννόρροια
• Ο έρπης των γεννητικών οργάνων
• Η φθειρίαση του εφηβαίου
• Το μαλακό έλκος
• Το αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα
• Τα οξυτενή κονδυλώματα
• Η ηπατίτιδα Β
• Το σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (AIDS)

AIDS (Acquired Immune Deficiency Syndrome):

Αποτελεί σήμερα το πιο διαδεδομένο από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και την τέταρτη πιο θανατηφόρα ασθένεια του πλανήτη. Υπολογίζεται ότι σε 20 χρόνια 70.000.000 άνθρωποι θα πεθάνουν από AIDS.Ο ιός HIV(Human Immunodeficiency Virus) ή αλλιώς ο ιός της Ανοσοανεπάρκειας προσβάλλει τα λεμφοκύτταρα και πλήττει το ανοσοποιητικό σύστημα καθιστώντας τον οργανισμό ευάλωτο σε μολύνσεις και ασθένειες. Μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή αλλά και με σύριγγες, μεταγγίσεις αίματος καθώς και από τη μητέρα στο έμβρυο. Δε μεταδίδεται όμως με την κοινή χρήση μαχαιροπήρουνων, πιάτων, ποτηριών, τουαλέτας, πισίνας ούτε με το φιλί, τη χειραψία, το βήχα, το φτάρνισμα, με τα κουνούπια ή τα ζώα.

Φάρμακο ή εμβόλιο για το AIDS δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη αλλά υπάρχει ένας συνδυασμός φαρμάκων που επιμηκύνουν τη ζωή των οροθετικών και πολλές φορές καθιστούν την ασθένεια χρόνια.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το εμβόλιο βρίσκεται στα περίπτερα  καθώς η καλύτερη προφύλαξη κατά του AIDS είναι η σωστή χρήση προφυλακτικού.

Η χρήση του προφυλακτικού είναι μια υπόθεση λίγων λεπτών, όμως προστατεύει από όλα τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.

Γι’ αυτό πρέπει να γίνεται σωστή χρήση:

• Το προφυλακτικό χρησιμοποιείται μόνο μια φορά.
• Η έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες καταστρέφει τα προφυλακτικά.
• Τα προφυλακτικά έχουν ημερομηνία λήξης.
• Συσκευασίες που έχουν ανοιχθεί και δεν έχουν χρησιμοποιηθεί άμεσα είναι άχρηστες.

Στην εκδρομή που πραγματοποιήθηκε στις 22.03.2008 επισκεφτήκαμε τέσσερις ευρωπαϊκές πόλεις, τις Βρυξέλλες (όπου και διανυκτερεύσαμε), το Παρίσι, τη Γάνδη και τη Μπριζ. Μαγευτήκαμε από αυτές τις τόσο διαφορετικές μεταξύ τους μεγαλουπόλεις και δεν χορταίναμε να θαυμάζουμε τα αξιοθέατα, τη μεγαλοπρέπεια και πάνω από όλα την ομορφιά αυτών των πόλεων. Δυστυχώς όμως, δεν χορτάσαμε κανονικό φαγητό.

Πρώτα από όλα, το καθημερινό μας πρόγραμμα ήταν πολύ αυστηρό και κινούνταν γύρω από τα σημεία αναφοράς της κάθε πόλης, συνεπώς δεν υπήρχε αρκετός χρόνος να αφιερώσουμε για φαγητό. Ούτως η άλλως δεν ταξιδεύαμε μέχρι το Βέλγιο για να φάμε. Το χειρότερο, όμως, που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ήταν η διαφορετικότητα της ευρωπαϊκής κουζίνας από την κρητική.

Την πρώτη μέρα στις Βρυξέλλες γυρίσαμε τα μαγαζιά, κυρίως ψάχνοντας κάποιο σούπερ μάρκετ για να προμηθευτούμε νερό. Το νερό, λοιπόν, βρισκόταν σε εξωφρενικά υψηλές τιμές όπως και καθετί άλλο δροσιστικό. Έτσι, έπρεπε να περιορίσουμε κάπως την κατανάλωση νερού. Ευτυχώς, τις επόμενες μέρες κινηθήκαμε πιο σωστά και αγοράσαμε πολλά μπουκάλια νερό σε λογικές τιμές, ώστε να μην διψάσουμε όσο θα βρισκόμασταν εκεί.

Την ίδια μέρα, το βράδυ σκορπιστήκαμε στα στενά γύρω από την Γκραν  Πλας (μία από τις ωραιότερες ευρωπαϊκές πλατείες με επιβλητικά κτίρια σε στυλ μπαρόκ), στα οποία υπήρχαν διάφορα εστιατόρια για να φάμε. Κάτι που μας έκανε από την αρχή εντύπωση ήταν ότι το κρέας έπρεπε να το ζητήσουμε καλά ψημένο, αλλιώς ήταν σχεδόν ωμό. Καθώς, λοιπόν, πολλοί από εμάς δεν το γνωρίζαμε, απογοητευτήκαμε από την παραγγελία μας. Επίσης, σε αντίθεση με τις πλούσιες μερίδες στα ελληνικά εστιατόρια, εκεί ήταν πολύ λιτές και περιορίζονταν μόνο στην εμφάνιση κι όχι στην γεύση.

Κουρασμένοι, εξουθενωμένοι από το κρύο και πάνω από όλα πεινασμένοι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ανακτήσουμε δυνάμεις για της επόμενης μέρας την εκδρομή στο Παρίσι. Το πρωί της Κυριακής για καλή μας τύχη μας περίμενε μία έκπληξη στο ξενοδοχείο.

Το πρωινό ! Κατά περίεργο τρόπο, το πρωινό ήταν δίχως αμφιβολία καταπληκτικό. Είχε τα πάντα, που μπορούσε κανείς να επιθυμήσει για να ξεκινήσει τη μέρα του. Αναπληρώσαμε, χάρη στο πρωινό, το κενό που είχαμε αφήσει στο στομάχι μας την προηγούμενη μέρα και ξεκινήσαμε για Παρίσι.

Η Γαλλία φημίζεται για πολλά πράγματα. Αλλά κυρίως για την πανέμορφη πρωτεύουσα της και την θεσπέσια κουζίνα της. Ο χρόνος όμως που διαθέταμε στο Παρίσι δεν ήταν αρκετός για να θαυμάσουμε τα πολυάριθμα αξιοθέατα, πόσο μάλλον για να γευτούμε τη γαλλική κουζίνα. Για αυτό το λόγο, αφιερώσαμε το λιγοστό χρόνο που είχαμε για να προλάβουμε έστω να δούμε μερικά από τα μνημεία, τα περίφημα κτηρια της Γαλλίας και τα γραφικά τοπία που υπάρχουν στις όχθες του Σηκουάνα. Είχαμε βέβαια λίγο χρόνο για γρήγορο φαγητό στο κέντρο  Ζορζ Μπομπιντού στην πλατεία Μαρέ, στο κέντρο του Παρισιού, αλλά και πάλι πολλοί από εμάς ούτε αυτήν την φορά έμειναν ικανοποιημένοι από το φαγητό. Αξίζει μόνο να σημειώσουμε ότι φάγαμε πολύ ωραίες βάφλες με σοκολάτα.

Για άλλη μια φορά, γυρίσαμε στο ξενοδοχείο εξαντλημένοι προσδοκώντας το πρωινό της επόμενης μέρας και την εκδρομή στη Γάνδη και στη Μπριζ ήταν απερίγραπτη. Σαν πόλεις έμοιαζαν πολύ αλλά κάθε μία είχε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Στα πλακόστρωτα δρομάκια τους είχε ένα σωρό σοκολατερί που για πολλούς από μας τους λάτρεις της σοκολάτας ήταν δύσκολο να αντισταθούμε και να μην μπούμε σε όλες. Όπως και σε κάθε άλλη πόλη που επισκεφτήκαμε είχαμε και σε αυτές τις δύο παραμυθένιες πόλεις χρόνο για να ξεκουραστούμε και να φάμε. Ήταν επόμενο μετά από τις συνεχείς μέχρι τότε αποτυχίες να διαλέγουμε γεύμα, αυτή τη φορά να είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί στις επιλογές μας. Μείναμε λοιπόν γενικά ευχαριστημένοι εκτός από μερικούς που έκαναν το λάθος να παραγγείλουν ψαρόσουπα που αποδείχθηκε η ντροπή όλων των σουπών παγκοσμίως!

Την επόμενη και τελευταία μέρα στις Βρυξέλλες επισκεφτήκαμε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μετά ριχτήκαμε στα ψώνια και στα δώρα για τα σπίτια μας. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφερθώ και να επαινέσω τις σοκολατερί του Βελγίου, ή καλύτερα των Βρυξελλών, της Γάνδης και της Μπριζ.

Κατά τη γνώμη μου (και πιστεύω ότι πολλοί την ασπάζονται ) οι Βρυξέλλες είναι ο παράδεισος της σοκολάτας. Στις πολυάριθμες σοκολατερί που υπάρχουν μπορεί κανείς να βρει τους πιο απίθανους συνδυασμούς σοκολάτας εγκλωβισμένους σε μικρά σοκολατάκια που απελευθερώνονται την στιγμή που συναντιούνται με τη στοματική κοιλότητα. Δεκάδες από αυτά τα σοκολατάκια με διαφορετική γεύση, σχήμα και υφή ήταν ικανά ακόμα και να πραγματοποιήσουν τα όνειρα ορισμένων. Παρόλο που δεν ευχαριστηθήκαμε φαγητό στο ταξίδι μας δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση όμως να αρνηθούμε ότι δεν κάλυψαν την απώλεια αυτή τα μικρά σοκολατάκια.

Φορτωμένοι με δώρα και σοκολατάκια επιστρέψαμε στο Ηράκλειο. Χωρίς υπερβολές, από την εμπειρία μας μπορούμε να δηλώσουμε με κάθε ειλικρίνεια ότι η κρητική κουζίνα δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστο να συγκριθεί με καμιά άλλη κουζίνα. Μπορεί η πόλη μας να μην είναι ισάξια σε ομορφιά με όλες τις παραπάνω πόλεις αλλά καμία περίπτωση η κουζίνα αυτών των πόλεων δεν είναι ισάξια και θεσπέσια όπως η δική μας.

ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ, ΜΠΡΙΝΤΑΛΟΥ, ΠΑΣΠΑΛΑΚΗΣ, ΧΑΡΩΝΙΤΗΣ, ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΧΟΥΜΑΣ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΙΚΩΝ

etudier, study, student ,στούντιο(ηχογράφηση)…. Τι σχέση έχουν μεταξύ τους αυτές οι λέξεις; Είναι φανερό ότι προέρχονται από την ίδια ρίζα. Η λατινική γλώσσα ανήκει στον ιταλικό κλάδο των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Είναι συγγενής της αρχαίας ελληνικής στη μορφολογία και τη δομή γενικότερα.

Τα Λατινικά είναι γλώσσα που μιλιόταν στη περιοχή γύρω από τη Ρώμη που λεγόταν Λάτιο, οπότε πήρε το όνομα Λατινική. Έγινε πολύ σημαντική ως επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όλες οι λατινογενείς γλώσσες  προέρχονται από τα Λατινικά και πολλές λατινικές λέξεις υπάρχουν στις σύγχρονες γλώσσες με πιο χαρακτηριστική τα Αγγλικά.

Τα Λατινικά είναι ένα μάθημα που διδάσκεται στο σχολείο μόνο στα παιδία της Θεωρητικής Κατεύθυνσης. Κατά πόσο όμως αυτό είναι σωστό;

Ορισμένα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν αυτή τη γλώσσα, να ταξιδέψουν στο θαυμαστό κόσμο της και παράλληλα να συνειδητοποιήσουν τις ομοιότητες που έχει με τις υπόλοιπες. Μήπως λοιπόν, τα βιβλία για τη μάθηση ξένων γλωσσών θα ήταν σωστό να περιλαμβάνουν ένα κεφάλαιο γενικής γνώσης των Λατινικών; Έτσι η κατανόηση αλλά και η κατοχύρωση των γλωσσών καθίσταται πιο δυνατή καθώς με κατάλληλους συνειρμούς μπορούμε να συγκρατήσουμε ευκολότερα λέξεις της Αγγλικής, Γαλλικής, Γερμανικής γλώσσας. Επομένως πέρα από τις γνώσεις που αποκομίζουν το μάθημα αυτό μετατρέπεται σε ένα είδος διασκέδασης.

Μήπως πάλι θα πρέπει να σκεφτούμε το ενδεχόμενο της διδασκαλίας των Λατινικών ως μάθημα γενικής παιδείας; Έτσι θα δοθεί η ευκαιρία και στους μαθητές των υπολοίπων κατευθύνσεων για μια μικρή περιήγηση στο μαγευτικό κόσμο της Λατινικής γλώσσας.

Τα Λατινικά δεν είναι νεκρή γλώσσα. Σαν μαθήτρια Θεωρητικής Κατεύθυνσης, μπορώ να σας πω ότι η Λατινική γλώσσα ζει και βασιλεύει και αποτελεί συνδετικό κρίκο για τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Μαρία Τσικαλά

Όλοι μας έχουμε ζήσει σε πολύ απίθανες καταστάσεις, εκεί που απλά εμφανίζεται το αδιέξοδο και που όλα εξαρτώνται από την δική μας απόφαση. Στο να κάνουμε τη σωστή επιλογή μεγάλη σημασία έχουν η χρονική περίοδος της ζωής μας, το περιβάλλον του τότε, η εσωτερική μας καλλιέργεια,  η ψυχική μας διάθεση,
αλλά και οι γνώσεις μας αν και οι γνώσεις απλά διαμορφώνουν ως ένα σημείο το χαρακτήρα μας και τη συμπεριφορά μας.. Οι γνώσεις είναι πολύτιμες.
Άνθρωποι είμαστε, με ευαισθησίες και συναισθήματα. Και φυσικά ότι η εμπειρίες, όταν αξιοποιούνται, αποτελούν καθοριστικό οδηγό των μελλοντικών επιλογών και αποφάσεων.

Αν όμως καλυφθούν από το “εγώ” μας, τότε είναι παντελώς άχρηστες…

Βρισκόμαστε σε καταστάσεις που η ψυχολογία μας, ενώ δεν πρέπει να μας επηρεάζει για να κάνουμε τη σωστή επιλογή  είναι αυτή που τελικά  θα φέρει την ανατροπή. Αλλά μήπως εμείς βλέπουμε και αποφασίζουμε στο περιβάλλον που εμείς θέλουμε? Σαφώς οι επιλογές μας είναι καθαρά θέμα συγκυριών. Μία απόφαση μια στιγμή μπορεί να είναι τελείως αντίθετη με αυτή μίας άλλης στιγμής. Σίγουρα όλα αυτά τα επηρεάζουν ο τρόπος σκέψης  μας και οι αρχές μας που μας επιβάλλουν να τηρούμε τα «πρέπει» μας σε βάρος των «θέλω» μας. Και εκεί είναι που κάνουμε τη λάθος επιλογή, την επιλογή η οποία δεν είναι δική μας αλλά των «πρέπει» μας. Αλλά υπάρχουν λάθος επιλογές? Και μήπως δεν είναι λάθος οι επιλογές αλλά λάθος κριτήρια? Μαθαίνουμε από πράξεις,  παραλείψεις  και προηγούμενες εμπειρίες. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος για να πας παρακάτω. Όταν κάποιος κάνει μία επιλογή αυτή δεν αλλάζει και δεν μπορεί να θεωρηθεί σωστή η λάθος εφόσον δεν ξέρεις πως θα εξελιχθεί ή το πώς θα λειτουργούσε η οποιαδήποτε άλλη επιλογή τη συγκεκριμένη στιγμή γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να επαναληφτούν οι στιγμές και δυστυχώς οι σωστές η λάθος επιλογές κρίνονται εκ των υστέρων.

Αλλά και αν τελικά αυτό που θα αποφασίζουν θα είναι το λάθος για τη συγκεκριμένη στιγμή και τελικά μας κυνηγάει για όλη μας τη ζωή? Εξάλλου τα πάντα κρίνονται από το αποτέλεσμα. Στο μόνο που μπορούμε να στηριχτούμε είναι ο ακλόνητος χαρακτήρας μας και η ψυχική αντοχή μας.

Μήπως τελικά οι επιλογές μας είναι και αυτές που μας αξίζουν?

Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να ζήσουμε τη ζωή πριν μας ζήσει εκείνη με τα “σωστά” και τα “λάθη”της και ίσως αυτό το “άγνωστο” να είναι και η ομορφιά της.